Polarcoach – Project Power ~ Plan energie

18 augustus 201919 augustus 2019

Snelheid…

Wanneer ben je een snelle loper? En wanneer ben je een trage loper? Wanneer loopt het goed? En wanneer niet? Wel dat is stof om over na te denken 🤔

Tempo, welk tempo is nu eigenlijk goed? Ik heb geleerd in mijn revalidatie, dat je moet kunnen praten, en dat het dan oké is. Maar als je kunt blijven praten kom je niet uit die comfortzone, en dan ”groei” je niet, of beter gezegd dan word je conditie niet beter. Net zoals die energie in ’t slop blijft zitten.

Dus conclusie, er mag, of beter gezegd er moet afwisseling zijn. En dat heb ik gehad de laatste dagen. Meestal loop ik met mijn vaste maatjes voor de tetterkes, voor de gezelligheid en voor de conditie te onderhouden. Maar de vaste maatjes waren de laatste dagen niet beschikbaar als compagnon, dus heb ik aan mijn ventje gevraagd of hij niet mee wou, hij is sportief maar loopt niet. Het is ne fietser, en hij vind dat hij vroeger al genoeg gelopen heeft. Maar hij wil toch ook wat extra aan zen conditie werken, omdat hij toekomstdromen heeft. Dus toen het gisteren toch iets te hard regende om te fietsen, besloot hij om mee te lopen! Samen met onze kleine meid op de fiets. Super leuk! En ook gezellig, want zo word het een familieaangelegenheid. Maar… Ik moet dan uit de comfortzone komen. Hij is groter, heeft lange benen en zijn cadans is anders dan de mijne. Ik zag het als een extra prikkel om toch te proberen de 10km/u te lopen. En ik ben een bijter, ik laat niet los. Dus we hadden op 36 minuten 6km gelopen. Daar ben ik dan fier op! Want dat is heavy en lastig! Maar het is me toch maar mooi gelukt, en dan wel 2 dagen achter mekaar! Dus 2 x tijd om fier te zijn 😍

Het vraagt uithouding, het vraagt motivatie (maar dat kan je trainen heb ik eens gelezen) en moed, want het is veel gemakkelijker en gezelliger om gewoon een comfortabele loop te lopen. Hoewel comfortabel ook elke keer afwachten is. Want afhankelijk van waar ik in men traject met medicatie zit en van het weer (bij vochtig weer ben ik minder mobiel en heb ik meer pijntjes) loopt het redelijk of niet.

En zo ga ik op zoek naar meer info over snelheid… hoe snel oké is of hoe traag oké is. Het belangrijkste is uiteraard dat het leuk blijft. Ik hou enorm van de gezellige tetterloopkes met de vriendinnen. Maar eentje op tempo met mijn ventje is ook wel tof. Dus de combi lijkt perfect! Spelen met tempo, balans zoeken en stabiliteit trainen. Een beetje krachtoefeningen zijn zeker geen overbodige luxe en dan vooral ook nog de juiste voeding.

Ik lees veel want ik ben nieuwsgierig, ik ben hongerig naar mijn perfecte plan! Ik ben zoekende naar de juiste balans, omdat dat plan A is! En zo stootte ik vandaag op een artikel uit de Running, eentje dat gaat over snelheid. De moeite om te lezen, hier volgt de link: http://www.sport.be/running/nl/nieuws/article.html?Article_ID=866804&fbclid=IwAR3VPYVVx_fxIScf8b7NoqsLkb3WyZEkNOkGvMw8R5FgM5-4dbXt6XYDorg

Veel plezier ermee! Ik vond het alvast leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het kan onthouden, want mijn brein slaagt niet alles op wat ik zou willen onthouden 🙈 eigenlijk bijna niks! Maar ook dat heeft zen voordelen 😉

Groetjes!

21 juli 2019

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

14 juli 2019

Run grateful. Every mile is a gift!

Even over de titel… Elke mijl of kilometer is een kadootje! Elke nieuwe dag is extra! Voor mij, voor jou, en voor iedereen! We staan er niet genoeg bij stil, maar het is zo! Wees dankbaar voor het leven, geniet ervan, heb lief, doe waar je van houd en leef nu en hier! Stel niet uit wat vandaag nog kan, maar doe! Droom, plan en voer uit! We hebben maar 1 leven, en dat is nu. Je hoeft geen grote reminder te krijgen om dat te beseffen. Want het is voor iedereen zo dat vandaag de laatste dag kan zijn.

En dan over mijn persoonlijke coach, ik kon zo een programma kiezen voor een doel, ik heb er niet echt grote, die doelen, (buiten een lang gezond leven 🙈) maar de Polar vroeg ernaar toen ik hem instelde. Dus hij helpt me en moedigt me aan. En dat is fijn! Ik heb een paar conditie testen gedaan, ik probeer dat jaarlijks te doen, voor de stand van zaken te meten, want meten is weten hè… De test op zich is oké, maar de begeleiding vind ik niet persoonlijk genoeg. Als je geen doel opgeeft krijg je een basic beweeg plan, dat is jammer, want daar heb ik geen coach voor nodig, met een portie gezond verstand en wat opzoekwerk sta je al ver. Dus wat ben ik met zo’n basic plan? Totaal niets…. Nochtans vraag ik expliciet voor de testing wat ik wil en telkens beloven ze me dat dat in orde komt… Wat ik wil? Een goede begeleiding, een goed plan, in mijn project Power! Ik wil me frisser voelen, beter, sterker. Ik wil daar kei hard voor gaan. Want mijn doel is zo lang en zo goed mogelijk leven! En liefst met zo weinig mogelijk beperkingen, als het even kan. Maar zo’n coachen willen doelen, kilometerdoelen of snelheidsdoelen denk ik. Ik zou denken dat het een uitdaging is om iemand te begeleiden zoals ik. Maar dat zal uit de comfort zone zijn denk ik. Misschien is dat geen goede reclame, of geen einddoel waar je fier op kan zijn en mee kan uitpakken. Maar het zou ó zo geweldig zijn voor mij en voor alle anderen. Ik denk dat er meer mensen zijn die niet op een maniakale manier willen verbeteren. Je hoeft daar niet ziek voor geweest zijn. Ook een basic mens met een basic plan zou daar goed mee zijn. Tot hier mijn ergernis over de testing en opvolging, dus als er lezers zijn die tips hebben, zend ze door, ik ben er dankbaar voor!

Mijn Polar is er elke dag, hij motiveert en laat bewegen, hij geeft de stand van zaken, de doelen qua bewegen/Rust/Slaap. En hij doet dat niet slecht! Ik ben er zeer tevreden mee! Blij dat ik hem mag proberen! En als ik er één aanschaf, dan weet ik ondertussen het verschil tussen de fitbit, TomTom en Polar!

Vandaag liet mijn machientje dus zien dat mijn doel bereikt was! Mijn loopje verbeterde al mijn wensen! Dat heb ik dus goed gedaan, ik mag fier zijn op deze Sunday/runday! Daar krijg ik dus instant happy feelings van!Bovendien was het gezellig, want ik had een andere RunSter bij, en in gezelschap lopen is leuker dan alleen! En om te stoefen… Mijn RunSterren zijn de beste! ⭐ Ze helpen me één voor één bij mijn project! Onbewust denk ik, met liefde en plezier hoop ik! Ik ben fier op hen en dat mag geweten zijn! Ik zie hen één voor één graag! Omdat ze er altijd zijn! Omdat het altijd gezellig is! Dus ik kan beamen, sporters beleven meer!

Aan iedereen die dus nog twijfelt, sporten is leuk, geeft een goed gevoel, smeed vriendschappen, geeft je energie en happy feelings! Kortom elke kilometer is er eentje naar jouw verbeterde versie!

Fijn weekend en vergeet niet dat het vandaag is! De grote dag voor grote dromen! 😍