Screening bij energylab!

Interview 2 gaat over het hele gebeuren bij Energylab! Dat het echt de moeite was om voor te vechten! Het was een GEWELDIGE ervaring! Josefien kwam met deze vragenlijst af, die ik moest beantwoorden, dus hier geef ik bijna alles prijs over de testen! Omdat er waarschijnlijk onder jullie heel wat nieuwsgierigen zitten en we al 1.5 week na de testing zitten kom ik hier dus eindelijk met mijn verslag!

Hoe heb je de testdag ervaren? Wat heb je eruit geleerd? Zaken waarvan je geschrokken bent of die je verrast hebben?

De testdag was een geweldig interessante ervaring, omdat je echt wel op alle vlakken uitgebreid gescreend werd. Bovendien was het testcenter ‘’EnergyLab’’ een uitstekende plek om alle testen te laten doen, de hele crew werkt ontzettend goed samen, ze hebben hun uiterste best gedaan om ons warm te verwelkomen, ons lichaam en reactie in kaart te brengen en daardoor het perfecte plan voor te stellen. Het was dus heel leerzaam! Ik ken mijn lichaam en de signalen die het zend vrij goed, maar er zijn toch dingen die me verrast hebben.

Ik ben begonnen met de sportmedische keuring, daar hebben ze een hartfilm genomen en een uitgebreide vragenlijst afgenomen, dat ging vooral over hart gerelateerde problemen en onwel worden tijdens of na inspanningen. Aan de hand van die resultaten (die goed waren) werd er beslist dat ik veilig verder mocht testen!

Mijn volgende agendapunt was de DEXA-scan, die heeft mij het meest verrast van allemaal! Hij laat dus duidelijk zien hoe je lichaam ‘’binnenin’’ is samengesteld, hoe de verhoudingen zijn tussen linker- en rechterkant, hoeveel botmassa, vetmassa en magere massa je hebt. Dat de rechterkant net iets beter ontwikkeld is dan de linkerkant dat wist ik al wel, ik ben rechtshandig, rechtsvoetig, dat is gewoon onvermijdelijk. Dat mijn botmassa ‘’dramatisch’’ was, wist ik ook (dat is ten gevolge van de voorbije en lopende therapie) Maar dat mijn skelet net geen 2 kg weegt, dat blijf ik verassend vinden! Dat is echt bijna niks, niet te verwonderen dat de dokters aanbevelen om te lopen en daardoor de botmassa te versterken en om voorzichtig te zijn. En tja, dan die vetmassa en de magere massa… Dat was toch ook wel anders dan ik zou verwacht hebben. Ik ben groot en slank gebouwd, als we naar mijn BMI kijken heb ik 17.9 wat eigenlijk te laag is, maar het is een parameter en wil blijkbaar niets zeggen over de samenstelling, dus ik viel eigenlijk bijna van mijn stoel toen ik die cijfers kreeg… Mijn vetmassa is te hoog! Dat ik een beetje vet heb, daar ben ik me van bewust, maar dat het teveel is, dat is nieuw! Ik ben dus vooral nieuwsgierig naar ‘’Hoe gaan we dit aanpakken?’’ en ‘’Welk effect gaat dat op mijn lichaam, fitheid en loopgevoel hebben?’’

Dus ik schuif door naar de volgende afspraak en die heb ik bij de Voedingsconsulente. Ze helpt me om de DEXA-scan te begrijpen. Ik was goed voorbereid en had al een dagboekje gemaakt van wat ik de week ervoor gegeten had, zo zou ze zien hoe mijn eetgewoonte was en als het nodig zou zijn deze gewoontes aanpassen. Ik eet vrij basic, maak het meeste zelf en gebruik pure ingrediënten wat op zich al wel oké is. Natuurlijk ‘’zondig’’ ik ook wel eens aan iets lekkers dat eigenlijk buiten buikvulling geen enkele waarde heeft, maar dat probeer ik te beperken. Dus ondanks mijn eetgewoonte die best wel oké is, maakt Sarah me al snel duidelijk dat er aanpassingen moeten komen. Die vetmassa moet naar beneden! Aangezien ik niet over een gespierde lichaamsbouw beschik, zal het moeilijk worden om vet om te zetten naar spieren, zonder dat ook de vetmassa stijgt. Dus is het meest voor de hand liggende dat het percentage vet naar beneden moet. Als het kan 8%! Wat overeenkomt met 5 kg! En dan komen we bij die BMI… Die is laag en zal lager worden, 5 kg minder is het doel, maar misschien niet haalbaar, 2 à 3 kg is realistisch, dan zouden de procenten beter in verhouding zijn, je risico op allerlei aandoeningen verlaagt en hopelijk functioneer ik er beter door. Dus de controlefreak in mij gaat daar hard voor werken. Ik heb een schema op maat gekregen, eentje waar ik probeer een gewoonte van te maken. Het is nog net iets meer nadenken over wat je eet, over portiegroottes, het is eigenlijk iets wat we al wel een beetje weten, maar nu helemaal uitgewerkt. Op loopvrije dagen is het al wel oké. Op de dagen dat ik loop tast ik nog af, ik wil liefst niet halfweg de training sterretjes zien en me overladen is ook niet het plan. Dus ik bekijk voorlopig bijna dagelijks het plan en de tips en probeer de ideale eetgewoonte te leren en eigen te maken. Want niet alleen voor het lopen is de juiste lichaamssamenstelling van belang, ook in het dagelijkse leven, naar gezondheid toe is het zó belangrijk om goed voor je lichaam te zorgen!

Na het voedingsconsult mag ik me wagen aan de conditietest bij Matthias, ook weer eens spannend momentje. Ik krijg eerst even uitleg hoe de test zal verlopen, ik begin aan 6 km/u dat zal elke 5 minuten met een km/u verhogen. Het doel is om zo lang mogelijk vol te houden. Was dat verassend? Wel nee, ik loop veel en dan voel je eigenlijk wel waar de drempels voor jou liggen. Voor mij begint de verzuring bij een snelheid van 10 km/u. Tijdens de loopjes voel ik dat ik vanaf die snelheid de comfortzone verlaat. Ik loop +/- 3 keer per week, ongeveer een uurtje, afhankelijk van de meelopers, de planning werk/privé. Hierdoor kwam uit de test dat ik over een vrij goede basisconditie beschik, eentje waarmee we kunnen verder bouwen richting de marathon. Ik ben voor dit stukje uiteraard ook weer heel nieuwsgierig en hoop op een schema dat mijn lijf aankan.

Voor de bespreking van die resultaten mag ik langs Thijs, de man die me zal coachen tot de marathon. Hij licht de testresultaten toe, de hartslagzones en vertelt me hoe we die trainingen gaan aanpakken. Ik ga voorlopig 2 loopjes in LSD tempo lopen, het derde word er eentje met tempo wissels (iets waar ik niet zo straf in ben). Mijn loopagenda wordt  in een app gedeeld, daar zie ik wat me te wachten staat en door mijn sporthorloge te koppelen kan Thijs alles opvolgen en bijsturen indien nodig. Ook dit gesprek is leerzaam, ik hoop er ver mee te lopen!

Intussen ben je ook gestart met je trainingen. Hoe verliepen de eerste trainingen?

De LSD trainingen verlopen vlot, het zijn die die de basisconditie optimaal houden en uitbreiden, het zijn die die je als loper het vaakste loopt. De intervaltraining is leuk en geeft afwisseling, maar is best pittig. Je voelt duidelijk dat grenzen worden opgezocht en verlegt. De eerste trainingsblok zie ik al helemaal zitten. Stukje per stukje komt het doel dichterbij, daar doe je het voor!

Je hebt ook kennisgemaakt met je coach. Hoe was die kennismaking?

Die kennismaking was heel goed, Thijs gaf me een goed gevoel en heeft me veel uitleg gegeven, ik heb er het volste vertrouwen in dat hij perfect weet waar hij mee bezig is, dat hij de juiste man is om mijn doel te bereiken.

En hoe verliep de kennismaking met je ‘concullega’s’? Hoe is de sfeer onder jullie 3?

We hadden mekaar al gehoord via de sociale media kanalen. Dat was direct met een goed gevoel. Nu hebben we in real-life kennis gemaakt, het zijn toffe, sportieve gasten die ook hun droom najagen. We hebben een goede babbel gehad, het gaat tof zijn om op de voorbereidende evenementen samen aan de start te staan. Ik wens ze heel veel succes en heel veel plezier!

Hoe reageert het thuisfront? Ondervind je veel steun van je omgeving, vrienden, collega’s?

Het thuisfront is héél enthousiast! Iedereen in men omgeving vind het een geweldige kans. Nadat je toch even op pauze gezet bent en niet meer durft vooruit kijken, plannen en dromen is dit het eerste lange termijnplan, wat mij betreft een mooi nieuw begin! Er zijn fans die al even enthousiast mee dromen!  De updates om iedereen op de hoogte te houden en het enthousiasme erbij, geven een mens vleugels. En man en kind, die dromen al mee van New York! Ze moedigen mij aan om ervoor te gaan! Ze zijn de twee allerbelangrijkste supporters!

Waar kijk je momenteel het meest naar uit in deze Marathon Challenge?

Ik geniet van elk moment, omdat het geen dagplan is. Het is een bijzondere jaarplanning, eentje waarvoor ik heel dankbaar ben! Elke looptraining maakt beter, alles bewust eten maakt sterker, de combi van die twee maakt fitter, de voorbereidende screenings en elk evenement in de aanloop naar New York laten me voelen waar ik sta. Omringt zijn door de liefste fans en door de beste begeleidende crew van EnergyLab is fantastisch! Met dan als hoogtepunt New York? Ik heb dus gewoon een heel jaar om naar uit te kijken! Ik besef dat ik een gelukzak ben, dus dank je wel NN Running Club, door jullie is dat bijzondere jaar er eentje om te koesteren!

P.S. Voor iedereen die overweegt om eens zo’n screening te laten uitvoeren, 1 plek waar je moet zijn: ENERGYLAB!

Ik ben benieuwd hoe ver ze me kunnen brengen, hoe optimaal het hele schema gaat verlopen en hoe trainbaar een lijf met beperkingen is! Mijn hoofd ziet dat alvast helemaal zitten!

Enthousiaste groetjes,

Roxanne

Joehoe, de kop is er af!

De uitdaging in de NN RunningClub is nu wel echt gestart! Ik kan alleen maar zeggen dat dit tot nu een FANTASTISCHE ervaring is geweest! Dat ik een echt gelukzak ben dit te mogen meemaken! Het startte allemaal met een oproep mee te doen voor de uitdaging Marathon New York, compleet met begeleiding door een topteam… Vooral dat tweede heeft echt mijn goesting op gang gebracht, dus toen ik aan mijne maat vroeg: Seg… als ik me voor die uitdaging inschrijf en ik win, ga jij dan met me mee??? Waarop hij antwoordde… Tja hoe groot is die kans??? (Was hij effe vergeten dat mijn enthousiasme en inzet om voor iets te gaan onuitputtelijk zijn) Jot ik ga wel mee, de kans is klein… Tot hij nu met wel wat schrik zit… Want top drie, dan word de kans al wel groot hé?

Nu is mijn avontuur dus echt begonnen. Omdat het misschien beter is dat ik jullie echt eventjes mee in mijn wereldje neem ga ik mijn eerste taak hieronder even plakken. Er werd verwacht dat ik op een hele vragenlijst de gepaste antwoorden zou geven, voor een eerste interview, eentje dat deels in de Running_be staat (een tijdschrift voor lopend Vlaanderen) en deels op de website van de NN RunningClub. Zo beleven jullie het ganse avontuur mee!

Interview Running.be magazine november 2019

Stel jezelf even voor: wat is je naam en leeftijd? Wat is je beroep?

Ik ben Roxanne, 36 jaar en kapster van beroep

Hoe heb jij de NN Running Club leren kennen?

Toen de NN Running Club online ging, is er een artikel verschenen in de Running.be met Sam De Bruyn als ambassadeur. Het leek een keitof concept, die online community, dus heb ik direct werk gemaakt van die inschrijving. En ik heb nog geen moment spijt gehad!

Wat zijn je hobby’s/Bezigheden?

Lopen uiteraard 😉 In combinatie met stabilisatietraining. De zoektocht naar een healthy lifestyle, om meer energie en power te krijgen. Ik ben graag buiten, heb graag qualitytime met mijn gezin/familie. Ik lees wel eens graag, speel af en toe piano en in de vakantieperiode vind je ons in de bergen, om er te gaan skiën of te wandelen.

Hoeveel keer per week sport je?

Ik probeer 3 à 4 x te lopen, in combinatie met stabilisatietraining.

Waarom sport je? Hoe belangrijk is sporten/lopen voor jou?

 Ik sport om te kunnen leven. Ik had tot over 2 jaar nog nooit gelopen, want dat was mijn ding niet, meende ik toen. In 2016 heb ik een borstkankerdiagnose gekregen en moest gezien mijn jonge leeftijd, het hele traject afleggen. Ik heb 2 operaties achter de rug, 16 chemo beurten verspreid over een half jaar, 36 bestralingen en zit nu volop in een anti-hormoontherapie. In UZ Leuven heb ik de kans gekregen om een revalidatieprogramma te volgen en daar zat een start to run in, begeleid door het beste team dat ik me had kunnen wensen. Onze groep werd gestuurd door “Marleen”. Zij heeft me leren lopen, leren volhouden en is vooral blijven zeggen, hoe belangrijk het is om mijn botten te versterken. De anti-hormoontherapie breekt die af, en de combinatie van medicatie en lopen, liet op de vorige scan duidelijk zien dat het stabiel gebleven was, en zelfs lichtjes verbeterd. Bovendien voel ik me soepeler als ik loop, hoe meer ik loop, hoe beter ik kan functioneren. Bewegen doet leven! Ik kan mijn hoofd leeglopen, ik kan door het lopen opnieuw deeltijds werken, dus zorgt lopen voor een “normaler” leven. En het is het enige dat ik zelf kan sturen… Het is dus heel belangrijk voor mij!

 Heb je al eens een marathon of een andere zware loopwedstrijd gelopen? Hoe was dat?

 Een marathon heb ik nog nooit gelopen, maar al wel een paar loopevenementen,  die door mijn medische voorgeschiedenis, best pittig waren. Het is altijd in gezelschap geweest en dan moedig je elkaar aan. De zwaarste trajecten onderweg zijn soms lastig, maar o zo’n overwinning achteraf! Het zijn bekroningen op je trainingen, om te kijken waar je staat; het bewijs dat je keihard getraind hebt en vooral de sfeer tijdens het lopen onder de lopers vind ik zo heerlijk! Ik doe dat keigraag!

Waarom wil je deelnemen aan een marathon, en specifiek dan de New York City Marathon?

Om eerlijk te zijn had ik daar nog nooit aan gedacht, tot ik de uitdaging zag staan in de NN Running Club. Ik zou mij nooit in zo’n avontuur storten zonder begeleiding, omdat ik een controlefreakje ben. Maar omdat het zo’n mooi pakket was op maat, begon het keihard te kriebelen om in te schrijven, mee te doen en liefst ook nog te winnen! En als het dan New York is??? Waaaw….. Jazeker!!! Heel graag!!! Dat is voor mij werkelijk uit de comfortzone , maar dan op een positieve manier.

Wat zijn tips die je aan andere lopers wil meegeven? Heb je bepaalde adviezen voor beginners of voor mensen die zich aan een marathon willen wagen?

Voor de beginners: “Jaag je dromen na! Doe alles waar je oogskes van gaan blinken! Stel niet uit! Maar leer ook volhouden, als het even moeilijker gaat, want het loont!” En voor de mensen die zich aan een marathon willen wagen: Laat je begeleiden door mensen die ervaring hebben!

Hoop je met je deelname aan deze challenge andere lopers te inspireren?

Uiteraard! En eigenlijk hoop ik stiekem, om niet enkel lopers te inspireren, maar ik hoop ook mensen te kunnen aanzetten tot lopen of sporten na gezondheidsproblemen, zelfs mensen zonder gezondheidsproblemen! Ik hoop mensen wakker te schudden, om niet enkel te kiezen voor overleven, maar ook voor het leven! Ik hoop mensen te doen inzien dat niet alleen lopen, maar ook juiste voeding een groot verschil kan maken, tussen een goed leven of een aanvaardbaar leven. En ik hoop vooral dat er mensen zijn die me ooit zeggen: “Door jou heb ik volgehouden, door jou heb ik niet opgegeven!” En net daarvoor, heb ik me geëngageerd om te lopen als RunSter en RunCaptain voor Think Pink; daarvoor heb ik mijn blog gestart (https://blogyahoo.news.blog/) om mensen te laten zien wat een behandeling tegen kanker met zich meebrengt. Er zijn nog steeds lastige dingen (door de huidige therapie), die je van buitenaf niet ziet, maar er degelijk nog wel zijn. Er is weinig info over, dus probeer ik zo positief mogelijk, de realiteit naar buiten te brengen en zo mensen te inspireren.

Zijn er nog zaken die je onze lezers wil meegeven?

Zoals ik al zei: Volg je dromen, volg je gevoel, en ook al ben je moe, ga lopen… Het geeft zoveel energie! En vooral hou vol! Je leeft maar één keer, dus doe het goed en zoals jij het wil!

Waarom schreef je je in voor de Marathon New York Challenge van de NN Running Club?

Een stukje heb ik al geantwoord, een paar vragen eerder. Het zou voor mij een perfecte begeleiding zijn door een droomteam, een mooie aansluiting op mijn traject tot nu toe! Het zou zo veel betekenen voor mij, om na een zware en lange lijdensweg, zo iets geweldigs te kunnen verwezenlijken! Ik ben zo benieuwd hoe – en hoe ver ik fysiek kan komen. Stapje voor stapje en loopje na loopje. Het voelde gewoon aan, alsof het een uitdaging van het lot was!

 Hoe heb jij de challenge ervaren tot nu toe?

Vanaf het eerste moment heel leuk, spannend en een ware uitdaging, want de concurrentie was hard!

 Hoe verliep de votingsronde?

Zenuwslopend! Ik heb veel plezier beleefd, aan het maken van het filmpje, maar de hoop om top 3 te halen én te houden was heel spannend, omdat we met meer dan 3 mensen, heel graag bij de top 3 hoorden.

 Heb je bepaalde activiteiten gedaan om veel stemmen te ronselen?

Heel veel promo gevoerd

Wat vind je van je 2 concullega’s?

Dat ze heel hard gestreden hebben voor hun plekje! Ik denk dat het een leuk top 3 team is! Het lijken me toffe sportieve kerels, ik wil ze alvast veel succes wensen!

Wat verwacht je van het trainingstraject tot en met april?

Ik ben overtuigd van de professionaliteit van het team dat mij zal begeleiden. Zij weten alles over trainingsschema’s, stabilisatie – en krachttraining, voeding, de balans tussen lopen en herstel……. en zullen, op een uiterst deskundige wijze, mij datgene laten doen, wat leidt tot een optimaal resultaat. Ik verwacht dus een buitenkans, waarvoor ik heel dankbaar ben!

 Ben je al bezig met de votingsronde die in april 2020 terug plaats zal vinden?

Laat me zeggen dat ik er aan denk. Ik had gehoopt dat het begeleidend team, de meest gemotiveerde kandidaat zou kiezen. Dat leek mij het meest voor de hand liggend… Ik hang niet zo graag af van iemand anders, dus is het een uitdaging om stemmen te ronselen… Ik hoop op veel warme hartjes, want ik zou natuurlijk heel graag winnen!

De NN Running Club omvat meer dan 34.000 leden die straks allemaal je journey richting New York gaan volgen. Heb je al een eerste woordje van advies/motivatie voor hen? Voor mij, was een serieuze reminder nodig, om in te zien wat echt belangrijk is! Ik kwam daarmee op een keerpunt in mijn leven, waarbij ik mij afvroeg: “Wat wil ik nu écht…..? Op dat moment heb ik de keuze gemaakt:  “Hier ga ik iets mee doen. Ik ga dit zien als een herkansing op iets dat nog mooier kan worden, omdat je geen enkele kans meer laat liggen.” Wacht niet op een serieuze reminder, maar volg datgene, wat je écht wil. Volg je droom, zoals ook mijn droom begonnen is……. Volg je mijn droom mee? Moedig je mij mee aan?

Voor het nazicht van deze vragenlijst wil ik mijn hele lieve vriendin Renilde bedanken! En voor de publicatie die gebeurd is in het tijdschrift en online wil ik graag Josefien (een topjournaliste die ondertussen ook een eigen boek geschreven heeft, dat dan ook toevallig nog eens vandaag gelanceerd word Go Run) omdat ze niet geknutseld heeft en het artikel simply-me gehouden heeft!

En aan alle andere familie, vrienden, buren, klantjes, fans of enthousiastelingen die meegeholpen hebben om dit avontuur mogelijk te maken. DANKUUUUUUU!

Liefs,

Roxanne

Echt de moeite om dit artikel uit Runnersworld eens te lezen! Zo waar! Zo de moeite… Bewegen doet leven! En ook al doe of deed je dit voordien… , je kan door een gezonde levensstijl niet altijd ontsnappen aan… Maar het reduceert de risico’s en het verlicht de bijwerkingen!

En daardoor is mijn gezond leven/lopen verslaving begonnen 😍

ANNE PELED

Als chirurg die gespecialiseerd is in borstreconstructie na de behandeling, deed Anne Peled, MD, precies wat ze haar patiënten aanmoedigde om regelmatig te doen: een maandelijks borstonderzoek. Toen voelde ze een brok.

Toen 37 jaar oud, met drie jonge kinderen, was Peled ongeloof, omdat ze het gevoel had dat ze ‘alles goed had gedaan’. Als een levenslange atleet had de inwoner van San Francisco altijd van rennen gehouden en zelfs een halve marathon afgemaakt toen ze zeven maanden zwanger. Naast haar reguliere hardlopen, wisselde ze elke ochtend tussen yoga en gewichtheffen , at ze veganistisch, kreeg ze genoeg slaap. Voordat ze ergens naartoe reisde, bracht ze altijd eerst hardlooproutes in kaart.

Na een biopsie kreeg ze de diagnose borstkanker stadium I.

“Gezondheid en fitness zijn zo’n centraal onderdeel van mijn leven geweest, dus om te horen dat ik op die leeftijd borstkanker had, was een schok”, zegt ze. “Maar toen dat eenmaal weg was en de behandelingen begonnen, wist ik wat ik moest doen. Ik moest blijven rennen. ‘

Haar artsen moedigden haar allemaal aan om tijdens de behandeling te blijven trainen , zelfs tijdens bestraling, en ze wist uit haar onderzoek dat lichaamsbeweging het risico op herhaling van borstkanker vermindert. Dus hoewel de regelmatige trainingsroutine van Peled de ontwikkeling van de kanker niet verhinderde, kon doorgaan door te voorkomen dat deze terugkwam.

Maar dat is verre van de enige reden waarom ze vond dat het bijhouden van haar hardloopschema belangrijk was.

Psychologisch heeft het grote voordelen opgeleverd, vindt ze. Peled zegt dat mensen met elke vorm van kanker soms moeite hebben om hun kanker hun identiteit te laten worden. Ze is een arts, vrouw, moeder, dochter, lid van de gemeenschap en een hardloper – niet alleen een kankerpatiënt. Door zich te concentreren op activiteiten die ze eerder deed, en dat ze ervan overtuigd was dat ze na de behandeling zou blijven doen, hielp haar gevoel van emotionele veerkracht.

Peled droeg zelfs haar hardloopkleding naar bestralingsbehandelingen en luisterde naar haar workout-afspeellijst, als een manier om zichzelf eraan te herinneren dat kanker een verstoring van haar normale schema was – maar niet het enige wat ze erop had staan.

“Vaak voelde ik me goed genoeg om echt te gaan rennen na bestraling, en dat was heel belangrijk, omdat het me tijd gaf tussen de behandeling en naar huis gaan om mijn kinderen te zien,” zegt ze. “Elke hardloper kent de waarde van zo’n reset. En als je zoiets als een behandeling tegen kanker doormaakt, is dat nog belangrijker.

Haar grootste uitdaging, herinnert ze zich, was vechten door de vermoeidheid en spierpijn die veel voorkomende bijwerkingen van straling zijn. Maar Peled herinnerde zichzelf eraan dat lichaamsbeweging daadwerkelijk helpt om die bijwerkingen na verloop van tijd te verminderen. Dus hoe meer ze door die vermoeidheid en pijn heen drong, hoe minder ze in de toekomst zou moeten doorzetten.

“Rekken en versterken maakt een verschil op het gebied van gewrichts- en botgezondheid, en kankerpatiënten voelen zich vaak beter als ze actief spieren opbouwen”, zegt ze. “Er zijn veel onderzoeken die aantonen hoeveel inspanningsinterventie de resultaten na de behandeling kan verbeteren. Dat is wat ik probeerde in gedachten te houden toen ik gewoon zin had om in bed te kruipen en daar te blijven. ”

Toen vrienden Peled vroegen hoe ze haar konden ondersteunen, vroeg ze of ze met haar wilden gaan rennen, zelfs de niet-lopers. Ze deed ook veel trainingen met haar man, Ziv, ook een chirurg. Regelmatige oefening samen gaf het paar een gevoel van normaliteit en routine te midden van een chaotische tijd, herinnert ze zich.

Conclusie? Leef gezond, zoek een goed ritme qua rust en actie, eet gezond en BEWEEG ❤️

Iedereen word er beter door. Je hoeft er niet persé een reset voor nodig te hebben om dit in te zien.

Succes en vele groetjes,

Roxanne

Over coaches/coaching 🤔

Coaches of coaching, hoe werkt dat nu? Awel ik weet het niet. Ik heb er geen idee van wat de doelstelling is van een coach of zijn/haar plan. Ik heb een conditietest gedaan voor mijn revalidatie, om polshoogte te nemen hoe het met men conditie gesteld was na een zwaar bombardement. 0,0 dus 🙈 zoals verwacht. Maar geen probleem, we kregen een plan op maat door een team dat gespecialiseerd is in een comeback na chemo. Een topteam dus dat mag gezegd worden. Ze hielpen ons op weg en deden dat super. Na drie maanden ken je de basis over hoe en wat en kan je alleen op weg.

Stilletjes aan, word je beter. Het gaat traag, maar ik durf zeggen dat ik heel veel wilskracht heb, dus ik ga door. Een jaar na mijn eerste testing laat ik me terug testen. Resultaten zijn uiteraard beter dan de eerste testing, maar ik heb dan ook kei hard gewerkt! Ik vraag specifiek naar een schema op maat. En dat kan, tot ik het meekrijg en bestudeer. Het is mijn gewone gangetje qua sporten. Dus niet echt een specifiek plan. Wat ik bijzonder jammer vind omdat ik erachter vroeg. Ik heb geen snelheid of kilometers als doel. Maar wel frisser en fitter worden. Dus er word bevestigd dat ik goed bezig ben, en ik ga door.

Mijn eigen plan om goed te functioneren… Drie à vier loopjes per week. In combinatie met stabilisatie en krachtoefeningen. Niet elke week hetzelfde, wel ongeveer. Mijn kiné staat me bij, en stuurt me mee, rekening houdend met ”pijntjes”. Ik heb geëxperimenteerd, en tot nu toe werkt dit het beste om me zo goed mogelijk te voelen. Ik ben waarschijnlijk te hongerig naar een beter gevoel. Ik heb vermoedelijk te weinig geduld en ja ik leg de lat hoog. Dus ik beslis om opnieuw te testen. Weer met de vraag of het mogelijk is een plan energie te krijgen. En dat kan, dus ik heb er weer hoop in. Mijn testing was beter dan vorig jaar dus dat harde werk werd weer beloond. En toch voel ik me niet fitter. Ik krijg opnieuw een schema mee. En opnieuw is het een plan zoals ik zelf al sport. Dus ik blijf weer op men honger zitten.

Ondertussen denk ik dat dus iemand begeleiden na chemo en tijdens de anti-hormoontherapie, niet echt een uitdaging is voor coaches. Of ze weten niet wat de impact is, en hebben bang voor weet ik veel wat, of ze onderschatten de wilskracht van hun klant. Daar ben ik nog niet achter.

Plan A werkt dus niet. Gelukkig kwam ik toevallig plan B tegen. Mijn persoonlijke Polar Coach, hij staat me 24 u per dag bij. Heeft een persoonlijk plan voor mij, wat lang niet alleen lopen is. Dus als ik opsta zegt hij als eerste hoe mijn nachtrust was. En vervolgens kan ik zien wat hij verwacht voor mij. Hij laat ook procentueel zien hoever ik van mijn dagdoel verwijderd zit.

Dus mijn klokje is een leuke coach! Ik kan het aan iedereen aanbevelen! Hij is tot nu toe niet bang voor mij 🙈 en ik leer elke dag bij hoe zijn werkwijze is. Lang leve Polar dus!

Deze week wijzig ik zijn plannen, het is te warm. Ik denk dat overleven op zo’n dagen als vandaag, al een mooie inspanning is. Ik hou van de zon! Ik ben een zomermens! Maar te is te. Dus ik doe het wat rustiger. Ik ga in rustige modus, tot zondag want dan wordt het frisser. En dan word ik hopelijk ook wat frisser, want momenteel heb ik wel wat zombie allures. Dus op naar zondag! Op naar plan B! Laat dat frisser lijf maar komen! Ik kijk er naar uit 😍

Ik ga alvast proberen bij tanken in men bedje, als slapen lukt natuurlijk 😉

En als er iemand tips heeft qua energie, laat maar komen hè!

Dwars door Kasterlee

Sunday Runday ✓

Dwars door Kasterlee stond op mijn verlanglijstje, omdat ik er vorig jaar ook was. Het is een mooie loop, door de Hoge Rielen, wel pittig omdat het een trailrun is, dus altijd op onverharde wegen, veel bergopjes en bergafjes, mul zand en net zoals vorig jaar warm en véél zon! Eigenlijk dus helemaal mijn ding niet. Omdat ik de zon niet meer verdraag op men hoofd (lang leve de pet, al verdraag ik die ook niet zo goed, maar anders zie ik zeker sterretjes). Omdat ik niet goed onverhard kan lopen, mijn brein moet dan teveel multitasken en dat lukt niet meer… Dus het is zó vermoeiend… Maar dwars door Kasterlee en dwars door de kazerne zijn zo mooi dat ik daar graag een uitzondering voor maak.

Vandaag was het dus in Kasterlee, het traject kende ik want vorig jaar was het exact hetzelfde dus ik was beter voorbereid, mentaal dan toch. Niemand van men maatjes kon mee. Wat ik best wel jammer vond, maar ik wou er zo graag lopen, dus ik liep alleen 😍 Manlief en dochterlief gingen mee om te supporteren, dat was ook wel heel erg fijn! En je loopt er natuurlijk niet alleen. Er waren wel wat lopers, ik was dus niet alleen. Mijn plan, 10 km binnen het uur en 10 min. Ik vertrok vol goede moed, muziek in één oor, en liefst voorop in de kudde, dan hoef je niet voorbij te steken. De 5 en 10 km vertrekken samen, wat ik niet zo tof vind. Want op 5 km zou ik ook proberen iets sneller te lopen, omdat het maar 5 km is. Dus tot aan de splitsing lopen er een boel crazy Runners onder de voet die een beetje ontmoedigen. Maar bon na de splitsing begint de echte trail, rustig, cruisend door de Hoge Rielen. Dat is genieten van al het moois in de natuur, maar anderzijds al die bergjes, al dat mulle zand, boomwortels, dennenappels, geen vlakke ondergrond en de zon die regelmatig prikt, dat is pittig. Mijn hartslag stijgt daar boven de vooropgestelde limieten, ik vind dat jammer, ik zou dan graag eens een doorsnee loper zijn.

Ik zou wel eens graag willen weten hoe ik zou lopen zonder mijn medische voorgeschiedenis, zonder mijn medicijn gebruik, en zonder de pijntjes. Daar denk ik over na on the road. Ik droom dan dat ik wat sneller zou kunnen lopen, dat ik wat fitter zou zijn, dat ik niet moe word in men hoofd van zo’n type loopjes. Ik denk dan dat ik het veel beter zou kunnen. Maar ik ben er me wel van bewust, dat ik geluk heb, dat ik het nog kan. Dat ik het geluk heb er nog te zijn en de pijntjes te mogen voelen. Want er zijn ook lotgenootjes die moeten blijven vechten. En er zijn er ook die jammer genoeg de strijd verliezen.

Ik besef dan dat ik kei veel geluk heb, dat ik een ijzer sterke wil heb om mezelf te pushen beter te willen worden. Vol te houden en niet op te geven. DO’nt quIT! Do it dus! Ik ben er ó zo dankbaar voor! Al droom ik uiteraard van een gemakkelijk en zorgeloos leven, eentje dat niet overschaduwd word door de grote K en eentje dat niet geremd word.

Maar goed, Kasterlee heeft me weer even laten leven. Ik heb de grenzen gevoeld, en de stramme spieren. Ik heb men hart gevoeld, ik ben dat manneke in men hoofd tegengekomen dat de pro’s en de contra’s even overloopt. En dat is lang niet slecht. Ik besef meer dan wie dan ook welke voordelen het heeft om jezelf eens tegen te komen, en ik push mezelf graag naar die grens, ik hou niet van die opgelegde grenzen door men nabehandeling. Maar ik ben ook dankbaar dat ik de grenzen van de nabehandeling mag voelen, want het had ook anders kunnen zijn.

Ik ben een contente mens, voor elke dag die ik extra krijg en ik wil zo graag voelen dat ik leef, genieten van wat ik graag wil en graag doe. Dat heeft me helpen beslissen om vandaag te lopen in Kasterlee, ik wilde het zo graag. Ik had de liefste mensjes met me mee. En ik heb gevoeld dat ik leef.

Dus ik heb als captain voor think pink alleen gelopen. Speciaal om te laten zien dat het kan, en om te eren wie het niet kan!

En dan besef ik… Wat ben ik toch een gelukzak!

Life begins at the end of your comfort zone!

Dit is zo’n typisch spreukje dat ik altijd in mijn achterhoofd hou wanneer het wat minder gaat. Een reminder… Ik Heb er zo verschillende en vind dat die allemaal wel eens kunnen helpen op the road to recovery. Omdat alles begint bij een positieve mind! Want die road to recovery is lang niet altijd zo rooskleurig als dat ik uitstraal en ondervind. Maar ik leef nog, en ik kan mits wat (of een heleboel) beperkingen nog doen wat ik leuk vind, nog doen wat moet, en er toch veel plezier in vinden.

Dus na een toch wel heavy weekje waarin alles even anders loopt zoals gedacht zit ik op zondag out of my comfort zone… Dus het leven begint, en zo zal dat zijn. Er zijn dagen dat ik me ”goed” voel en dagen dat ik me ”minder goed” voel. Slaap is daar een grote reden voor en pijntjes ook. Ik ben wanhopig op zoek naar goede slaap. Het hoeft niet lang te zijn maar als het kan wel kwalitatief. En als ik dan ook nog mag kiezen liefst van’t moment dat ik in mijn bed kruip. Vroeg opstaan is leuker dan blijven woelen om uiteindelijk de slaap te vatten tegen de ochtend. Ik heb deze week een nachtje gehad van een half uurtje, dat is niks dan is de energie ver zoek. Dus mijn ventje heeft al een paar keer gezegd dat ik misschien eens zo’n slaaponderzoek moet laten doen. Want waarschijnlijk ben ik ook voor hem een stoorzender in bed.

Vanwaar komt die slechte slaap? Ik heb dat nooit gehad en dan maak ik mezelf wijs dat het weer één of andere bijwerking is. Ik heb er al lezingen over gehad, tips maar nog niet genoeg zo blijkt dus wie weet… Moesten er van mijn lezers mensen zijn die hier ervaring mee hebben en weten wat te doen, laat het me weten! Slaappillen daar ben ik niet voor, je word daar zo’n zombie van en ik wil alles bewust beleven.

Misschien komt het door de pijntjes, die altijd aanwezig zijn, en die ik probeer te negeren. Ik ga wekelijks langs mijn kinesist, om de pijntjes te verzachten, en om me mobiel te houden. Het helpt, maar er vanaf geraken zal niet lukken, dat zou misschien kunnen als ik stop met alle rommel die ik binnenkrijg maar dat is geen optie, want daar leef ik te graag voor. Dus als het niet te houden is geef ik me over aan een pijnstiller. Maar dat stel ik zo lang mogelijk uit.

En dan begint het soms in mijn hoofd te malen, ik vraag me vaak af of de pijntjes therapie gerelateerd zijn, of dat ze echt zijn. Want dat is wel belangrijk. Als ze therapie gerelateerd zijn, dan negeer ik ze. Want dan ken ik de oorzaak. Maar als je uit die comfortzone moet komen en ze hebben een andere oorzaak, hoe weet je dat nu? Dat is een grens die ik altijd weer aftast, waar ik een heel medisch team voor achter me heb. Maar waar ook zij niet altijd het antwoord op weten… Dus de reminder life begins at the end of your comfortzone helpt me om toch door te bijten als de energie ver te zoek is, als de pijntjes overheersen, en als het allemaal even niet zo rooskleurig is dan dat ik het graag had. Dan ontsnap ik soms last minute voor een loopje, omdat dat mijn hoofd leegmaakt, ook al wegen de benen dan zwaar en geraak ik niet vooruit. Het doet iets in een hoofd, dat leeglopen. Dat zullen dan die endorfines zijn denk ik. Dan hou ik alles rond mij in de gaten, kies ik een rustig traject. En vlucht ik uit de drukke wereld. Ik heb er zo gisteren eentje gelopen. Traag, kijkend naar de dreef die muisstil is, omdat er geen mensen zijn. Maar eentje die leeft, eentje waar dieren leven omdat er op dat moment bijna geen mensen zijn. Het is er stil en toch ritselt alles. Er zitten veel vogeltjes, en ik heb ontelbaar veel eekhoorntjes gezien. De kleurenpracht van oude bladeren en nootjes op de grond in combi met de fris groene blaadjes aan bomen en struiken zijn prachtig. En dan voel je dat het leven meer is dan meedraaien op deze gekke wereldbol. Dan is alle gekte tot rust gekomen, en zijn andere mensen aan het chillen in de zetel, op een terras, of noem maar op. En dan bruist de dreef van energie door al die schoonheid en dat leven dat zich verstopt als iedereen van her naar der spurt. Misschien dat ik daarom soms eens een last minute avondloopje doe, onverwacht en alleen. Omdat het happy feelings geeft, en omdat dat doet vergeten. En omdat het veel gemakkelijker zou zijn in de zetel te ploffen. Maar rust roest, dat is gezien de therapie geen optie, dus ik ontsnap dan toch op avonden zoals gisteren.

Morgen is D-Day… Misschien zit onderhuids zonder dat ik het weet toch stress??? Ik moet weer op controle, een kleine, zonder foto’s, zonder echo, gewoon routine… Niks waar ik me zorgen voor maar, maar het heeft er misschien toch mee te maken. Ik weet dat ik bij mijn favoriete dokteres kom. Want ik heb met haar afgesproken. Ze is een topmadam, eentje uit de duizend, en ze heeft een gezicht! Ik heb allemaal topdokters, ik kan van geen ene iets minder goed vertellen, maar deze heeft een speciaal plekje in men hart… Zij heeft me meestal opgevolgd op de moeilijkste momenten, en zij heeft me er telkens weer bijgestaan. Rustig, zorgzaam, niet vertellend dat alles wel goed zou komen, maar heel nuchter, ze gaat geen onderwerp uit de weg, durft zeggen dat ze het ook niet weet. En ze durft haar emoties laten zien, wat niet direct in het doktersplaatje past, maar net dat geeft haar een gezicht! Het zijn mensen zoals wij, ze hebben enkel een andere job, ééntje die niet gemakkelijk is, ééntje waarvoor ze kiezen, ondanks dat ze weten dat het in die tak samengaat met verliezen. Ze verliezen mensen, maar ook goed gevoel, ze moeten immers mensen ziek maken om te overleven, dat moet een roeping zijn, dat bewonder ik zo hard! En zo gebeurde het dat ik op een keer in de carrousel, het gezicht achter mijn dokter zag… Vermoedelijk is daar die speciale band begonnen! Ze doet haar job met hart en ziel, met emoties, en meer dan dat! ze doet ook dingen die niet zouden moeten moeten gebeuren…

Verzekeringsproblemen… Het is wat daarmee… Je denkt jezelf veilig te zetten, of dat maken ze je toch wijs, tot je ze echt nodig hebt… Dan gaan ze ver, veel te ver, ze zetten je tegen de muur, en als je niemand hebt zoals ik mijn favoriete dokteres, dan kan je erachter fluiten! Als je niet opkomt voor wat ze je beloofd hebben, als je niet mondig genoeg bent, en als je ondergaat, dan heb je geen rechten, enkel maar plichten, betaalplichten! Ik zou moeten zeggen welke maatschappij ik heb, het in het groot aan de wereld laten weten, maar zo ben ik niet, of toch nog niet. Morgen bespreek ik met mijn dokteres hoe we het aanpakken, want binnen 3 weken komt het voor… Dan hoop ik dat ze doen wat ze moeten doen! En dan hoop ik dat ze beseffen dat ze zich schandelijk gedragen! Ik ga voor rechtvaardigheid! Het laat me niet los, want ik heb er recht op! Ik wil elke stap om hun dat te laten inzien gezet hebben. Maar het is een lange weg, ééntje met veel onbegrip, veel papieren, veel discussie,… En toch ga ik ervoor, want ik ben vastbesloten, zoals altijd! Als het over rechtvaardigheid gaat, dan wijk ik voor niets of voor niemand!

Ik heb alleszins de perfecte dokteres achter me staan! Ik ben vastbesloten, en als het nodig is zal ik de media ook nog inschakelen! Voor mezelf, en voor iedereen die hetzelfde meemaakt! Omdat aanvaarden geen optie is! En omdat Project Energie al deze sh*t kan missen… Zo’n dingen kunnen er niet bij! De zoektocht naar energie, de goede wil, de inzet, het lijkt voor . . . . . . nooit genoeg. Re-integratie moet voor 100 procent zelfs tijdens je therapie! Word vervolgd!

En nu ga ik voor een power ontbijt met dochterlief! En daarna ga ik powerbaksels proberen 😉

Have a nice sunday!

PS Tips zijn altijd welkom!

Back on track!

Oké na een baaldagje woensdag en de kater die daar donderdag op volgde, gaat alles weer beter. Na elk dipje komt immers weer een upje! En daar kijk ik elke keer naar uit! Zo hoort het!

Na wekenlang te spartelen om energie te tanken tijdens de nachtrust die ik blijkbaar niet meer kon vinden, heb ik dan toch met men fantastische huisartse besloten dat het beter is om toe te geven aan een slaapmiddel dan ten onder te gaan aan een energie tekort dat groter en groter word. Dus donderdag en vrijdagavond dan toch vol goede moed en met een half tabletje slaap men bed in gegaan. En wat was het heerlijk! Ik was direct in Dromenland en heb eindelijk nog eens kunnen doorslapen! Stiekem ben ik toch een beetje jaloers op goede slapers. 😴Maar met een beetje hulp zo af en toe lukt het dus wel.

Dus toen ik vrijdagochtend opstond was mijn roze brein weer wakker!

Na mijn half dagje werken besloot ik onverwacht samen met de haas onder mijn RunSterren een langer loopje te lopen. Heerlijk, zonnig, mooi groen. Een beetje ideeën opdoen voor als er andere RunSterren willen meelopen. De perfecte Run voor als ’t eens wat langer mag zijn. Rustig, combi zacht en verhard. Voor ieder wat wils dus. Ik heb er echt van genoten! Van de mooie plekjes, het langere traject en gewoon het goede gevoel waarvan ik even toch bang was het kwijt te zijn.

En het allerbelangrijkste… Ik vond opnieuw energie na de slappe benen van woensdag! Het was fijn om te voelen dat ik toch nog kon lopen. Dus woensdag was gewoon een off day! Meer niet. Wat ben ik blij dat het weer beter gaat. Dat is weeral een klein gelukske 😍

Hopelijk komen er nog veel van die kleine gelukskes!

De blog is er trouwens ook één, ik heb ondervonden dat ik het schrijven kei leuk vind en dat het ook wel een beetje therapeutisch werkt.

Hoe een zot onverwacht idee zo maar ineens een groot plan in uitvoering kon worden! Heerlijk toch 😍

Er zijn zo soms van die leuke dingen die onverwacht komen, wel dat zijn de dingen om te koesteren!

Hopelijk mogen er zo veel van die dingen op jullie pad komen! ❤️

En last nut not least… Daarom is mijn favoriete woord Serendipity!

Het past perfect bij mij! Toevallig per geluk of zelfs per ongeluk. Ik geloof erin dat alles wat je meemaakt een reden heeft. Niet omdat je dingen verdient maar wel om er iets uit te halen. Een les, een ontmoeting met jezelf, of eender wat. Wat moet komen komt toch. Dus het is beter om alles een beetje positief te proberen zien en je afvragen wat erdoor verandert en verbetert is. En vooral te proberen het minder goede los te laten.

Dus sweeties, think pink and make it happen! 💕

Haal eruit wat erin zit! Enkel het maximum geeft voldoening! (Voor mij dan toch)

En moesten er tips zijn voor mijn plan energie, laat ze maar komen!

Groetjes en een heerlijk weekendje vol ☀️!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag