Vroeger was ik een bezige 🐝, werken, huishouden, buiten zijn, altijd in de wiggel maar niet echt super sportief. Buiten een wandeling en af en toe een loopje op men crosstrainer was men leven nu niet echt bepaald sportief… Dus mijn conditie was niet echt top.
Zoals je in de eerste blog kon lezen is die conditie beneden alle peil geraakt door mijn intensieve borstkanker behandeling. Ik kon de trap niet meer op zonder pauze om op adem te komen. Dus toen ze me voorstelden om in een onco-revalidatie te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Ik was van plan om er alles uit te halen wat er nog in zat. Voor mezelf en voor de mensen die met me verder moeten leven.
En daar begon men start to run avontuur… Ik had het vroeger wel eens geprobeerd met Evy… Je weet wel de podcast, super enthousiast aangemoedigd door Evy en daardoor te ijverig om dan men lijf in de vernieling te lopen en nooit aan de 30 minuten te geraken. Zonde eigenlijk want ik zou nu wel willen weten hoe het zou voelen om als ”gezonde” mens te lopen, om te weten hoe snel ik zou kunnen, om te weten waar men grenzen zouden liggen en hoeveel karakter ik zou hebben, jammer maar daar ben ik niet aan toe gekomen. Maar zoals altijd spijt komt te laat…
Dus ik startte vol goede moed in kan-actief. We hadden daar een paar TOP-kinesisten, om ons te begeleiden naar nieuwe energie. Mijn start to run avontuur begon… De chrono in’t groot erbij zodat we netjes konden zien hoe lang al die wandelblokken duurden en wanneer we mochten/moesten lopen. En tja als ik de chemo overleefd had zou ik die start to run toch ook wel overleven???
(Dat deel zag ik het minste zitten in het programma. Omdat ik het zwaar, lastig en onhaalbaar vond. Ik haatte lopen immers en mijn lijf toch ook wel. Het liet me in de steek.)
We hadden een geweldige groep, de ene sleepte de andere mee. En zo kon iedereen die in staat was het programma af te werken na veel zwoegen en zweten zen half uurtje lopen. Juist omdat we fantastisch begeleid werden. Elke keer weer werd ons op het hart gedrukt. Loop zo traag dat je net niet wandelt en wandel zo snel dat je net niet loopt. Wat ben ik daar blij om! Ik ben zo dankbaar dat Marleen (onze kiné van groep babbelbox) ons zo begeleid heeft. Zonder haar zou het nooit gelukt zijn! Ze heeft een speciaal plekje in men hart!
Maar buiten onze vaste meeting in Leuven moest er uiteraard ook thuis getraind worden, wel twee keer. En zo ontstond een fantastische vriendschap! Ik had al een paar keer de vraag gekregen voor ik ziek was of ik geen zin had om te lopen. Want met twee zou toch leuker zijn dan alleen. Maar telkens had ik die vraag afgewimpeld. Dus toen ik me afvroeg wie ik kon vragen om met me mee in het avontuur te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Een topper van wereld formaat, en ondertussen iemand die ik tot één van men beste vriendinnen reken. Het werd Katrien! Ze stond elke keer paraat, om te lopen en ook om te luisteren, om te zeggen dat het allemaal wel goed kwam. En stilletjes aan werd het leuker, gemakkelijker en een escape momentje… Omdat het zo gezellig was, was het ook niet eens lastig om te vertrekken.
Ik had men revalidatie programma afgewerkt in juni. Ik kon net geen 5 km lopen. En ik had mezelf voorgenomen om in oktober weer aan’t werk te gaan. En laat het het lot zijn, maar het laatste weekend van september was de ”race for the cure” in Antwerpen. Nog 3 maanden te gaan dus… Maar we moesten wel van ons half uurtje naar 6 km geraken! zou dat haalbaar zijn?
Hoe fantastisch zou het niet zijn om dat als afsluit van een helse periode te lopen? Echt fantastisch dus… Maar alleen zag ik dat niet echt zitten, dus vertelde ik men ventje en loopvriendinnetje men plan en ze waren direct mee enthousiast, alé dat zijn ze eigenlijk altijd! Ze gingen mee voor mij 😍 heel voorzichtig polsten ze of het niet mogelijk zou zijn om een groepje (10 mensen) te verzamelen, voor het goede doel moest dat haalbaar zijn. Dus met een klein hartje begon dat avontuur. Wat begon met het idee om een groepje te maken, werd een grotere droom een tent te proberen bemachtigen, dan kregen we een bewaarplek voor spullen en een verzamelplek dus wel handig. Maar voor die tent moest ik 50 meelopers of wandelaars hebben. Dat zijn er nog eens 40 meer. Ik hoopte dat dat voor’t goede doel zou het wel lukken. Dus lanceerde ik een oproep aan iedereen die ik kon bereiken om zo veel mogelijk mensen mee te laten lopen of wandelen tegen de strijd borstkanker! Ons team heeft die tent gekregen, we waren met 198! Team babbelbox ik ben jullie hier oneindig dankbaar voor! Net zoals de sponsors die in ons geloofden! Net zoals de fans! Gewoon iedereen! Dit was voor mij de mooiste afsluiter ooit!
En toen groeide ons loopgroepje… Toen werden we mom’s on the run! Naar aanleiding van de race sloten er nog 2 geweldige loopmaatjes aan. Tinka en Esther… Ook jullie hebben er mee voor gezorgd dat ik afgelopen jaren bijna nooit alleen op pad moest. Hoeveel tijd zouden wij al niet samen gelopen hebben. Ontelbaar vele avonturen later zijn we nog altijd in the mood om onze avonturen te onderhouden. Om leuke loopjes te ontdekken en onze trainingen regelmatig eens te vieren met een evenement op verplaatsing.
Heerlijk om te lopen en nog vele avonturen in de toekomst te beleven.
En dan nog effe een klein detail… Waarom lopen na borstkanker? Omdat de chemo, en de anti hormoontherapie je botten afbreekt. Je neemt bijna geen calcium op, en je kan daar niks aan doen. Want de anti hormoontherapie is nog steeds een behandeling met medicijnen die ervoor zorgen dat de kans op herval kleiner worden. Er is slechts één ding waarmee je botten sterker kan maken, en dat is LOPEN! (Door het lopen vangen je botten schokken op, waardoor ze minuscule kleine kwetsuurtjes krijgen en zichzelf herstellen en hierdoor sterker worden) Ik doe dat in combinatie met kracht en stabilisatie oefeningen om je ”core” te versterken. Sterkere spieren helpen je botten en zorgen voor minder kwetsuren. Dus er is maar 1 optie voor een lang en soepel leven en dat is LOPEN!
1 chanceke ik doe het ondertussen kei graag (niet elke loop natuurlijk, maar toch meestal), Ik heb geëxperimenteerd met intensiteit en hoeveelheid en het word me steeds duidelijker hoe mijn nieuwe lichaam het beste lichaam kan zijn, en het beste functioneert. Hoewel ik mezelf steeds naar de grenzen push om te proberen zo normaal mogelijk te functioneren, blijft een zoektocht die strijd tegen de bijwerkingen maar het loont, het hangt af van de cyclus van de medicijnen hoe het loopt en als het minder loopt probeer ik er toch ook van te genieten, want niet sporten al is het maar 1x overslagen is een stap terug achteruit, dus het word in de agenda gepland, het hoort bij men leven! Het hoort bij een beter gevoel! dus aan iedereen die zich minder goed voelt, trek je loop of wandelschoenen aan. Het kost energie maar je krijgt er zoveel meer energie voor terug! Geloof het van een kenner! En het maakt paden open naar de mooiste vriendschappen! Geef toe dat is een mooie surplus?
Dus mijn conclusie
RUN FOR LIFE, BECAUSE IT IS A BETTER LIFE AND A RUNDERFULL LIFE! ❤️
Enjoy the beautifull life!
x
Project Power ~ Plan energie 