Twijfelzonnig

Het hangt op een kunstwerk aan de muur, in Gasthuisberg. De gangen die ik doorkruis om de blauwe pijl te volgen hangen vol nieuwe kunstwerken. Met spreuken en woorden deze keer. Ik neem de tijd om te kijken of er iets bijzit wat bij me past. En ja hoor, ”TWIJFELZONNIG” geen idee of het woord in de woordenboek staat, ik heb het nog nooit gehoord. Maar op een dag zoals vandaag past het perfect bij mij.

Ik wil mezelf zonnig voelen, maar word overmand door twijfels. Het gebeurt wel eens af en toe, dat ik durf twijfelen of ik goed bezig ben. Of ik hier en daar nog een extra inspanning kan leveren, of dat ik alles beter loslaat en op me af laat komen. Dat laatste is waarschijnlijk het beste, maar een hoofd kan je niet even aan of uit zetten hè. Zo werkt dat niet.

Vandaag is weer D-Day voor mij, de grote controle, diegene met alle toeters en bellen. Echt zenuwachtig ben ik er niet voor althans toch niet op voorhand. Enkel de dag zelf vind ik de hel van het jaar. Het begint al met stress in de auto, de volgende stress is in alle wachtzalen waar de tijd tergend traag gaat, waar je telkens weer opnieuw de snotneus van de bende bent (je word daar ook door iedereen even op gewezen, hoe zonde dat toch is, wat het nog net iets erger maakt). Waar je je nooit thuis voelt. Waar je liever nooit zou zijn.

Of toch? Liever nooit, maar anderzijds heb ik wel geluk hier nog te mogen zitten. Het had ook anders kunnen zijn. Ik heb het geluk om 4 jaar na mijn diagnose nog te kunnen stressen over een dag die hopelijk bevestiging geeft dat alles oké is. Dat is niet een klein gelukske, maar een groot. En dat besef ik heel goed. Ik struggle dagelijks met wat er op die 4 jaar tijd gebeurd is, met de chemische troep die ze nog steeds binnenjagen. En toch ben ik ”blij” dat het kan, het is niet leuk, maar het zorgt ervoor dat mijn tijd hier toch al 4 jaar langer is, dan had kunnen zijn.

Ik probeer er elke dag opnieuw het beste van te maken, met vallen en opstaan. Want ik ben niet meer wie ik was of zou willen zijn. Dus het is een leerschool. Een leerschool om de grenzen te kennen, om te voelen wat voor mij de beste manier is. Want er is geen handleiding voor. Het is aanpakken en proberen. Wat vandaag wel goed gaat kan morgen niet gaan. Maar ook andersom.

Als alles goed gaat dan voel ik me zonnig, gaat het minder goed dan voel ik me twijfel. Ik probeer niet stil te staan bij wat had kunnen zijn. Ik probeer de voor mij beste weg te kiezen. Dat gaat het makkelijkste als alles ”normaal” loopt. Als ik zelf kan en mag zorgen voor anderen. Want dan ben ik afgeleid, dan heb ik geen denk en voel tijd. Dan vergeet ik even alles.

Deel Mammo is al voorbij, als dat gedaan is ben je van het minst leuke onderzoek weeral een jaar verlost. Je beelden worden bekeken en dan word er met een echo gekeken waar extra aandacht nodig is. Daar wacht ik nu voor.

Eigenlijk vind ik die onderzoeken altijd een beetje vreemd. Omdat ze naar mijn gevoel op mijn veiligste plek gaan screenen. Ik vraag me al 4 jaar af waarom er niet op plaatsen gescreend word waar het naar mijn gevoel gevaarlijker is om te ontsporen. Maar dat doen ze pas als je bloed signaal geeft. Als het dat al doet. Ik zat 4 jaar geleden niet in de gevarenzone qua tumor merkers. Eigenlijk nog ver van. En toch was hij er. Weliswaar in een vroeg stadium, maar hij was er en kon genadeloos toeslaan overal. Ik vraag me soms af of een dokter stilstaat bij deze onrust van een patiënt. Dus ik besluit het even mee op mijn vragenlijstje te zetten.

Uiteindelijk komt het erop neer dat je lot in iemand anders zijn handen ligt. Dat je moet ondergaan en hopen dat het steeds weer goed is of goed komt. Dus vandaag ben ik daarover een beetje twijfelzonnig.

Ik hoop dat vandaag weeral vlug voorbij is. Als alles goed is word er bevestigd dat ik weer een jaar chance heb gehad, dat is aan een nieuw kan beginnen. Ééntje waarvan ik hopelijk na een jaar weer mag zeggen, ik had weer geluk. Maar laat me nu eerst maar hopen dat ik vandaag mag vieren!

Liefs Roxanne

#SunriseMind

Hier wil ik wel eens een paar woorden over kwijt… Ik zag een leuke challenge, ééntje om een foto te posten met een prachtige zonsopgang, zo één die je als ochtendloper wel eens tegenkomt. Het belangrijkste was die zonsopgang, de loper was in mijn ogen bijzaak. Dus ik dacht, wel daar ga ik werk van maken.

Niet voor die foto in het bijzonder, maar wel voor de #SunriseMind, een challenge die door de Frontrunners van Asics gepromoot werd, hoe meer foto’s er gepost werden hoe meer centjes er naar hun goede doel gingen. Want voor elke foto doen ze een donatie.

Hun goede doel is mentaal welbevinden, metaal sterk zijn voor iedereen. Dus diegene die het niet alleen kunnen kunnen geholpen worden en de organisatie waar hun donatie naartoe gaat is er zo ééntje, ik geef even de link mee voor geïnteresseerden: https://instagram.com/mindcharity?igshid=zfcn6dwbtwdm

Eerst en vooral die naam ASICS heeft ook betekenis, het is een afkorting animo sane in corpore sana.

Asics hun visie is dus: Sound Mind, Sound Body. Of zoals wij het zeggen een sterke geest in een sterk lichaam. Ik deel die mening, als ik flink werk aan die body en dan bedoel ik sport, rust, deftig eten en vooral lief zijn voor mezelf, dan voel ik me veel beter in mijn hoofd dan wanneer ik dat niet doe. Nu heb ik natuurlijk wel wat chemische happy blockers, mijn hele emolandje davert wel eens op zen grondvesten, dus ik weet als geen ander hoe belangrijk het is om de balans te proberen houden.

Uiteraard is erover praten ook belangrijk en vooral niet proberen verdoezelen, want op de ene of andere keer loopt dat emmerke toch over. En net daarom dacht ik, awel die foto is geen moeite, die loop ook niet, alleen de zon moet meewerken. Uiteindelijk werd het hoor mij deze keuze…

Geef toe, de sunrise is toch heel enthousiast hè 😉 Daar alleen al krijg ik een happy mind van.

Blij dat ik op deze manier hopelijk een klein steentje heb bijgedragen, geestelijke gezondheid is de dag van vandaag niet zó vanzelfsprekend. Bij al wat je doet, moet je jezelf afvragen of het mag, of het oké is en of je geen misdadiger bent. Alles wat vroeger normaal was is vandaag abnormaal. We zitten al bijna een jaar in Corona modus, voor mij lijkt het een eeuwigheid. En dan ben ik blij dat ik kan lopen. Het is voor mij een belangrijke schakel in mijn goed gevoel. En tja, voor de rest hoop ik zo hard dat de weer naar het oude normaal kunnen.

Take Care lezers en als ge goesting hebt, post dan vooral een fotoke 😉

3 • 2 • 1 • and go… ter ere van mijn Sterren 🌟 werd team Run for the stars geboren!

Look up at the stars and not down at your feet. Try to make sense of what you see, and wonder about what makes the universe exist. Be curious. Stephen Hawking

Groot plan! Ik schreef me in voor een marathon! Say what??? Yes!!! Je leest het goed! De ASICS World Ekiden! Een aflossingsmarathon… Ik loop mee in drie teams. Voor twee mocht ik de start geven. Team 1 was een jongensteam waar ik niet de trage 🐌 wou zijn dus ik liep de ziel uit mijn lijf… Team 2 was een girlteam, gezien mijn snelle start van gisteren wou ik ook voor dat team een snelle tijd lopen. En team 3 rond ik af als laatste, dus dat moet nog komen. Tijdens die 2 snelle lopen had ik opeens een idee…

Wat als ik nu eens een team samenstel met mezelf in alle etappes??? Dan loop ik zelf de volledige marathon… Dan kan ik alles op alles zetten om een goed tempo te lopen en vooral… Dan kan ik lopen voor mijn sterren 🌟 Dan kan ik lopen voor mijn lotgenootjes, voor diegene die kei hard vechten, voor diegene die aanmoediging nodig hebben, voor diegene die altijd met me meelopen als ster omdat ze jammer genoeg de strijd verloren. Om hen te eren, om hen aan te moedigen, maar vooral om te vieren dat ik dankbaar ben. Dankbaar dat ik leerde lopen in team babbelbox, dankbaar dat ik ondanks vervelende bijwerkingen nog elke dag 200% geniet van het leven. Dankbaar dat mijn verhaal nog niet afgelopen is.

Ik kan elke etappe genieten, want in kleine stukjes is het voor mij perfect haalbaar. En ik zal alles op alles zetten om een mooie tijd te lopen, om te voelen dat is leef, ik zal op mijn adem trappen om te voelen wat mijn lotgenootjes voelen als ze de trap niet meer opkunnen. Ik zal zo hard lopen om te voelen hoe moe ik ooit was. Ik zal zo diep gaan dat ik er misselijk van word… En ik zal daar zó van genieten omdat ik dan voel dat ik leef! Omdat ik besef van hoe ver ik kom! Omdat ik een voorbeeld wil zijn voor diegene die het even niet zien zitten…

En wat ben ik blij dat die solo inschrijving gelukt is! Wat ben ik blij dat dit mogelijk is door ASICS World Ekiden. En wat ben ik blij dat ik op dit idee kwam.

Lieve dames van team babbelbox, dit is voor jullie! Omdat jullie eeuwig in mijn hart zitten!

Lieve lezer, als je dit leest heb je interesse in mijn verhaal. Ik vraag niets, aanmoediging is uiteraard welkom! En weet dat er dit jaar voor goede doelen slechte tijden zijn… je kan bij mij sowieso nog een think pink lintje bestellen, ze hebben bovendien een kei leuke webshop waar vanalles te koop is en waarvan een deel winst naar onderzoek gaat of naar comfort voor lotgenootjes. Je kan hen uiteraard ook vrijblijvend sponsoren, net zoals dat bij kom op tegen kanker kan. Niets moet, maar weet dat het kan. ♥️

En ondertussen droom ik dat ik het verschil kan maken voor mensen die twijfelen wat nog wel kan! Kom op dappere fighters, niet opgeven! Voor jullie zal ik mijn beste benen voorzetten! Love you all!

Liefs,

Roxanne

Intermittend Fasting

Ik heb het er over gehad, ik heb het geprobeerd en wel om deze reden 😱. Geloof het of niet, luister even naar het korte filmpje via volgende link en begrijp waarom net dit mijn aandacht trok.

https://bnnvara.nl/pauw/videos/520384

Stel dat dit inderdaad zulke fantastische voordelen oplevert, waarom zou je het dan niet eens proberen? Je kan er alleen maar mee winnen.

Ik ben er samen met de hubby aan begonnen nadat we deze zomer terugkeerden uit Oostenrijk. Ik was er voorzichtig over begonnen, omdat ik meestal nogal enthousiast ben en hem daar soms mee afschrik en dat wou ik deze keer net niet. Dus heel voorzichtig liet ik hem eerst een podcast beluisteren. Na de lange autorit zei hij zelf, we proberen het. We zien wat het geeft, slecht kan het niet zijn. We gaan ervoor. Dus zo gezegd zo gedaan.

We moesten even denken hoe en wat… We zouden niet alleen het vasten proberen, maar mijn plan was om te proberen zo lekker en voedzaam mogelijk te eten. Datgene wat je nodig hebt om power te krijgen. Datgene waar ik zo naar zocht. We besloten het ontbijt te skippen, of verlaten? Want wie zegt er dat je ’s ochtends moet ontbijten? In het Engels wil breakfast gewoon zeggen, breek het vasten, toch? Dus dat doen we nu ’s middags.

Even een kleine opmerking, ”ontbijt” werd vooral belangrijk toen de voedselindustrie er een gigantische bron van inkomsten in zag. Dat is de reden dat ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag werd, gevolgd door een 10uur pauze om de suikerdip op te vangen, dan het volgende Suikershot op de middag te nemen, nadien zondigen nog eens met een vieruurtje, sluiten de dag af met een prinsheerlijk maal om daarna nog met een laatavond snack de zetel in te duiken. Het liefst van al de hele tijd in combi met super lekkere frisdrank. En dat doen ze ons geloven is goed voor ons. Of niet?

Denk eens even terug aan de tijd dat we leefden met het licht? Dat we opstonden en op zoek moesten naar plantaardige voeding? Of af en toe eens geluk hadden een beestje te kunnen vangen. Aten we toen zoals we dat nu doen? Nee dus. Was het toen beter? Misschien wel/niet.

Wie zal het zeggen? Het enige wat ik weet is dat we ondertussen meer dan twee maanden verder zijn. Dat ik me beter voel. (Niet elke dag, hangt uiteraard ook samen met de AH-Therapie) Maar voor mij voelt het goed. Ik voel me frisser, sterker, anders. Ik ben fan…

Wat mij nog verder drijft in het hele Intermittend fasting verhaal is dat 2 maanden later mijn bloedwaarden nergens in het rood stonden. Dat is van 2016 wel het geval. Op twee maanden??? De cijfers zijn gewoon wat ze zijn, zwart op wit. Ze zijn beter, is het toeval? Geen idee, maar ik geloof erin van niet, ik geloof dat we met zen allen ons lijf een beetje fout behandelen, ik geloof dat dat beter kan en moet.

Dus ik verdiep me nog meer in de interessante wereld van Intermittend fasting. En ik blijf me verwonderen hoe magisch een lijf werkt, moest ik niet de pech gehad hebben om de kanker tegen te komen had het wellicht nooit mijn interesse gewekt. Die magie… Dus dat spreekwoord ge moet eerst eens met uwe smokkel tegen de muur lopen om je ogen te laten open gaan is bij mij echt wel van toepassing geweest.

En als ik er dan ook nog eens mensen mee kan helpen, graag. Er is nog één ding wat ik me over dit hele proces afvraag… Als het werkelijk veel minder kans geeft op diabetes, op hart- en vaatziekten, op kanker, op veroudering en op weet ik veel wat allemaal, dan is het zó jammer dat dit nog niet in een behandeltraject past. Of nog beter… In onze algemene gezondheidszorg… Maar misschien komt het nog, wie weet!

Voor iedereen die hierover vragen heeft, ik kan wel enkele interessante boeken/podcasts/ mensen aanbevelen waar je info kan vinden. En voor iedereen die twijfelt, gewoon doen! Je gaat er geen spijt van krijgen!

Over eten…

Al vanaf 2016 probeer ik echt wel extra hard op te letten wat ik eet. Niet dat ik daarvoor alles opat wat ik tegenkwam, of niet omdat ik gewichtproblemen heb, waarvoor wel? Omdat ik het benauwd krijg als ik denk over welke invloed voeding op ons hele lichaam, op ons systeem heeft. Ik ben doodsbenauwd als ik het woord hormonen hoor of lees. Maar waar ik vooral heel erg over nadenk, waar ik vaak over lees, podcasts beluister, raad over vraag, … Dat is over welke impact voeding heeft bij kanker. Ik kan daar maar 1 ding over besluiten: HEEL VEEL!

Mijn perfectionistische ikje wil er dus alles aan doen, om door al wat ik zelf in de hand heb ”kankervrij” te blijven. Hoe pak ik dat aan? Ik probeer zo puur mogelijk te eten. Waarom? Als het puur is is het minder bewerkt (ik heb over deze zin even nagedacht, omdat er uiteraard bewerkingen zijn voor een product kan geconsumeerd worden en zo’n proces zie je natuurlijk ookeook niet). Maar als ik zelf in de keuken sta denk ik wel bewust na over suiker, vet en de ingrediënten die ik gebruik. Bovendien is homemade vaak lekkerder (vind ik, hopelijk denken mijn eters er zo ook over) en wat er niet inzit zijn bewaarmiddelen en geraffineerde suikers.

Ik ben een tijdje geleden naar een lezing over suiker geweest, dat is dus werkelijk een silent killer, bovendien maakt de voedingsindustrie de combinatie met vet wat dan weer resulteert dat de mens verslaafd geraakt. Iedereen die al eens een suikerdetox deed weet hoe je moet afkicken van dat witte gif, iedereen weet dat je je na de afkick energieker voelt. En dat op zich zegt al genoeg. Ik ga natuurlijk niet beweren dat je alle suiker moet schrappen. Want je hebt dat ook nodig om te functioneren, maar de trage suikers, die soort waar je lang energie van krijgt, niet diegene die je vooral even een upje doen krijgen om nadien een dip en een nieuwe trek te krijgen.

Eigenlijk is het zo schoon om mensen afhankelijk te kunnen maken van een miljarden buisness, de mensen volgen want uiteraard is dat ook lekker. Plus hoeveel mensen denken bewust na over wat ze in hun mond stoppen, wat dat doet met een lichaam? Veel te weinig hè… Ik deed dat ook niet genoeg, maar ik heb mezelf daarin herpakt. Of laat het me beter zeggen, ik ben opzoek gegaan naar dingen die ervoor zorgen dat ik beter word, de kanker heeft daar zeker in meegespeeld, maar ook het sporten. En bij dat tweede verschiet ik er elke keer weer van wat een amateursporter allemaal eet en drinkt om vol te houden, om sneller te zijn, om beter te zijn, om sterker te zijn. Er is een overaanbod aan reepjes/gellekes/koekjes/snoepjes waarbij alles kant en klaar beloofd dat jij de beste versie van jezelf gaat zijn… Ik kreeg bij EnergyLab een diëtiste die me bijstaat om de langere termijn lopen te overbruggen. Waarschijnlijk staan haar haren al recht als ze mijn naam ziet verschijnen. Waarom? Ja omdat ik in vraag stel wat de homemade alternatieven zijn. Wat ik kan eten omdat het veilig en puur is. En omdat ik geen buikpijn wil tijdens het lopen. Nu kon ze me vorige keer wel een boek aanbevelen, Food2run van Renata Rehor. Het is geschreven voor de loper, maar ik zou het iedereen die eet aanbevelen! Want het is zo duidelijk, ze legt de werking van ons lichaam uit, er staan recepten in en het is allemaal homemade, er is over nagedacht welke combinaties je nodig hebt. En die combinaties heb je ook als niet loper nodig. Bovendien gaat het niet over lopen, maar wel over voeding. Voor de lopers onder de lezers, haar boek word ook besproken in de podcast van trenara. Leuk om eens te beluisteren!

Waarover ik ook nadenk is over hoeveel we eten! Iedereen zou dat eens een dag moeten opschrijven, als je dat eerlijk doet dan val je van je stoel, geloof me. En zo kwam ik dan een paar maanden geleden al eens intermittend fasting tegen. Ik ben ook daar weer wat opzoekwerk gaan doen. Er zijn al studies over gedaan en er zijn er lopende. Moet ik vasten? Nee natuurlijk niet! Ik moet niet afvallen, maar wat me vooral interesseert is dat het een positief effect zou hebben op onze gezondheid, er lopen studies dat het ook positief zou zijn bij foute celdelingen, vooral dat boeit me wel. Bovendien zou je er meer energie mee krijgen en ook dat is mooi meegenomen, dus ik denk er wel over na om eens voorzichtig te proberen… Niet ineens heel drastisch, maar stapje voor stapje. En niet als dieet, maar als kankerremmer.

On-gezouten heeft er een boeiende podcast over, ook eens beluisteren bij interesse.

Ik steek hier even een artikel bij voor diegene die er meer over willen lezen.

Studie vasten bij kanker

In Nederland wordt momenteel  een studie uitgevoerd om te onderzoeken of vasten helpt om chemotherapie bij borstkanker veiliger en meer effectief te maken.

Update 29 juni 2020. De eerste hoopvolle resultaten van dit onderzoek zijn verschenen.

Onderzoekers onder leiding van oncologen uit het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) en de BOrstkanker OnderzoeksGroep (BOOG) aan het LUMC  zijn een stap dichter bij de beantwoording van die vraag na afronding van de eerste gerandomiseerde klinische studie. Zij beschrijven hun hoopgevende resultaten in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Communications. C.

Eiwitten, suiker en calorieën beperkt

De DIRECT-studie had tot doel het effect te meten van een vasten nabootsend dieet op de effectiviteit en veiligheid van chemotherapie bij vrouwen met niet-uitgezaaide borstkanker. 131 vrouwen werden willekeurig verdeeld in 2 groepen. De ene helft volgde drie dagen voorafgaand en op de dag van chemotherapie het vasten nabootsend dieet, waarbij de inname van eiwitten, suiker en calorieën wordt beperkt. De andere helft at zoals gebruikelijk. Het was al bekend dat het vasten nabootsend dieet de concentratie van groeifactoren die kankergroei kunnen stimuleren verlaagt. Dit komt vooral door de (sterke) beperking van de inname van eiwit en suiker, twee voedingsstoffen die de groei van kankercellen kunnen bevorderen.

Beschermt tegen schade

Verschillende analyses wezen uit dat de tumor beter op de chemotherapie reageerde bij de vrouwen die het dieet volgden. Er was geen verschil in bijwerkingen tussen beide groepen. De schade aan DNA-moleculen in witte bloedcellen was minder bij vrouwen die het dieet volgden. Dat suggereert volgens de onderzoekers dat het dieet beschermt tegen beschadiging van gezonde cellen door de chemotherapie. De onderzoekers kunnen op basis van deze studie nog niets zeggen over het effect van het dieet op (ziektevrije) overleving.​

Meer onderzoek nodig

De DIRECT-studie is het eerste klinische onderzoek naar het effect van het vasten nabootsend dieet bij chemotherapie.‘Hoewel de resultaten van de studie hoopgevend zijn, en een belangrijke stap op weg naar voeding als ondersteuning van therapie bij kanker, moet meer onderzoek onze resultaten bevestigen voordat we deze aanpak voor vrouwen met borstkanker kunnen aanbevelen’, zei internist-oncoloog en onderzoeksleider Judith Kroep. ‘We moeten het onderzoek vooral zien als een belangrijke bouwsteen in de kennis over de bijdrage van een vasten nabootsend dieet aan de behandeling van kanker.’

bron:  LUMC 

Testen en nieuwe doelen

Zonder doel, zonder plan, last-minute beslist om toch maar even een rondje te lopen tijdens het wachten op de mini. Uiteraard onder het motto beter kort dan niet 🙈

Ondertussen zijn de resultaten van de conditietest besproken en word mijn nieuwe schema opgesteld, hier en daar word wat gesleuteld omdat mijn lijf niet basic is… Maar dat voelt hier dat dat dik in orde komt!

Uitdaging? Eerst de halve in Antwerpen en dan verder bouwen naar de marathon in Brugge…

Overtuigd? Mmmm… Vooral heel benieuwd naar die nieuwe aanpak en de reactie erop. Want uiteraard is het elke keer opnieuw een verassing hoever ik mijn lichaam kan trainen, of beter gezegd hoever het zich laat trainen…

Nieuws uit Leuven?
Alles ziet er oké uit. Labo’s zullen ook wel oké zijn want ze hebben nog niet gebeld. Dokter twijfelt aan mijn therapie, of beter gezegd hoe lang ik die k*kbijwerkingen nog kan trekken… Ik had een medicijn gekregen van mijn huisarts, dat de ergste bijwerking een beetje beter onderdrukt (en waar ik heel blij mee was), maar helaas is dat geschrapt van mijn junkfood menu wegens gevaarlijk op lange termijn…
Mijn mentale ikje weet beter dan wie ook dat ik niet kan stoppen of switchen met de anti-hormoontherapie omdat net hij ook een belangrijke is om herval de kop in te drukken. Dus ik neem die ongemakken er bij. Ik zou het mezelf nooit vergeven niet 100% alles op alles gezet te hebben. Enerzijds omdat ik hier nog wel even wil rondlopen, anderzijds omdat ik weet wat het is om een chemokuur te krijgen, om te voelen hoe groot de onzekerheid is op overleving. Dus ik heb eens hartelijk bedankt voor het plan van de dokter die me weer een echt leven wou geven.

Ik ga door, met vallen en opstaan, met doelen en challenges in de hoop dat de fans me mee verder slepen/pushen/aanmoedigen. Het gaat gepaard met elke dag opnieuw starten aan dat plan energie, aan dat project power… Maar ik moet en zal dat afwerken, tot in detail! En ik hoop op het einde van mijn leven te kunnen zeggen #fuckthecancer #fuckthetherapie hoe zwaar het ook was, je was bij mij aan het verkeerde adres!

dream it

wish it

do it

Kom op, samen krijgen we kanker klein! 🎗️

Die boekskes… Die zouden niet nodig moeten zijn! Die rotziekte zou niet mogen bestaan! Mensen zouden niet mogen lijden, therapieën zijn zwaar, kosten handenvol geld en halen je hele leven overhoop. Maar wat kunnen we blij zijn dat er organisaties bestaan zoals @kotkanker @thinkpinkbelgium want ze zorgen er mee voor dat er geld in het laatje komt, geld dat nodig is om deze zorgen toe te dienen, om te investeren in onderzoek, om slachtoffers en hun familie bij te staan, … Hoe ver zouden we staan zonder hen, zonder iedereen die zich er mee voor inzet! Inderdaad, veel minder ver… En het kan een ver van je bed show zijn, hoewel iedereen wel iemand kent die vecht of gevochten heeft. Wat je ook doet, waar en hoe je leeft, of je nu goed of minder goed leeft, uiteindelijk is je best doen en goed voor jezelf zorgen het enige wat je kan doen, maar het is geen garantie om een kankervrij leven te leiden. En hé ja, ik hoor vaak: Wat zie jij er goed uit, jij hebt geluk gehad en je kan blij zijn dat alles voorbij is… Helaas het is niet voorbij, ik word nog steeds behandeld, maar dat zie je niet meer, wat ”mooi” meegenomen is, maar het is en blijft hard werken om hier te staan op deze manier en ja ik heb geluk de drive, de motivatie en de wilskracht te hebben en een behandeling te krijgen die aanslaat. Er zijn er die dat geluk niet hebben. Dus ik ben toch wel heel fier dat mijn 100 km medaille in het schoonste boekske van Vlaanderen staat! Ik heb die 100 km in stukjes gelopen, maar ik deed het toch maar! En het lot zorgde ervoor dat per toeval mijn post in ’t oog sprong en zo in dat boekske belandde! Ik blijf lopen, hoe pijnlijk het soms ook is, om de bijwerkingen te onderdrukken, om mensen te laten geloven dat het kan, maar ook uit liefde voor zij die niet meer kunnen lopen!
fuckthecancer #survivor #kotkanker #100kmtegenkanker #thinkpinkbelgium #runforthinkpink #runforthecure

Als je een droom hebt durf hem te volgen, je hebt niet voor niets een droom 🍀

Mijn droom? Een lang, gelukkig, gezond en zo fit mogelijk leven. Hoe hoger het energielevel hoe beter 😍 Wat bedoel ik daarmee? Uiteraard een lang en gelukkig leven, maar ook een gezond ”in het algemeen, maar uiteraard ook kankervrij” leven. En over dat fit daarmee bedoel ik fit en fris, niet meer moe en begrensd maar gewoon voluit, gas en niet nadenken of moeten kiezen. Dat energielevel op de top daar word aan gewerkt maar ik word overvallen door twijfel.

Twijfel is meestal niet goed, toch zeker niet voor de energie… Ik twijfel momenteel aan veel, eet ik goed? Kan ik beter op dat vlak? Want wat is goed eten? Waar kan ik bijsturen? Ik weet wel dat een goed evenwicht belangrijk is, ik weet wel dat zuivere voeding de juiste is, ik weet wel dat verhouding tussen de verschillende voedingsmiddelen juist moet zijn en dat drinken één van de belangrijkste dingen is. En ik weet dat zondigen moet kunnen. En toch twijfel ik, denk ik na en bestudeer ik vanalles en nog wat om te kijken wat ik kan doen om de kans op groei van tumoren zo klein mogelijk te houden want ik denk dat voeding daar een belangrijke in is. Ik probeer uit te zoeken wat ik het beste eet om zo veel mogelijk energie te hebben. En toch lijkt mijn vat soms zo leeg…

Over beweging twijfel ik ook. Wat is oké voor mijn lijf, wanneer werk ik grensverleggend, wanneer ga ik in overdrive, wanneer ben ik een beetje lui? Wie zal het zeggen? Het moet goed voelen, maar wat is dat nu weer? Het is een eindeloze zoektocht mijn plan energie, mijn project power. Het is een zoektocht die met ups en downs gaat. Soms denk ik ja dat is het om even later te denken, nee dat was het toch niet. Je vind een bron aan informatie in boeken, op internet, raad van slimme mensen, maar het blijft een persoonlijke zoektocht. Elke extra prikkel is een gaatje in het energievat. Dus ik probeer die te mijden, maar in een wereld zoals vandaag zijn er heel veel prikkels. Mijn zoektocht gaat dus verder. Mijn zoektocht is soms langer dan dat een dag duurt, het houd me uit mijn slaap.

Slaap is één van de dingen die serieus verstoord word door mijn therapie. Ik weer niet meer hoe het moet denk ik. Ik ben moe mijn lichaam wil wel, mijn geest ook en toch werken ze niet samen. Het is raar. Dus soms sta ik op en probeer ik wat later opnieuw. Meestal lukt het dan wel. Vandaag houd onze hond me uit mijn slaap, hij pubert, net zoals onze vorige, ik wist dat het zou komen, wel het is er. Buiten het feit dat hij zich moet aanpassen omdat de aandacht minder is dan tijdens de lockdown zit hij net in de fase waarin hij duidelijk zoekt naar hoe ver hij kan gaan. (Gaatje in mijn energievat dus) Ik besluit dat ik hem morgen voor de eerste keer meeneem als loopvriend, iets te vroeg, want hij is net geen jaar maar toch ga ik hem testen. Er is geen huis mee te houden, hij kan alles gebruiken, is momenteel een klein beetje vernielzuchtig maar vooral aan het testen of hij toch niet baas mag worden. Zijn energie is onuitputtelijk (ja ik ben daar kei jaloers op) dus hij gaat mee. En dan komt die twijfel weer… Hoe ver neem ik hem mee? Wat is aanvaardbaar? Wel als ik denk aan wat hij gisteren deed, gaat hij de grote toer mee. Wandelen doet hij graag en goed. Moet dus lukken. Benieuwd of hij het leuk vind die extra aandacht!

Aandacht voor de rest in het gezin, te weinig denk ik. Een dag is zo kort, ieder doet zijn ding en opeens is hij voorbij. Mama mag ik nog buiten spelen met de kindjes van de buren? Uiteraard! Maar mama ik wou ook zo graag iets met jou doen? Ja meid niet erg, kies wat je nu wil doen, morgen is er een nieuwe dag, volg even je hartje, dat is oké. Ja maar kan jij niet zeggen wat ik moet kiezen? Nee schatje doe wat je het liefste doet! Ga maar met je vriendjes spelen dat is leuk! En de papa is gaan fietsen, hij doet dat graag, zo eens in het midden van de week. En ik ben gelukkig als zij dat zijn. Dus zo leven we samen onze dromen, als iedereen weer binnen is is de avond bijna voorbij, is iedereen goed gezind en volgen we onze dromen. We hangen nog even in onze zetel om daarna ons bed op te zoeken, waar ik mijmer over mijn dromen, over mijn zoektocht, over wat goed loopt en over wat beter kan. En met dat idee ga ik opnieuw naar dromenland 😉

Fier op ditte 😍

Vier jaar geleden kreeg ze de diagnose borstkanker, nu traint Roxanne (36) voor de marathon van New York: “Jaag je dromen na”

  • Jurgen Geyselings 

DEELVIA FACEBOOK116TWEET

Roxanne Van Rompaey hoopt in november aan de start te staan van de marathon in New York.
 RV Roxanne Van Rompaey hoopt in november aan de start te staan van de marathon in New York.

VORSELAAR Bij de Vorselaarse Roxanne Van Rompaey (36) werd vier jaar geleden borstkanker vastgesteld. In haar strijd tegen de ziekte ontdekte ze het hardlopen. En dat liep een beetje uit de hand. In november van dit jaar hoopt de kapster aan de start te staan van één van de meest tot de verbeelding sprekende loopwedstrijden ter wereld, de marathon van New York. 

Voor de Vorselaarse kapster Roxanne Van Rompaey is het meer dan duidelijk: “Iedereen die gezond eet en dan ook nog eens aan sport doet, die heeft een kleinere kans op kanker. Ik zeg niet dat je op deze manier de ziekte volledig de weg verspert. Maar dat die levensstijl de kans op kanker verkleint, daar ben ik van overtuigd!”. Zo gaat Roxanne sinds haar ziekte door het leven.

Tijdens mijn revalidatie kwam ik voor het eerst in contact met het hardlopen, ondertussen droom ik van de marathon in New York

Roxanne Van Rompaey

“In 2016, op 32-jarige leeftijd kreeg ik te horen dat ik borstkanker had, gelukkig zonder uitzaaiingen, bleek al snel”, vertelt Roxanne ons. “Tijdens de revalidatie ontdekte ik het lopen.” De Vorselaarse kreeg te horen in het UZ Leuven dat sport en beweging tijdens de revalidatie het risico op een herval kleiner maakte. “Zo startte ik al snel met een start-to-run van vijf kilometer. Via een deelname tijdens Race for the Cure, een wedstrijd in de strijd tegen borstkanker en nog tal van andere loopwedstrijden zoals een kerstloop, de Antwerpse Ten Miles en enkele halve marathons, ondervond ik dat het lopen mij meer dan goed deed.”

1.800 kandidaten

Ondertussen kreeg Roxanne weet van een oproep waarbij kandidaten gezocht worden voor een deelname aan de legendarische marathon van New York. “Ik zag de oproep verschijnen bij NNRunningclub, een Belgische bewegingsgemeenschap van beginners tot gevorderden”, weet ze. “Echt iets voor mij, dat was het eerste wat in me opkwam toen ik dat las. Uit de meer dan 1.800 kandidaten werd ik samen met twee anderen verkozen als finaliste.” 

Op de website van NNRunningclub kan je stemmen op één van de drie lopers die hopen richting Amerika af te zakken. “Het was niet zozeer de stad New York die me aansprak in deze uitdaging, maar vooral de professionele begeleiding die we krijgen.”

Roxanne in actie tijdens één van haar vele looptochten.
 RV Roxanne in actie tijdens één van haar vele looptochten.

Stemmers delen in de prijzen

Nog tot komende zondag kan er gestemd worden om Roxanne richting New York te krijgen. “We hebben een leuk extraatje voorzien voor iedereen die op me stemt tijdens de wedstrijd”, klinkt het strijdvaardig. “Naast het feit dat een stemmer sowieso kans krijgt om te gaan dineren via NNRunningclub zorgen we zelf voor enkele andere leuke prijzen. Enkele kappersbons en bons van het marktkraam van mijn moeder Brigitte (cosmetica en juwelen, red.) liggen te wachten voor mijn stemmers bij een screenshot van hun stem richting thinkpink@outlook.be. Een bon van vijfhonderd euro bij Tequila Tattoos in Hulshout, de tattooshop van mijn schoonzus, is de hoofdprijs. Daarvoor kan je een screenshot sturen naar actie.tequila@gmail.com.”

Ik hoop mijn droom te mogen beleven, maar enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!

Roxanne Van Rompaey

“Jaag je dromen na. Doe alles waar je oogjes van gaan blinken en stel niet uit”, weet ze. “Maar leer ook volhouden als het even moeilijker gaat, want het loont! Met mijn deelname wil ik niet alleen lopers inspireren maar hoop ik ook mensen met of zonder gezondheidsproblemen aan te zetten tot lopen of sporten. Kies niet alleen voor overleven, maar ook voor het leven!” 

Waarom ze hoopt dat ze als winnaar uit de bus komt, maakt de Vorselaarse nogmaals duidelijk: “Door op mij te stemmen breng je me een stapje dichter bij mijn droom om ook nog eens een extra jaartje begeleid te worden door ‘Energylab’, onder goedkeurend ook van Aagje Vanwalleghem en het all-inticket naar New York. Enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!”, besluit Roxanne.

Toen de tijd bleef stilstaan…

13/5/16 exact 4 jaar geleden stond mijn wereld stil, verlamd van angst lag ik in een witte kamer, moederziel alleen. 32 jaar wachtende op een ingreep die mijn leven zou redden, werd mij gezegd. Een team topdokters rond mij die binnen en buiten wandelden, een taal spraken die ik niet begreep. Het was zover, ik werd naar OK gebracht of toch in die richting. Wees rustig mevrouw… Alles komt goed, je bent in goede handen, er word goed voor jou gezorgd. Er rolt een traan, nu (omdat ik het zó ver heb weggeduwd, beseffend dat dat het beste is, maar dat die angst nog steeds aanwezig is) en toen omdat ik zo bang was voor wat kwam…
Ze zouden me in slaap brengen, ze zouden de tumor weghalen en kijken of hij verder geslopen was dan we hoopten. Ik moest ondergaan. Ik werd klaargemaakt door een studente verpleging, één die de eerste dag deed wat het extra spannend maakte, maar ze deed dat super! Ze namen me mee ik mocht ”wakker” mijn OK binnen, wat overigens vreselijk is, want je ziet de hele beenhouwerij… De angst op dat moment was vooral, word ik wel wakker? Dus ik vroeg de anesthesie, dokter ik heb een dochtertje van 4, ga ik haar nog weerzien? Tranen rollen over mijn wangen… Jazeker zei hij, toen viel ik in slaap… De tumor werd weggehaald, had 2 operaties nodig voor de ”zekerheid”, er werd plots vanalles beslist waar ik geen inzeg over had. We doen alles om je te redden dame. Ze goochelen met cijfers en statistieken, je moet ondergaan, (een lange weg van chemo, bestraling, anti-hormoontherapie volgen). Moederziel alleen lag ik daar 3 dagen,(op een bezoekje van de hubby na, na zijn werk) alleen met mijn angsten en gedachten, onze kleine uk had immers iedereen nodig en om het zo gemakkelijk mogelijk te organiseren vroeg ik er voor haar te zijn… Ik zou me wel redden.
Daar op die plek besliste ik, ik zou me niet laten overnemen door angst, ik zou dit wel eens aanpakken vol enthousiasme en goede moed. Ik zou hier beter uitkomen, sterker, het zou een les zijn die “omdat het nodig was” op mijn pad kwam. En als ik het overleefde dan zou ik een bron van inspiratie willen zijn. Vechten om wat wel kon! Niet stilstaan bij wat ik vroeger kon (al mijmer ik daar wel over) ik wil niet zielig zijn, ik wil positieve vibes uitstralen, er staan, er zijn en als het kan proberen om die vibes door te geven! Er volgt een grote rollercoaster die ik nog dagelijks ontmoet maar wat ik even vragen wil…
Als ik deze vibes naar lotgenoten toe nog verder kan laten reiken zou mijn missie geslaagd zijn. Jullie kunnen daar bij helpen! Geef je volle 🧡, zodat ik in NY raak en ik mijn vibes nog verder kan laten reiken! Hoe doe je dat? Ga via onderstaande link naar mijn voting Page, log in, scroll onder mijn foto door tot aan de comments net daarboven vind je een leeg hartje, als je het kleurt is jou stem geldig!

Hopelijk krijg ik jullie volle hart!

https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

liefs,

Roxanne