Dwars door Kasterlee

• 

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!