About last week

Het was me een week om u tegen te zeggen. Chaos, ellende en pijn. Pijn omdat we onverwacht onze trouwe vriend in huis, onze viervoeter, ons allerliefste Cliffje moesten afgeven. 馃槥

Het was onverwacht, totaal verkeerd ingeschat en wat voel ik me daar ellendig over. Vorige week zondag gingen we nog samen lopen, onderweg wilde ik een foto maken op een zeer schoon plekske, maar daar ging het mis. Ons Cliffje maakte een inschattingsfoutje hij sprong van een brug en viel naar beneden, de beek in. Midden in een oerwoud van doorntjes, dus de reddingsoperatie speelde ik klaar met de hulp van een toevallige passant te paard. We haalden hem samen uit het water. Er leek niks aan de hand, dus ik liep met mijn vrolijke vriend verder naar huis. Niks aan de hand. Niet zondag, niet maandag maar pas dinsdagavond deed hij vreemd. Hij was extreem kalm, en had zijn eten laten staan. Dus niet echt iets extreem, ik was nog gerust. Dacht aanvankelijk dat hij dan misschien toch een hersenschudding had. En besloot als het donderdag niet beter was langs de dierenarts te gaan.

Donderdag was het dik foute boel. Hij at niet, dronk niet, hij bleef op de plek waar hij was, hij zag er dof en bleek uit dus ik probeerde een afspraak te regelen bij de dierenarts, aangezien de onze met pensioen was moest ik naar een andere, net nu het heel dringend was. Ik nam contact op met een dierenarts in eigen dorp, maar daar kon ik niet terecht, dus ik ging na het werk langs bij 茅茅ntje in een buurdorp… Hij werd met het uur slechter, dus toen ik daar toekwam was het vermoedelijk al 5 na 12.

Ze vroeg of hij mogelijk rattenvergif gegeten had, daar had ik geen idee van. We leven op de buiten, ons dorp is vergeven van de ratten. Dus tja, het kon wel… Al had ik dat niet opgemerkt en was hij niet alleen buiten geweest. Dus ik moest het antwoord schuldig blijven.

Ze stuurde me door naar de dierenkliniek, waar ik naartoe vloog in de hoop dat hij nog te redden was. Dochterlief was erbij… eigenlijk wisten we allebei hoe laat het was, we voelden het denk ik… We kwamen toe, ze stonden ons al op te wachten. Er werden bloedstalen genomen, (hij had werkelijk rattengif gegeten) ze namen een echo, het zag er slecht uit, hij zag er slecht uit. Hij was kritiek, het was erop of eronder. Hij kreeg tegengif, we moesten hem achterlaten, dus toen we daar allebei stonden te snotteren, wist zowel ik als de mini dat het vermoedelijk te laat was, dat de kans heel erg klein was dat ze onze beste vriend zouden kunnen redden.

Anderhalf uurtje later kreeg ik telefoon, ons Cliffje had het niet gehaald… Drama ten huize Cliff… Hoe hadden we hem zo fout ingeschat??? We hadden zijn afwezigheid gelinkt aan de val? De vreemde plekjes die hij opzocht aan de schilderwerken die we de week ervoor gedaan hadden… Onze vrolijke vriend zo fout ingeschat, dat is pijnlijk, want moest hij nu niet gevallen zijn, dan zou ik eerder aan de alarmbel getrokken hebben.

En vooral dat, dat houd me wakker, dat geeft me zo’n slecht gevoel… hij was maar 7, dus hij had er nog 7 jaar kunnen bijdoen. Ik troost me dan met het gedacht dat eens het gif in zen lijfje zat het onomkeerbaar was, ook als we vroeger zouden gereageerd hebben. En met het feit dat hij echt wel 7 jaar een gouden mandje had, rotverwend was , niks te kort kwam. Maar toch dat ons nu dit moest overkomen, ik heb meestal de kleinste details gezien, mijn buikgevoel laat me niet vaak achter maar de samenloop van heeft dus mijn buikgevoel in de war gestuurd.

En tja, dan is het huis leeg, niemand wacht je op. Je verdwaald in je eigen huis. Hoewel hij zo vaak voor de voeten liep, omdat hij zo graag dichtbij was, het is allemaal voorbij… En het meest vreemde van al, hij at nooit rare dingen. Hij was een viesneus… Waar en waarom heeft hij het opgegeten? Het zal een raadsel blijven. Ik probeer er niet over na te denken, want het veranderd niks.

En dan heb je een klein meisje dat huilt, blijft huilen, om haar dikke vriend.

Dat er een nieuwe hond zou komen stond voor mij vast en liefst zo vlug mogelijk. Niet omdat hij Cliff kan vervangen, wel omdat hij misschien de leegte kan opvullen en de tranen van ons klein meisje kan opvangen. Bovendien is ze alleen en was het zoiets als een broertje… Ik had altijd gelachen dat ik een jackske zou kopen, omdat het sportief was en mee kon lopen. En vooral in de uitgietbak paste om te wassen…

En toen was het zover… ik wou geen jackske, ik wou geen andere hond, ik wou gewoon mijn Cliffje… Ik moest er niet over nadenken , hij was zo goed geweest voor ons, hij was vrolijk, altijd goed gezind, hij volgde overal, hij was de beste vriend ever! Dus ik besloot dat ik gewoon opnieuw een Cocker zou zoeken, opnieuw een Tricolor, ik sprak Google aan en alsof Cliffje er mee moeide vonden we qua snoet zijn dubbelganger…

Ik liet hem zien aan manlief en dochterlief, ze waren beide akkoord, we zouden Cliff zien in hem en toch was hij anders… want zijn derde kleur was niet zwart maar chocolade bruin. Zeldzamer, specialer en dat voor een chocolade verslaafde familie…. daar moet cliff achterzitten denk ik.

Of het nu te vroeg is of niet, dat zal de toekomst uitwijzen. Wat anderen ervan denken, daar lig ik niet wakker van. 脡茅n ding staat vast, er is weer leven in huis, onze kleine meid slaapt weer in haar eigen bed, ze huilt niet meer maar zorgt mee voor haar nieuwe kleine vriend. Hij verzet gedachten, heeft veel aandacht nodig en is werkelijk zoals het een Cocker betaamt een echte charmeur, dat Cliffje veel te vroeg moest gaan dat doet pijn en toch vooral de manier waarop. Maar deze kleine Hummel verzacht de pijn een beetje.

En verder kan ik maar 1 ding denken… sorry Cliffje voor de gigantische inschattingsfout! Echt 1000 x sorry… Ik hoop dat het je goed gaat in de eeuwige jachtvelden! Je word kei hard gemist! Je bent de mooiste 馃専 in de hondenhemel! We gaan je nooit vergeten! Je was geweldig 鉂わ笍

Over superfans en over complimenten

Awel ik heb twee h茅茅l speciale mega fans! Mijn allerliefste moemoe en vava! Ze liggen me heel nauw aan het hart! Eigenlijk heb ik ze al heel mijn leven aanbeden! De band die wij hebben is zo speciaal! Ik zou die twee voor geen geld van de wereld willen missen! Ze zijn mijn extra paar ouders!

Ik heb me afgevraagd of ik er goed aandeed om ze wegwijs in het bloggebeuren te maken. Niet omdat ik ze niet wil betrekken bij alles, maar vooral omdat ik ze tijdens mijn hele therapie heb proberen te sparen. Ik heb alles geprobeerd zo goed mogelijk te ondergaan. En ik heb altijd geprobeerd alles zo positief mogelijk te beleven en ook te laten blijken. Om iedereen in spaarstand te zetten, want ik wou dit zo goed mogelijk doen, en vooral mensen niet bang maken. Maar alles is natuurlijk niet zo rooskleurig als het lijkt. En omdat ik met mijn blog de wereld wil proberen wakker te schudden is hij dan ook realistisch, dus ook met de afjes…

En dat was wat ik hen altijd heb willen besparen. Omdat ik weet dat ze daar mee lijden. Maar ze zijn enthousiast om te volgen dus tja… ze zijn fan en volger!

Ik werd gisteren overdonderd met complimenten, over hoe mooi en eerlijk het geschreven is. Maar het lezen brengt soms toch ook wel wat emoties mee. Want doordat ik bijna altijd z贸 positief ben komt het ook wel binnen die afjes… Dat lezen ze niet graag. Wel uit enthousiasme maar niet om geconfronteerd te worden met de eerlijke gevoelens. En dan bedoel ik de pijntjes en de zorgen. 馃

Awel en dat wilde ik hen besparen. Eigenlijk was ik blij met die bekentenis, want ik wist dat wel. Maar de echte fans, diegene die me aanmoedigen, mijn fight opvolgen, elke stap meeleven, die hoeven niet gespaard te worden. Want dat gaat niet, het zou niet eerlijk zijn.

Kwetsbaarheid laten zien is best wel ok茅, want niemand heeft een perfect leven. Maar als mensen de imperfecties kennen, dan weten ze wie je echt bent! En dan pas leer je de echte fans kennen!

En die twee lieve grootouders van mij, die zijn van dag 1 fan! Ik ben hun enige kleindochter, hun eerst geboren kleinkind en dus best wel bijzonder voor hen.

Het spreekt dus voor zich dat ze waarschijnlijk heel erg bang geweest zijn om oudste kleinkind te verliezen en te zien afzien. Ik denk dat ze net als ik het liefste zouden geloven dat het even een mankementje was dat voorgoed voorbij is.

Maar wat ik eigenlijk wou schrijven… ik ben z贸 blij dat ik ze nog bij mij heb! Ik ben z贸 blij dat ze toch alles weten van mij! En ik hoop dat ik ze nog lang mag houden! Ze mogen best lezen dat ik bang ben voor het moment dat ik ze moet afgeven! Ik hoop dat dat nog heel lang duurt! En ik hoop dat ze heel goed beseffen dat ik hen super graag zie! Dat ze voor mij heel bijzonder zijn! Dat ik ze ongelooflijk dankbaar ben voor al onze mooie momenten samen! Ik besef heel goed dat wat mijn grootouders voor mij gedaan hebben niet altijd vanzelfsprekend is. Ze hebben het toch maar schoon gedaan! Wat ben ik daar blij om! Dus Moemoe en Vava als jullie dit lezen en er waarschijnlijk al bij zitten snotteren en lachen gelijk… weet dan dat die zotte ”prinses” jullie eeuwig dankbaar is! En kei graag ziet! Bedankt lieve FANS jullie zijn twee van de belangrijkste SUPPORTERS 馃槏馃槏馃槏

Vandaag kwam ik per toeval RunCOURAGEment tegen, ze bekeken mijn verhaaltje en daardoor ging ik eens kijken…

What is RunCOURAGEment?

RunCOURAGEment is the inspiration that we receive from those that have impacted our lives in a positive way. When we think of those people on our runs or in our daily lives, it reminds us,聽“when your legs feel heavy, your heart takes over.”

Zoals jullie al wel weten heb ik leren lopen, en heb ik het ook graag leren doen. Vooral omdat het me laat voelen dat ik leef en niet alleen overleef!

De laatste weken liep alles niet van een leie dakje… Het liep niet zoals het moest of beter gezegd zoals ik het graag had gewild. Het heeft meerdere redenen. (Een paar tandingrepen, veel bloed afnames waardoor ik toch wel een dipje had, heel moe was, en vooral mezelf weer eens tegen gekomen ben) eigenlijk had ik het wel kunnen weten maar ik dacht wel dat ik het kon negeren tot ik doorhad dat het eigenlijk te laat was.

Ik koos dus voor een volledige week pauze. Dat is ook weer iets nieuws. Maar wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. In overleg met men dokter en kin茅 heb ik echt pauze genomen…. niet te geloven h猫. En het heeft zo’n deugd gedaan! Ik ben nog wel actief geweest, maar ik heb vooral het lopen gepauzeerd. Omdat het leek of dat dat laatste restjes energie uit men lijf haalde, en omdat ik zo fris mogelijk wou starten aan een nieuw avontuur dacht ik dat dit het beste was.

Vandaag heb ik een Proefloopje gedaan! En dat was heerlijk! Ik voelde me frisser, had goed gezelschap en nergens geen pijn. Misschien omdat het weer beter was. Misschien door de rust. Ik had er alleszins zo veel zin in!

Het blijft zo belangrijk om te bewegen in een revalidatie! Ik kan het alleen maar aanmoedigen! Je kikkert er van op! Op voorwaarde dat het kan natuurlijk!

En zo kwam ik per toeval de RunCOURAGEment tegen!

Als je benen, of je lijf niet willen neemt je hart het over! De moed om te lopen, (of te bewegen) moet vanuit je hart en je hoofd komen! Dat is het begin van een actief avontuur! Eentje waar je lijf je dankbaar om is! Dus na een weekje pauze was mijn hart en hoofd z贸 blij met dat loopje 馃槏

Ik ben dus verslaafd aan lopen, omdat het ervoor zorgt dat ik me beter voel. Dat dipje was nodig om beter te worden. Ik was vermoedelijk niet het beste gezelschap maar ik heb er weeral iets van geleerd.

Hopelijk word mijn nieuwe loopavontuur geweldig! Ik kijk alvast uit naar de testdag! En ben z贸 benieuwd wat ze voor mij in petto hebben!

Ik kan er alvast frisser aan starten dan ik was de voorbije weken!

hopelijk heb ik de RunCOURAGEment niet nodig en willen men benen mee!

馃槏

Interessant weetje #gulzig naar veel weetjes 馃槏

Per toeval kwam ik een artikel tegen, of ja misschien was het niet per toeval 馃 Vorige maandag had ik men maandelijkse meeting met mijn huisartse , sinds mijn controle traject naar 6 maanden is veranderd word er wel gevraagd om alles zelf goed in de gaten te houden… dus zelfonderzoek, verandering opmerken en regelmatig een bloed check-up laten doen. Dus maandag liet ik een portie bloed aftappen en werd alles uitgebreid gecontroleerd. Alle waarden waren goed, met uitzondering die van de rode bloedcellen, die waren aan de lage kant. Niets onrustwekkend, gewoon eens een goede biefstuk eten en je komt er wel weer bovenop….. Dus die biefstuk lag vorige week op men bord. En dat hem gesmaakt heeft.

Los daarvan ben ik uiteraard eens gaan opzoeken wat de aanmaak van die rode bloedcellekes nog kon stimuleren en daarbij kwam ik onderaan bijgevoegd artikel (om het jullie makkelijk te maken) tegen. Meestal hangt een waarde lage rode bloedcellen samen met een ijzertekort. Maar dat is bij mij deze keer niet het geval. Al komt een ijzersterk menu die rodekes wel ten goede natuurlijk.

En dan is weten wat je moet eten en vooral wanneer je moet eten wel interessant. Aangezien we allemaal wel eens te kampen krijgen met een ijzerdipje wat wel dezelfde symptomen heeft dan de lage rodekes kunnen jullie dus lezen wat eraan te doen is.

Waarom die rodekes zo laag staan? Awel ik denk dat ze me gewoon leeg getapt hebben. Ik heb een paar kleine ”tand ingrepen” gehad. Door de anti-hormoontherapie die ik krijg, breken mijn botten af, zoals ik al eerder geschreven heb. Geen probleem want dan zorgt de dokter van de botziekten voor aangepaste medicatie, zodat die afbraak afgeremd word, maar dat is natuurlijk ook met de nodige bijwerkingen. In het kraakbeen werkt dat wat tegendraads en kaakbeen is kraakbeen dus ik ben al van juli moeten stoppen om safe te zitten zodat de kans op infecties en kaaknecrose zo klein mogelijk is. Bovendien zijn er speciale methodes waarbij bloed genomen word (een Tubeke of 10 馃槺) en dat ze omvormen tot een membraan om al het goede uit je bloed in de wonden te verwerken zodat het risico op die dingen weer wat kleiner wordt. Dus dokters doen dat en twijfelen daar zelfs niet over, want ze willen dat die ingrepen perfect verlopen. Om die reden (en uiteraard de vertraging op herstel door de anti-hormoontherapie) denk ik dus dat de rode bloedcellen een dipje doen.

Natuurlijk ben ik niet blij met zo’n dipjes, want dat maakt, dat de jacht op het Duracell konijn in mij weeral ne ferme weerbots krijgt….. Bovendien doet mijn lijf dan effe overal een kortsluiting (lees ik heb dan veel pijntjes, er blokkeert vanalles, de vermoeidheid haalt dan hoge pieken, ik vergeet nog meer dan anders) en ik durf ook te zeggen dat de moed daardoor wel effe in men schoenen zakt, waardoor ik ook even mensenschuw word in de hoop dat het niet te hard opvalt. Maar hey ook dat is ok茅, meestal komt die moed rap terug want ik leef toch zo graag. Ondanks alle bijwerkingen…

Dus ik zit effe in survive modus, het ligt niet aan jullie, na de dip komt immers weer een up! Daar kijk ik alvast heel erg naar uit! En nu genoeg info over die dip, dan kunnen jullie dat artikel uit runnersworld met de info over het ijzertekort lezen.

PS het is geschreven in een looptijdschrift omdat lopers vatbaar zijn voor een tekort, net zoals alle andere mensen, dus het is ook bruikbaar voor niet sporters!

Hopelijk halen jullie er iets uit!

Groetjes 鈽猴笍

Waarom de kans op ijzertekort hoger is bij hardlopers

Hardlopen kan de opname van ijzer belemmeren 鈥 of bevorderen. Lees hoe dat bij jou werkt.Door SELENE YEAGER 16/10/2019

hardloper-uitgeput

GETTY

Als je een hardloper bent, vooral als je een vrouw bent, is de kans groot dat je een ijzertekort hebt, misschien zelfs bloedarmoede (te weinig of slecht functionerende rode bloedcellen). IJzergebrek komt zeer vaak voor bij duursporters, volgens een eerder gepubliceerd onderzoek zou het 17 procent van de mannelijke en 50 procent van de vrouwelijke duursporters raken.

Een ijzertekort is een probleem om tal van redenen: het ijzer dat uit de voeding wordt opgenomen maakt het de rode bloedcellen zuurstof kunnen transporteren, bijvoorbeeld naar je spieren. Het mineraal speelt voorts een rol bij de verbranding van koolhydraten 鈥 de brandstofbron voor je spieren tijdens intensieve activiteiten 鈥 en bij het in stand houden van je immuunsysteem. Een te lage ijzerconcentratie heeft negatieve gevolgen voor sportprestaties en de algehele gezondheid.

Hoe behandel je ijzertekort bij hardlopers?

IJzertekort bij hardlopers kan lastig zijn om te behandelen. De kleine, lokale ontstekingsreacties die het gevolg zijn van inspanning zet de afgifte van het hormoon hepcidine in gang. Dit onderdrukt de absorptie van ijzer uit de voeding. Dus zelfs als je meer ijzerrijke voeding eet, of een door een arts aanbevolen supplement gebruikt, bestaat de kans dat je nog steeds onvoldoende binnenkrijgt.

Nu hebben Australische wetenschappers iets ontdekt wat je kan helpen de ijzeropname een positieve twist te geven. Het heeft te maken met de timing van de training en de inname van ijzer. De resultaten van hun onderzoek verscheen onlangs in de Medicine & Science in Sports & Exercise.

Het onderzoek

Ze selecteerden 16 goed getrainde hardlopers (10 mannen en 6 vrouwen) met suboptimale ijzerwaarden (voor de kenners: de serumferritinewaarden lager dan 50 渭g per liter), en lieten hen twee keer een training doen. De eerste workout was in de ochtend, en bestond uit 90 minuten hardlopen met een intensiteit van 65 procent van hun VO2-max. Een half uur na de training, en 10 uur erna, namen ze een maaltijd met een drankje waarin 5 milligram (mg) ijzer zat om een ijzerrijk ontbijt of diner te simuleren.

De tweede sessie werd voor de mannen na 14 dagen afgewerkt. De vrouwen deden dat 28 dagen later (om rekening te houden met hun menstruatiecyclus). Deze training was dezelfde als die enkele weken eerder in de ochtend werd gedaan. Deze keer namen ze dezelfde voeding inclusief de met ijzer verrijkte drank ofwel 7,5 uur voor de training, of een half uur erna, om het eten van een ijzerrijk ontbijt of avondmaal op de dag met een middagtraining te simuleren.

Onderzoekers zagen drie uur na zowel de ochtend- als de middagtraining een significante toename van de ontstekings- en hepcidine-niveaus. Deze waren het hoogst na de middagsessie, vermoedelijk omdat de hepcidine-niveaus van nature stijgen tijdens middaguren. Ze ontdekten ook dat ijzer 鈥檚 morgens, direct na het sporten, beter werd geabsorbeerd. Dat is dus nog voor de hepcidine het hoogtepunt.

Toen de hardlopers binnen 30 minuten na hun ochtendloop ijzer innamen, werd er ongeveer 40 procent meer van het mineraal opgenomen dan na de middagloop, ook al namen ze in de ochtend ervoor een ijzerrijke maaltijd.

Na sporten betere ijzeropname

Normaalgesproken stijgen de hepcidine-niveaus geleidelijk en bereiken een piek drie tot zes uur na een training. De onderzoekers ontdekten dat er direct na het sporten een korte tijd is waarin het ijzer goed wordt opgenomen, voordat de ijzerabsorptie wordt geremd door hepcidine.

Dus door de ijzerinname correct te timen, kun je de hoeveelheid ijzer die je absorbeert verbeteren en de vicieuze cirkel van ijzertekort en trainen helpen doorbreken.

Onderzoeker Rachel McCormick van het Western Australian Institute of Sport beveelt aan om juist in de ochtend ijzerrijke maaltijden of supplementen te nemen. 鈥楢ls je die ochtend hardloopt, neem het dan binnen 30 tot 60 minuten na het be毛indigen van de training.鈥

Bloedtest

Als je symptomen van ijzertekort hebt, is het de moeite waard om een arts een bloedtest te laten doen. Vegetari毛rs en vrouwen met zware menstruaties lopen een verhoogd risico op een ijzertekort en bloedarmoede.

De symptomen van bloedarmoede door ijzertekort zijn onder meer:

  • vermoeidheid en een gebrek aan energie
  • kortademigheid
  • voelbare hartslagen (hartkloppingen)
  • bleke huid.

De meeste volwassen mannen hebben ongeveer 8 mg ijzer per dag nodig; de meeste menstruerende vrouwen (niet zwanger of borstvoeding gevend) hebben dagelijks 18 mg nodig.

Goede voedingsbronnen van ijzer zijn rood vlees, gevogelte (zoals kippendijen), bonen, noten, gedroogd fruit, volle granen, verrijkte ontbijtgranen en de meeste donkergroene bladgroenten, zoals spinazie. Je kunt je ijzerabsorptie verbeteren door voedingsmiddelen die rijk zijn aan vitamine C, zoals citrusvruchten (sinaasappel, limoen, grapefruit, citroen) en paprika, bij een maaltijd te eten. Anderzijds kunnen calcium (uit zuivelproducten) en tannine (zit in thee) de absorptie van ijzer verminderen.


Hearst Netherlands - Runner's World, Onderdeel van Hearst Netherlands

Power!?

Wel, dit stukje zit al lang in mijn hoofd, maar tot nu toe heb ik er nog niet de tijd voor genomen om er even over te schrijven. Voor diegene die mij in real life kennen die weten dit of toch gedeeltelijk. Voor diegene die mij zien, die vermoedden het vast niet eens, voor de vreemden die weten het niet en de lotgenootjes, die gaan het herkennen.

Ik heb een beetje extra time… 3 uur om precies te zijn. 3 uur gekluisterd aan een baxter, Dat is niet echt lang, en je kan eens lekker niks doen. Maar hij komt regelmatig, zo 1 keer in 4 weken. Waarom??? Niet om de kanker uit te roeien, want dat zou gebeurd moeten zijn, of dat wil ik toch blijven geloven. En daar word ik ook nog voor behandeld, maandelijks met spuiten(vandaag heb ik er weeral eentje gehad, dus de dip komt eraan, dat weet ik uit ondervinding) en dagelijks met pillen. Je ziet dat niet aan mij, want ik heb weer haren, en ik durf leven, mensen zeggen dat ik straal. En net dat maakt dat je er weer perfect in orde uitziet, maar helaas niet bent. En daar lieve lezer wou ik het vandaag toch heel even over hebben.

Die baxter… Dat is er eentje met magnesium, want ik had van de bestralingen veel pijn in mijn ribben die “verbrand” zijn. Bovendien lag ik er wakker van, was mijn energievat constant leeg en voelde ik mij niet echt geweldig. Dus besliste mijn dokter om eens te proberen of magnesium dat probleem niet zou verlichten. Wel ik durf zeggen dat het beter voelt. Dat ik pijn bijna geen pijn meer in mijn ribben voel. Dus ik ben er heel dankbaar om.

Buiten de magnesium krijg ik nog een medicijn om mijn botten te versterken, want de anti-hormoontherapie breekt ze af. En daarvoor word dan weer aangeraden om calcium in combinatie met vitamine D bij te nemen. Dat probeer ik flink te doen, maar helaas is calcium niet zo goed voor de maag (soms komt er nog een maagbeschermerke bij). Dus het gaat op en af, hoewel ik iets nieuws gevonden heb dat mijn maag voorlopig beter verdraagt.

Was het dat? Nee uiteraard niet… Ik neem iets bij, een compleet vitamine preparaatje, per toeval ontdekt, omdat ik zoekende was naar mobielere gewrichten, want de anti-hormoontherapie maakt oud… Ik heb kurkuma bijgenomen maar dat gaf geen mega groot verschil (ik ben het lang blijven bijnemen omdat het ook tumorgroei vertragend zou werken, en alleen dat al is een kei goede reden) maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij Atrofit… Een kei uitgebreid en veilig preparaat. Ik heb het volgens de bijsluiter genomen, een grote pot helemaal leeg… En dan probeer ik uiteraard te zien wat er gebeurd als ik ermee stop, om zeker te zijn dat het werkt. Conclusie? Stram, stijf en mank… Dus ik heb opnieuw een grote pot besteld, en binnen de week was ik weer beter. Een aanrader dus!

En dan uiteraard nog iets op gynaecologisch voorschrift… Een probiotica, ’t kan geen kwaad, je krijgt er extra bescherming voor je slijmvliezen door en vooral dat is zeer welkom! Als dan die miljoenen goeie beestjes dan ook nog eens den darmflora pimpen, dan heb je 2 keer chance!

Ik krijg ook Serelys (ook iets natuurlijk zonder gevaar), tegen de vapeurkes, en wat ben ik daar dankbaar voor, want die ontregelde thermostaat, dat is vreselijk! en ik kus mijn twee pollekes, want met 1 pilletje per dag kan ik ze onderdrukken!

En dan last but not least… Mijn mega slaapprobleem is verbetert! Ik dacht dat het iets chronisch zou zijn, waarvan ik uitgeput zou blijven, iets dat niet kon opgelost worden omdat het leek of ik de hele apotheek al geprobeerd had, gaande van inslapers, doorslapers, slaappillen, rustgevende pillen, antidepressiva om mijn hoofd af te zetten, terwijl dat het probleem niet is… Ik heb veel geprobeerd, en ben blijven zagen bij al mijn dokters, tot er eens eentje zei: goh weet je wat je toch nog eens kan proberen??? Het is iets aanvullend, kan geen kwaad, maar misschien werkt het wel voor jou… Misschien moet je eens proberen om melatonine (je slaaphormoon) bij te nemen. We leggen hormonen stil, dus misschien is er daar een tekort en kan dat tekort aanvullen wel de oplossing zijn. Geef het een kans, wil je? Dus ik met mijn doosje naar huis… En ja het werkt! Ik ben nog steeds niet de beste slaper, maar ik slaap al! En ook dat is in een herstelproces heel belangrijk!

Dus het meest voor de hand liggende, heeft het langste geduurd om te proberen! Waarschijnlijk kunnen er nog dingen opgelost worden door tekorten aan te vullen, maar dat is een beetje out the box denken, een beetje uit het domein waarin gewerkt word door dokters. Ik ben hen ongelooflijk dankbaar, voor al wat ze gedaan hebben en nog steeds doen! Ze doen dat kei goed!!! En dat tweede leven bevalt me! Ik zou ondanks de bijwerkingen niet anders willen want ik ben gulzig naar meer leven. Ik leef zo graag! En liefst nog lang! Meestal ben ik niet bang voor later… Tenzij er dichtbij iemand hetzelfde meemaakt, of hervalt… Ik wil daar niet te veel aan denken, want stress is niet goed en begrensd je leven… Maar als het dan toch weer dichtbij gebeurt, staat mijn wereld even stil, maakt mijn hart vreemde sprongen, en ben ik wel bang… Wat het gebeurt en zelfs vaak, te vaak!

En daarom lieve mensen probeer ik bewust te leven, bewust te genieten, dankbaar te zijn voor alles wat ik nog wel kan en steeds te blijven lachen! Want ondanks alles is het leven zo schoon!

Dus ik verdiep mij in alle lectuur die ik tegenkom over voeding, bewegen en positief denken! Ik ben zo nieuwsgierig naar alles. Ik ben er van overtuigd dat voeding kei belangrijk is tijdens een behandeling, tijdens een herstelproces, of gewoon voor iedereen! De juiste voeding zorgt ervoor dat we zo veel mogelijk energie hebben om te beleven, zorgt ervoor dat we kunnen incasseren! Bewegen is ook zo belangrijk! Het hoeft geen topsport te zijn, maar bewegen doet leven! Hoe meer je beweegt, hoe soepeler gewrichten zijn, en hoe sterker je spieren zijn en dat is er nodig voor een zo fit mogelijk en energiek leven! En de kracht van het positief denken! Het is zo goed voor jezelf!!! Pech heeft iedereen, de ene al wat meer dan de andere! Maar probeer in die pech iets positiefs te zoeken, of er iets positiefs mee te doen. Het zal niet altijd even makkelijk lukken, maar positief denken kan je leren, net zoals juiste voeding en bewegen! Leer het en maak er een gewoonte van, je gaat me gelijk geven, het gaat je beter maken! Niet perfect, maar beter! En dat is een les die ik heb moeten leren! Om te overleven! Dus ik deel ze graag! Het vraagt moed en motivatie maar het is het waard!

GO WHIT THE FLOW AND ENJOY EVERY MOMENT!

Het is heus niet elke dag even makkelijk, zeker als er onzichtbare dingen zijn, de anti-hormoontherapie is SH*T, hij zorgt voor vele bijwerkingskes en pijntjes, voor een troebel brein dat de stomste dingen vergeet, mijn ventje of dochter lacht er soms mee, dat ik soms een tourette aanvalleke krijg, want ook die dingen ziet bijna niemand! Hoewel ik mentaal veel sterker ben geworden, zijn het die dingen die ik als vreed vervelend ervaar. Maar zonder die dingen was ik misschien al vergeten.

En net daarom of net daardoor wil ik me graag inzetten om mensen te inspireren! Ik durf werkelijk aan (bijna) alles beginnen, het ene plan al zotter dan het andere, maar daardoor VOEL ik dat ik LEEF en niet geleefd word!

FOCUS ON THE GOOD VIBES!

Mijn dromen en andermans dromen achterna!

In mijn project om stemmen te ronselen voor een loop/begeleiding droom trok ik mijn stoute schoenen aan en waagde het erop om mensen die ik volg op social media mijn verhaal met vraag tot stemmen te laten horen. Je weet immers nooit… En zo begon weer een bijzonder avontuur…

Ik volg al een tijdje een pagina, superkrachtig lekker. Waarom? Wel omdat er een fantastische madam/mama uit eigen ondervinding nadat haar dochtertje leukemie kreeg net zoals ik veel vragen had rond voeding. Je krijgt een diagnose, je word in een rollercoaster gezet en moet meedraaien als je wil overleven. Chemotherapie is onbeschrijfelijk, het verwoest hopelijk het slechte en jammer genoeg ook het goede. Het ontneemt al je energie, gevoel en smaak, het vertraagt je brein, je bewustzijn, maakt je ziek, je gaat er compleet van onderuit, verliest voeling met realiteit en vooral… Je kan alleen maar ondergaan want als je wil leven is er geen plan b.

Je energie word uitgeput omdat je moet vechten tegen het gif, en je smaak gaat weg, net zoals je honger want je bent misselijk en proeft enkel de chemie nog. En dan kan je kiezen, ga je eten? Ga je in hongerstaking? Of wat doe je? Je hebt recht op di毛tisten die je sturen. Al heb ik er zelf nooit 1 gezien op de chemo-afdeling. En dan kan je ook hierin berusten en alles opeten waar je zin in hebt, of je doet er wat mee, en gaat zelf op onderzoek. En zo gebeurde het dat eten een obsessie werd. Zowel voor Kim als voor mij.

Ik ben er zeker van dat juist eten heel erg belangrijk is, om energie aan te vullen, en op peil te krijgen en houden. En dan begint het h猫. Wat is nu goed en wat niet. Gaandeweg ontdek je, probeer je, proef je. Ik heb een massa artikels gelezen, boeken bekeken, recepten bestudeerd en ben op eigen houtje naar een di毛tiste gestapt. Maar ook mijn huidige therapie is een aanval op energie. En ik herstel nog van wat er allemaal al voorbij is.

Het is een fijne zoektocht om te proberen een leefstijl te vinden die zo gezond mogelijk is. Voeding is een belangrijke schakel, net zoals bewegen, een positieve mind, rust, en herladen.

En zo kwam ik in die zoektocht superkrachtig lekker tegen. Een geweldig project om kinderkankerpati毛nten proberen te ondersteunen met de juiste voeding. Kim het brein achter het plan ging met een paar andere dames aan het werk om UZ Gent klaar te stomen voor Voeding die superkrachten geeft aan kleine superhelden! Ze contacteerde Sandra Bekkari die ook gelooft in pure voeding en dus direct mee in het verhaal ging.

Zoals ik al zij was ik direct fan en hoopte dat er een programma zou aankomen dat ook volwassenen kon bijsturen. Dat zou fantastisch zijn! Dus ik volgde alles op de voet. Wat doen ze nog meer? Uiteraard centjes inzamelen voor al die dromen te bereiken, om onderzoek te doen naar die belangrijke schakel in een lijdensweg. Dat doen ze met acties(klein en groot) met giften die ze krijgen elke cent die verzamelt word word juist besteed.

Dus net zoals ik probeert ook Kim iets negatiefs om te buigen naar iets positiefs, en dat het haar nog lukt ook! Ik ben bijzonder fier op haar! Want ze heeft al zo veel verwezenlijkt en dat alles gebeurt terwijl haar kleine meid dapper vecht als superheld! Hoe knap is dat nu niet!

Dus toen we aan de chat geraakten omdat het lot dat per toeval besliste en ze blijkbaar mijn verhaal bekeken had, vond ze dat ik als strijder met de juiste idee毛n, visie op die healthy lifestyle de juiste persoon zou zijn om heel dit geweldige project mee te delen. En zo kreeg ik de naam ambassadrice! Schoon h猫 馃槏 ik mocht er over nadenken en erover slapen… Maar over zoiets daar moet ik niet over nadenken! Het past bij mij, bij mijn visie, bij mijn lifestyle! Dus ik heb met volle goesting JA gezegd!

Weet je graag meer over dit project? Check de site, facebook pagina of Instagram pagina van dit geweldig project!

Ik geef een link met Kim haar verhaal: https://superkrachtiglekker.com/over/

En ik geef ook de link mee uit het standpunt van Sandra Bekkari: https://www.libelle-lekker.be/artikelen/205344/sandra-bekkari-openhartig

Het is een bijzonder project, met bijzondere mensen! Het is hartverwarmend dat je door eigen miserie ook anderen wil helpen! En het zijn 茅茅n voor 茅茅n fantastische mensen! Dus wat ben ik blij dat ik zo’n schoon project mag delen!

Word zeker en vast nog vervolgd! Hopelijk worden al mijn fans even enthousiaste volger als ik en kan dit project nog heel hard groeien, want lieve mensjes… Die healthy lifestyle is niet alleen noodzakelijk voor kankerpati毛nten, maar voor iedereen! Met de juiste ingredi毛nten in je leven kan je je ondanks moeilijke gebeurtenissen zo veel beter voelen, en dat is de reden dat we daar allemaal bij moeten stilstaan! Wie volgt er deze superhelden?

Stof tot nadenken!

Vandaag werd dit ”geweldig” artikel gepubliceerd op de website van Runners… Niet enkel voor de lopers maar vooral voor alle bewegers! Of zij die nog twijfelen… Geen enkel excuus om te blijven zitten…

Ik heb het de laatste tijd al zo vaak verteld, dat dat lopen een stuk van mijn therapie is. Hoe minder ik beweeg, hoe slechter ik me voel en hoe minder mobiel ik ben. Wat niet wil zeggen dat ik extreem veel en lang kan sporten/bewegen. Ik hoor niet in de groep die 5 u sport. Tenzij de ”elektrische fietstochtjes” naar en van school meetellen 馃槀. Hoewel ik probeer om zo veel mogelijk te bewegen. Want als ik toch eens een slecht momentje heb waarin mijn lijf weer eens niet mee wil en ik even pauze moet nemen voel ik dat direct en overal. En met dit te lezen ben ik er zeker van dat ik goed bezig ben!

Oefening kan helpen bij het voorkomen van borstkanker.聽Maar doet hoeveel u er toe?

Een nieuwe studie vergeleek het trainen van 30 minuten per dag versus 60 minuten op biomarkers die risico lopen op kanker. Dit is wat het heeft gevonden.Van DANIELLE ZICKL 2 OKT. 2019

Senior vrouw joggen, Cromarty Firth, Schotland
  • Volgens een nieuwe studie in het tijdschrift Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention , kan regelmatige aerobe activiteit van gemiddelde duur en langdurige duur uw risico op het ontwikkelen van borstkanker helpen verminderen.
  • Beide groepen ervoeren een significante verbetering in biomarkers van het risico op borstkanker.
  • Matige aerobe activiteit gekwalificeerd als 150 minuten (2,5 uur) per week en hoge aerobe activiteit gekwalificeerd als 300 minuten (5 uur) per week.

Regelmatig lopen helpt niet alleen je mentale gezondheid en vermindert stress, maar het verhoogt ook je fysieke gezondheid: hardlopen helpt je risico op aandoeningen zoals diabetes type 2 , hartaandoeningen en zelfs bepaalde soorten kanker te verminderen .

Maar hoeveel moet u oefenen om die voordelen te behalen? Als we kijken naar preventie van borstkanker, is het antwoord misschien niet zo veel als je denkt, suggereert een nieuwe studie gepubliceerd in het tijdschrift Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention .

De studie, die een tweejarige follow-up is van de borstkanker- en inspanningstest in Alberta (BETA) , omvatte 400 kankervrije vrouwen in de leeftijd van 50 tot 74 jaar met als doel het effect van beide matige aerobe activiteit te vergelijken (150 minuten per week) ) of hoge a毛robe activiteit (300 minuten per week) op een zogenaamde tussenliggende borstkanker biomarkers -of stoffen in uw bloed of urine die zijn indicatoren van het risico op borstkanker. Deze omvatten biomarkers zoals insuline, glucose, estron (een vrouwelijk geslachtshormoon), estradiol (een vorm van oestrogeen) en HOMA-IR (die insulineresistentie meet).

Vijf dagen per week gedurende een jaar konden de deelnemers elk type aerobe activiteit doen dat ze wilden. Degenen in de “gematigde” groep trainden 30 minuten per dag en degenen in de “hoge” groep trainden een uur per dag.

Na een jaar verbeterden de biomarkers in het algemeen voor beide groepen, maar geen van beide groepen zag een aanzienlijk grotere of betere verbetering ten opzichte van de andere. Dit betekent dat het doen van oefeningen van gemiddelde duur of langdurige duur uw risico op borstkanker nog steeds kan verminderen. (Het is vermeldenswaard dat sommige biomarkers – zoals oestrogeen en insuline – hetzelfde zijn gebleven omdat ze al laag zijn bij postmenopauzale vrouwen.)

“Als u een hoge insulineresistentie, ontsteking, lichaamsvetniveaus of andere biomarkers heeft, loopt u een verhoogd risico op het ontwikkelen van borstkanker,” Christine Friedenreich, Ph.D. , wetenschappelijk directeur van het Department of Cancer Epidemiology and Prevention Research van Alberta Health Service, vertelde Runner’s World .”En we weten dat als u fysiek actief bent, dit uw risico [op borstkanker] vermindert.

Uit eerder onderzoek is inderdaad gebleken dat lichaamsbeweging de insulineresistentie vermindert (een aandoening waarbij uw lichaam problemen heeft met het absorberen van glucose, waardoor bloedglucose zich kan ophopen in uw bloed), ontstekingen en lichaamsvet – en dat is belangrijk, omdat elk verband houdt met een verhoogd risico op borstkanker.

Betekent dit dat het geen voordelen heeft om langere runs of langere trainingen in te passen? Niet precies.

Vrouwen die 300 minuten per week trainen, hadden veel grotere verminderingen in lichaamsvet dan vrouwen die minder tijd trainden, zei Friedenreich. Dat is vooral belangrijk, omdat veel studies hebben aangetoond dat overgewicht of obesitas het risico op postmenopauzale borstkanker verhoogt, volgens Friedenreich. “Daarom is het verminderen van lichaamsvet – wat een teken is van obesitas – een manier om het risico op borstkanker na de menopauze te verminderen,” zei ze.

Het voordeel, volgens Friedenreich, is dat terwijl het binnenhalen van 150 minuten (2,5 uur) aerobe activiteit per week al fantastisch is – en zal helpen om je risico op borstkanker te verminderen – het bereiken van die wekelijkse markeringen van 300 minuten (5 uur) nog meer voordeel. Blijf dus je lange runs, snelheidstrainingen en dagelijkse runs doen. Zelfs als het slechts een paar snelle kilometers zijn, zullen ze oplopen.DANIELLE ZICKL Associate Health & Fitness EditorDanielle is gespecialiseerd in het interpreteren en rapporteren van het nieuwste gezondheidsonderzoek en schrijft en bewerkt ook diepgaande servicestukken over fitness, training en voeding.

Conclusie? Bewegen doet leven! Geeft meer kwaliteit, geeft een frisser hoofd, minder stress, minder kans op vreselijke ziektes en hun bijhorende behandeling. Dus het is het overwegen en volhouden waard! Als je nog twijfelt, probeer dat klikje in je hoofd te maken, voor je moet ervaren hoe een behandeling van zo’n ziekte voelt. Geloof het van mij, het is allesbehalve aangenaam in het heetst van de strijd en de strijd die je achteraf onzichtbaar strijd, die strijd die mensen niet zien en waarvan ze denken dat die er niet meer is omdat ze het niet zien aan jou want je ziet er goed uit en kan toch alles, dat is reden genoeg om beter te voorkomen! En ook hier zeg ik doen h猫 mensjes!!!

Alvast veel succes om die goeie gewoonte aan te leren! Als je nog aanmoediging nodig hebt hoor ik het graag 馃槈