Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Think Pink 💕

Wat een dagje… Wat begon met wat info vragen over een RunSter worden is een heel avontuur geworden… Er zijn soms van die dingen waar je ogen van gaan sprankelen, wel die moet je doen!

Ik nam contact op met Elisa die bij Think Pink instaat voor het ”Run” gebeuren, wat begon met een paar vraagjes is dus een heel verhaal geworden, Joke die voor het ”social” gebeuren instaat werd mee in de mails betrokken en zo werd het iets waar mijn ogen van gingen sprankelen.

RunSter dat zag ik wel zitten, maar RunCaptain, daar moest ik wel eens over nadenken, of beter gezegd wakker van liggen 🤔 Op zich niet vreemd voor mij, dus na even twijfelen had ik de knoop vrij vlug door gehakt en besloot ik het erop te wagen. Ik vroeg raad aan mijn ventje die ook in een team fietst en na de pro’s en contra’s af te wegen, was ik helemaal voor t idee gewonnen.

Ik loop met vaste maatjes en dat is heerlijk, het loopt gesmeerd, er is altijd wel iemand die kan. Het zijn goede vriendinnen geworden dus het lopen hoort ook bij de babbels. Altijd Fun, raad, grapjes, maar ook diepgaande gesprekken. Ik zou die loopjes voor geen geld van de wereld willen missen. 2 per maand in misschien een groter groepje zou ook leuk kunnen zijn. Dus waarom niet.

En de allerbelangrijkste reden, als ik het verschil kan maken voor iemand, om erin te geloven dat het haalbaar is om van ver te komen… Wel daar gaan mijn ogen van sprankelen! De goede vibes doorgeven. Iemand een beter gevoel geven door aanmoediging, dat kan ik wel besluit ik!

En toen ging het online… Whauw wat een boost! Wat een energie! Awel daar krijg ik twinkeltjes van in men ogen… Wat een reacties! Overweldigend!

Aan alle lieve fans die mij aanmoedigen, jullie zijn in 1 woord GEWELDIG! Door jullie sta ik waar ik nu sta, door jullie geloof ik dat krachten kunnen gedeeld worden! Hoe zalig is dat! Dat geeft een mens vleugels! Dus allemaal een welgemeende DANK JE WEL!

En in’t heel bijzonder een dank je wel aan de man achter mij die er steeds staat! En aan mijn allerliefste kleine oogappel die voor mijn ogen twinkeltjes in mijn ogen zorgt! Voor haar en haar papa is dit allemaal de moeite waard!

En ook omdat ondanks alles het leven heel mooi kan zijn!

Heel veel dankjewels!

Roxanne

Advertentie

Mijn kleine ”gelukskes”

T feit dat ik hier om dit uur 00:33 klaarwakker zit en de slaap weer eens niet kan vatten noem ik niet echt een gelukske… (Lang leve de bijwerkingen van de anti hormoontherapie) Wat daardoor wel een gelukske is, is dat mijn enthousiaste zelf weer ideeën heeft die ik dan weer kan delen… Dus iets negatief word dan toch iets positief!

En laat ik het daar even over hebben. Gelukskes dat zit voor mij niet in grootse dingen. Het zit in kleine dingen, in onverwachte dingen, in simpele dingen. Vindbaar op elk moment en overal. Vandaag of laat me beter zeggen gisteren want we zijn middernacht al voorbij, heb ik zo weer wel wat gelukskes gevoeld.

Eerst Quality time met dochterlief, en daarna kwamen na lang wachten eindelijk Frits en Freddie… Onze 2 nieuwe geitjes. Zo’n dotjes! Zo 2 van die kleine frisse dartellende speelvogels die onze wei compleet maken. Er gaat niks boven het bewonderen van jong leven! Heerlijk toch? Ik ben een buitenmens, ik hou van frisse lucht, van geluiden in de natuur, van onverwachte klaproosjes in de wei, van verse eitjes die onze kippen leggen. Kortom van kleine gelukskes die mij vrolijk maken!

En dan was er zo nog een gelukske, toen ik eerst met manlief de zetel in zakte en een filmpje bekeek, en daarna nog effe men mailbox checkte… En daar zat toch ook weer een leuke verassing in. Ons Evy, je weet wel van start to run, had een mailtje gepost dat ik een prijsje gewonnen had. Awel dat zijn zo van die dingen waar ik instant happy feelings van krijg!

Ik heb me aangesloten bij de start to run community en probeer elke uitdaging af te werken, omdat ik dat tof vind. Het lopen doe ik sowieso, voor een goed gevoel, en omdat ik daardoor de bijwerkingen van de anti hormoontherapie beter onder controle heb, in de mate van het mogelijke, elke uitdaging in de community die ik afwerk geeft kans op een extra klein gelukske, dus ik had er eentje extra! Dat motiveert! Dat maakt het lopen nog leuker!

Zonder de revalidatie zou ik waarschijnlijk nooit van dit soort gelukskes geproefd hebben. Dus laat het lot me op pad geholpen hebben om een betere versie van mezelf te worden.

Hoeveel gelukskes kan een mens nu niet hebben?

Los van de kl*tekanker die ik op men pad ben tegengekomen. Ben ik dus een mens die veel kleine gelukskes tegenkomt en daar vrolijk van wordt! Dus die kleine gelukskes horen op hun manier bij mijn Project Power, bij mijn Plan Energie!

’t Zit em in de kleine dingen, in de kleine gelukskes! Ze zijn er voor iedereen en geven instant happy feelings, je moet ze alleen willen zien, en ervan genieten! Dan geven ze power! Dus lieve lezers geniet van jullie kleine gelukskes!

Ik ga eindelijk proberen die slaap te vatten! Misschien lukt het na een goeie afsluiter over die gelukskes, misschien zat het enthousiasme over deze blog mijn slaap in de weg 😁

Have a good night!

X

Waar het allemaal begon…

Vroeger was ik een bezige 🐝, werken, huishouden, buiten zijn, altijd in de wiggel maar niet echt super sportief. Buiten een wandeling en af en toe een loopje op men crosstrainer was men leven nu niet echt bepaald sportief… Dus mijn conditie was niet echt top.

Zoals je in de eerste blog kon lezen is die conditie beneden alle peil geraakt door mijn intensieve borstkanker behandeling. Ik kon de trap niet meer op zonder pauze om op adem te komen. Dus toen ze me voorstelden om in een onco-revalidatie te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Ik was van plan om er alles uit te halen wat er nog in zat. Voor mezelf en voor de mensen die met me verder moeten leven.

En daar begon men start to run avontuur… Ik had het vroeger wel eens geprobeerd met Evy… Je weet wel de podcast, super enthousiast aangemoedigd door Evy en daardoor te ijverig om dan men lijf in de vernieling te lopen en nooit aan de 30 minuten te geraken. Zonde eigenlijk want ik zou nu wel willen weten hoe het zou voelen om als ”gezonde” mens te lopen, om te weten hoe snel ik zou kunnen, om te weten waar men grenzen zouden liggen en hoeveel karakter ik zou hebben, jammer maar daar ben ik niet aan toe gekomen. Maar zoals altijd spijt komt te laat…

Dus ik startte vol goede moed in kan-actief. We hadden daar een paar TOP-kinesisten, om ons te begeleiden naar nieuwe energie. Mijn start to run avontuur begon… De chrono in’t groot erbij zodat we netjes konden zien hoe lang al die wandelblokken duurden en wanneer we mochten/moesten lopen. En tja als ik de chemo overleefd had zou ik die start to run toch ook wel overleven???

(Dat deel zag ik het minste zitten in het programma. Omdat ik het zwaar, lastig en onhaalbaar vond. Ik haatte lopen immers en mijn lijf toch ook wel. Het liet me in de steek.)

We hadden een geweldige groep, de ene sleepte de andere mee. En zo kon iedereen die in staat was het programma af te werken na veel zwoegen en zweten zen half uurtje lopen. Juist omdat we fantastisch begeleid werden. Elke keer weer werd ons op het hart gedrukt. Loop zo traag dat je net niet wandelt en wandel zo snel dat je net niet loopt. Wat ben ik daar blij om! Ik ben zo dankbaar dat Marleen (onze kiné van groep babbelbox) ons zo begeleid heeft. Zonder haar zou het nooit gelukt zijn! Ze heeft een speciaal plekje in men hart!

Maar buiten onze vaste meeting in Leuven moest er uiteraard ook thuis getraind worden, wel twee keer. En zo ontstond een fantastische vriendschap! Ik had al een paar keer de vraag gekregen voor ik ziek was of ik geen zin had om te lopen. Want met twee zou toch leuker zijn dan alleen. Maar telkens had ik die vraag afgewimpeld. Dus toen ik me afvroeg wie ik kon vragen om met me mee in het avontuur te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Een topper van wereld formaat, en ondertussen iemand die ik tot één van men beste vriendinnen reken. Het werd Katrien! Ze stond elke keer paraat, om te lopen en ook om te luisteren, om te zeggen dat het allemaal wel goed kwam. En stilletjes aan werd het leuker, gemakkelijker en een escape momentje… Omdat het zo gezellig was, was het ook niet eens lastig om te vertrekken.

Ik had men revalidatie programma afgewerkt in juni. Ik kon net geen 5 km lopen. En ik had mezelf voorgenomen om in oktober weer aan’t werk te gaan. En laat het het lot zijn, maar het laatste weekend van september was de ”race for the cure” in Antwerpen. Nog 3 maanden te gaan dus… Maar we moesten wel van ons half uurtje naar 6 km geraken! zou dat haalbaar zijn?

Hoe fantastisch zou het niet zijn om dat als afsluit van een helse periode te lopen? Echt fantastisch dus… Maar alleen zag ik dat niet echt zitten, dus vertelde ik men ventje en loopvriendinnetje men plan en ze waren direct mee enthousiast, alé dat zijn ze eigenlijk altijd! Ze gingen mee voor mij 😍 heel voorzichtig polsten ze of het niet mogelijk zou zijn om een groepje (10 mensen) te verzamelen, voor het goede doel moest dat haalbaar zijn. Dus met een klein hartje begon dat avontuur. Wat begon met het idee om een groepje te maken, werd een grotere droom een tent te proberen bemachtigen, dan kregen we een bewaarplek voor spullen en een verzamelplek dus wel handig. Maar voor die tent moest ik 50 meelopers of wandelaars hebben. Dat zijn er nog eens 40 meer. Ik hoopte dat dat voor’t goede doel zou het wel lukken. Dus lanceerde ik een oproep aan iedereen die ik kon bereiken om zo veel mogelijk mensen mee te laten lopen of wandelen tegen de strijd borstkanker! Ons team heeft die tent gekregen, we waren met 198! Team babbelbox ik ben jullie hier oneindig dankbaar voor! Net zoals de sponsors die in ons geloofden! Net zoals de fans! Gewoon iedereen! Dit was voor mij de mooiste afsluiter ooit!

En toen groeide ons loopgroepje… Toen werden we mom’s on the run! Naar aanleiding van de race sloten er nog 2 geweldige loopmaatjes aan. Tinka en Esther… Ook jullie hebben er mee voor gezorgd dat ik afgelopen jaren bijna nooit alleen op pad moest. Hoeveel tijd zouden wij al niet samen gelopen hebben. Ontelbaar vele avonturen later zijn we nog altijd in the mood om onze avonturen te onderhouden. Om leuke loopjes te ontdekken en onze trainingen regelmatig eens te vieren met een evenement op verplaatsing.

Heerlijk om te lopen en nog vele avonturen in de toekomst te beleven.

En dan nog effe een klein detail… Waarom lopen na borstkanker? Omdat de chemo, en de anti hormoontherapie je botten afbreekt. Je neemt bijna geen calcium op, en je kan daar niks aan doen. Want de anti hormoontherapie is nog steeds een behandeling met medicijnen die ervoor zorgen dat de kans op herval kleiner worden. Er is slechts één ding waarmee je botten sterker kan maken, en dat is LOPEN! (Door het lopen vangen je botten schokken op, waardoor ze minuscule kleine kwetsuurtjes krijgen en zichzelf herstellen en hierdoor sterker worden) Ik doe dat in combinatie met kracht en stabilisatie oefeningen om je ”core” te versterken. Sterkere spieren helpen je botten en zorgen voor minder kwetsuren. Dus er is maar 1 optie voor een lang en soepel leven en dat is LOPEN!

1 chanceke ik doe het ondertussen kei graag (niet elke loop natuurlijk, maar toch meestal), Ik heb geëxperimenteerd met intensiteit en hoeveelheid en het word me steeds duidelijker hoe mijn nieuwe lichaam het beste lichaam kan zijn, en het beste functioneert. Hoewel ik mezelf steeds naar de grenzen push om te proberen zo normaal mogelijk te functioneren, blijft een zoektocht die strijd tegen de bijwerkingen maar het loont, het hangt af van de cyclus van de medicijnen hoe het loopt en als het minder loopt probeer ik er toch ook van te genieten, want niet sporten al is het maar 1x overslagen is een stap terug achteruit, dus het word in de agenda gepland, het hoort bij men leven! Het hoort bij een beter gevoel! dus aan iedereen die zich minder goed voelt, trek je loop of wandelschoenen aan. Het kost energie maar je krijgt er zoveel meer energie voor terug! Geloof het van een kenner! En het maakt paden open naar de mooiste vriendschappen! Geef toe dat is een mooie surplus?

Dus mijn conclusie

RUN FOR LIFE, BECAUSE IT IS A BETTER LIFE AND A RUNDERFULL LIFE! ❤️

Enjoy the beautifull life!

x

Alles wat de moeite waard is kost moeite. Dus wees niet bang om te investeren in je dromen!

Alles wat de moeite waard is kost ”moe”ite dus zoals het woord het zegt van moeite doen word je ook moe.

Maar…

Als geen ander weet ik dat moe zijn deuren opent om grenzen te verleggen en van grenzen te verleggen word je beter. Ook al voelt dat niet zo op’t moment van de ”moe”ite.

Elk ”moe”ite moment geeft achteraf een gevoel van voldoening, en van alle voldoeningskes krijg je energie.

Dus hoe meer moeite hoe groter de beloning achteraf!

Dus laat die dromen maar komen! Op mijn lijstje staan er nog héél veel!

En hou één ding in je achterhoofd, als je een droom wil nastreven is het begin erin geloven dat het kan!

Powerfood 💕

Bij mijn powerplan hoort uiteraard powerfood! Na heel wat experimentjes en veel receptjes een later toch een krachtige homemade choco gevonden die nog lekker is ook.

Ik kan de chocolade niet missen, omdat het gewoon véél te lekker is! Ik probeer zo naturel mogelijk te eten, dus maak ik heel veel zelf, omdat je weet wat er in zit, en wat je er aan hebt qua energie.

Je lichaam heeft veel energie nodig om te veel vetten en geraffineerde suikers te verwerken, en aangezien ik mijn energie liever voor andere dingen gebruik probeer ik puur te eten.

Willen jullie graag meeproeven hier volgt het receptje …

Wat heb je nodig?

*125 g hazelnoten (tot poeder of pasta gemalen, afhankelijk van welke structuur jij het meeste fan bent?)

*25 g vloeibare honing (recht van de imker)

*25 g cacaopoeder

*100 g pure chocolade (gesmolten)

*50 g gesmolten kokosolie

Daarna alles mixen tot een gladde massa, en tot slot in een schoon potteke bewaren.

Alé als ge er kunt afblijven hè 😉

Let’s try this!

Oké, alle begin is moeilijk dus hier gaan we!

*Project Power ✓
*Plan energie ✓
*Think pink ✓
*Vol goede moed ✓

Welkom lieve lezer, waarom deze blog? Omdat ik zelf op zoek ging naar dit type blog en er niet direct één kon vinden. Of dit nu is omdat er geen zijn, of omdat ik een internet analfabeet ben laat ik in ’t midden… Dus na lang twijfelen en denken beslis ik toch om te proberen. Ik heb geen verstand van bloggen, hoe dat moet of wat er in hoort te staan of wat niet mag of kan maar mijn onstuimige enthousiaste ik zegt dat ik dit één voor mezelf moet doen en ten tweede om hopelijk lotgenootjes tips te geven. En ik hoop er misschien in reacties ook te krijgen.

Waar ben ik naar op zoek? Energie, power, kracht, alles om het duracell konijn in mij wakker te maken.
Waar is dat konijn gebleven? Of waar ben ik het kwijt geraakt? In 2016… Zo ergens in april, officieel dan toch, met de energie ging het al langer slecht. Maar ik dacht dat dat bij mijn leven hoorde, je kent dat wel, je bent jong, getrouwd, hebt gebouwd, een drukke zaak en een klein kindje rondlopen… Dan is dat toch wel normaal? Mijn dokteres had al wel eens gevraagd of ik moe en vermagerd was maar dat had ik simpelweg met de juiste excuses weggewuifd. Dus geen vuiltje aan de lucht. Tot op een avond mijne lieve echtgenoot opeens melde dat er een bolletje in mijn borst zat. Aanvankelijk dacht ik nog dat hij gewoon een rib voelde, waarschijnlijk omdat ik dat het liefste wilde, maar al vlug zei mijn voorgevoel dat dit dik foute boel was.
En ik kreeg gelijk, mammo en echo waren duidelijk, dit was foute boel.
Dus om een lang verhaal kort te maken, de dokters wilden mij alle kansen geven (waarvoor mijn eeuwige dank) en kozen voor mij voor het volledige traject. 2 operaties, een half jaar chemo en het maximum aan bestralingen later zat mijn energie beneden alle peil. Momenteel krijg ik nog een anti hormoontherapie om de tumor groei af te remmen, en die zorgt ervoor dat al wat je een jong en fris gevoel geeft weg is, dus kort door de bocht, ik ben 36, word hormonaal +/- 60 gemaakt en voel me op mindere dagen 100!

Geen probleem, na de intensieve behandeling kan je starten met een oncorevalidatie, de kanactief! De beste keuze die ik gemaakt heb en ik had uiteraard niks te verliezen.
Dus in samenwerking met een paar topkinesisten en een heel medisch team start ik in maart 2017 samen met een fantastische groep madammen rond mij aan onze wekelijkse info en sportmomenten.
Het is misschien niet echt te geloven door buitenstaanders maar we hebben er ongelooflijk veel plezier gemaakt, en er zijn vriendschappen voor het leven gemaakt. Onze babbelbox was een fantastische groep!

We hebben er van alles mogen proeven, info, een start to run, alles wat te maken heeft met stabiliteit en kracht, kortom een 10 weken plan om wegwijs te raken in ons nieuwe lijf 🤔
Ondertussen zijn we 2 jaar na het plan, ben ik nog steeds niet wegwijs maar heb ik al veel opgezocht, geprobeerd, en daarover wil ik dat mijn blog gaat…

Hoe kan ik op een zo prettig gestoorde manier mogelijk omgaan met beperkingen, waaruit haal ik energie, wie en wat helpt me daarbij. En liefst met positieve blik op alles zodat dit een vrolijke blog word die vooral realistisch is, zodat mensen hier tips uit halen, kracht uit putten en zei die aan de zijlijn staan beter begrijpen wat die therapie nu eigenlijk met zich meebrengt.

Voila eerste stap gezet, mijn visie is al even toegelicht, de rest probeer ik op regelmatige basis aan te vullen 😉