Over eten…

Al vanaf 2016 probeer ik echt wel extra hard op te letten wat ik eet. Niet dat ik daarvoor alles opat wat ik tegenkwam, of niet omdat ik gewichtproblemen heb, waarvoor wel? Omdat ik het benauwd krijg als ik denk over welke invloed voeding op ons hele lichaam, op ons systeem heeft. Ik ben doodsbenauwd als ik het woord hormonen hoor of lees. Maar waar ik vooral heel erg over nadenk, waar ik vaak over lees, podcasts beluister, raad over vraag, … Dat is over welke impact voeding heeft bij kanker. Ik kan daar maar 1 ding over besluiten: HEEL VEEL!

Mijn perfectionistische ikje wil er dus alles aan doen, om door al wat ik zelf in de hand heb ”kankervrij” te blijven. Hoe pak ik dat aan? Ik probeer zo puur mogelijk te eten. Waarom? Als het puur is is het minder bewerkt (ik heb over deze zin even nagedacht, omdat er uiteraard bewerkingen zijn voor een product kan geconsumeerd worden en zo’n proces zie je natuurlijk ookeook niet). Maar als ik zelf in de keuken sta denk ik wel bewust na over suiker, vet en de ingrediënten die ik gebruik. Bovendien is homemade vaak lekkerder (vind ik, hopelijk denken mijn eters er zo ook over) en wat er niet inzit zijn bewaarmiddelen en geraffineerde suikers.

Ik ben een tijdje geleden naar een lezing over suiker geweest, dat is dus werkelijk een silent killer, bovendien maakt de voedingsindustrie de combinatie met vet wat dan weer resulteert dat de mens verslaafd geraakt. Iedereen die al eens een suikerdetox deed weet hoe je moet afkicken van dat witte gif, iedereen weet dat je je na de afkick energieker voelt. En dat op zich zegt al genoeg. Ik ga natuurlijk niet beweren dat je alle suiker moet schrappen. Want je hebt dat ook nodig om te functioneren, maar de trage suikers, die soort waar je lang energie van krijgt, niet diegene die je vooral even een upje doen krijgen om nadien een dip en een nieuwe trek te krijgen.

Eigenlijk is het zo schoon om mensen afhankelijk te kunnen maken van een miljarden buisness, de mensen volgen want uiteraard is dat ook lekker. Plus hoeveel mensen denken bewust na over wat ze in hun mond stoppen, wat dat doet met een lichaam? Veel te weinig hè… Ik deed dat ook niet genoeg, maar ik heb mezelf daarin herpakt. Of laat het me beter zeggen, ik ben opzoek gegaan naar dingen die ervoor zorgen dat ik beter word, de kanker heeft daar zeker in meegespeeld, maar ook het sporten. En bij dat tweede verschiet ik er elke keer weer van wat een amateursporter allemaal eet en drinkt om vol te houden, om sneller te zijn, om beter te zijn, om sterker te zijn. Er is een overaanbod aan reepjes/gellekes/koekjes/snoepjes waarbij alles kant en klaar beloofd dat jij de beste versie van jezelf gaat zijn… Ik kreeg bij EnergyLab een diëtiste die me bijstaat om de langere termijn lopen te overbruggen. Waarschijnlijk staan haar haren al recht als ze mijn naam ziet verschijnen. Waarom? Ja omdat ik in vraag stel wat de homemade alternatieven zijn. Wat ik kan eten omdat het veilig en puur is. En omdat ik geen buikpijn wil tijdens het lopen. Nu kon ze me vorige keer wel een boek aanbevelen, Food2run van Renata Rehor. Het is geschreven voor de loper, maar ik zou het iedereen die eet aanbevelen! Want het is zo duidelijk, ze legt de werking van ons lichaam uit, er staan recepten in en het is allemaal homemade, er is over nagedacht welke combinaties je nodig hebt. En die combinaties heb je ook als niet loper nodig. Bovendien gaat het niet over lopen, maar wel over voeding. Voor de lopers onder de lezers, haar boek word ook besproken in de podcast van trenara. Leuk om eens te beluisteren!

Waarover ik ook nadenk is over hoeveel we eten! Iedereen zou dat eens een dag moeten opschrijven, als je dat eerlijk doet dan val je van je stoel, geloof me. En zo kwam ik dan een paar maanden geleden al eens intermittend fasting tegen. Ik ben ook daar weer wat opzoekwerk gaan doen. Er zijn al studies over gedaan en er zijn er lopende. Moet ik vasten? Nee natuurlijk niet! Ik moet niet afvallen, maar wat me vooral interesseert is dat het een positief effect zou hebben op onze gezondheid, er lopen studies dat het ook positief zou zijn bij foute celdelingen, vooral dat boeit me wel. Bovendien zou je er meer energie mee krijgen en ook dat is mooi meegenomen, dus ik denk er wel over na om eens voorzichtig te proberen… Niet ineens heel drastisch, maar stapje voor stapje. En niet als dieet, maar als kankerremmer.

On-gezouten heeft er een boeiende podcast over, ook eens beluisteren bij interesse.

Ik steek hier even een artikel bij voor diegene die er meer over willen lezen.

Studie vasten bij kanker

In Nederland wordt momenteel  een studie uitgevoerd om te onderzoeken of vasten helpt om chemotherapie bij borstkanker veiliger en meer effectief te maken.

Update 29 juni 2020. De eerste hoopvolle resultaten van dit onderzoek zijn verschenen.

Onderzoekers onder leiding van oncologen uit het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) en de BOrstkanker OnderzoeksGroep (BOOG) aan het LUMC  zijn een stap dichter bij de beantwoording van die vraag na afronding van de eerste gerandomiseerde klinische studie. Zij beschrijven hun hoopgevende resultaten in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Communications. C.

Eiwitten, suiker en calorieën beperkt

De DIRECT-studie had tot doel het effect te meten van een vasten nabootsend dieet op de effectiviteit en veiligheid van chemotherapie bij vrouwen met niet-uitgezaaide borstkanker. 131 vrouwen werden willekeurig verdeeld in 2 groepen. De ene helft volgde drie dagen voorafgaand en op de dag van chemotherapie het vasten nabootsend dieet, waarbij de inname van eiwitten, suiker en calorieën wordt beperkt. De andere helft at zoals gebruikelijk. Het was al bekend dat het vasten nabootsend dieet de concentratie van groeifactoren die kankergroei kunnen stimuleren verlaagt. Dit komt vooral door de (sterke) beperking van de inname van eiwit en suiker, twee voedingsstoffen die de groei van kankercellen kunnen bevorderen.

Beschermt tegen schade

Verschillende analyses wezen uit dat de tumor beter op de chemotherapie reageerde bij de vrouwen die het dieet volgden. Er was geen verschil in bijwerkingen tussen beide groepen. De schade aan DNA-moleculen in witte bloedcellen was minder bij vrouwen die het dieet volgden. Dat suggereert volgens de onderzoekers dat het dieet beschermt tegen beschadiging van gezonde cellen door de chemotherapie. De onderzoekers kunnen op basis van deze studie nog niets zeggen over het effect van het dieet op (ziektevrije) overleving.​

Meer onderzoek nodig

De DIRECT-studie is het eerste klinische onderzoek naar het effect van het vasten nabootsend dieet bij chemotherapie.‘Hoewel de resultaten van de studie hoopgevend zijn, en een belangrijke stap op weg naar voeding als ondersteuning van therapie bij kanker, moet meer onderzoek onze resultaten bevestigen voordat we deze aanpak voor vrouwen met borstkanker kunnen aanbevelen’, zei internist-oncoloog en onderzoeksleider Judith Kroep. ‘We moeten het onderzoek vooral zien als een belangrijke bouwsteen in de kennis over de bijdrage van een vasten nabootsend dieet aan de behandeling van kanker.’

bron:  LUMC 

Testen en nieuwe doelen

Zonder doel, zonder plan, last-minute beslist om toch maar even een rondje te lopen tijdens het wachten op de mini. Uiteraard onder het motto beter kort dan niet 🙈

Ondertussen zijn de resultaten van de conditietest besproken en word mijn nieuwe schema opgesteld, hier en daar word wat gesleuteld omdat mijn lijf niet basic is… Maar dat voelt hier dat dat dik in orde komt!

Uitdaging? Eerst de halve in Antwerpen en dan verder bouwen naar de marathon in Brugge…

Overtuigd? Mmmm… Vooral heel benieuwd naar die nieuwe aanpak en de reactie erop. Want uiteraard is het elke keer opnieuw een verassing hoever ik mijn lichaam kan trainen, of beter gezegd hoever het zich laat trainen…

Nieuws uit Leuven?
Alles ziet er oké uit. Labo’s zullen ook wel oké zijn want ze hebben nog niet gebeld. Dokter twijfelt aan mijn therapie, of beter gezegd hoe lang ik die k*kbijwerkingen nog kan trekken… Ik had een medicijn gekregen van mijn huisarts, dat de ergste bijwerking een beetje beter onderdrukt (en waar ik heel blij mee was), maar helaas is dat geschrapt van mijn junkfood menu wegens gevaarlijk op lange termijn…
Mijn mentale ikje weet beter dan wie ook dat ik niet kan stoppen of switchen met de anti-hormoontherapie omdat net hij ook een belangrijke is om herval de kop in te drukken. Dus ik neem die ongemakken er bij. Ik zou het mezelf nooit vergeven niet 100% alles op alles gezet te hebben. Enerzijds omdat ik hier nog wel even wil rondlopen, anderzijds omdat ik weet wat het is om een chemokuur te krijgen, om te voelen hoe groot de onzekerheid is op overleving. Dus ik heb eens hartelijk bedankt voor het plan van de dokter die me weer een echt leven wou geven.

Ik ga door, met vallen en opstaan, met doelen en challenges in de hoop dat de fans me mee verder slepen/pushen/aanmoedigen. Het gaat gepaard met elke dag opnieuw starten aan dat plan energie, aan dat project power… Maar ik moet en zal dat afwerken, tot in detail! En ik hoop op het einde van mijn leven te kunnen zeggen #fuckthecancer #fuckthetherapie hoe zwaar het ook was, je was bij mij aan het verkeerde adres!

dream it

wish it

do it

Kom op, samen krijgen we kanker klein! 🎗️

Die boekskes… Die zouden niet nodig moeten zijn! Die rotziekte zou niet mogen bestaan! Mensen zouden niet mogen lijden, therapieën zijn zwaar, kosten handenvol geld en halen je hele leven overhoop. Maar wat kunnen we blij zijn dat er organisaties bestaan zoals @kotkanker @thinkpinkbelgium want ze zorgen er mee voor dat er geld in het laatje komt, geld dat nodig is om deze zorgen toe te dienen, om te investeren in onderzoek, om slachtoffers en hun familie bij te staan, … Hoe ver zouden we staan zonder hen, zonder iedereen die zich er mee voor inzet! Inderdaad, veel minder ver… En het kan een ver van je bed show zijn, hoewel iedereen wel iemand kent die vecht of gevochten heeft. Wat je ook doet, waar en hoe je leeft, of je nu goed of minder goed leeft, uiteindelijk is je best doen en goed voor jezelf zorgen het enige wat je kan doen, maar het is geen garantie om een kankervrij leven te leiden. En hé ja, ik hoor vaak: Wat zie jij er goed uit, jij hebt geluk gehad en je kan blij zijn dat alles voorbij is… Helaas het is niet voorbij, ik word nog steeds behandeld, maar dat zie je niet meer, wat ”mooi” meegenomen is, maar het is en blijft hard werken om hier te staan op deze manier en ja ik heb geluk de drive, de motivatie en de wilskracht te hebben en een behandeling te krijgen die aanslaat. Er zijn er die dat geluk niet hebben. Dus ik ben toch wel heel fier dat mijn 100 km medaille in het schoonste boekske van Vlaanderen staat! Ik heb die 100 km in stukjes gelopen, maar ik deed het toch maar! En het lot zorgde ervoor dat per toeval mijn post in ’t oog sprong en zo in dat boekske belandde! Ik blijf lopen, hoe pijnlijk het soms ook is, om de bijwerkingen te onderdrukken, om mensen te laten geloven dat het kan, maar ook uit liefde voor zij die niet meer kunnen lopen!
fuckthecancer #survivor #kotkanker #100kmtegenkanker #thinkpinkbelgium #runforthinkpink #runforthecure

Als je een droom hebt durf hem te volgen, je hebt niet voor niets een droom 🍀

Mijn droom? Een lang, gelukkig, gezond en zo fit mogelijk leven. Hoe hoger het energielevel hoe beter 😍 Wat bedoel ik daarmee? Uiteraard een lang en gelukkig leven, maar ook een gezond ”in het algemeen, maar uiteraard ook kankervrij” leven. En over dat fit daarmee bedoel ik fit en fris, niet meer moe en begrensd maar gewoon voluit, gas en niet nadenken of moeten kiezen. Dat energielevel op de top daar word aan gewerkt maar ik word overvallen door twijfel.

Twijfel is meestal niet goed, toch zeker niet voor de energie… Ik twijfel momenteel aan veel, eet ik goed? Kan ik beter op dat vlak? Want wat is goed eten? Waar kan ik bijsturen? Ik weet wel dat een goed evenwicht belangrijk is, ik weet wel dat zuivere voeding de juiste is, ik weet wel dat verhouding tussen de verschillende voedingsmiddelen juist moet zijn en dat drinken één van de belangrijkste dingen is. En ik weet dat zondigen moet kunnen. En toch twijfel ik, denk ik na en bestudeer ik vanalles en nog wat om te kijken wat ik kan doen om de kans op groei van tumoren zo klein mogelijk te houden want ik denk dat voeding daar een belangrijke in is. Ik probeer uit te zoeken wat ik het beste eet om zo veel mogelijk energie te hebben. En toch lijkt mijn vat soms zo leeg…

Over beweging twijfel ik ook. Wat is oké voor mijn lijf, wanneer werk ik grensverleggend, wanneer ga ik in overdrive, wanneer ben ik een beetje lui? Wie zal het zeggen? Het moet goed voelen, maar wat is dat nu weer? Het is een eindeloze zoektocht mijn plan energie, mijn project power. Het is een zoektocht die met ups en downs gaat. Soms denk ik ja dat is het om even later te denken, nee dat was het toch niet. Je vind een bron aan informatie in boeken, op internet, raad van slimme mensen, maar het blijft een persoonlijke zoektocht. Elke extra prikkel is een gaatje in het energievat. Dus ik probeer die te mijden, maar in een wereld zoals vandaag zijn er heel veel prikkels. Mijn zoektocht gaat dus verder. Mijn zoektocht is soms langer dan dat een dag duurt, het houd me uit mijn slaap.

Slaap is één van de dingen die serieus verstoord word door mijn therapie. Ik weer niet meer hoe het moet denk ik. Ik ben moe mijn lichaam wil wel, mijn geest ook en toch werken ze niet samen. Het is raar. Dus soms sta ik op en probeer ik wat later opnieuw. Meestal lukt het dan wel. Vandaag houd onze hond me uit mijn slaap, hij pubert, net zoals onze vorige, ik wist dat het zou komen, wel het is er. Buiten het feit dat hij zich moet aanpassen omdat de aandacht minder is dan tijdens de lockdown zit hij net in de fase waarin hij duidelijk zoekt naar hoe ver hij kan gaan. (Gaatje in mijn energievat dus) Ik besluit dat ik hem morgen voor de eerste keer meeneem als loopvriend, iets te vroeg, want hij is net geen jaar maar toch ga ik hem testen. Er is geen huis mee te houden, hij kan alles gebruiken, is momenteel een klein beetje vernielzuchtig maar vooral aan het testen of hij toch niet baas mag worden. Zijn energie is onuitputtelijk (ja ik ben daar kei jaloers op) dus hij gaat mee. En dan komt die twijfel weer… Hoe ver neem ik hem mee? Wat is aanvaardbaar? Wel als ik denk aan wat hij gisteren deed, gaat hij de grote toer mee. Wandelen doet hij graag en goed. Moet dus lukken. Benieuwd of hij het leuk vind die extra aandacht!

Aandacht voor de rest in het gezin, te weinig denk ik. Een dag is zo kort, ieder doet zijn ding en opeens is hij voorbij. Mama mag ik nog buiten spelen met de kindjes van de buren? Uiteraard! Maar mama ik wou ook zo graag iets met jou doen? Ja meid niet erg, kies wat je nu wil doen, morgen is er een nieuwe dag, volg even je hartje, dat is oké. Ja maar kan jij niet zeggen wat ik moet kiezen? Nee schatje doe wat je het liefste doet! Ga maar met je vriendjes spelen dat is leuk! En de papa is gaan fietsen, hij doet dat graag, zo eens in het midden van de week. En ik ben gelukkig als zij dat zijn. Dus zo leven we samen onze dromen, als iedereen weer binnen is is de avond bijna voorbij, is iedereen goed gezind en volgen we onze dromen. We hangen nog even in onze zetel om daarna ons bed op te zoeken, waar ik mijmer over mijn dromen, over mijn zoektocht, over wat goed loopt en over wat beter kan. En met dat idee ga ik opnieuw naar dromenland 😉

Fier op ditte 😍

Vier jaar geleden kreeg ze de diagnose borstkanker, nu traint Roxanne (36) voor de marathon van New York: “Jaag je dromen na”

  • Jurgen Geyselings 

DEELVIA FACEBOOK116TWEET

Roxanne Van Rompaey hoopt in november aan de start te staan van de marathon in New York.
 RV Roxanne Van Rompaey hoopt in november aan de start te staan van de marathon in New York.

VORSELAAR Bij de Vorselaarse Roxanne Van Rompaey (36) werd vier jaar geleden borstkanker vastgesteld. In haar strijd tegen de ziekte ontdekte ze het hardlopen. En dat liep een beetje uit de hand. In november van dit jaar hoopt de kapster aan de start te staan van één van de meest tot de verbeelding sprekende loopwedstrijden ter wereld, de marathon van New York. 

Voor de Vorselaarse kapster Roxanne Van Rompaey is het meer dan duidelijk: “Iedereen die gezond eet en dan ook nog eens aan sport doet, die heeft een kleinere kans op kanker. Ik zeg niet dat je op deze manier de ziekte volledig de weg verspert. Maar dat die levensstijl de kans op kanker verkleint, daar ben ik van overtuigd!”. Zo gaat Roxanne sinds haar ziekte door het leven.

Tijdens mijn revalidatie kwam ik voor het eerst in contact met het hardlopen, ondertussen droom ik van de marathon in New York

Roxanne Van Rompaey

“In 2016, op 32-jarige leeftijd kreeg ik te horen dat ik borstkanker had, gelukkig zonder uitzaaiingen, bleek al snel”, vertelt Roxanne ons. “Tijdens de revalidatie ontdekte ik het lopen.” De Vorselaarse kreeg te horen in het UZ Leuven dat sport en beweging tijdens de revalidatie het risico op een herval kleiner maakte. “Zo startte ik al snel met een start-to-run van vijf kilometer. Via een deelname tijdens Race for the Cure, een wedstrijd in de strijd tegen borstkanker en nog tal van andere loopwedstrijden zoals een kerstloop, de Antwerpse Ten Miles en enkele halve marathons, ondervond ik dat het lopen mij meer dan goed deed.”

1.800 kandidaten

Ondertussen kreeg Roxanne weet van een oproep waarbij kandidaten gezocht worden voor een deelname aan de legendarische marathon van New York. “Ik zag de oproep verschijnen bij NNRunningclub, een Belgische bewegingsgemeenschap van beginners tot gevorderden”, weet ze. “Echt iets voor mij, dat was het eerste wat in me opkwam toen ik dat las. Uit de meer dan 1.800 kandidaten werd ik samen met twee anderen verkozen als finaliste.” 

Op de website van NNRunningclub kan je stemmen op één van de drie lopers die hopen richting Amerika af te zakken. “Het was niet zozeer de stad New York die me aansprak in deze uitdaging, maar vooral de professionele begeleiding die we krijgen.”

Roxanne in actie tijdens één van haar vele looptochten.
 RV Roxanne in actie tijdens één van haar vele looptochten.

Stemmers delen in de prijzen

Nog tot komende zondag kan er gestemd worden om Roxanne richting New York te krijgen. “We hebben een leuk extraatje voorzien voor iedereen die op me stemt tijdens de wedstrijd”, klinkt het strijdvaardig. “Naast het feit dat een stemmer sowieso kans krijgt om te gaan dineren via NNRunningclub zorgen we zelf voor enkele andere leuke prijzen. Enkele kappersbons en bons van het marktkraam van mijn moeder Brigitte (cosmetica en juwelen, red.) liggen te wachten voor mijn stemmers bij een screenshot van hun stem richting thinkpink@outlook.be. Een bon van vijfhonderd euro bij Tequila Tattoos in Hulshout, de tattooshop van mijn schoonzus, is de hoofdprijs. Daarvoor kan je een screenshot sturen naar actie.tequila@gmail.com.”

Ik hoop mijn droom te mogen beleven, maar enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!

Roxanne Van Rompaey

“Jaag je dromen na. Doe alles waar je oogjes van gaan blinken en stel niet uit”, weet ze. “Maar leer ook volhouden als het even moeilijker gaat, want het loont! Met mijn deelname wil ik niet alleen lopers inspireren maar hoop ik ook mensen met of zonder gezondheidsproblemen aan te zetten tot lopen of sporten. Kies niet alleen voor overleven, maar ook voor het leven!” 

Waarom ze hoopt dat ze als winnaar uit de bus komt, maakt de Vorselaarse nogmaals duidelijk: “Door op mij te stemmen breng je me een stapje dichter bij mijn droom om ook nog eens een extra jaartje begeleid te worden door ‘Energylab’, onder goedkeurend ook van Aagje Vanwalleghem en het all-inticket naar New York. Enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!”, besluit Roxanne.

Toen de tijd bleef stilstaan…

13/5/16 exact 4 jaar geleden stond mijn wereld stil, verlamd van angst lag ik in een witte kamer, moederziel alleen. 32 jaar wachtende op een ingreep die mijn leven zou redden, werd mij gezegd. Een team topdokters rond mij die binnen en buiten wandelden, een taal spraken die ik niet begreep. Het was zover, ik werd naar OK gebracht of toch in die richting. Wees rustig mevrouw… Alles komt goed, je bent in goede handen, er word goed voor jou gezorgd. Er rolt een traan, nu (omdat ik het zó ver heb weggeduwd, beseffend dat dat het beste is, maar dat die angst nog steeds aanwezig is) en toen omdat ik zo bang was voor wat kwam…
Ze zouden me in slaap brengen, ze zouden de tumor weghalen en kijken of hij verder geslopen was dan we hoopten. Ik moest ondergaan. Ik werd klaargemaakt door een studente verpleging, één die de eerste dag deed wat het extra spannend maakte, maar ze deed dat super! Ze namen me mee ik mocht ”wakker” mijn OK binnen, wat overigens vreselijk is, want je ziet de hele beenhouwerij… De angst op dat moment was vooral, word ik wel wakker? Dus ik vroeg de anesthesie, dokter ik heb een dochtertje van 4, ga ik haar nog weerzien? Tranen rollen over mijn wangen… Jazeker zei hij, toen viel ik in slaap… De tumor werd weggehaald, had 2 operaties nodig voor de ”zekerheid”, er werd plots vanalles beslist waar ik geen inzeg over had. We doen alles om je te redden dame. Ze goochelen met cijfers en statistieken, je moet ondergaan, (een lange weg van chemo, bestraling, anti-hormoontherapie volgen). Moederziel alleen lag ik daar 3 dagen,(op een bezoekje van de hubby na, na zijn werk) alleen met mijn angsten en gedachten, onze kleine uk had immers iedereen nodig en om het zo gemakkelijk mogelijk te organiseren vroeg ik er voor haar te zijn… Ik zou me wel redden.
Daar op die plek besliste ik, ik zou me niet laten overnemen door angst, ik zou dit wel eens aanpakken vol enthousiasme en goede moed. Ik zou hier beter uitkomen, sterker, het zou een les zijn die “omdat het nodig was” op mijn pad kwam. En als ik het overleefde dan zou ik een bron van inspiratie willen zijn. Vechten om wat wel kon! Niet stilstaan bij wat ik vroeger kon (al mijmer ik daar wel over) ik wil niet zielig zijn, ik wil positieve vibes uitstralen, er staan, er zijn en als het kan proberen om die vibes door te geven! Er volgt een grote rollercoaster die ik nog dagelijks ontmoet maar wat ik even vragen wil…
Als ik deze vibes naar lotgenoten toe nog verder kan laten reiken zou mijn missie geslaagd zijn. Jullie kunnen daar bij helpen! Geef je volle 🧡, zodat ik in NY raak en ik mijn vibes nog verder kan laten reiken! Hoe doe je dat? Ga via onderstaande link naar mijn voting Page, log in, scroll onder mijn foto door tot aan de comments net daarboven vind je een leeg hartje, als je het kleurt is jou stem geldig!

Hopelijk krijg ik jullie volle hart!

https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

liefs,

Roxanne

Overdonderd, nooit gedacht, niet gehoopt, kippenvel, slik!

The game is on, spanning stijgt, stemmen barsten los. 3 finalisten slechts 1 ticket. Een half jaar lang werkte ik mijn plan op maat perfect af! Elke training werd gelopen, voedingsadvies werd opgevolgd. Elke tip werd geprobeerd. Het was FANTASTISCH! Ik wou dit zo graag voor de hele omkadering. Het zou me immers beter kunnen maken. Ik heb meer en meer gevoeld hoe belangrijk lopen is in mijn herstel. Ik probeer de comfortzone te verleggen. Ik wil ”normaal” zijn. En alles wat me zou kunnen helpen geef ik een kans.

Ik wil liever de vrouw zijn die alles geprobeerd heeft, dan diegene die huilend aan de kant bleef zitten wachten op mirakels. En zo startte deze droom. Ik kan maar 1 ding zeggen, het was FANTASTISCH! Ik heb honger naar meer! Ik wil kost wat kost dat finale ticket halen, voor mezelf, voor de lotgenoten die niet weten wat komt, die niet meer durven dromen. Alles moet lukken op voorwaarde dat je gelooft, hard knokt en vooral de juiste keuzes maakt, want en, en, en dat kan niet meer. Het blijft of, of.

Mijn lancering om te stemmen kan je via deze link bekijken: https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

Er staat alles te vinden over mijn weg… Ik wil dat die nog een half jaar doorloopt, dus elke stem is welkom! Je mag stemmen via de link, je mag promoten,…

Het gebeurd door veel van mijn fans… maar er is er toch ééntje heel bijzonder! Mijn medekandidaat Robbe. Hij zet zijn droom opzij, omdat hij de mijne in vervulling wil zien gaan. Omdat hij respect heeft, omdat hij mij een eerlijke winnaar vind, omdat hij een hart van goud heeft. Ik ben ongelooflijk dankbaar met zijn mooie gebaar, anderzijds het voelt dubbel omdat ik me schuldig voel dat hij zijn droom opzij zet… Elk argument om zijn idee bij te sturen, word tegen geargumenteerd door ik ben nog jong en ik kom daar nog wel!

Wat ik even kwijt wou was eigenlijk, dat er op de wereld nog steeds mensen rondlopen die zichzelf wegcijferen voor anderen hun droom! Dat stelt mij vrolijk, want ze lopen niet dik! En dat laat mij besluiten dat ik dus weer een gelukzak ben dat ik er weer zo één op mijn pad krijg!

Ik wil je ook via deze weg bedanken Robbe voor deze ongelooflijk mooie daad! Het is geen moet, maar vergt wel veel moed! Je kan terecht fier zijn op je persoonlijkheid! Ik lees dat je ouders, grootouders, familie en vrienden het hadden zien aankomen! Ze kennen jou dus altijd zo! Het kan niet anders dan dat je een fantastische bubbel mensen om je heen hebt! Ik ben blij dat mijn leven een vriend voor het leven rijker is!

Jouw daad geeft me het gevoel dat mijn doel om mensen te inspireren toch slaagt! En dat is een goed gevoel!

Aan alle mensen die stemmen om me mee naar mijn droom te helpen een welgemeende dank je wel! Aan al die twijfelen, doen! Niet enkel voor mij, maar ook voor het verhaal achter mijn deelname!

Bedankt fans voor alles! Mede door jullie vergeet ik soms mijn gebreken en beperkingen! Mede door jullie geloof ik in warme harten, in goedheid en durf ik dromen !

Dank je wel 🧡

Over spelen, over winnen en over verliezen.

De meeste van jullie weten dat ik meespeel met een groot spel! Bijna een jaar geleden werd er een uitdaging gepromoot om een ticket te winnen voor de marathon van New York, inclusief verblijf, vlucht en vooral de begeleiding! Begeleiding door Energylab, dat alleen klonk toen al als een begeleiding naar meer energie. En wie wil dat nu niet? Ik vermoed dat iedereen wel eens denkt waar zit die energie? Wel ik kan 1 ding zeggen… Na een onco behandeling met alle toeters en bellen, is de energie ver te zoek. Tijdens een anti-hormoontherapie is het constant wikken en wegen om jezelf net zover te pushen dat je aan de grens zit en er niet over gaat. Want zonder die grens op te zoeken geen verbetering, dus geen winst. Erover gaan betekent soms verlies, alleen al omdat je jezelf over the limits gepusht hebt, meestal wetende dat het riski was. Het beste is de balans vinden. Dus die begeleiding klonk als muziek in mijn oren.

Ik heb dus gevochten om top drie te halen, ben blij dat ik top drie gehaald heb. Want ik blijf erbij, met de juiste sturing gaat toch alles wel beter. Met doelen op tafel, werk je naar iets toe. Dus in mijn ogen heb ik al een heel mooie prijs gewonnen waar ik heel erg dankbaar voor ben. Waar ik elke dag van geniet, net omdat het traject mij fysiek en mentaal zo veel beter heeft gemaakt.

Het is niet enkel het lopen, het is de regelmaat van beweging, de juiste hoeveelheid en vooral de juiste coach. Thijs stelde mij het loopschema voor, hij beslist over mijn loopagenda, maar ik heb uiteraard ook wel de kans om mee te sturen. In het begin volgde ik gewoon alles wat hij mij voor mij plande. Omdat ik wist dat hij zoiets beter kan dan ik. Maar gaandeweg kwam er meer overleg. Omdat ik uiteraard alles wat erin zit eruit wil halen. De trainingen worden uiteraard qua tijd en afstand nog steeds bepaald door hem, maar omdat ik een specialleke ben qua lijf, zoek ik alternatieven om zo hard mogelijk mijn best te doen zonder dat ik mezelf in de vernieling loop.

Wel en dat werkt! Omdat ik graag af en toe een evenement loop had ik overlegd welke in de aanloop naar qua timing en afstand zouden passen. Zo zou de 10 miles op de planning gestaan hebben, daarna de Great Breweries 25 k, ik zou waarschijnlijk nog dwars door de Kazerne en dwars door Kasterlee gelopen hebben als kleiner evenement, en dan zou het afhangen van winst of verlies New York. Als ik win zou ik in Antwerpen de halve night marathon lopen en dan uiteraard New York. Plan B daar heb ik het later over, want ik hoop dat plan B niet nodig is.

MAAR het kan uiteraard ook nog plan C worden, gezien de Corona crisis. Wat ik wel een beetje verwacht dus ik hou er rekening mee. En over dat plan C wou ik het wel even hebben. De ”voor” loopjes, die vallen in het water. Wat zonde is maar ik heb er vrede mee. Het is zoals het is en er zijn veel ergere dingen. Bovendien woon ik in een wonder mooie omgeving en ben ik sowieso geen snelle loper, dus winnen daar loop ik niet voor, ik loop om me beter te voelen en omdat ik het leuk vind. Ik loop enkel op verplaatsing om eens een andere locatie, een andere route en de sfeer te beleven. Het is gewoon leuk! Ook de loopvibes die anderen geven. Een babbeltje met een vreemde die toch voor hetzelfde komt is altijd leuk! Het verbind! Dus ook dat gaat even niet door… En toen zag ik opeens een promo…

Een promo van een virtual reality race, ge weet wel, zoals de koers nu ook gereden word hè. Maar dan voor de amateur lopers. Het werd georganiseerd door Polar, je kon afstand 8 km, halve marathon of Marathon kiezen. Mijn enthousiasme was gewekt… En zoals gewoonlijk ook weer niet te stoppen. Ik vond het een fantastisch alternatief voor de 10 miles en de Great Breweries 25 km. Dus ik contacteerde Thijs, die waarschijnlijk dacht, o nee, daar is ze weer 🙊 (sorry Thijs, ik ben niet te stoppen als ik zotte ideeën krijg, ik denk dan: Yes, dat is echt iets voor mij, ik ga dat doen. 1 chance, zot zijn doet niet zeer) Dus mijn loopplan werd hier en daar bijgeschaafd. Eén van mijn vaste loopvriendinnen moest er mee aan geloven (sorry Katrien voor mijn onstuimige enthousiasme, het is nooit mijn bedoeling met jou te beulen 🙈 maar ik ben blij dat je meeloopt, ook al missen we ons ander loopvriendinnetje) Ik zou mijn langste loop opbouwen de eerste zondag na de beslissing en de week erna ervoor gaan, althans dat dacht ik toch… Maar de eerste zaterdag waren de benen en het weer goed dus besloot ik de halve al te lopen. De zaterdag erna deed ik hem opnieuw omdat ik nog eens wou proberen, voor een snellere tijd. Wat uiteindelijk ook lukte. En wat bovendien heerlijk was? Dat was dat de winnaar niet zou gekozen worden op snelheid, je moest je afstand lopen en een opmerking schrijven waarom je graag zou winnen.

Waarom ik wou winnen? Tja dat spreekt voor zich, je kon een ticket voor je gelopen afstand in Amsterdam winnen, een gloednieuwe Polar en een t-shirt. Wou ik de 8 winnen? Of de 21? Tja liefst de 21 als ik mocht kiezen, maar ik liep ze allebei, dus 2 kansen. Ik dacht aanvankelijk nog dat mannen en vrouwen apart zouden winnen, maar dat was niet, ik had dus enkel de vrouwelijke concurrentie bestudeerd, wat voor de 21 nogal meeviel, gezien er weinig hun opmerking schreven. Dus eigenlijk dacht ik wel een kanshebber te zijn. Ik schreef eerlijk dat ik het een leuke uitdaging vond, die de Great Breweries 25 verving voor mij, dat ik uiteraard wel in Amsterdam wou lopen en dat de nieuwe Polar wel heel erg welkom was.

Mijn opmerking was dus heel eerlijk en dik oké, want ik werd de gelukkige in de 21, de reeks die ik graag zou winnen. Ik ben zó blij met de winst! Het is zó tof! De uitdaging was een perfecte vervanger, was een leuke extra prikkel en de prijs is uiteraard FANTASTISCH! Dus ik sta er goed op! Het is weer geweldig veel geluk op mijn weg! Dat heb ik graag! Maar wie niet hè. Ik word er alleszins vrolijk van.

De meest onverwachte beslissingen zijn soms gewoon de leukste! Soms moet je het zot enthousiasme laten begaan en zien waar het je brengt.

Alles begon bij mij tijdens de race for the cure met ons team babbelbox, dat is de eerste heel erg fijne loopherinnering die ongelooflijk warm was omdat we een team van 200 mensen vormden in de strijd tegen borstkanker, mijn team! Ik zal het voor eeuwig koesteren! ♥️ En zo ben ik telkens van het ene leuke loopavontuur ik het andere gerold! En al wat nog komen gaat, gaat ongetwijfeld met evenveel enthousiasme zijn!

Want elke dag besef ik dat al dit kei harde werk in combi met dat enthousiasme me verder brengt dan ik ooit had durven dromen. Niet alles is vanzelfsprekend, dingen die vroeger zo gewoon leken, die zijn niet zo gewoon. Maar door de juiste ingesteldheid, door het blijven proberen en volhouden lukt er meer dan je denkt! Watch me 🤭

Zotte groetjes 😉

Running didn’t changed my life, it saved my life! 💕


Wat ben ik blij dat ik dit nog kan navertellen… 4 jaar geleden rond deze tijd zag het er onheilspellend uit, hing er een zwarte wolk boven mijn bestaan en had ik nooit durven dromen over nu! Het loopt niet altijd zoals verwacht, soms zijn er serieuze kronkels op je pad, je volgt ze vol goede moed, vecht zo hard je kan, tijd lijkt stil te staan en toch was het ”nodig” hoe gek het ook klinkt, het was nodig om mij de weg te wijzen, om bewuster te worden en mijn innerlijke kompas te vinden. Het is ellendig geweest en elke dag opnieuw moet ik vechten tegen de huidige therapie. En toch heeft het mij positief veranderd. Dat ik nu vandaag de dag als RunSter/RunCaptain voor @thinkpinkbelgium een finaleplaats heb in de #marathonchallenge bij de @nnrunningclub waarmee ik misschien een hele marathon zou kunnen lopen (New York of Brussel, afhankelijk van mijn fans) omdat ik perfect begeleid word door @energylab.be wil ik graag promoten bij lotgenoten, omdat er misschien wel zijn die ooit zeggen… Hé door jou heb ik mijn sportschoenen uit de kast gehaald, door jou ben ik bewuster geworden van wat ik eet en vooral… Door jou heb ik de moed gevonden op door de gaan, door jou gaf ik niet op! Dat blijft mijn ultieme doel! #thinkpinkhero

#runforthecure #runforlife #runningismytherapy #runningislife #beatthecancer #fuckthecancer

Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht, het pad is soms kronkelig, geniet van de reis want elke omweg kan je een andere horizon tonen!

Het zijn vreemde tijden, zo uit het niets komt er een virus, ééntje dat ernstig is en zeer besmettelijk. Het legt de wereld even lam het is niet te bevatten maar 1 ding is zeker: mensen moeten verplicht aanpassingen doen, het zet aan het denken en daar wou ik het even over hebben.

Zoals de meesten wel weten heb ik al eens serieus nagedacht in en na 2016. Wat me toen overkwam was heavy voor mij en mijn naasten. Maar de les die in eruit geleerd heb was niet slecht. Ik werd me bewust van ”beperkingen” maar ook van vrijheden. Ik was mezelf kwijt en moest op zoek naar mezelf. Dat is een lange weg, ééntje met vallen en opstaan. Ééntje met lachen en ééntje met verdriet, want het is een beetje rouwproces dat besef wat niet meer kan, maar wat je nog wel wil. Maar anderzijds is het ontdekken, op zoek gaan naar je innerlijke kompas, naar wat je wil, wat er kan en hoe je dat nu gaat aanpakken.

En daar las ik net een artikel over. Zelfkennis brengt rust, het brengt meer zelfvertrouwen. Het is voor iedereen dé moment om eens na te denken wat je nu eigenlijk wil. Om eens te denken of we wel goed bezig waren of zijn. Ik ben me er zelf van bewust waar mijn mankementen zitten, waar ik beter kan, waar ik tekort schiet. Ik denk erover hoe ik het kan verbeteren, ik werk eraan, maar wel zoals ik het meestal doe, ik hou van structuur en toch ben ik na 2016 ontzettend chaotisch. Want ik kan niet meer zo goed volgen als vroeger. Ik ben vertraagd, is dat erg? tja, als je er van wakker ligt wel. Maar anderzijds moet het allemaal snel? Ah nee hè. Dat bewijst vandaag de dag… Plots kunnen we op pauze, omdat het moet.

Ik word weer even naar 2016 gekatapulteerd, het is vergelijkbaar voor mij, maar nu staat de wereld bijna helemaal stil en toen niet. Toen dacht ik dat ik misschien zou sterven, te jong maar het kon. Het was bewust worden van alles wat ik dacht te hebben opeens te moeten loslaten, iedereen die ik graag zag te moeten achterlaten. Gelukkig was het mijn tijd nog niet. Daar begon dus wel die zoektocht naar mijn innerlijke kompas.

Dat kompas is een stukje meegegeven, het word ook deels beïnvloed. Al hangt dat tweede af van hoe je er zelf mee omgaat. Iedereen hunkert naar goedkeuring, de vraag is moet je daar op wachten? Want niet iedereen heeft de kracht om iemand anders een bemoedigend woord te geven. Sommige denken dat het genoeg is dat andere wel weten dat ze bewondering hebben. Nochtans worden ze zelf ook graag aangemoedigd. Want dat is voor iedereen leuk, dat kan niemand ontkennen.

Los van de aanmoediging opende ik de zoektocht, ik durf héél eerlijk zeggen dat ik daar hulp voor gehad heb. Daar is niks mis mee, ik moedig dat aan. Mensen durven te weinig hulp vragen, net zoals ze te weinig op hun eigen kompas vertrouwen. Het is nochtans de moeite dat zelfbewustzijn, de zelfliefde. Als ik me minder goed voel ben ik krikkel, een irritantje mijn naasten weten dat. Ze vinden dat niet leuk net zoals ikzelf. Maar het is zo en niet anders. Dus probeer ik om zoveel mogelijk rust te zoeken in de dingen die ik graag doe, in de dingen die die ervoor zorgen dat ik me zo fris en zo fit mogelijk voel.

Dus waar ben ik begonnen? De zoektocht naar de juiste voeding (op uitzondering van de chocolade) de balans tussen rust en inspanning. Sportiever zijn dan vroeger. Maar dat gaat gepaard met ook wel eens tegen de muur lopen. Zowel sportief als qua eten. Ik probeer zoveel mogelijk info op te slaan al valt dat soms zwaar. Mijn brein lijkt wel een zeef. Hoe meer ik lees, hoe meer ik ondervind des te meer blijft er hangen. Het is elke dag een uitdaging, ik droom ervan die perfecte balans te vinden. En als het kan deel ik die ook graag.

Het bewust worden is een begin. De info verzamelen en opslaan is een deel, dat allemaal toepassen is een ander deel. En dat delen dat is het laatste stukje in mijn kompas. Want ja ik zorg en deel graag. Ik zou willen dat dat meer kon, mijn harde schijf laat het afweten. Maar ook dat heeft voordelen. Ik probeer de schijf te openen voor wat ik wil opslaan en niet voor onbelangrijke dingen, dat lukt beter en beter.

Ik durf ook meer vertrouwen op mijn gevoel, ik laat me minder de les lezen. Zeker als er iets opgelegd word wat ik echt niet wil. Ik sta er bij stil wat de intentie is van de tegenpartij en vooral wie het ten goede komt of wie er slechter van word en dan beslis ik wat ik doe. Ik weeg dus af, beter dan vroeger.

Ik hol mezelf nog steeds voorbij, mijn hoofd staat nooit stil, maar toch de roes die de chemo bracht heeft ook een zekere verlamming, een zekere rust gebracht. Ik hoop niet op verbetering, het is zoals het is. Ik vertrouw nog meer op het lot dan vroeger. Wat komt dat komt, of ik me nu druk maak of niet, dat druk maken is verspilde energie. Dus ik probeer dat te laten.

Ik kan hier nog een tijd verder over gaan, maar dan blijft het niet boeiend hè 😉 Dus ik sluit even af.

Lieve lezers, probeer even back to the basic te gaan, zoek uit wat je nu echt wil, werk eraan. Probeer jezelf graag te zien, dan kunnen anderen dat beter bij jou en jij kan anderen liever zien. Dat is de rust van de zoekresultaten naar dat innerlijke kompas. En vooral vergeet niet te genieten van de kleine dingen!