Colorrun Brussel

Ik had zo weer eens een “klein gelukske”, ik kreeg een mail in men mailbox, met de melding dat ik 2 tickets gewonnen had voor de colorrun in Brussel, afgelopen zaterdag.

Mmmm, nice! Maar Brussel is nu niet bepaald dichtbij, het is een grote stad, het is een loopje van 5 km, dus een halve daguitstap voor een half uurtje lopen en bovendien op zaterdag, dus dat is een werkdag voor mij! Maar hoe cool is datte nu niet??? Op zo’ n groot evenement lopen waarvan ze zeggen dat het het leukste loopje op aarde is??? Er was dus dat prettig gestoorde ikje in mij dat bij het lezen van de mail al lang beslist had dat ik zou gaan! Al was het dan alleen al maar om het kleine meisje in mij content te stellen met de schoonste medaille ever!

Dus na een lange zoektocht vond ik een leuke compagnon om de namiddag mee te delen. Ik pikte haar op aan haar werk, en we trokken samen richting Brussel, een hele belevenis op zich. Want the big city is toch wel de moeite! We parkeerden op 15 min stappen van het evenement, kuierden langs de gezellige stadsdrukte en bereikten onze startplek.

De sfeer zat er al dik in toen we toekwamen, de vrolijkheid was aanwezig op het hele plein. Lees: ge moet dat daar eens gezien hebben en ook eens gedaan hebben! ge kunt er alleen maar goedgezind van worden… We haalden onze startnummers af inclusief de witte t-shirt, we passeerden bij de think pink stand, keken de boel af, lieten wat zotte foto’s maken en begaven ons daarna naar de startbox. Waar het kei druk was en ook kei heet, dat was het enige nadeel… De hitte, ik kan daar echt niet meer tegen, ik krijg er hoofdpijn van, mijn hartslag doet dan gekke dingen, dus ik probeer te denken dat ik op de noordpool zit, in de hoop dat het betert! Na 4 vertrekschoten is het eindelijk onze beurt. We vertrekken en zouden bij elke km een vleugje kleur over ons krijgen. De eerste was geel en dat heb ik geweten… We waren redelijk wat lopers voorbij gegaan, en arriveerden alleen in de wolk, kei tof ware het niet dat er één van die staffleden letterlijk zijn hele bus poeder in mijn neus blies… Ik dacht dat ik al moest opgeven na 1 km! Maar na eens goed te hoesten en proesten liepen we verder, en bij de volgende wolken wist ik dat ik best men adem inhield en men bril bedekte wilde ik blijven zien.

We kregen werkelijk alle kleurtjes, het was zo mooi om te zien en ó zo leuk om te doen. Nadat we onze 5 km gelopen hadden kregen we uiteraard de schoonste medaille uit mijn collectie! Dochterlief is er al even verliefd op dan ik! op het evenementplein was alles aanwezig om de ambiance verder te zetten! ik kan dus na afloop beamen, dat het werkelijk “the happiets run on the planet” is! Als je ooit tijd en zin hebt zeker doen! Ook wandelaars stappen mee! En DJ NRJ die mens kan er wat van!

Besluit van die dag… Als je goesting hebt om iets zot of iets kei leuk te doen, doen!!! Want? Alles waar je oogskes van gaan blinken moet je doen!!! dat geeft Energie!!!

Update * Na de spanning komt de euforie!

Ik heb het even laten bezinken, die spanning… uiteindelijk moet ik toegeven dat de saaie witte wachtkamer zonder ramen veranderd is. Ze hebben grote werken gedaan want er is een heel nieuw ” woman health center ” gebouwd! Een prachtig gebouw, vol ramen, meerdere wachtkamers en voorzien van vele nieuwe snufjes. Maar het wachten duurt er en blijft er duren, dat is niet veranderd. Hoewel de dokter zich verontschuldigde, ze werken eraan. Dus er is hoop!

Maar aangezien je graag geholpen word, neem je dat er zonder probleem bij!

Ik kwam eerst bij een assistent voor het vooronderzoek, de vragen, en de bespreking van de scan. Zo gaat dat gewoonlijk, dan bespreken ze met de prof. En dan komt hij mee binnen. Dit keer voor fantastisch nieuws! De scans waren goed! Mijn botkwaliteit is lichtjes verbetert! Wat wil zeggen dat de therapie aanslaat, dat de loopjes hun werk doen en dat mijn healthy lifestyle en goede moed beloond worden!

In één woord… GEWELDIG!!! Hier doe ik het voor, die grenzen opzoeken, informatie verzamelen, veel lezen, lopen, core en stabiliteit trainen, elke week langs mijn kinesist gaan om alles los te werken, gezond eten en kokkerellen, kortom alles proberen om te verbeteren! En er in blijven geloven dat dat allemaal loont en de moeite waard is!

Als je dus zo’n resultaten krijgt is dat voor mij dikke onderscheiding! Van meer droom ik niet! Hier ben ik zó blij om! Het zit em in de kleine dingen! En ja lieve lezers, iedereen die wil, die motivatie heeft en wilskracht, kan al zijn dromen nagaan! Dus doen zou ik zo zeggen!

Dit resultaat maakt natuurlijk nog hongerig naar meer! Naar meer info, meer zoeken wat de juiste balans brengt, en durven dromen op langere termijn! Het geeft energie om verder te gaan, en te gekke dingen te doen! Om uitdagingen aan te gaan, nieuwe recepten te proberen, mensen aan te moedigen en zó veel meer!

Ik blijf erin geloven, dat mijn tweede kans, nog zoveel mooier is en word dan de eerste! Ik durf geloven dat mijn lijf een reminder heeft gestuurd, eentje die ik nodig had,(natuurlijk moest de kanker die reminder niet zijn, had het minder heavy mogen zijn, zonder de stress dat dat vieze beest alles kan verwoesten op heel korte tijd, zonder dat je het beseft en voelt, en nu de onzichtbare therapie moet ondergaan want je ziet er o zo goed uit en doet zo je best, dat het niet anders kan dan dat je weer oké bent) een reminder die ik nodig had om te leren, om te leren met vallen en opstaan, om mezelf te leren kennen, mezelf liever te zien, om mezelf beter te verzorgen, zowel geestelijk als lichamelijk, zodat ik een beter mens geworden ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Dus uit iets slechts kan ook iets goeds verder komen!

Conclusie, ik mag twee jaar wachten voor de volgende botscan en bespreking! Dat is weeral één stresske minder per jaar!

En last but not least…

Lieve lezers, op naar nog vele schrijfsels die voor mij therapeutisch werken en voor jullie hopelijk inspirerend zijn! Op naar nog vele zotte plannen uitvoeren zodat ondanks al wat er gebeurt het leven toch de moeite waard is en bovendien ook héél schoon is!

greetings from your crazy lady! 💕

Oplaadmodus aan!

Ik heb eens de goede raad gekregen dat je moet opladen met leuke dingen! Awel op vakantie gaan dat is kei leuk, en dat zal ook niemand ontkennen, dus daar laad je van op! Onze auto kent maar 1 weg en dat is die naar de bergen… Waarom? Omdat bergen iets speciaals hebben, het uitzicht is er adembenemend, achter elk bochtje, achter elk nieuw paadje, of elke hoogtemeter die je overwint daar zit een nieuw uitzicht, een ander beeld, nieuwe gedachten.

Het is voor mij zo anders dan thuis zijn, omdat ik een sociale job heb (die ik kei graag doe) en in de bergen zoek ik stilte, de bergen zijn niet weggelegd voor massatoerisme, je kan daar niet gaan bakken en braden aan een strand, als je daar niet van je plaatsje komt, dan heb je maar 1 stukje berg gezien en dat is niet boeiend. Er lopen geen massa wegen, dus ook met de auto heb je ’t rap gezien, de fiets is voor mij geen optie, maar de bergwandelingen die waren heerlijk! Het stukje dat de kabelbaan je brengt om verder te komen, daar kom je nog wel mensen tegen, maar van’t moment dat je 1 km stapt worden de bergen rustig en een beetje eenzaam, en ’t is daar dat de magie begint!

Je kiest een route, uitgedrukt in uren, want kilometers zijn slecht te meten, en aan de hoogtemeters heb je ook niet echt een boodschap… Hoe hoger je zit, hoe mooier het word. Ik weet nog toen manlief vroeger droomde om naar elk kruis te wandelen, toen dacht ik pfffff weer zo’n klim. Heb ik daar wel zin in? Toen wandelde ik liever lager. Waarom? Toen was ik fitter in men hoofd, maar conditioneel niet in orde. Toen had ik niet echt veel prioriteiten, weg zijn was oké. Toen was ik niet heel erg sportief. En toen had men hoofd die pauze ook niet echt nodig, denk ik.

Maar nu is alles anders… Ik heb ondervonden wat zelfzorg met een mens doet, en hoe belangrijk het is! Dat is de sleutel tot een ”goed” leven. Ik ben fitter, ondanks dat ik vlugger moe ben of misschien wel altijd moe ben. Maar ik werk aan mijn conditie, ik probeer om beter te worden. En mentaal heb ik die rust ook zo hard nodig. Manlief vraagt onderweg soms waarom ik zo zwijgzaam ben, of ik niets te vertellen heb, en dan moet ik antwoorden dat ik inderdaad niets te vertellen heb, omdat ik wandel, kijk en geniet. Omdat daar al mijn energie naartoe gaat. En omdat dat voor mij zo perfect is! En dan is hij content! Ik ben op vakantie dus een ander mens! En dat heb ik zo nu en dan eens nodig. Soms denk ik dat ik zelfs eens deugd zou hebben om eventjes op een onbewoond eiland te zitten, just me, myself and I. Een korte break. Om effe te resetten…

Hoewel ik mijn twee maatjes voor geen geld van de wereld zou willen missen hoor! Dus ik ga ”voorlopig” nog niet naar dat eiland. Buiten de adembenemende zichten, hebben we daar altijd goei weer gehad, en ook dat draagt natuurlijk bij aan de perfecte vakantie! het zou er veel minder mooi uitzien in de regen. Dus we hebben chance gehad! Lang leve de zon!

We hebben er natuurlijk niet allen gewandeld, er zijn daar fantastische speeltuinen bovenop de bergen voor kindjes, dus onze prinses heeft er naar believen kunnen spelen, klimmen en klauteren! We zijn er gaan kegelen, en we zijn er ook gaan boogschieten! Ik heb dat al een paar keer gedaan, en telkens met kei veel goesting, ik vind dat echt super tof! Dit parcours was echt het leukste dat ik gedaan heb, in het bos, met natuurlijke doelwitten! Echt wel een aanrader! Ik zeg niet dat ik de beste boogschutter ben, en ik zou uiteraard niet kunnen dienen als jager, maar ik vind dat toch wel een mooie sport. Ik zou me daarin kunnen vinden, ware het niet dat het meestal een cafésport is… En ondanks de bescherming mijn linkerarm er steeds uitziet alsof hij een serieus accident heeft meegemaakt.

We zijn daar nog iets bijzonders tegengekomen… Tamme eekhoorns… Ik wist niet dat dat bestond, buiten in de tekenfilmkes uiteraard. Awel ze bestaan dus echt! We waren de panoramaweg aan’t wandelen en er was zo veel geritsel tussen de bomen, het was eerst nog toevallig dachten we, tot er meer en meer van die kleine mannekes toch nogal dichtbij kwamen. Blijkbaar worden ze gevoerd en is dat de reden dat ze zo mensachtig zijn… En voor zij die het niet geloven, de bewijzen

Eigenlijk besluit ik dat het een heerlijk weekje opladen was, het is geen rust voor mijn lijf geweest, maar dat kan ik nog een paar dagen thuis, want ook dat is nodig. Ik heb niet fantastisch goed geslapen ondanks de sportieve vakantie… Ik vrees echt dat ik daar mee moet leren leven, maar je word daar zo moe van.

Maar het is wel rustig in men hoofd, dat is al opgeladen, vol positieve energie, vol ideeën, ik kan er dus weer eventjes tegen! Als mijn lijf nu nog wat rust, kan ik er weer een tijdje tegenaan!

Genieten jullie allemaal ook van een heerlijk vakantietje! En tot de volgende blog!

Groetjes!

Omdat ze gewoon heerlijk zijn!

Voor al wie graag de bakker in zichzelf laat bovenkomen… Deze moet je zeker geprobeerd hebben! Ze zijn zó lekker… Het is begonnen met ze kado te krijgen… Ik was direct superfan! Ondertussen heb ik het receptje van een tante gekregen en zij op haar beurt van haar moeder. Voor iedereen die het experiment healthy food wil proberen is dit een geslaagd en makkelijk receptje! Dus niet twijfelen maar doen!

Wat heb je nodig?

•1 blik gecondeseerde melk (mag ook de gecondeseerde kokosvariant zijn)

•250g havemout

•75g geraspte kokos

•100g gedroogde rozijnen, abrikozen of cranberry’s

•125g gemende zaden (pompoen, zonnebloem, sesamzaad,…)

•125g gezouten pinda’s (gemalen)

•1 ei

Hoe maak je het?

•Verwarm de oven voor op 130°C

•Verwarm de gecondeseerde melk (zet hiervoor het gesloten blik +/-2min in kokend water)

•Meng alle ingrediënten goed onder elkaar, Vergeet de pinda’s niet eerst fijn(er) te malen.

•Leg een bakpapier op de bakplaat

•Verspreid het mengsel met een vork over het bakpapier op de bakplaat, strijk het glad.

•Bak het mengsel +/- 40 min

•De koek met papier uit de bakplaat halen.

•Snij of breek in stukken.

•Laat afkoelen en smullen maar!

Je kan het mengsel ook in iets grotere vormpjes doen, wel goed in vetten voor bv ronde koeken.

Smakelijk! Geniet ervan! Zo af en toe deel ik graag mijn smulmomentjes 😍

Ik ben er van overtuigd dat gezond ook lekker kan zijn, ben altijd op zoek naar powerfood, die authentiek is. Want dat is minder energieslopend voor mijn lijf om te verwerken! Dus ik zoek in de pure keuken naar power.

Mijn zoektocht is dus het hele plaatje, voeding, geest en lichaam!

Het zoeken naar de juiste balans, en die moet er zijn. Mijn zoektocht word geprikkeld dus word vervolgd!

😉

Over coaches/coaching 🤔

Coaches of coaching, hoe werkt dat nu? Awel ik weet het niet. Ik heb er geen idee van wat de doelstelling is van een coach of zijn/haar plan. Ik heb een conditietest gedaan voor mijn revalidatie, om polshoogte te nemen hoe het met men conditie gesteld was na een zwaar bombardement. 0,0 dus 🙈 zoals verwacht. Maar geen probleem, we kregen een plan op maat door een team dat gespecialiseerd is in een comeback na chemo. Een topteam dus dat mag gezegd worden. Ze hielpen ons op weg en deden dat super. Na drie maanden ken je de basis over hoe en wat en kan je alleen op weg.

Stilletjes aan, word je beter. Het gaat traag, maar ik durf zeggen dat ik heel veel wilskracht heb, dus ik ga door. Een jaar na mijn eerste testing laat ik me terug testen. Resultaten zijn uiteraard beter dan de eerste testing, maar ik heb dan ook kei hard gewerkt! Ik vraag specifiek naar een schema op maat. En dat kan, tot ik het meekrijg en bestudeer. Het is mijn gewone gangetje qua sporten. Dus niet echt een specifiek plan. Wat ik bijzonder jammer vind omdat ik erachter vroeg. Ik heb geen snelheid of kilometers als doel. Maar wel frisser en fitter worden. Dus er word bevestigd dat ik goed bezig ben, en ik ga door.

Mijn eigen plan om goed te functioneren… Drie à vier loopjes per week. In combinatie met stabilisatie en krachtoefeningen. Niet elke week hetzelfde, wel ongeveer. Mijn kiné staat me bij, en stuurt me mee, rekening houdend met ”pijntjes”. Ik heb geëxperimenteerd, en tot nu toe werkt dit het beste om me zo goed mogelijk te voelen. Ik ben waarschijnlijk te hongerig naar een beter gevoel. Ik heb vermoedelijk te weinig geduld en ja ik leg de lat hoog. Dus ik beslis om opnieuw te testen. Weer met de vraag of het mogelijk is een plan energie te krijgen. En dat kan, dus ik heb er weer hoop in. Mijn testing was beter dan vorig jaar dus dat harde werk werd weer beloond. En toch voel ik me niet fitter. Ik krijg opnieuw een schema mee. En opnieuw is het een plan zoals ik zelf al sport. Dus ik blijf weer op men honger zitten.

Ondertussen denk ik dat dus iemand begeleiden na chemo en tijdens de anti-hormoontherapie, niet echt een uitdaging is voor coaches. Of ze weten niet wat de impact is, en hebben bang voor weet ik veel wat, of ze onderschatten de wilskracht van hun klant. Daar ben ik nog niet achter.

Plan A werkt dus niet. Gelukkig kwam ik toevallig plan B tegen. Mijn persoonlijke Polar Coach, hij staat me 24 u per dag bij. Heeft een persoonlijk plan voor mij, wat lang niet alleen lopen is. Dus als ik opsta zegt hij als eerste hoe mijn nachtrust was. En vervolgens kan ik zien wat hij verwacht voor mij. Hij laat ook procentueel zien hoever ik van mijn dagdoel verwijderd zit.

Dus mijn klokje is een leuke coach! Ik kan het aan iedereen aanbevelen! Hij is tot nu toe niet bang voor mij 🙈 en ik leer elke dag bij hoe zijn werkwijze is. Lang leve Polar dus!

Deze week wijzig ik zijn plannen, het is te warm. Ik denk dat overleven op zo’n dagen als vandaag, al een mooie inspanning is. Ik hou van de zon! Ik ben een zomermens! Maar te is te. Dus ik doe het wat rustiger. Ik ga in rustige modus, tot zondag want dan wordt het frisser. En dan word ik hopelijk ook wat frisser, want momenteel heb ik wel wat zombie allures. Dus op naar zondag! Op naar plan B! Laat dat frisser lijf maar komen! Ik kijk er naar uit 😍

Ik ga alvast proberen bij tanken in men bedje, als slapen lukt natuurlijk 😉

En als er iemand tips heeft qua energie, laat maar komen hè!

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

Run grateful. Every mile is a gift!

Even over de titel… Elke mijl of kilometer is een kadootje! Elke nieuwe dag is extra! Voor mij, voor jou, en voor iedereen! We staan er niet genoeg bij stil, maar het is zo! Wees dankbaar voor het leven, geniet ervan, heb lief, doe waar je van houd en leef nu en hier! Stel niet uit wat vandaag nog kan, maar doe! Droom, plan en voer uit! We hebben maar 1 leven, en dat is nu. Je hoeft geen grote reminder te krijgen om dat te beseffen. Want het is voor iedereen zo dat vandaag de laatste dag kan zijn.

En dan over mijn persoonlijke coach, ik kon zo een programma kiezen voor een doel, ik heb er niet echt grote, die doelen, (buiten een lang gezond leven 🙈) maar de Polar vroeg ernaar toen ik hem instelde. Dus hij helpt me en moedigt me aan. En dat is fijn! Ik heb een paar conditie testen gedaan, ik probeer dat jaarlijks te doen, voor de stand van zaken te meten, want meten is weten hè… De test op zich is oké, maar de begeleiding vind ik niet persoonlijk genoeg. Als je geen doel opgeeft krijg je een basic beweeg plan, dat is jammer, want daar heb ik geen coach voor nodig, met een portie gezond verstand en wat opzoekwerk sta je al ver. Dus wat ben ik met zo’n basic plan? Totaal niets…. Nochtans vraag ik expliciet voor de testing wat ik wil en telkens beloven ze me dat dat in orde komt… Wat ik wil? Een goede begeleiding, een goed plan, in mijn project Power! Ik wil me frisser voelen, beter, sterker. Ik wil daar kei hard voor gaan. Want mijn doel is zo lang en zo goed mogelijk leven! En liefst met zo weinig mogelijk beperkingen, als het even kan. Maar zo’n coachen willen doelen, kilometerdoelen of snelheidsdoelen denk ik. Ik zou denken dat het een uitdaging is om iemand te begeleiden zoals ik. Maar dat zal uit de comfort zone zijn denk ik. Misschien is dat geen goede reclame, of geen einddoel waar je fier op kan zijn en mee kan uitpakken. Maar het zou ó zo geweldig zijn voor mij en voor alle anderen. Ik denk dat er meer mensen zijn die niet op een maniakale manier willen verbeteren. Je hoeft daar niet ziek voor geweest zijn. Ook een basic mens met een basic plan zou daar goed mee zijn. Tot hier mijn ergernis over de testing en opvolging, dus als er lezers zijn die tips hebben, zend ze door, ik ben er dankbaar voor!

Mijn Polar is er elke dag, hij motiveert en laat bewegen, hij geeft de stand van zaken, de doelen qua bewegen/Rust/Slaap. En hij doet dat niet slecht! Ik ben er zeer tevreden mee! Blij dat ik hem mag proberen! En als ik er één aanschaf, dan weet ik ondertussen het verschil tussen de fitbit, TomTom en Polar!

Vandaag liet mijn machientje dus zien dat mijn doel bereikt was! Mijn loopje verbeterde al mijn wensen! Dat heb ik dus goed gedaan, ik mag fier zijn op deze Sunday/runday! Daar krijg ik dus instant happy feelings van!Bovendien was het gezellig, want ik had een andere RunSter bij, en in gezelschap lopen is leuker dan alleen! En om te stoefen… Mijn RunSterren zijn de beste! ⭐ Ze helpen me één voor één bij mijn project! Onbewust denk ik, met liefde en plezier hoop ik! Ik ben fier op hen en dat mag geweten zijn! Ik zie hen één voor één graag! Omdat ze er altijd zijn! Omdat het altijd gezellig is! Dus ik kan beamen, sporters beleven meer!

Aan iedereen die dus nog twijfelt, sporten is leuk, geeft een goed gevoel, smeed vriendschappen, geeft je energie en happy feelings! Kortom elke kilometer is er eentje naar jouw verbeterde versie!

Fijn weekend en vergeet niet dat het vandaag is! De grote dag voor grote dromen! 😍

Back on track!

Oké na een baaldagje woensdag en de kater die daar donderdag op volgde, gaat alles weer beter. Na elk dipje komt immers weer een upje! En daar kijk ik elke keer naar uit! Zo hoort het!

Na wekenlang te spartelen om energie te tanken tijdens de nachtrust die ik blijkbaar niet meer kon vinden, heb ik dan toch met men fantastische huisartse besloten dat het beter is om toe te geven aan een slaapmiddel dan ten onder te gaan aan een energie tekort dat groter en groter word. Dus donderdag en vrijdagavond dan toch vol goede moed en met een half tabletje slaap men bed in gegaan. En wat was het heerlijk! Ik was direct in Dromenland en heb eindelijk nog eens kunnen doorslapen! Stiekem ben ik toch een beetje jaloers op goede slapers. 😴Maar met een beetje hulp zo af en toe lukt het dus wel.

Dus toen ik vrijdagochtend opstond was mijn roze brein weer wakker!

Na mijn half dagje werken besloot ik onverwacht samen met de haas onder mijn RunSterren een langer loopje te lopen. Heerlijk, zonnig, mooi groen. Een beetje ideeën opdoen voor als er andere RunSterren willen meelopen. De perfecte Run voor als ’t eens wat langer mag zijn. Rustig, combi zacht en verhard. Voor ieder wat wils dus. Ik heb er echt van genoten! Van de mooie plekjes, het langere traject en gewoon het goede gevoel waarvan ik even toch bang was het kwijt te zijn.

En het allerbelangrijkste… Ik vond opnieuw energie na de slappe benen van woensdag! Het was fijn om te voelen dat ik toch nog kon lopen. Dus woensdag was gewoon een off day! Meer niet. Wat ben ik blij dat het weer beter gaat. Dat is weeral een klein gelukske 😍

Hopelijk komen er nog veel van die kleine gelukskes!

De blog is er trouwens ook één, ik heb ondervonden dat ik het schrijven kei leuk vind en dat het ook wel een beetje therapeutisch werkt.

Hoe een zot onverwacht idee zo maar ineens een groot plan in uitvoering kon worden! Heerlijk toch 😍

Er zijn zo soms van die leuke dingen die onverwacht komen, wel dat zijn de dingen om te koesteren!

Hopelijk mogen er zo veel van die dingen op jullie pad komen! ❤️

En last nut not least… Daarom is mijn favoriete woord Serendipity!

Het past perfect bij mij! Toevallig per geluk of zelfs per ongeluk. Ik geloof erin dat alles wat je meemaakt een reden heeft. Niet omdat je dingen verdient maar wel om er iets uit te halen. Een les, een ontmoeting met jezelf, of eender wat. Wat moet komen komt toch. Dus het is beter om alles een beetje positief te proberen zien en je afvragen wat erdoor verandert en verbetert is. En vooral te proberen het minder goede los te laten.

Dus sweeties, think pink and make it happen! 💕

Haal eruit wat erin zit! Enkel het maximum geeft voldoening! (Voor mij dan toch)

En moesten er tips zijn voor mijn plan energie, laat ze maar komen!

Groetjes en een heerlijk weekendje vol ☀️!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag