Tag: Lopen

Geplaatst op

Dank je wel !!!

Lieve mensjes,

Drie weken lang heeft de battle geduurd, en dat em hevig was!!! Stressy weekjes maar super blij dat ik heb doorgezet!!! (Sorry voor de stalking 🙈)

Het is officieel bevestigd!!! Joehoe!!! Ik had zondag om 24 u de derde plaats!!! Met 1221 stemmen!!! Dikke dikke dikke merci!!! 1221 maal bedankt!!! Voor elke stem, voor iedereen die heeft gedeeld, mee promo gevoerd, mee op pad is gegaan om stemmen te ronselen, achter mijn zotte avontuur stond, mee in spanning gezeten heeft of wat dan ook… Jullie waren geweldig!!! Zonder jullie was het nooit gelukt!!! Ik ben zó blij en zó dankbaar dat ik mee door mag naar de volgende ronde!!!

Wat houd dit in???
Eerst en vooral volgen er een paar testen waaronder sportmedische keuring, lichaamssamenstelling scan en een conditie test. Daarna word er een schema op maat gemaakt en krijg ik een coach om dat allemaal mee te begeleiden zes maanden lang. En dit allemaal word verzorgd door het energylab. (Dit deel op zich is al zalig!!!)
Er zijn in deze ronde ook 2 loopevenementen voorzien.

Uiteindelijk wordt in april de definitieve winnaar gekozen om in New York te lopen. Dat is nog even ver van mijn bed show, ik ga vooral al heel erg genieten van deel 1! Jullie worden op de hoogte gehouden voor de laatste ronde!

Ook mijn mede strijders wil ik proficiat wensen en danken voor de sportieve strijd! En Sorry aan diegene die niet in de top 3 geraakt zijn ik had het jullie ook gegund… Maar ik wou dit zó graag dat ik ben blijven strijden, maar jullie hebben dat ook kei goed gedaan!

Lieve mensjes, ik ga jullie warme hart nooit vergeten! Dat er heel veel mensen achter mij stonden wist ik, maar dit is zo hartverwarmend… En hopelijk kan ik het verschil maken om mensen aan te moedigen te sporten omdat het zo belangrijk is voor een goed gevoel! Niet alleen na de kanker maar ook voor een gezonde mens!!!

Dikke merci jullie waren FANTASTISCH!!! ❤️

Liefs,
Roxanne

Nog even ter aanvulling…

Wie je ook bent, wat je ook meemaakt, je kan niet alles kiezen wat er op je pad komt. Maar weet 1 ding, de manier waarop je ermee omgaat kies jij zelf! Als ik met mijn prettig gestoorde ikje al maar 1 iemand aan het bewegen krijg is dat al een overwinning, want lieve mensjes dit is zó belangrijk!

Voel je nooit schuldig wanneer je je loop of wandelschoenen aan trekt, wanneer je er met de fiets op uit trekt of wanneer je wat dan ook van sport gaat doen! Want het is bewezen… bewegen doet leven! Het zorgt voor zuurstof in je lichaam, voor frisheid in je geest, en voor beweeglijkheid. Elke stapje loont de moeite van hoe ver je ook komt! Probeer het, hou vol en voel het! Het maakt een groot verschil!

Ik heb een grote reminder moeten krijgen om dat in te zien, en heb het geluk gehad dat die op tijd kwam. Want ik was mezelf helemaal in de vernieling aan’t leven. En het is jammer dat het kanker moest zijn, want dat hoefde niet en dat heb ik niet gewild. Maar ik heb er ó zo veel van geleerd! En dat was mijn lesje … Geef nooit op, durf dromen, jaag dromen na, (bijna) alles kan! Als je er zelf maar in gelooft 😍 dus leef, geniet, voel, ervaar en besef hoeveel mensen er achter je staan en je bewonderen omdat je durft!

En vooral… heb je fans lief! Ze geven je vleugels! Zeg het hen, wees dankbaar! Want dat is het mooiste van allemaal!!! Dankbaarheid voor alles!!! Bewondering voor kleine dingen!!! Ook al loopt niet altijd alles zoals gehoopt… everything happens for a reason! Think Pink

Geplaatst op

Als er nu 1 ding zenuwslopend is…

Dan is het afhangen van iemand anders zijn goede wil! Ik durf zeggen dat ik veel fans heb met hele warme hartjes! En dat ik die ontzettend dankbaar ben! Het gevoel hebben dat zo veel mensen meewerken aan wat begon als een spannende uitdaging! Awel dat ze spannend is…

Zoals vorig korte blogje liet zien, zoek ik nog steeds heel veel stemmen! Ik ben ervan overtuigd dat die top 3 halen en houden bereikbaar moet zijn!

Als alle fans een beetje tijd nemen dan komt dat dik in orde! Ik geloof dat het kan en dat is het begin! Ik heb het boek ”the secret” gelezen, awel dat moet elke twijfelachtige mens eens lezen. Het gaat over twijfelen, overtuigd zijn van iets, de kracht van het positief denken… Dat is echt het begin van doelen bereiken, daar ben ik zeker van! Wat natuurlijk niet wil zeggen dat echt alles mogelijk is hé. Vooral bijna alles 😉

En zo zorgde mijn prettig gestoorde Ikje vandaag weer voor onverwachte stemmen. Omdat ik den broekschijter in mij even in de hoek gezet heb. Want stemmen ronselen gaat niet als je twijfelt 🙈

En eigenlijk viel het best mee, dat durven… ik heb al voor hetere vuren gestaan. Mijne maat lacht er altijd mee, gij hebt echt van niks meer bang hè? En dan zeg ik van bijna niks meer, enkel van hervallen, misselijk zijn en dood gaan! Maar dat is pas voor binnen 60 jaar hè. Dus daar moet ik nu nog niet van wakker liggen 🙈

Ik ben hier flink mijn best aan ’t doen mijn lijf te verwennen, want buiten alle spanning, heeft dat het vreselijk moeilijk met de overgang van zomer naar herfst! Vocht en kou… ik haat dat eigenlijk voor mijn goed gevoel. Ik heb dan veel meer ongemakken en pijntjes. Plus dat ik mijn dip spuit weer gehad heb, een baxtertje minder moeheid dat toch ook wel wat tijd nodig heeft. En een mega shot antibiotica uit schrik voor een ontsteking na een bezoek bij de kaakchirurg 🤔 door de bifosfonaten zijn tandproblemen oplossen een hele uitdaging! En de combi van alles met die ingreep erbij geeft me nu niet bepaald Duracell feelings! Maar bon daar over zagen haalt niet uit…

Het is alleen wel confronterend als ze weer eens zeggen, je bent toch goed, alles is toch oké en voorbij? Tot ik dan even helemaal mezelf ben en zeg dat het helemaal nog niet voorbij is, dat de therapie nog loopt en wel iets complexer is dan dat men denkt en ziet. Maar ook dat hoort erbij. Mensen die jouw denken te kennen en kei juist inschatten… ik moet dan diep in men binnenste kalm blijven en dan leg ik even uit hoe het echt zit. De reacties daarop zijn hilarisch, ze zouden eens moeten weten…

Gelukkig weet ik beter, snoer ik hen de mond en vertel hen dat ik hoop dat ze nooit zelf zoiets meemaken.

Genoeg daarover… Nu weer even naar de New York uitdaging, mensen die gestemd hebben, tijd gemaakt hebben om het te doen en soms uit te zoeken hoe het moeten, om het te delen, om overal promo te voeren, of welke inzet dan ook! Jullie zijn fantastisch! Jullie laten me voelen dat ik leef! Jullie laten me voelen hoe erg jullie meeleven! Jullie aanmoediging geeft mij vleugels! Het is zo hartverwarmend! Ik ben dol op jullie! Ik ben jullie ongelooflijk dankbaar, want zonder jullie was ik nooit zo ver gekomen! En zonder jullie was ook dit project niet mogelijk!

Ik ben de NN Running Club dankbaar voor deze uitdaging!

Ik ben think pink dankbaar om een ambassadeur te mogen zijn!

Ik ben het Runners lab dankbaar voor hun sublieme service en enthousiasme!

Ik hou van alle fans!

Met in het bijzonder mijn liefste maateke en kleine prinses!

Mijn hele familie/schoonfamilie en vriendenfamilie/ mijn vaste loopmaatjes!

DANK JE WEL ❣️

Ik sta voor eeuwig in het krijt!

PS stemmen kan dus zoals ik al zei nog steeds via deze link: http://www.nnrunningclub.be/nl/voting/ en dan uiteraard kiezen voor filmke 14 😍😍😍 dat kan nog tot zondag 29/9 dus doen hè!

Liefs

Roxanne

X

Geplaatst op

Lieve mensjes…

Als er nu één ding is wat ik ondervonden heb tijdens het ziek zijn, dan is het ervaren hoe mensen rond jou leven, meeleven, aanmoedigen, opkijken van elk stapje dat gezet word, je bijstaan. Dat zijn dingen die ik bewuster beleef. Vroeger was daar niet echt de tijd voor, om zo’n dingen te ondervinden… en dat is toch wel weer een verrijking die er gekomen is door de grote K!

In 2017 liep ik samen met net geen 200 mensen in mijn groep de race for the cure. Dat was begonnen als een zot idee en groeide uit tot een gigantisch succes! Wat voor mij nog vaak voor een warm hart zorgt!

Wel nu is ’t weer van datte… Ik stortte me weer eens in een avontuur, eentje dat wel iets groter is qua inzet… Wat begon als uitdaging Marathon New York, inclusief verblijf, screening en traject op maat (vooral dat laatste lijkt mij het mooiste stukje van de uitdaging, omdat ik toch zo’n onbetrouwbaar en wispelturig lijf heb) is weeral uitgegroeid tot een grotere uitdaging dan dat ik aanvankelijk dacht.

De inschrijving zelf was vrij snel gefixt, omdat ik mezelf als de perfecte uitdaging zag voor de NN Running club en het Energy Lab, was mijn sollicitatie vrij vlug ingevuld. Ik wacht dan een paar weken in spanning af, en dan krijg ik bericht dat ik mee door mag naar de volgende ronde 😍

Whauw, top, komt in de sacoche! Ik moest een filmpje maken van maximaal 1 minuut, om de stemmers te overtuigen, lap daar begon het al… Ikke als multimedia analfabeet 🙃 Maar dokter Google en wat vriendinnen hebben dat flink mee gestuurd, en ik vind het wel oké. Het zal niet het beste zijn, maar er zullen er ook zijn waar minder werk van gemaakt is. Dus ik post de film en maandag gingen de stemlijnen open…

Wat moest ik nu daar mee? Reclame maken uiteraard, hulp vragen want hoe meer stemmen, hoe beter natuurlijk! Dus lang leve de sociale media, de al even prettig gestoorde fans… Die trein is vertrokken en niet meer te stoppen… Wat doet dat nu met mij???

Ik heb eens gekeken naar wat andere kandidaten, wat hun drive is en hoe zij het aanpakken. En toen barsten de stemmen los… De topman een jonge gast met veel fans die gaat er een gat van door, gevolgd door een populaire juf, met bekendheid bij de NN Running club. Wat ik wel een beetje angstaanjagend vind. En dan zijn er een paar mensen zoals ik. Die echt dat pakket graag willen winnen. Ik probeer mezelf nog wijs te maken, dat meedoen belangrijker is dan winnen, en dat ik al veel Leut gehad heb tot hier. Maar eens de stemmen beginnen tellen, word ik me er meer en meer van bewust, dat ik toch wel heel erg graag top 3 zou willen eindigen! Ik zou toch wel heel graag doorgaan naar de volgende ronde! Dus ik zet alles op alles om mijn doel te bereiken! Ik vraag om te stemmen, ik tast af waar ik stemmen geronseld krijg, maar het is moeilijk, want de site en de werkwijze maken het niet bepaald aantrekkelijk voor mijn fans. Het verloopt een beetje chaotisch. Wat ik jammer vind. Het is omslachtig het aanmelden, niet iedereen geraakt aangemeld en ook niet iedereen krijgt de validatie mail. Tot ergernis van de stemmers en van mij. Want zo haken mensen af, daar twijfel ik niet aan. Misschien niet alleen bij mij maar ook bij de andere kandidaten. Of dat hoop ik toch, want dan blijft de strijd een beetje eerlijk. Het is moeilijk in te schatten, hoe mijn kansen zijn. Want er is al flink gestemd, maar je kan nog een kleine 2 weken stemmen. En er zijn mensen die dat nog gaan doen, maar hoeveel? En vooral hoeveel stemmen gaan mijn medestrijders nog krijgen? Die onzekerheid, daar loopt mijn energie van weg. Samen met de uitputtingsslag om mensen warm te maken voor de stem. Ik word daar kei moe van. Maar ik wil echt zó graag een ronde verder dat blijven proberen de enige optie is.

Dus voorziet mijn enthousiasme gelukkig wat energie in dat ”lege” vat!

En dan nog iets wat ik kwijt wil… net zoals 2 jaar geleden, ben ik overdonderd door mijn fans! Mijn enthousiasme werkt blijkbaar aanstekelijk, want de fans houden pleidooien om zó veel mogelijk stemmen te verzamelen! Ik heb op een week zó veel lof gekregen! Dat is zó geweldig! Ik durf zeggen dat ik toch wel een paar kippenvelmomentjes gehad heb! En weet je wat het toppunt is van al dat lof??? Wel lieve fans zonder alle aanmoedigingen, die ik gedurende mijn ganse traject al mogen ontvangen heb, had ik zo ver niet gestaan! Alleen was mij dit nooit gelukt! Het is ongelooflijk mooi, wat ik in die drie jaar heb mogen ervaren op vlak van geloof in mij, aanmoediging, bewondering, … Alle mensen rond mij doen dat zó goed! Ik durf oprecht zeggen dat ik mij graag gezien voel, dat ik buiten de lichamelijke ongemakken die de therapie met zich meebrengen, véél beter in mijn vel zit, en dat het lijkt alsof ik meegetrokken word in een tornado van leuke uitdagingen, toffe momenten, zotte mensen, lachen en plezier! Ik durf zeggen dat ik meer leef dan vroeger! En ik geloof erin dat ik nog veel leuke momenten ga beleven met de allerliefste mensen!

De wake-up call kwam vroeg bij mij, maar hij is binnen gekomen, en in heb eruit geleerd!

Ik ga al mijn dromen achterna! Ik sleep er mensen in mee! En ik ben zó ongelooflijk dankbaar dat dat nog lukt ook!

Dus lieve mensjes rondom mij… mijn dank naar jullie toe is onbeschrijfelijk, zo groot is hij! Ik ben fier op jullie! Ik ben zo ongelooflijk blij dat net ik de liefste mensen ken!

Dank je wel voor alle aanmoedigingen! Dank je wel voor alle motiverende woorden! Dank je wel voor alle stemmen! Dank je wel dat jullie me geholpen hebben op de weg tot nu, en op de weg die nog voor me ligt! Zonder jullie was het nooit gelukt!

En tot slot blijf ik hopen dat er nog lieve mensjes genoeg zijn, die hun stem willen geven om top 3 te halen voor de volgende ronde te bereiken! Stemmen jullie nog mee? Promoten jullie nog mee? Want enkel met jullie hulp kan het lukken!

Ongelooflijk dikke merci! En have a nice weekend 🌞

Geplaatst op

Colorrun Brussel

Ik had zo weer eens een “klein gelukske”, ik kreeg een mail in men mailbox, met de melding dat ik 2 tickets gewonnen had voor de colorrun in Brussel, afgelopen zaterdag.

Mmmm, nice! Maar Brussel is nu niet bepaald dichtbij, het is een grote stad, het is een loopje van 5 km, dus een halve daguitstap voor een half uurtje lopen en bovendien op zaterdag, dus dat is een werkdag voor mij! Maar hoe cool is datte nu niet??? Op zo’ n groot evenement lopen waarvan ze zeggen dat het het leukste loopje op aarde is??? Er was dus dat prettig gestoorde ikje in mij dat bij het lezen van de mail al lang beslist had dat ik zou gaan! Al was het dan alleen al maar om het kleine meisje in mij content te stellen met de schoonste medaille ever!

Dus na een lange zoektocht vond ik een leuke compagnon om de namiddag mee te delen. Ik pikte haar op aan haar werk, en we trokken samen richting Brussel, een hele belevenis op zich. Want the big city is toch wel de moeite! We parkeerden op 15 min stappen van het evenement, kuierden langs de gezellige stadsdrukte en bereikten onze startplek.

De sfeer zat er al dik in toen we toekwamen, de vrolijkheid was aanwezig op het hele plein. Lees: ge moet dat daar eens gezien hebben en ook eens gedaan hebben! ge kunt er alleen maar goedgezind van worden… We haalden onze startnummers af inclusief de witte t-shirt, we passeerden bij de think pink stand, keken de boel af, lieten wat zotte foto’s maken en begaven ons daarna naar de startbox. Waar het kei druk was en ook kei heet, dat was het enige nadeel… De hitte, ik kan daar echt niet meer tegen, ik krijg er hoofdpijn van, mijn hartslag doet dan gekke dingen, dus ik probeer te denken dat ik op de noordpool zit, in de hoop dat het betert! Na 4 vertrekschoten is het eindelijk onze beurt. We vertrekken en zouden bij elke km een vleugje kleur over ons krijgen. De eerste was geel en dat heb ik geweten… We waren redelijk wat lopers voorbij gegaan, en arriveerden alleen in de wolk, kei tof ware het niet dat er één van die staffleden letterlijk zijn hele bus poeder in mijn neus blies… Ik dacht dat ik al moest opgeven na 1 km! Maar na eens goed te hoesten en proesten liepen we verder, en bij de volgende wolken wist ik dat ik best men adem inhield en men bril bedekte wilde ik blijven zien.

We kregen werkelijk alle kleurtjes, het was zo mooi om te zien en ó zo leuk om te doen. Nadat we onze 5 km gelopen hadden kregen we uiteraard de schoonste medaille uit mijn collectie! Dochterlief is er al even verliefd op dan ik! op het evenementplein was alles aanwezig om de ambiance verder te zetten! ik kan dus na afloop beamen, dat het werkelijk “the happiets run on the planet” is! Als je ooit tijd en zin hebt zeker doen! Ook wandelaars stappen mee! En DJ NRJ die mens kan er wat van!

  • Geef toe, ’t is toch echt een sjieke hè 😉

Besluit van die dag… Als je goesting hebt om iets zot of iets kei leuk te doen, doen!!! Want? Alles waar je oogskes van gaan blinken moet je doen!!! dat geeft Energie!!!

Geplaatst op

Update * Na de spanning komt de euforie!

Ik heb het even laten bezinken, die spanning… uiteindelijk moet ik toegeven dat de saaie witte wachtkamer zonder ramen veranderd is. Ze hebben grote werken gedaan want er is een heel nieuw ” woman health center ” gebouwd! Een prachtig gebouw, vol ramen, meerdere wachtkamers en voorzien van vele nieuwe snufjes. Maar het wachten duurt er en blijft er duren, dat is niet veranderd. Hoewel de dokter zich verontschuldigde, ze werken eraan. Dus er is hoop!

Maar aangezien je graag geholpen word, neem je dat er zonder probleem bij!

Ik kwam eerst bij een assistent voor het vooronderzoek, de vragen, en de bespreking van de scan. Zo gaat dat gewoonlijk, dan bespreken ze met de prof. En dan komt hij mee binnen. Dit keer voor fantastisch nieuws! De scans waren goed! Mijn botkwaliteit is lichtjes verbetert! Wat wil zeggen dat de therapie aanslaat, dat de loopjes hun werk doen en dat mijn healthy lifestyle en goede moed beloond worden!

In één woord… GEWELDIG!!! Hier doe ik het voor, die grenzen opzoeken, informatie verzamelen, veel lezen, lopen, core en stabiliteit trainen, elke week langs mijn kinesist gaan om alles los te werken, gezond eten en kokkerellen, kortom alles proberen om te verbeteren! En er in blijven geloven dat dat allemaal loont en de moeite waard is!

Als je dus zo’n resultaten krijgt is dat voor mij dikke onderscheiding! Van meer droom ik niet! Hier ben ik zó blij om! Het zit em in de kleine dingen! En ja lieve lezers, iedereen die wil, die motivatie heeft en wilskracht, kan al zijn dromen nagaan! Dus doen zou ik zo zeggen!

Dit resultaat maakt natuurlijk nog hongerig naar meer! Naar meer info, meer zoeken wat de juiste balans brengt, en durven dromen op langere termijn! Het geeft energie om verder te gaan, en te gekke dingen te doen! Om uitdagingen aan te gaan, nieuwe recepten te proberen, mensen aan te moedigen en zó veel meer!

Ik blijf erin geloven, dat mijn tweede kans, nog zoveel mooier is en word dan de eerste! Ik durf geloven dat mijn lijf een reminder heeft gestuurd, eentje die ik nodig had,(natuurlijk moest de kanker die reminder niet zijn, had het minder heavy mogen zijn, zonder de stress dat dat vieze beest alles kan verwoesten op heel korte tijd, zonder dat je het beseft en voelt, en nu de onzichtbare therapie moet ondergaan want je ziet er o zo goed uit en doet zo je best, dat het niet anders kan dan dat je weer oké bent) een reminder die ik nodig had om te leren, om te leren met vallen en opstaan, om mezelf te leren kennen, mezelf liever te zien, om mezelf beter te verzorgen, zowel geestelijk als lichamelijk, zodat ik een beter mens geworden ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Dus uit iets slechts kan ook iets goeds verder komen!

Conclusie, ik mag twee jaar wachten voor de volgende botscan en bespreking! Dat is weeral één stresske minder per jaar!

En last but not least…

Lieve lezers, op naar nog vele schrijfsels die voor mij therapeutisch werken en voor jullie hopelijk inspirerend zijn! Op naar nog vele zotte plannen uitvoeren zodat ondanks al wat er gebeurt het leven toch de moeite waard is en bovendien ook héél schoon is!

greetings from your crazy lady! 💕

Geplaatst op

Snelheid…

Wanneer ben je een snelle loper? En wanneer ben je een trage loper? Wanneer loopt het goed? En wanneer niet? Wel dat is stof om over na te denken 🤔

Tempo, welk tempo is nu eigenlijk goed? Ik heb geleerd in mijn revalidatie, dat je moet kunnen praten, en dat het dan oké is. Maar als je kunt blijven praten kom je niet uit die comfortzone, en dan ”groei” je niet, of beter gezegd dan word je conditie niet beter. Net zoals die energie in ’t slop blijft zitten.

Dus conclusie, er mag, of beter gezegd er moet afwisseling zijn. En dat heb ik gehad de laatste dagen. Meestal loop ik met mijn vaste maatjes voor de tetterkes, voor de gezelligheid en voor de conditie te onderhouden. Maar de vaste maatjes waren de laatste dagen niet beschikbaar als compagnon, dus heb ik aan mijn ventje gevraagd of hij niet mee wou, hij is sportief maar loopt niet. Het is ne fietser, en hij vind dat hij vroeger al genoeg gelopen heeft. Maar hij wil toch ook wat extra aan zen conditie werken, omdat hij toekomstdromen heeft. Dus toen het gisteren toch iets te hard regende om te fietsen, besloot hij om mee te lopen! Samen met onze kleine meid op de fiets. Super leuk! En ook gezellig, want zo word het een familieaangelegenheid. Maar… Ik moet dan uit de comfortzone komen. Hij is groter, heeft lange benen en zijn cadans is anders dan de mijne. Ik zag het als een extra prikkel om toch te proberen de 10km/u te lopen. En ik ben een bijter, ik laat niet los. Dus we hadden op 36 minuten 6km gelopen. Daar ben ik dan fier op! Want dat is heavy en lastig! Maar het is me toch maar mooi gelukt, en dan wel 2 dagen achter mekaar! Dus 2 x tijd om fier te zijn 😍

Het vraagt uithouding, het vraagt motivatie (maar dat kan je trainen heb ik eens gelezen) en moed, want het is veel gemakkelijker en gezelliger om gewoon een comfortabele loop te lopen. Hoewel comfortabel ook elke keer afwachten is. Want afhankelijk van waar ik in men traject met medicatie zit en van het weer (bij vochtig weer ben ik minder mobiel en heb ik meer pijntjes) loopt het redelijk of niet.

En zo ga ik op zoek naar meer info over snelheid… hoe snel oké is of hoe traag oké is. Het belangrijkste is uiteraard dat het leuk blijft. Ik hou enorm van de gezellige tetterloopkes met de vriendinnen. Maar eentje op tempo met mijn ventje is ook wel tof. Dus de combi lijkt perfect! Spelen met tempo, balans zoeken en stabiliteit trainen. Een beetje krachtoefeningen zijn zeker geen overbodige luxe en dan vooral ook nog de juiste voeding.

Ik lees veel want ik ben nieuwsgierig, ik ben hongerig naar mijn perfecte plan! Ik ben zoekende naar de juiste balans, omdat dat plan A is! En zo stootte ik vandaag op een artikel uit de Running, eentje dat gaat over snelheid. De moeite om te lezen, hier volgt de link: http://www.sport.be/running/nl/nieuws/article.html?Article_ID=866804&fbclid=IwAR3VPYVVx_fxIScf8b7NoqsLkb3WyZEkNOkGvMw8R5FgM5-4dbXt6XYDorg

Veel plezier ermee! Ik vond het alvast leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het kan onthouden, want mijn brein slaagt niet alles op wat ik zou willen onthouden 🙈 eigenlijk bijna niks! Maar ook dat heeft zen voordelen 😉

Groetjes!

Geplaatst op

Follow your dreams…

Er is bij mij een vroeger en een nu… Ik kan eigenlijk niet echt zeggen welk moment het beste is of was. Het staat los van mekaar.

Vroeger was ik de gejaagde versie van mezelf, de controlefreak, het meisje dat zo hunkerde naar bevestiging. Ik probeerde perfectie na te streven en legde de lat heel hoog. Omdat ik dacht dat ik er op die manier alles kon uithalen wat erin zat, en omdat ik dacht dat anderen daar gelukkig van werden. Dus ik leefde tegen 200 per uur. En dat kan natuurlijk niemand volhouden. Maar ik had geen zorgen, ik dacht de wereld aan te kunnen, en vooral zo bezig te blijven.

En toen kreeg ik geluk bij ongeluk! Ik kreeg een mega ”reminder” en dan nog wel heel goed op tijd… 32 jaar en kanker, dat woord heb ik lang niet kunnen uitspreken. Maar het is wat het is. De kanker met zen hele behandeling erbij zou ik niet willen over doen voor alle duidelijkheid. De reminder daarin tegen, daar ben ik dankbaar voor. Hij was een eye opener. Ééntje waar ik elke dag opnieuw blij voor ben.

Dus de nu… Ik ben veranderd, ik ben een betere versie geworden, mentaal dan, (lichaamelijk dat is een paar mouwen, daar word aan gewerkt) maar over het mentale daar wou ik het even over hebben.

Ik kan niet meer alles (soms is dat een vreselijke teleurstelling) maar anderzijds, ik moet kiezen. Ook niet altijd leuk, maar je denkt na over dingen, je weegt dingen af, de voordelen, de nadelen. Net omdat je niet anders kan. Je kiest sneller, je volgt je hart meer, dus ook je dromen.

Als je het moet stellen met minder energie, als je het moet stellen met een chaotisch brein. Dan hoeft er eigenlijk niet te veel tamtam te zijn, dan focus je op wat je energie geeft, en niet wat je alleen energie kost. Dan focus je op mensen die het waard zijn, op mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat het wederzijds is. Je hoeft niet iedereen vaak te zien. Er zijn immers kanalen genoeg om contact te hebben. En zij die belangrijk zijn, die zijn er als het nodig is, dag en nacht. Altijd, niet persé altijd lijfelijk, ze zijn er gewoon, in je hart!

De keuze van de dromen… Ik droom niet van spectaculaire dingen, maar ik droom van gewone dingen, van dingen die haalbare kaart zijn, gewoon genieten van elk moment is voor mij meer dan oké. Ik ben er me van bewust dat elk moment ééntje extra is. En daar ben ik heel blij mee! Ik ben wel impulsiever in beslissen, uitstel en alles blijven afwegen is tijdverlies, droom ik van iets, heb ik er kei veel zin in, en vind mijn wederhelft en kleine prinses het oké, dan doe ik het, of doen we het. Dus het motto al waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen is bij mij van toepassing.

Wat anderen daar van vinden, dat weet ik niet, ik stel die vraag ook niet. Ik weet alleen dat mijn maatje overlaatst zei, je bent veranderd, je bent een betere versie van jezelf geworden. En toen ik om uitleg vroeg, kon ik eigenlijk alleen maar constateren dat het vooral komt, omdat ik niet meer twijfel aan mezelf, omdat mezelf liever zie, omdat ik veel beter voor mezelf zorg, omdat ik graag vrolijk leef, en vooral geniet! Ik geniet en ik leef nu en ik leef echt. Ik heb meer te geven, net omdat er grenzen zijn, die ik bewaak, en binnen die grenzen is er plaats voor dromen, voor genieten, en voor graag zien, en dat voelen mijn naasten, ze zijn nóg belangrijker geworden! En dat net hij dat opmerkte en ook zei, dat maakte het zó bijzonder!

Dus alle dingen die ik graag wil doen, waarvan ik geloof dat het kan, waarvoor ik wilskracht en motivatie heb, en vooral waar mijn oogskes van gaan blinken, die doe ik!

En dat was de wijze les die ik kreeg toen ze mijn hart even lieten stilstaan, maar mijn ogen lieten open gaan!

Ik kan alleen maar zeggen voor mijn lieve lezers… laat voor jullie een reminder niet nodig zijn. Maar leef hier en nu, geniet en dans door het leven, want je hebt er maar 1! En lach… zo veel je kan! Omdat het fijn is en aanstekelijk werkt! En omdat ondanks alles wat je meemaakt het leven toch zó mooi is!

Greetings 😘

Geplaatst op

Omdat ze gewoon heerlijk zijn!

Voor al wie graag de bakker in zichzelf laat bovenkomen… Deze moet je zeker geprobeerd hebben! Ze zijn zó lekker… Het is begonnen met ze kado te krijgen… Ik was direct superfan! Ondertussen heb ik het receptje van een tante gekregen en zij op haar beurt van haar moeder. Voor iedereen die het experiment healthy food wil proberen is dit een geslaagd en makkelijk receptje! Dus niet twijfelen maar doen!

Wat heb je nodig?

•1 blik gecondeseerde melk (mag ook de gecondeseerde kokosvariant zijn)

•250g havemout

•75g geraspte kokos

•100g gedroogde rozijnen, abrikozen of cranberry’s

•125g gemende zaden (pompoen, zonnebloem, sesamzaad,…)

•125g gezouten pinda’s (gemalen)

•1 ei

Hoe maak je het?

•Verwarm de oven voor op 130°C

•Verwarm de gecondeseerde melk (zet hiervoor het gesloten blik +/-2min in kokend water)

•Meng alle ingrediënten goed onder elkaar, Vergeet de pinda’s niet eerst fijn(er) te malen.

•Leg een bakpapier op de bakplaat

•Verspreid het mengsel met een vork over het bakpapier op de bakplaat, strijk het glad.

•Bak het mengsel +/- 40 min

•De koek met papier uit de bakplaat halen.

•Snij of breek in stukken.

•Laat afkoelen en smullen maar!

Je kan het mengsel ook in iets grotere vormpjes doen, wel goed in vetten voor bv ronde koeken.

Smakelijk! Geniet ervan! Zo af en toe deel ik graag mijn smulmomentjes 😍

Ik ben er van overtuigd dat gezond ook lekker kan zijn, ben altijd op zoek naar powerfood, die authentiek is. Want dat is minder energieslopend voor mijn lijf om te verwerken! Dus ik zoek in de pure keuken naar power.

Mijn zoektocht is dus het hele plaatje, voeding, geest en lichaam!

Het zoeken naar de juiste balans, en die moet er zijn. Mijn zoektocht word geprikkeld dus word vervolgd!

😉

Geplaatst op

Over coaches/coaching 🤔

Coaches of coaching, hoe werkt dat nu? Awel ik weet het niet. Ik heb er geen idee van wat de doelstelling is van een coach of zijn/haar plan. Ik heb een conditietest gedaan voor mijn revalidatie, om polshoogte te nemen hoe het met men conditie gesteld was na een zwaar bombardement. 0,0 dus 🙈 zoals verwacht. Maar geen probleem, we kregen een plan op maat door een team dat gespecialiseerd is in een comeback na chemo. Een topteam dus dat mag gezegd worden. Ze hielpen ons op weg en deden dat super. Na drie maanden ken je de basis over hoe en wat en kan je alleen op weg.

Stilletjes aan, word je beter. Het gaat traag, maar ik durf zeggen dat ik heel veel wilskracht heb, dus ik ga door. Een jaar na mijn eerste testing laat ik me terug testen. Resultaten zijn uiteraard beter dan de eerste testing, maar ik heb dan ook kei hard gewerkt! Ik vraag specifiek naar een schema op maat. En dat kan, tot ik het meekrijg en bestudeer. Het is mijn gewone gangetje qua sporten. Dus niet echt een specifiek plan. Wat ik bijzonder jammer vind omdat ik erachter vroeg. Ik heb geen snelheid of kilometers als doel. Maar wel frisser en fitter worden. Dus er word bevestigd dat ik goed bezig ben, en ik ga door.

Mijn eigen plan om goed te functioneren… Drie à vier loopjes per week. In combinatie met stabilisatie en krachtoefeningen. Niet elke week hetzelfde, wel ongeveer. Mijn kiné staat me bij, en stuurt me mee, rekening houdend met ”pijntjes”. Ik heb geëxperimenteerd, en tot nu toe werkt dit het beste om me zo goed mogelijk te voelen. Ik ben waarschijnlijk te hongerig naar een beter gevoel. Ik heb vermoedelijk te weinig geduld en ja ik leg de lat hoog. Dus ik beslis om opnieuw te testen. Weer met de vraag of het mogelijk is een plan energie te krijgen. En dat kan, dus ik heb er weer hoop in. Mijn testing was beter dan vorig jaar dus dat harde werk werd weer beloond. En toch voel ik me niet fitter. Ik krijg opnieuw een schema mee. En opnieuw is het een plan zoals ik zelf al sport. Dus ik blijf weer op men honger zitten.

Ondertussen denk ik dat dus iemand begeleiden na chemo en tijdens de anti-hormoontherapie, niet echt een uitdaging is voor coaches. Of ze weten niet wat de impact is, en hebben bang voor weet ik veel wat, of ze onderschatten de wilskracht van hun klant. Daar ben ik nog niet achter.

Plan A werkt dus niet. Gelukkig kwam ik toevallig plan B tegen. Mijn persoonlijke Polar Coach, hij staat me 24 u per dag bij. Heeft een persoonlijk plan voor mij, wat lang niet alleen lopen is. Dus als ik opsta zegt hij als eerste hoe mijn nachtrust was. En vervolgens kan ik zien wat hij verwacht voor mij. Hij laat ook procentueel zien hoever ik van mijn dagdoel verwijderd zit.

Dus mijn klokje is een leuke coach! Ik kan het aan iedereen aanbevelen! Hij is tot nu toe niet bang voor mij 🙈 en ik leer elke dag bij hoe zijn werkwijze is. Lang leve Polar dus!

Deze week wijzig ik zijn plannen, het is te warm. Ik denk dat overleven op zo’n dagen als vandaag, al een mooie inspanning is. Ik hou van de zon! Ik ben een zomermens! Maar te is te. Dus ik doe het wat rustiger. Ik ga in rustige modus, tot zondag want dan wordt het frisser. En dan word ik hopelijk ook wat frisser, want momenteel heb ik wel wat zombie allures. Dus op naar zondag! Op naar plan B! Laat dat frisser lijf maar komen! Ik kijk er naar uit 😍

Ik ga alvast proberen bij tanken in men bedje, als slapen lukt natuurlijk 😉

En als er iemand tips heeft qua energie, laat maar komen hè!

Geplaatst op

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag