Joehoe, de kop is er af!

De uitdaging in de NN RunningClub is nu wel echt gestart! Ik kan alleen maar zeggen dat dit tot nu een FANTASTISCHE ervaring is geweest! Dat ik een echt gelukzak ben dit te mogen meemaken! Het startte allemaal met een oproep mee te doen voor de uitdaging Marathon New York, compleet met begeleiding door een topteam… Vooral dat tweede heeft echt mijn goesting op gang gebracht, dus toen ik aan mijne maat vroeg: Seg… als ik me voor die uitdaging inschrijf en ik win, ga jij dan met me mee??? Waarop hij antwoordde… Tja hoe groot is die kans??? (Was hij effe vergeten dat mijn enthousiasme en inzet om voor iets te gaan onuitputtelijk zijn) Jot ik ga wel mee, de kans is klein… Tot hij nu met wel wat schrik zit… Want top drie, dan word de kans al wel groot hé?

Nu is mijn avontuur dus echt begonnen. Omdat het misschien beter is dat ik jullie echt eventjes mee in mijn wereldje neem ga ik mijn eerste taak hieronder even plakken. Er werd verwacht dat ik op een hele vragenlijst de gepaste antwoorden zou geven, voor een eerste interview, eentje dat deels in de Running_be staat (een tijdschrift voor lopend Vlaanderen) en deels op de website van de NN RunningClub. Zo beleven jullie het ganse avontuur mee!

Interview Running.be magazine november 2019

Stel jezelf even voor: wat is je naam en leeftijd? Wat is je beroep?

Ik ben Roxanne, 36 jaar en kapster van beroep

Hoe heb jij de NN Running Club leren kennen?

Toen de NN Running Club online ging, is er een artikel verschenen in de Running.be met Sam De Bruyn als ambassadeur. Het leek een keitof concept, die online community, dus heb ik direct werk gemaakt van die inschrijving. En ik heb nog geen moment spijt gehad!

Wat zijn je hobby’s/Bezigheden?

Lopen uiteraard 😉 In combinatie met stabilisatietraining. De zoektocht naar een healthy lifestyle, om meer energie en power te krijgen. Ik ben graag buiten, heb graag qualitytime met mijn gezin/familie. Ik lees wel eens graag, speel af en toe piano en in de vakantieperiode vind je ons in de bergen, om er te gaan skiën of te wandelen.

Hoeveel keer per week sport je?

Ik probeer 3 à 4 x te lopen, in combinatie met stabilisatietraining.

Waarom sport je? Hoe belangrijk is sporten/lopen voor jou?

 Ik sport om te kunnen leven. Ik had tot over 2 jaar nog nooit gelopen, want dat was mijn ding niet, meende ik toen. In 2016 heb ik een borstkankerdiagnose gekregen en moest gezien mijn jonge leeftijd, het hele traject afleggen. Ik heb 2 operaties achter de rug, 16 chemo beurten verspreid over een half jaar, 36 bestralingen en zit nu volop in een anti-hormoontherapie. In UZ Leuven heb ik de kans gekregen om een revalidatieprogramma te volgen en daar zat een start to run in, begeleid door het beste team dat ik me had kunnen wensen. Onze groep werd gestuurd door “Marleen”. Zij heeft me leren lopen, leren volhouden en is vooral blijven zeggen, hoe belangrijk het is om mijn botten te versterken. De anti-hormoontherapie breekt die af, en de combinatie van medicatie en lopen, liet op de vorige scan duidelijk zien dat het stabiel gebleven was, en zelfs lichtjes verbeterd. Bovendien voel ik me soepeler als ik loop, hoe meer ik loop, hoe beter ik kan functioneren. Bewegen doet leven! Ik kan mijn hoofd leeglopen, ik kan door het lopen opnieuw deeltijds werken, dus zorgt lopen voor een “normaler” leven. En het is het enige dat ik zelf kan sturen… Het is dus heel belangrijk voor mij!

 Heb je al eens een marathon of een andere zware loopwedstrijd gelopen? Hoe was dat?

 Een marathon heb ik nog nooit gelopen, maar al wel een paar loopevenementen,  die door mijn medische voorgeschiedenis, best pittig waren. Het is altijd in gezelschap geweest en dan moedig je elkaar aan. De zwaarste trajecten onderweg zijn soms lastig, maar o zo’n overwinning achteraf! Het zijn bekroningen op je trainingen, om te kijken waar je staat; het bewijs dat je keihard getraind hebt en vooral de sfeer tijdens het lopen onder de lopers vind ik zo heerlijk! Ik doe dat keigraag!

Waarom wil je deelnemen aan een marathon, en specifiek dan de New York City Marathon?

Om eerlijk te zijn had ik daar nog nooit aan gedacht, tot ik de uitdaging zag staan in de NN Running Club. Ik zou mij nooit in zo’n avontuur storten zonder begeleiding, omdat ik een controlefreakje ben. Maar omdat het zo’n mooi pakket was op maat, begon het keihard te kriebelen om in te schrijven, mee te doen en liefst ook nog te winnen! En als het dan New York is??? Waaaw….. Jazeker!!! Heel graag!!! Dat is voor mij werkelijk uit de comfortzone , maar dan op een positieve manier.

Wat zijn tips die je aan andere lopers wil meegeven? Heb je bepaalde adviezen voor beginners of voor mensen die zich aan een marathon willen wagen?

Voor de beginners: “Jaag je dromen na! Doe alles waar je oogskes van gaan blinken! Stel niet uit! Maar leer ook volhouden, als het even moeilijker gaat, want het loont!” En voor de mensen die zich aan een marathon willen wagen: Laat je begeleiden door mensen die ervaring hebben!

Hoop je met je deelname aan deze challenge andere lopers te inspireren?

Uiteraard! En eigenlijk hoop ik stiekem, om niet enkel lopers te inspireren, maar ik hoop ook mensen te kunnen aanzetten tot lopen of sporten na gezondheidsproblemen, zelfs mensen zonder gezondheidsproblemen! Ik hoop mensen wakker te schudden, om niet enkel te kiezen voor overleven, maar ook voor het leven! Ik hoop mensen te doen inzien dat niet alleen lopen, maar ook juiste voeding een groot verschil kan maken, tussen een goed leven of een aanvaardbaar leven. En ik hoop vooral dat er mensen zijn die me ooit zeggen: “Door jou heb ik volgehouden, door jou heb ik niet opgegeven!” En net daarvoor, heb ik me geëngageerd om te lopen als RunSter en RunCaptain voor Think Pink; daarvoor heb ik mijn blog gestart (https://blogyahoo.news.blog/) om mensen te laten zien wat een behandeling tegen kanker met zich meebrengt. Er zijn nog steeds lastige dingen (door de huidige therapie), die je van buitenaf niet ziet, maar er degelijk nog wel zijn. Er is weinig info over, dus probeer ik zo positief mogelijk, de realiteit naar buiten te brengen en zo mensen te inspireren.

Zijn er nog zaken die je onze lezers wil meegeven?

Zoals ik al zei: Volg je dromen, volg je gevoel, en ook al ben je moe, ga lopen… Het geeft zoveel energie! En vooral hou vol! Je leeft maar één keer, dus doe het goed en zoals jij het wil!

Waarom schreef je je in voor de Marathon New York Challenge van de NN Running Club?

Een stukje heb ik al geantwoord, een paar vragen eerder. Het zou voor mij een perfecte begeleiding zijn door een droomteam, een mooie aansluiting op mijn traject tot nu toe! Het zou zo veel betekenen voor mij, om na een zware en lange lijdensweg, zo iets geweldigs te kunnen verwezenlijken! Ik ben zo benieuwd hoe – en hoe ver ik fysiek kan komen. Stapje voor stapje en loopje na loopje. Het voelde gewoon aan, alsof het een uitdaging van het lot was!

 Hoe heb jij de challenge ervaren tot nu toe?

Vanaf het eerste moment heel leuk, spannend en een ware uitdaging, want de concurrentie was hard!

 Hoe verliep de votingsronde?

Zenuwslopend! Ik heb veel plezier beleefd, aan het maken van het filmpje, maar de hoop om top 3 te halen én te houden was heel spannend, omdat we met meer dan 3 mensen, heel graag bij de top 3 hoorden.

 Heb je bepaalde activiteiten gedaan om veel stemmen te ronselen?

Heel veel promo gevoerd

Wat vind je van je 2 concullega’s?

Dat ze heel hard gestreden hebben voor hun plekje! Ik denk dat het een leuk top 3 team is! Het lijken me toffe sportieve kerels, ik wil ze alvast veel succes wensen!

Wat verwacht je van het trainingstraject tot en met april?

Ik ben overtuigd van de professionaliteit van het team dat mij zal begeleiden. Zij weten alles over trainingsschema’s, stabilisatie – en krachttraining, voeding, de balans tussen lopen en herstel……. en zullen, op een uiterst deskundige wijze, mij datgene laten doen, wat leidt tot een optimaal resultaat. Ik verwacht dus een buitenkans, waarvoor ik heel dankbaar ben!

 Ben je al bezig met de votingsronde die in april 2020 terug plaats zal vinden?

Laat me zeggen dat ik er aan denk. Ik had gehoopt dat het begeleidend team, de meest gemotiveerde kandidaat zou kiezen. Dat leek mij het meest voor de hand liggend… Ik hang niet zo graag af van iemand anders, dus is het een uitdaging om stemmen te ronselen… Ik hoop op veel warme hartjes, want ik zou natuurlijk heel graag winnen!

De NN Running Club omvat meer dan 34.000 leden die straks allemaal je journey richting New York gaan volgen. Heb je al een eerste woordje van advies/motivatie voor hen? Voor mij, was een serieuze reminder nodig, om in te zien wat echt belangrijk is! Ik kwam daarmee op een keerpunt in mijn leven, waarbij ik mij afvroeg: “Wat wil ik nu écht…..? Op dat moment heb ik de keuze gemaakt:  “Hier ga ik iets mee doen. Ik ga dit zien als een herkansing op iets dat nog mooier kan worden, omdat je geen enkele kans meer laat liggen.” Wacht niet op een serieuze reminder, maar volg datgene, wat je écht wil. Volg je droom, zoals ook mijn droom begonnen is……. Volg je mijn droom mee? Moedig je mij mee aan?

Voor het nazicht van deze vragenlijst wil ik mijn hele lieve vriendin Renilde bedanken! En voor de publicatie die gebeurd is in het tijdschrift en online wil ik graag Josefien (een topjournaliste die ondertussen ook een eigen boek geschreven heeft, dat dan ook toevallig nog eens vandaag gelanceerd word Go Run) omdat ze niet geknutseld heeft en het artikel simply-me gehouden heeft!

En aan alle andere familie, vrienden, buren, klantjes, fans of enthousiastelingen die meegeholpen hebben om dit avontuur mogelijk te maken. DANKUUUUUUU!

Liefs,

Roxanne

Snelheid…

Wanneer ben je een snelle loper? En wanneer ben je een trage loper? Wanneer loopt het goed? En wanneer niet? Wel dat is stof om over na te denken 🤔

Tempo, welk tempo is nu eigenlijk goed? Ik heb geleerd in mijn revalidatie, dat je moet kunnen praten, en dat het dan oké is. Maar als je kunt blijven praten kom je niet uit die comfortzone, en dan ”groei” je niet, of beter gezegd dan word je conditie niet beter. Net zoals die energie in ’t slop blijft zitten.

Dus conclusie, er mag, of beter gezegd er moet afwisseling zijn. En dat heb ik gehad de laatste dagen. Meestal loop ik met mijn vaste maatjes voor de tetterkes, voor de gezelligheid en voor de conditie te onderhouden. Maar de vaste maatjes waren de laatste dagen niet beschikbaar als compagnon, dus heb ik aan mijn ventje gevraagd of hij niet mee wou, hij is sportief maar loopt niet. Het is ne fietser, en hij vind dat hij vroeger al genoeg gelopen heeft. Maar hij wil toch ook wat extra aan zen conditie werken, omdat hij toekomstdromen heeft. Dus toen het gisteren toch iets te hard regende om te fietsen, besloot hij om mee te lopen! Samen met onze kleine meid op de fiets. Super leuk! En ook gezellig, want zo word het een familieaangelegenheid. Maar… Ik moet dan uit de comfortzone komen. Hij is groter, heeft lange benen en zijn cadans is anders dan de mijne. Ik zag het als een extra prikkel om toch te proberen de 10km/u te lopen. En ik ben een bijter, ik laat niet los. Dus we hadden op 36 minuten 6km gelopen. Daar ben ik dan fier op! Want dat is heavy en lastig! Maar het is me toch maar mooi gelukt, en dan wel 2 dagen achter mekaar! Dus 2 x tijd om fier te zijn 😍

Het vraagt uithouding, het vraagt motivatie (maar dat kan je trainen heb ik eens gelezen) en moed, want het is veel gemakkelijker en gezelliger om gewoon een comfortabele loop te lopen. Hoewel comfortabel ook elke keer afwachten is. Want afhankelijk van waar ik in men traject met medicatie zit en van het weer (bij vochtig weer ben ik minder mobiel en heb ik meer pijntjes) loopt het redelijk of niet.

En zo ga ik op zoek naar meer info over snelheid… hoe snel oké is of hoe traag oké is. Het belangrijkste is uiteraard dat het leuk blijft. Ik hou enorm van de gezellige tetterloopkes met de vriendinnen. Maar eentje op tempo met mijn ventje is ook wel tof. Dus de combi lijkt perfect! Spelen met tempo, balans zoeken en stabiliteit trainen. Een beetje krachtoefeningen zijn zeker geen overbodige luxe en dan vooral ook nog de juiste voeding.

Ik lees veel want ik ben nieuwsgierig, ik ben hongerig naar mijn perfecte plan! Ik ben zoekende naar de juiste balans, omdat dat plan A is! En zo stootte ik vandaag op een artikel uit de Running, eentje dat gaat over snelheid. De moeite om te lezen, hier volgt de link: http://www.sport.be/running/nl/nieuws/article.html?Article_ID=866804&fbclid=IwAR3VPYVVx_fxIScf8b7NoqsLkb3WyZEkNOkGvMw8R5FgM5-4dbXt6XYDorg

Veel plezier ermee! Ik vond het alvast leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het kan onthouden, want mijn brein slaagt niet alles op wat ik zou willen onthouden 🙈 eigenlijk bijna niks! Maar ook dat heeft zen voordelen 😉

Groetjes!

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

Think Pink 💕

Wat een dagje… Wat begon met wat info vragen over een RunSter worden is een heel avontuur geworden… Er zijn soms van die dingen waar je ogen van gaan sprankelen, wel die moet je doen!

Ik nam contact op met Elisa die bij Think Pink instaat voor het ”Run” gebeuren, wat begon met een paar vraagjes is dus een heel verhaal geworden, Joke die voor het ”social” gebeuren instaat werd mee in de mails betrokken en zo werd het iets waar mijn ogen van gingen sprankelen.

RunSter dat zag ik wel zitten, maar RunCaptain, daar moest ik wel eens over nadenken, of beter gezegd wakker van liggen 🤔 Op zich niet vreemd voor mij, dus na even twijfelen had ik de knoop vrij vlug door gehakt en besloot ik het erop te wagen. Ik vroeg raad aan mijn ventje die ook in een team fietst en na de pro’s en contra’s af te wegen, was ik helemaal voor t idee gewonnen.

Ik loop met vaste maatjes en dat is heerlijk, het loopt gesmeerd, er is altijd wel iemand die kan. Het zijn goede vriendinnen geworden dus het lopen hoort ook bij de babbels. Altijd Fun, raad, grapjes, maar ook diepgaande gesprekken. Ik zou die loopjes voor geen geld van de wereld willen missen. 2 per maand in misschien een groter groepje zou ook leuk kunnen zijn. Dus waarom niet.

En de allerbelangrijkste reden, als ik het verschil kan maken voor iemand, om erin te geloven dat het haalbaar is om van ver te komen… Wel daar gaan mijn ogen van sprankelen! De goede vibes doorgeven. Iemand een beter gevoel geven door aanmoediging, dat kan ik wel besluit ik!

En toen ging het online… Whauw wat een boost! Wat een energie! Awel daar krijg ik twinkeltjes van in men ogen… Wat een reacties! Overweldigend!

Aan alle lieve fans die mij aanmoedigen, jullie zijn in 1 woord GEWELDIG! Door jullie sta ik waar ik nu sta, door jullie geloof ik dat krachten kunnen gedeeld worden! Hoe zalig is dat! Dat geeft een mens vleugels! Dus allemaal een welgemeende DANK JE WEL!

En in’t heel bijzonder een dank je wel aan de man achter mij die er steeds staat! En aan mijn allerliefste kleine oogappel die voor mijn ogen twinkeltjes in mijn ogen zorgt! Voor haar en haar papa is dit allemaal de moeite waard!

En ook omdat ondanks alles het leven heel mooi kan zijn!

Heel veel dankjewels!

Roxanne

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag