Tag: Runninggirl

Geplaatst op

Spanning

Ik heb getwijfeld of ik hierover een blogje zou schrijven, maar aangezien ik jullie de wereld achter de schermen van de kankerbehandeling wil laten zien, of al wat erbij hoort ga ik ervoor!

Het is weer zo een controledag, gewoon routine, niks bijzonders. Na aanvang van mijn anti-hormoontherapie, werd standaard een scan gemaakt om mijn botten te meten. Eerst en vooral om te zien hoe de chemo erop ingewerkt had, en om te kijken in welke staat ze waren.

Zo’n scan is een luxe scan, je krijgt er een goei ”bed” waar je mag gaan opliggen met de nodige kussens en attributen erbij om alles perfect te meten. Lang duurt het niet, ik denk maximum een kwartiertje, dus dat is best oké. Vandaag had ik geluk, er zat niemand voor mij in de wachtkamer, waarschijnlijk omdat het file was onderweg en de meeste mensen daar niet op gerekend hadden. Ik dus wel, zoals gewoonlijk, dus ik was dan ook ruim op tijd.

Ik heb dus weer chance dat ik anderhalf uur mag wachten, en dat ik door de vroegte een plekje heb bemachtigd in het zonnetje, in de cafetaria met een heerlijk koffiemomentje! Geef toe er zijn er die het slechter hebben.

Maar los daarvan, ben ik er me van bewust dat ik ook voor dit routine onderzoek, weer in spanning ben. Ik heb er geen last van, van die gezondheidsstresskes. Ik kan dat kei goed loslaten, en zo moet dat ook, want wat voorbij is is voorbij. En wat komen gaat kan ik niet veranderen. Maar op een controle dag is het er toch… Niet echt vreemd vermoed ik, en waarschijnlijk heeft iedereen dat wel. Ik weet ook exact wanneer de stress komt. Hij begint op het moment dat ik in de auto stap.

Eerst en vooral weet je nooit hoe lang je moet rijden over het traject. In de vakantie periode valt dat meestal wel mee. Maar toch had ik vandaag file! Omdat ik in het spitsuur zat. Dat bezorgd me van op mijn oprit stress, de onwetendheid wanneer ik op men bestemming aankom. Ik heb dan slappe armen en slappe benen. En ik krijg er een flinke knoop van in men maag. Tegen de tijd dat ik arriveer in ”mijn buitenverblijf” zoals ik het altijd noem, moet ik meestal súper dringend naar ’t toilet. Als ik al kan wachten tot daar, het gebeurt ook dat ik onderweg stop, ik ken de plekjes al waar toiletten zijn.

Één groot voordeel, als ik op de weegschaal moet ben ik alle overtollige ballast al kwijt 😂 Dat zijn die kleine gelukskes, weet je nog wel?

Ik blijf in spanning, omdat ik weet dat ik in de volgende wachtkamer minder chance ga hebben. Professor Verhaeghe is immers een man met een drukke planning en ik moet er pas late voormiddag zijn. Wat de wachttijd ook doet oplopen. Bovendien moet de man die de scan genomen heeft nog wat berekeningen maken, dus mijn geduld wordt weer uitgebreid getest… Dat wil zeggen dat de slappe armen en benen blijven. Dat ik reuze honger ga krijgen, maar ook daarop ben ik voorzien. Ik weet ondertussen dat het geen luxe is om een picknick te voorzien! Samen met een to do list qua mailing, een goed boek, of eender wat afleiding brengt.

Het is vooral niet weten wat er komen gaat, dat die spanning veroorzaakt. Ik ben goed gelovig en ga er altijd vanuit dat alle resultaten goed gaan zijn. En als het niet zo zou zijn, dan zien we dan weer wel. Ik weiger toe te geven aan angst, want daar kom je nergens mee. En uiteindelijk weet ik dat ik in goede handen ben, of beter gezegd, in de beste handen. En wat ben ik daar blij voor. Ik heb een fantastisch medisch team achter mij, eentje dat begint bij mijn huisartsen, want ik prijs me gelukkig, ik heb er 3! Als zij niet de juiste beslissingen genomen hadden en ”snel” beslist hadden dan zat ik hier niet meer. En UZ Leuven, ik kom er liever niet. Maar ondertussen voelt het bijna als een tweede thuis. Ik weet er de weg, en ik voel me er veilig!

En mijn hele team thuisfront en fans, laten me voelen dat ik niet alleen ben. En dat noem ik geen ”klein gelukske” maar een ”groot geluk”! Ik weet dat er altijd wel iemand klaarstaat om me op te vangen als het nodig is, waarvoor mijn eeuwige dank! 💕

En tot slot, op controle komen doe ik bijna altijd alleen. Omdat ik dat zo wil, ondanks dat er wel altijd iemand zou willen meekomen. Ik ben op zo’n dag niet het beste gezelschap, ik ben dan zwijgzaam (wat bijna niet te geloven is) dus ik wil er niemand mee lastig vallen. En het geeft rust om op zo’n moment mezelf te kunnen zijn.

Dus op hoop van goed geluk, ga ik nu mijn plekje in de zon ruilen, voor een witte wachtkamer, zonder ramen, waar allemaal mensen zitten wachten voor hetzelfde. Die ene dokter zien, die beslist over jouw welzijn!

En… Ook dit hoort bij de vrouw die probeert haar leven op rails te krijgen. Die haar uiterste best doet om ongemakken zo veel mogelijk tegen te werken en te verstoppen. De vrouw die probeert telkens weer te lachen, die er probeert te staan, voor ’t werk, voor de mensen rond mij. En die aanzien word als de patiënte die genezen is, en waarbij alles voorbij is. Om dit taboe te doorprikken en bespreekbaar te maken ben ik met deze blog begonnen. Hopelijk verandert het iets, of kan ik er mensen mee helpen. Want dit is wat het is, kanker of de behandeling ervan stuurt je hele leven en je hele welzijn. En dat word vaak vergeten.

Tot schrijfs!

x

Geplaatst op

Oplaadmodus aan!

Ik heb eens de goede raad gekregen dat je moet opladen met leuke dingen! Awel op vakantie gaan dat is kei leuk, en dat zal ook niemand ontkennen, dus daar laad je van op! Onze auto kent maar 1 weg en dat is die naar de bergen… Waarom? Omdat bergen iets speciaals hebben, het uitzicht is er adembenemend, achter elk bochtje, achter elk nieuw paadje, of elke hoogtemeter die je overwint daar zit een nieuw uitzicht, een ander beeld, nieuwe gedachten.

Het is voor mij zo anders dan thuis zijn, omdat ik een sociale job heb (die ik kei graag doe) en in de bergen zoek ik stilte, de bergen zijn niet weggelegd voor massatoerisme, je kan daar niet gaan bakken en braden aan een strand, als je daar niet van je plaatsje komt, dan heb je maar 1 stukje berg gezien en dat is niet boeiend. Er lopen geen massa wegen, dus ook met de auto heb je ’t rap gezien, de fiets is voor mij geen optie, maar de bergwandelingen die waren heerlijk! Het stukje dat de kabelbaan je brengt om verder te komen, daar kom je nog wel mensen tegen, maar van’t moment dat je 1 km stapt worden de bergen rustig en een beetje eenzaam, en ’t is daar dat de magie begint!

Je kiest een route, uitgedrukt in uren, want kilometers zijn slecht te meten, en aan de hoogtemeters heb je ook niet echt een boodschap… Hoe hoger je zit, hoe mooier het word. Ik weet nog toen manlief vroeger droomde om naar elk kruis te wandelen, toen dacht ik pfffff weer zo’n klim. Heb ik daar wel zin in? Toen wandelde ik liever lager. Waarom? Toen was ik fitter in men hoofd, maar conditioneel niet in orde. Toen had ik niet echt veel prioriteiten, weg zijn was oké. Toen was ik niet heel erg sportief. En toen had men hoofd die pauze ook niet echt nodig, denk ik.

Maar nu is alles anders… Ik heb ondervonden wat zelfzorg met een mens doet, en hoe belangrijk het is! Dat is de sleutel tot een ”goed” leven. Ik ben fitter, ondanks dat ik vlugger moe ben of misschien wel altijd moe ben. Maar ik werk aan mijn conditie, ik probeer om beter te worden. En mentaal heb ik die rust ook zo hard nodig. Manlief vraagt onderweg soms waarom ik zo zwijgzaam ben, of ik niets te vertellen heb, en dan moet ik antwoorden dat ik inderdaad niets te vertellen heb, omdat ik wandel, kijk en geniet. Omdat daar al mijn energie naartoe gaat. En omdat dat voor mij zo perfect is! En dan is hij content! Ik ben op vakantie dus een ander mens! En dat heb ik zo nu en dan eens nodig. Soms denk ik dat ik zelfs eens deugd zou hebben om eventjes op een onbewoond eiland te zitten, just me, myself and I. Een korte break. Om effe te resetten…

Hoewel ik mijn twee maatjes voor geen geld van de wereld zou willen missen hoor! Dus ik ga ”voorlopig” nog niet naar dat eiland. Buiten de adembenemende zichten, hebben we daar altijd goei weer gehad, en ook dat draagt natuurlijk bij aan de perfecte vakantie! het zou er veel minder mooi uitzien in de regen. Dus we hebben chance gehad! Lang leve de zon!

We hebben er natuurlijk niet allen gewandeld, er zijn daar fantastische speeltuinen bovenop de bergen voor kindjes, dus onze prinses heeft er naar believen kunnen spelen, klimmen en klauteren! We zijn er gaan kegelen, en we zijn er ook gaan boogschieten! Ik heb dat al een paar keer gedaan, en telkens met kei veel goesting, ik vind dat echt super tof! Dit parcours was echt het leukste dat ik gedaan heb, in het bos, met natuurlijke doelwitten! Echt wel een aanrader! Ik zeg niet dat ik de beste boogschutter ben, en ik zou uiteraard niet kunnen dienen als jager, maar ik vind dat toch wel een mooie sport. Ik zou me daarin kunnen vinden, ware het niet dat het meestal een cafésport is… En ondanks de bescherming mijn linkerarm er steeds uitziet alsof hij een serieus accident heeft meegemaakt.

We zijn daar nog iets bijzonders tegengekomen… Tamme eekhoorns… Ik wist niet dat dat bestond, buiten in de tekenfilmkes uiteraard. Awel ze bestaan dus echt! We waren de panoramaweg aan’t wandelen en er was zo veel geritsel tussen de bomen, het was eerst nog toevallig dachten we, tot er meer en meer van die kleine mannekes toch nogal dichtbij kwamen. Blijkbaar worden ze gevoerd en is dat de reden dat ze zo mensachtig zijn… En voor zij die het niet geloven, de bewijzen

Eigenlijk besluit ik dat het een heerlijk weekje opladen was, het is geen rust voor mijn lijf geweest, maar dat kan ik nog een paar dagen thuis, want ook dat is nodig. Ik heb niet fantastisch goed geslapen ondanks de sportieve vakantie… Ik vrees echt dat ik daar mee moet leren leven, maar je word daar zo moe van.

Maar het is wel rustig in men hoofd, dat is al opgeladen, vol positieve energie, vol ideeën, ik kan er dus weer eventjes tegen! Als mijn lijf nu nog wat rust, kan ik er weer een tijdje tegenaan!

Genieten jullie allemaal ook van een heerlijk vakantietje! En tot de volgende blog!

Groetjes!

Geplaatst op

Follow your dreams…

Er is bij mij een vroeger en een nu… Ik kan eigenlijk niet echt zeggen welk moment het beste is of was. Het staat los van mekaar.

Vroeger was ik de gejaagde versie van mezelf, de controlefreak, het meisje dat zo hunkerde naar bevestiging. Ik probeerde perfectie na te streven en legde de lat heel hoog. Omdat ik dacht dat ik er op die manier alles kon uithalen wat erin zat, en omdat ik dacht dat anderen daar gelukkig van werden. Dus ik leefde tegen 200 per uur. En dat kan natuurlijk niemand volhouden. Maar ik had geen zorgen, ik dacht de wereld aan te kunnen, en vooral zo bezig te blijven.

En toen kreeg ik geluk bij ongeluk! Ik kreeg een mega ”reminder” en dan nog wel heel goed op tijd… 32 jaar en kanker, dat woord heb ik lang niet kunnen uitspreken. Maar het is wat het is. De kanker met zen hele behandeling erbij zou ik niet willen over doen voor alle duidelijkheid. De reminder daarin tegen, daar ben ik dankbaar voor. Hij was een eye opener. Ééntje waar ik elke dag opnieuw blij voor ben.

Dus de nu… Ik ben veranderd, ik ben een betere versie geworden, mentaal dan, (lichaamelijk dat is een paar mouwen, daar word aan gewerkt) maar over het mentale daar wou ik het even over hebben.

Ik kan niet meer alles (soms is dat een vreselijke teleurstelling) maar anderzijds, ik moet kiezen. Ook niet altijd leuk, maar je denkt na over dingen, je weegt dingen af, de voordelen, de nadelen. Net omdat je niet anders kan. Je kiest sneller, je volgt je hart meer, dus ook je dromen.

Als je het moet stellen met minder energie, als je het moet stellen met een chaotisch brein. Dan hoeft er eigenlijk niet te veel tamtam te zijn, dan focus je op wat je energie geeft, en niet wat je alleen energie kost. Dan focus je op mensen die het waard zijn, op mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat het wederzijds is. Je hoeft niet iedereen vaak te zien. Er zijn immers kanalen genoeg om contact te hebben. En zij die belangrijk zijn, die zijn er als het nodig is, dag en nacht. Altijd, niet persé altijd lijfelijk, ze zijn er gewoon, in je hart!

De keuze van de dromen… Ik droom niet van spectaculaire dingen, maar ik droom van gewone dingen, van dingen die haalbare kaart zijn, gewoon genieten van elk moment is voor mij meer dan oké. Ik ben er me van bewust dat elk moment ééntje extra is. En daar ben ik heel blij mee! Ik ben wel impulsiever in beslissen, uitstel en alles blijven afwegen is tijdverlies, droom ik van iets, heb ik er kei veel zin in, en vind mijn wederhelft en kleine prinses het oké, dan doe ik het, of doen we het. Dus het motto al waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen is bij mij van toepassing.

Wat anderen daar van vinden, dat weet ik niet, ik stel die vraag ook niet. Ik weet alleen dat mijn maatje overlaatst zei, je bent veranderd, je bent een betere versie van jezelf geworden. En toen ik om uitleg vroeg, kon ik eigenlijk alleen maar constateren dat het vooral komt, omdat ik niet meer twijfel aan mezelf, omdat mezelf liever zie, omdat ik veel beter voor mezelf zorg, omdat ik graag vrolijk leef, en vooral geniet! Ik geniet en ik leef nu en ik leef echt. Ik heb meer te geven, net omdat er grenzen zijn, die ik bewaak, en binnen die grenzen is er plaats voor dromen, voor genieten, en voor graag zien, en dat voelen mijn naasten, ze zijn nóg belangrijker geworden! En dat net hij dat opmerkte en ook zei, dat maakte het zó bijzonder!

Dus alle dingen die ik graag wil doen, waarvan ik geloof dat het kan, waarvoor ik wilskracht en motivatie heb, en vooral waar mijn oogskes van gaan blinken, die doe ik!

En dat was de wijze les die ik kreeg toen ze mijn hart even lieten stilstaan, maar mijn ogen lieten open gaan!

Ik kan alleen maar zeggen voor mijn lieve lezers… laat voor jullie een reminder niet nodig zijn. Maar leef hier en nu, geniet en dans door het leven, want je hebt er maar 1! En lach… zo veel je kan! Omdat het fijn is en aanstekelijk werkt! En omdat ondanks alles wat je meemaakt het leven toch zó mooi is!

Greetings 😘

Geplaatst op

Over coaches/coaching 🤔

Coaches of coaching, hoe werkt dat nu? Awel ik weet het niet. Ik heb er geen idee van wat de doelstelling is van een coach of zijn/haar plan. Ik heb een conditietest gedaan voor mijn revalidatie, om polshoogte te nemen hoe het met men conditie gesteld was na een zwaar bombardement. 0,0 dus 🙈 zoals verwacht. Maar geen probleem, we kregen een plan op maat door een team dat gespecialiseerd is in een comeback na chemo. Een topteam dus dat mag gezegd worden. Ze hielpen ons op weg en deden dat super. Na drie maanden ken je de basis over hoe en wat en kan je alleen op weg.

Stilletjes aan, word je beter. Het gaat traag, maar ik durf zeggen dat ik heel veel wilskracht heb, dus ik ga door. Een jaar na mijn eerste testing laat ik me terug testen. Resultaten zijn uiteraard beter dan de eerste testing, maar ik heb dan ook kei hard gewerkt! Ik vraag specifiek naar een schema op maat. En dat kan, tot ik het meekrijg en bestudeer. Het is mijn gewone gangetje qua sporten. Dus niet echt een specifiek plan. Wat ik bijzonder jammer vind omdat ik erachter vroeg. Ik heb geen snelheid of kilometers als doel. Maar wel frisser en fitter worden. Dus er word bevestigd dat ik goed bezig ben, en ik ga door.

Mijn eigen plan om goed te functioneren… Drie à vier loopjes per week. In combinatie met stabilisatie en krachtoefeningen. Niet elke week hetzelfde, wel ongeveer. Mijn kiné staat me bij, en stuurt me mee, rekening houdend met ”pijntjes”. Ik heb geëxperimenteerd, en tot nu toe werkt dit het beste om me zo goed mogelijk te voelen. Ik ben waarschijnlijk te hongerig naar een beter gevoel. Ik heb vermoedelijk te weinig geduld en ja ik leg de lat hoog. Dus ik beslis om opnieuw te testen. Weer met de vraag of het mogelijk is een plan energie te krijgen. En dat kan, dus ik heb er weer hoop in. Mijn testing was beter dan vorig jaar dus dat harde werk werd weer beloond. En toch voel ik me niet fitter. Ik krijg opnieuw een schema mee. En opnieuw is het een plan zoals ik zelf al sport. Dus ik blijf weer op men honger zitten.

Ondertussen denk ik dat dus iemand begeleiden na chemo en tijdens de anti-hormoontherapie, niet echt een uitdaging is voor coaches. Of ze weten niet wat de impact is, en hebben bang voor weet ik veel wat, of ze onderschatten de wilskracht van hun klant. Daar ben ik nog niet achter.

Plan A werkt dus niet. Gelukkig kwam ik toevallig plan B tegen. Mijn persoonlijke Polar Coach, hij staat me 24 u per dag bij. Heeft een persoonlijk plan voor mij, wat lang niet alleen lopen is. Dus als ik opsta zegt hij als eerste hoe mijn nachtrust was. En vervolgens kan ik zien wat hij verwacht voor mij. Hij laat ook procentueel zien hoever ik van mijn dagdoel verwijderd zit.

Dus mijn klokje is een leuke coach! Ik kan het aan iedereen aanbevelen! Hij is tot nu toe niet bang voor mij 🙈 en ik leer elke dag bij hoe zijn werkwijze is. Lang leve Polar dus!

Deze week wijzig ik zijn plannen, het is te warm. Ik denk dat overleven op zo’n dagen als vandaag, al een mooie inspanning is. Ik hou van de zon! Ik ben een zomermens! Maar te is te. Dus ik doe het wat rustiger. Ik ga in rustige modus, tot zondag want dan wordt het frisser. En dan word ik hopelijk ook wat frisser, want momenteel heb ik wel wat zombie allures. Dus op naar zondag! Op naar plan B! Laat dat frisser lijf maar komen! Ik kijk er naar uit 😍

Ik ga alvast proberen bij tanken in men bedje, als slapen lukt natuurlijk 😉

En als er iemand tips heeft qua energie, laat maar komen hè!

Geplaatst op

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

Geplaatst op

Run grateful. Every mile is a gift!

Even over de titel… Elke mijl of kilometer is een kadootje! Elke nieuwe dag is extra! Voor mij, voor jou, en voor iedereen! We staan er niet genoeg bij stil, maar het is zo! Wees dankbaar voor het leven, geniet ervan, heb lief, doe waar je van houd en leef nu en hier! Stel niet uit wat vandaag nog kan, maar doe! Droom, plan en voer uit! We hebben maar 1 leven, en dat is nu. Je hoeft geen grote reminder te krijgen om dat te beseffen. Want het is voor iedereen zo dat vandaag de laatste dag kan zijn.

En dan over mijn persoonlijke coach, ik kon zo een programma kiezen voor een doel, ik heb er niet echt grote, die doelen, (buiten een lang gezond leven 🙈) maar de Polar vroeg ernaar toen ik hem instelde. Dus hij helpt me en moedigt me aan. En dat is fijn! Ik heb een paar conditie testen gedaan, ik probeer dat jaarlijks te doen, voor de stand van zaken te meten, want meten is weten hè… De test op zich is oké, maar de begeleiding vind ik niet persoonlijk genoeg. Als je geen doel opgeeft krijg je een basic beweeg plan, dat is jammer, want daar heb ik geen coach voor nodig, met een portie gezond verstand en wat opzoekwerk sta je al ver. Dus wat ben ik met zo’n basic plan? Totaal niets…. Nochtans vraag ik expliciet voor de testing wat ik wil en telkens beloven ze me dat dat in orde komt… Wat ik wil? Een goede begeleiding, een goed plan, in mijn project Power! Ik wil me frisser voelen, beter, sterker. Ik wil daar kei hard voor gaan. Want mijn doel is zo lang en zo goed mogelijk leven! En liefst met zo weinig mogelijk beperkingen, als het even kan. Maar zo’n coachen willen doelen, kilometerdoelen of snelheidsdoelen denk ik. Ik zou denken dat het een uitdaging is om iemand te begeleiden zoals ik. Maar dat zal uit de comfort zone zijn denk ik. Misschien is dat geen goede reclame, of geen einddoel waar je fier op kan zijn en mee kan uitpakken. Maar het zou ó zo geweldig zijn voor mij en voor alle anderen. Ik denk dat er meer mensen zijn die niet op een maniakale manier willen verbeteren. Je hoeft daar niet ziek voor geweest zijn. Ook een basic mens met een basic plan zou daar goed mee zijn. Tot hier mijn ergernis over de testing en opvolging, dus als er lezers zijn die tips hebben, zend ze door, ik ben er dankbaar voor!

Mijn Polar is er elke dag, hij motiveert en laat bewegen, hij geeft de stand van zaken, de doelen qua bewegen/Rust/Slaap. En hij doet dat niet slecht! Ik ben er zeer tevreden mee! Blij dat ik hem mag proberen! En als ik er één aanschaf, dan weet ik ondertussen het verschil tussen de fitbit, TomTom en Polar!

Vandaag liet mijn machientje dus zien dat mijn doel bereikt was! Mijn loopje verbeterde al mijn wensen! Dat heb ik dus goed gedaan, ik mag fier zijn op deze Sunday/runday! Daar krijg ik dus instant happy feelings van!Bovendien was het gezellig, want ik had een andere RunSter bij, en in gezelschap lopen is leuker dan alleen! En om te stoefen… Mijn RunSterren zijn de beste! ⭐ Ze helpen me één voor één bij mijn project! Onbewust denk ik, met liefde en plezier hoop ik! Ik ben fier op hen en dat mag geweten zijn! Ik zie hen één voor één graag! Omdat ze er altijd zijn! Omdat het altijd gezellig is! Dus ik kan beamen, sporters beleven meer!

Aan iedereen die dus nog twijfelt, sporten is leuk, geeft een goed gevoel, smeed vriendschappen, geeft je energie en happy feelings! Kortom elke kilometer is er eentje naar jouw verbeterde versie!

Fijn weekend en vergeet niet dat het vandaag is! De grote dag voor grote dromen! 😍

Geplaatst op

Project Power – Plan energie 💕

Hoe begin je nu aan zo’n project 🤔 Zoals jullie eerder al gelezen hebben is het een zoektocht. Ik gebruik daarvoor het internet, boeken, en ik vraag mensen om raad. Ik heb me onlangs laten testen op een loopband, dat was de tweede keer. Vorig jaar was dat om te weten hoe het met mijn conditie gesteld was een jaar na de revalidatie. Dit jaar weer een jaar energie later. Het was een meevaller, ik had immers kei hard men best gedaan om beter te worden. En de cijfers lieten zien dat ik beter geworden was. Nu kreeg ik weer zo’n trainingsplan mee. Een ”standaard” persoonlijk plan. Beetje vreemd vind ik, niet echt persoonlijk. En met dat plan word ik niet echt beter maar ga ik achteruit. Naar mijn gevoel… Omdat mijn lichaam regelmaat nodig heeft, ik was goed bezig, want ik heb gezocht, geprobeerd en ondervonden. En bij mij werkt 3 x of nog 4 x per week lopen het beste. Dan ben ik het meest mobiel. Dus ik houd dat aan.

Nu was ik vorige week in de bib, en er stond daar een boek dat mijn aandacht trok, dus het lot besliste dat ik het meenam! Ik ben beginnen lezen en lees elke dag een stuk, het leest makkelijk, er staan tips in en vooral ik geloof erin. Het gaat over deze straffe madam met haar straffe boek! En niet alleen over de body, maar ook over de mind! De balans dus!

En zoals er op de cover staat, het is een 10 weken plan! Dus dat ga ik eens 10 weken proberen! Week 1 zit er op. Eigenlijk combineert Saartje 2 x lopen, 1 krachttraining, 1 stabilisatie training en 1 x touwtje springen maar dat laatste mag ook vervangen worden door lopen. Hoewel het touwtje springen zou zorgen voor een intensiever spiergebruik. Dus dat test ik zodra ik een springtouw heb 😉

Eigenlijk is dat een beetje de visie die ze in Leuven hadden op de revalidatie. Maar dan iets ruimer bekeken. Het ligt me wel denk ik, dus ik ga dat proberen! Ik weet zo goed dat kracht en stabilisatie oefeningen heeeeeeel belangrijk zijn om beter te lopen, beter te functioneren en minder kans op blessures te lopen. Maar jammer genoeg durf ik dat ook al wel eens te vergeten. Of denken dat het zonder ook wel oké is. Dus vol goede moed start ik aan Saartjes plan!

Nog 9 weken te gaan om te weten of het effect heeft en om het geïntroduceerd te hebben in de dagelijkse planning. Nochtans duren de trainingen niet zó lang, het is haalbaar. En als we er beter van worden, de moeite waard om te proberen!

En dan nog even terug in de tijd, waar het allemaal begon… Bij KanActief, een fantastisch revalidatie programma speciaal voor kankerpatiënten, in het UZ Leuven. Daar werden de fundamenten gelegd voor mijn plan! Ik kan het werkelijk iedereen aanbevelen! Voor mensen uit omgeving Leuven is er ook een KanActiefplus, hieronder voeg ik een foto van hun visie! En ja ze zit er goed ingebakken bij mij 😉

En tot slot ook nog bijgevoegd omdat het hier geschreven staat…E het dus niet allemaal ingebeeld is 🙈 Anti hormoontherapie is een behandeling die wel eens kan wegen… En wonderen zijn er nog niet voor gevonden.

*Samenvatting: Bewegen geeft energie, mentaal en fysiek! Volgens Saartjes plan ga ik mentaal en fysiek fit worden, weliswaar in slowmotion, maar ik geloof erin en start met week 2! Het boek leest als een trein en is dus ook een aanrader! Dus Project Power here I come! De energie gaat hopelijk terug het duracell konijn in mij boven halen!

😊

Geplaatst op

RunCaptain voor Think Pink!

Vanaf vandaag is het echt echt! Ik mag me officieel RunCaptain noemen voor Think Pink! Mijn goede doel… Niet dat alle anderen niet goed genoeg zijn, maar dit doel heeft ervoor gezorgd dat er mogelijkheden waren en nog steeds zijn voor het onderzoek, het bijstaan en het even weg zijn van ”borstkanker”. Vele mensen hebben al laten zien dat ze een goed hart hebben door een kleine of grote actie van hen te steunen, want niet iedereen heeft de mogelijkheden om veel te doen voor een goed doel. Maar ook voor de kleine engagementen eeuwige dank van mij en alle anderen die de strijd voeren, zelf of aan de zijlijn.

RunCaptain wat houd dat nu juist in? Wel het is heel simpel… Ik probeer mijn enthousiasme voor bewegen te delen. Het hoeft niet groots te zijn al wat je doet is de moeite! Maar voor zij die graag lopen bestaat de mogelijkheid om zich aan te melden als RunSter! Wat houd dit in? Eigenlijk niets moeilijks! Gewoon lopen! Het heeft geen enkel nadeel, enkel maar voordelen! Als RunSter loop je onzichtbaar voor het goede doel! Je loopt en beweegt dus! Wat op zich ook al positief is voor een gezond lichaam en een frisse geest! Het is gratis en kost dus helemaal niets! Je krijgt er een gratis ongevallenverzekering bij, een kleine attentie van Think Pink, je kan op de Think Pink website alle loopkledij bestellen met 10 procent korting, je krijgt voordelen bij Think Pink partners (check ook even de polar loophorloge) en niet onbelangrijk, als je zin hebt om in groep te lopen kan je 2 a 4 keer per maand meelopen met het team in je buurt, of op verplaatsing als je daar eens zin in hebt. Alle RunCaptains kan je vinden op de site van Think Pink. Wat kan je verwachten van je RunCaptain? Een uitgestippelde Route, lengte is afhankelijk van de vraag van de RunSterren of word vooraf gemeld. Tempo is afhankelijk van de groep, en word aangepast. De ketting is zo sterk als de zwakste schakel. Het moet gezellig zijn voor iedereen. Wat niet wil zeggen dat er geen variatie mag zijn. Je moet wel in loopconditie zijn, het is geen Start to run, het is samenlopen.

Conclusie… Wat heb je te verliezen? Niets! Wat valt er te rapen? Loopjes in gezelschap, leuke babbels, mooie routes, kortom alles om meer energie en positieve vibes te krijgen!

Zin om een RunSter te worden? En mijn enthousiasme te delen? Hier volgt de link! https://www.think-pink.be/nl/runforthinkpink/schrijf-je-in

Aan alle RunSterren die willen schitteren, welkom! En iedereen die ons aanmoedigt op welke manier dan ook, ik ben jullie dankbaar! En laat dat nu één van de mooiste dingen zijn om energie van te krijgen! Het gevoel van dankbaarheid!

En dan mijn liefde voor het lopen… Het is niet altijd evenveel liefde soms is het ook wel eens met minder liefde… Ik haal er zoveel energie uit, maar wat doe je nu als de energie op is, wel dat is dubbel. Energie die op is door mijn behandeling, die kan je niet aanvullen, het is bizar en het is met niets te vergelijken. Je kan je leegsporten, leegwerken, slecht slapen, niet eten,… Dan weet je waarom je moe bent. Maar moe zijn van een therapie is anders moe zijn. Het is er altijd, ik ben nooit niet ”niet moe”. Het is anders moe het is misschien te begrijpen als ik het vergelijk met leven met de rem erop. Je wil vooruit en er is iets wat je tegenhoud, iets waarvan je niet weet hoe je ermee om moet, of wat je eraan kan doen. Het is niet leuk, nooit niet als je jong bent maar ook niet op wel aanvaardbare leeftijd. Want iedereen wil een lang en fris leven vol energie! Dus als mijn energie op is bind ik toch mijn loopschoenen nog aan, waarom? Ik kan terugkomen na 5 minuten, want het moet niet. Maar eens vertrokken doe ik dat niet. Want de wind geeft me een fris gevoel, mijn hoofd loopt dan leeg, en dat is heel belangrijk. En ik kan mij naar grenzen pushen die mij moe maken en vooral dat is een strijd die je een gevoel van overwinning geeft. Want dan ben je het gevecht aangegaan met het moe zijn van… Je hebt doorgezet, en je komt moe thuis van het lopen, met een frisser hoofd en een ander moe zijn. En net daarom heb ik het lopen lief! Daarom en uiteraard omdat het op doktersvoorschrift is… Op doktersvoorschrift??? Ja dus! Waarom? Omdat de schokken die je opvangt tijdens de landing kleine kwetsuurtjes veroorzaken, die herstellen en sterker worden! En een grote bijwerking van de antihormoontherapie bij mij is dat mijn botkwaliteit achteruit gaat, dus al wat ik kan doen doe ik. Daar horen medicijnen bij, lopen, veel calcium opnemen door een gezonde voeding (plus in supplement, niet altijd want dat kan mijn maag niet trekken) zorgen dat je genoeg vitamine C en magnesium binnenkrijgt, anders word de calcium niet opgenomen.

Dus!!!

One Run can change your day! Many Runs can change your life!

*Oh ja en nog even voor ik het vergeet! Ik loop voor het leven, voor de kwaliteit en hopelijk om het mijne zo lang mogelijk en zo goed mogelijk te maken, maar het is geen garantie! Voor mij niet en voor niemand niet, dus laten we onze loopjes opdragen aan de echte sterren! Zij die er ook voor vechten of voor gevochten hebben en verloren! Want die sterren mogen niet vergeten worden! 🌟 🌟 🌟

Tot zover vandaag! Geniet van de zon en de loopjes, let op de RunSterren onderweg, Veel groetjes!

Roxanne

Geplaatst op

Think Pink 💕

Wat een dagje… Wat begon met wat info vragen over een RunSter worden is een heel avontuur geworden… Er zijn soms van die dingen waar je ogen van gaan sprankelen, wel die moet je doen!

Ik nam contact op met Elisa die bij Think Pink instaat voor het ”Run” gebeuren, wat begon met een paar vraagjes is dus een heel verhaal geworden, Joke die voor het ”social” gebeuren instaat werd mee in de mails betrokken en zo werd het iets waar mijn ogen van gingen sprankelen.

RunSter dat zag ik wel zitten, maar RunCaptain, daar moest ik wel eens over nadenken, of beter gezegd wakker van liggen 🤔 Op zich niet vreemd voor mij, dus na even twijfelen had ik de knoop vrij vlug door gehakt en besloot ik het erop te wagen. Ik vroeg raad aan mijn ventje die ook in een team fietst en na de pro’s en contra’s af te wegen, was ik helemaal voor t idee gewonnen.

Ik loop met vaste maatjes en dat is heerlijk, het loopt gesmeerd, er is altijd wel iemand die kan. Het zijn goede vriendinnen geworden dus het lopen hoort ook bij de babbels. Altijd Fun, raad, grapjes, maar ook diepgaande gesprekken. Ik zou die loopjes voor geen geld van de wereld willen missen. 2 per maand in misschien een groter groepje zou ook leuk kunnen zijn. Dus waarom niet.

En de allerbelangrijkste reden, als ik het verschil kan maken voor iemand, om erin te geloven dat het haalbaar is om van ver te komen… Wel daar gaan mijn ogen van sprankelen! De goede vibes doorgeven. Iemand een beter gevoel geven door aanmoediging, dat kan ik wel besluit ik!

En toen ging het online… Whauw wat een boost! Wat een energie! Awel daar krijg ik twinkeltjes van in men ogen… Wat een reacties! Overweldigend!

Aan alle lieve fans die mij aanmoedigen, jullie zijn in 1 woord GEWELDIG! Door jullie sta ik waar ik nu sta, door jullie geloof ik dat krachten kunnen gedeeld worden! Hoe zalig is dat! Dat geeft een mens vleugels! Dus allemaal een welgemeende DANK JE WEL!

En in’t heel bijzonder een dank je wel aan de man achter mij die er steeds staat! En aan mijn allerliefste kleine oogappel die voor mijn ogen twinkeltjes in mijn ogen zorgt! Voor haar en haar papa is dit allemaal de moeite waard!

En ook omdat ondanks alles het leven heel mooi kan zijn!

Heel veel dankjewels!

Roxanne

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag