Look up at the stars and not down at your feet. Try to make sense of what you see, and wonder about what makes the universe exist. Be curious. Stephen Hawking
Groot plan! Ik schreef me in voor een marathon! Say what??? Yes!!! Je leest het goed! De ASICS World Ekiden! Een aflossingsmarathon… Ik loop mee in drie teams. Voor twee mocht ik de start geven. Team 1 was een jongensteam waar ik niet de trage 🐌 wou zijn dus ik liep de ziel uit mijn lijf… Team 2 was een girlteam, gezien mijn snelle start van gisteren wou ik ook voor dat team een snelle tijd lopen. En team 3 rond ik af als laatste, dus dat moet nog komen. Tijdens die 2 snelle lopen had ik opeens een idee…
Wat als ik nu eens een team samenstel met mezelf in alle etappes??? Dan loop ik zelf de volledige marathon… Dan kan ik alles op alles zetten om een goed tempo te lopen en vooral… Dan kan ik lopen voor mijn sterren 🌟 Dan kan ik lopen voor mijn lotgenootjes, voor diegene die kei hard vechten, voor diegene die aanmoediging nodig hebben, voor diegene die altijd met me meelopen als ster omdat ze jammer genoeg de strijd verloren. Om hen te eren, om hen aan te moedigen, maar vooral om te vieren dat ik dankbaar ben. Dankbaar dat ik leerde lopen in team babbelbox, dankbaar dat ik ondanks vervelende bijwerkingen nog elke dag 200% geniet van het leven. Dankbaar dat mijn verhaal nog niet afgelopen is.
Ik kan elke etappe genieten, want in kleine stukjes is het voor mij perfect haalbaar. En ik zal alles op alles zetten om een mooie tijd te lopen, om te voelen dat is leef, ik zal op mijn adem trappen om te voelen wat mijn lotgenootjes voelen als ze de trap niet meer opkunnen. Ik zal zo hard lopen om te voelen hoe moe ik ooit was. Ik zal zo diep gaan dat ik er misselijk van word… En ik zal daar zó van genieten omdat ik dan voel dat ik leef! Omdat ik besef van hoe ver ik kom! Omdat ik een voorbeeld wil zijn voor diegene die het even niet zien zitten…
En wat ben ik blij dat die solo inschrijving gelukt is! Wat ben ik blij dat dit mogelijk is door ASICS World Ekiden. En wat ben ik blij dat ik op dit idee kwam.
Lieve dames van team babbelbox, dit is voor jullie! Omdat jullie eeuwig in mijn hart zitten!
Lieve lezer, als je dit leest heb je interesse in mijn verhaal. Ik vraag niets, aanmoediging is uiteraard welkom! En weet dat er dit jaar voor goede doelen slechte tijden zijn… je kan bij mij sowieso nog een think pink lintje bestellen, ze hebben bovendien een kei leuke webshop waar vanalles te koop is en waarvan een deel winst naar onderzoek gaat of naar comfort voor lotgenootjes. Je kan hen uiteraard ook vrijblijvend sponsoren, net zoals dat bij kom op tegen kanker kan. Niets moet, maar weet dat het kan. ♥️
En ondertussen droom ik dat ik het verschil kan maken voor mensen die twijfelen wat nog wel kan! Kom op dappere fighters, niet opgeven! Voor jullie zal ik mijn beste benen voorzetten! Love you all!
Al vanaf 2016 probeer ik echt wel extra hard op te letten wat ik eet. Niet dat ik daarvoor alles opat wat ik tegenkwam, of niet omdat ik gewichtproblemen heb, waarvoor wel? Omdat ik het benauwd krijg als ik denk over welke invloed voeding op ons hele lichaam, op ons systeem heeft. Ik ben doodsbenauwd als ik het woord hormonen hoor of lees. Maar waar ik vooral heel erg over nadenk, waar ik vaak over lees, podcasts beluister, raad over vraag, … Dat is over welke impact voeding heeft bij kanker. Ik kan daar maar 1 ding over besluiten: HEEL VEEL!
Mijn perfectionistische ikje wil er dus alles aan doen, om door al wat ik zelf in de hand heb ”kankervrij” te blijven. Hoe pak ik dat aan? Ik probeer zo puur mogelijk te eten. Waarom? Als het puur is is het minder bewerkt (ik heb over deze zin even nagedacht, omdat er uiteraard bewerkingen zijn voor een product kan geconsumeerd worden en zo’n proces zie je natuurlijk ookeook niet). Maar als ik zelf in de keuken sta denk ik wel bewust na over suiker, vet en de ingrediënten die ik gebruik. Bovendien is homemade vaak lekkerder (vind ik, hopelijk denken mijn eters er zo ook over) en wat er niet inzit zijn bewaarmiddelen en geraffineerde suikers.
Ik ben een tijdje geleden naar een lezing over suiker geweest, dat is dus werkelijk een silent killer, bovendien maakt de voedingsindustrie de combinatie met vet wat dan weer resulteert dat de mens verslaafd geraakt. Iedereen die al eens een suikerdetox deed weet hoe je moet afkicken van dat witte gif, iedereen weet dat je je na de afkick energieker voelt. En dat op zich zegt al genoeg. Ik ga natuurlijk niet beweren dat je alle suiker moet schrappen. Want je hebt dat ook nodig om te functioneren, maar de trage suikers, die soort waar je lang energie van krijgt, niet diegene die je vooral even een upje doen krijgen om nadien een dip en een nieuwe trek te krijgen.
Eigenlijk is het zo schoon om mensen afhankelijk te kunnen maken van een miljarden buisness, de mensen volgen want uiteraard is dat ook lekker. Plus hoeveel mensen denken bewust na over wat ze in hun mond stoppen, wat dat doet met een lichaam? Veel te weinig hè… Ik deed dat ook niet genoeg, maar ik heb mezelf daarin herpakt. Of laat het me beter zeggen, ik ben opzoek gegaan naar dingen die ervoor zorgen dat ik beter word, de kanker heeft daar zeker in meegespeeld, maar ook het sporten. En bij dat tweede verschiet ik er elke keer weer van wat een amateursporter allemaal eet en drinkt om vol te houden, om sneller te zijn, om beter te zijn, om sterker te zijn. Er is een overaanbod aan reepjes/gellekes/koekjes/snoepjes waarbij alles kant en klaar beloofd dat jij de beste versie van jezelf gaat zijn… Ik kreeg bij EnergyLab een diëtiste die me bijstaat om de langere termijn lopen te overbruggen. Waarschijnlijk staan haar haren al recht als ze mijn naam ziet verschijnen. Waarom? Ja omdat ik in vraag stel wat de homemade alternatieven zijn. Wat ik kan eten omdat het veilig en puur is. En omdat ik geen buikpijn wil tijdens het lopen. Nu kon ze me vorige keer wel een boek aanbevelen, Food2run van Renata Rehor. Het is geschreven voor de loper, maar ik zou het iedereen die eet aanbevelen! Want het is zo duidelijk, ze legt de werking van ons lichaam uit, er staan recepten in en het is allemaal homemade, er is over nagedacht welke combinaties je nodig hebt. En die combinaties heb je ook als niet loper nodig. Bovendien gaat het niet over lopen, maar wel over voeding. Voor de lopers onder de lezers, haar boek word ook besproken in de podcast van trenara. Leuk om eens te beluisteren!
Waarover ik ook nadenk is over hoeveel we eten! Iedereen zou dat eens een dag moeten opschrijven, als je dat eerlijk doet dan val je van je stoel, geloof me. En zo kwam ik dan een paar maanden geleden al eens intermittend fasting tegen. Ik ben ook daar weer wat opzoekwerk gaan doen. Er zijn al studies over gedaan en er zijn er lopende. Moet ik vasten? Nee natuurlijk niet! Ik moet niet afvallen, maar wat me vooral interesseert is dat het een positief effect zou hebben op onze gezondheid, er lopen studies dat het ook positief zou zijn bij foute celdelingen, vooral dat boeit me wel. Bovendien zou je er meer energie mee krijgen en ook dat is mooi meegenomen, dus ik denk er wel over na om eens voorzichtig te proberen… Niet ineens heel drastisch, maar stapje voor stapje. En niet als dieet, maar als kankerremmer.
On-gezouten heeft er een boeiende podcast over, ook eens beluisteren bij interesse.
Ik steek hier even een artikel bij voor diegene die er meer over willen lezen.
Studie vasten bij kanker
In Nederland wordt momenteel een studie uitgevoerd om te onderzoeken of vasten helpt om chemotherapie bij borstkanker veiliger en meer effectief te maken.
Update 29 juni 2020. De eerste hoopvolle resultaten van dit onderzoek zijn verschenen.
Onderzoekers onder leiding van oncologen uit het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) en de BOrstkanker OnderzoeksGroep (BOOG) aan het LUMC zijn een stap dichter bij de beantwoording van die vraag na afronding van de eerste gerandomiseerde klinische studie. Zij beschrijven hun hoopgevende resultaten in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Communications. C.
Eiwitten, suiker en calorieën beperkt
De DIRECT-studie had tot doel het effect te meten van een vasten nabootsend dieet op de effectiviteit en veiligheid van chemotherapie bij vrouwen met niet-uitgezaaide borstkanker. 131 vrouwen werden willekeurig verdeeld in 2 groepen. De ene helft volgde drie dagen voorafgaand en op de dag van chemotherapie het vasten nabootsend dieet, waarbij de inname van eiwitten, suiker en calorieën wordt beperkt. De andere helft at zoals gebruikelijk. Het was al bekend dat het vasten nabootsend dieet de concentratie van groeifactoren die kankergroei kunnen stimuleren verlaagt. Dit komt vooral door de (sterke) beperking van de inname van eiwit en suiker, twee voedingsstoffen die de groei van kankercellen kunnen bevorderen.
Beschermt tegen schade
Verschillende analyses wezen uit dat de tumor beter op de chemotherapie reageerde bij de vrouwen die het dieet volgden. Er was geen verschil in bijwerkingen tussen beide groepen. De schade aan DNA-moleculen in witte bloedcellen was minder bij vrouwen die het dieet volgden. Dat suggereert volgens de onderzoekers dat het dieet beschermt tegen beschadiging van gezonde cellen door de chemotherapie. De onderzoekers kunnen op basis van deze studie nog niets zeggen over het effect van het dieet op (ziektevrije) overleving.
Meer onderzoek nodig
De DIRECT-studie is het eerste klinische onderzoek naar het effect van het vasten nabootsend dieet bij chemotherapie.‘Hoewel de resultaten van de studie hoopgevend zijn, en een belangrijke stap op weg naar voeding als ondersteuning van therapie bij kanker, moet meer onderzoek onze resultaten bevestigen voordat we deze aanpak voor vrouwen met borstkanker kunnen aanbevelen’, zei internist-oncoloog en onderzoeksleider Judith Kroep. ‘We moeten het onderzoek vooral zien als een belangrijke bouwsteen in de kennis over de bijdrage van een vasten nabootsend dieet aan de behandeling van kanker.’
Ik ben een boek aan het lezen, het hoofd weegt zwaarder dan de benen, van Olivier Verhaege. Een aanrader, niet enkel voor sportievelingen, maar ook voor mensen die al wel eens twijfelen wat positievisme met een mens kan doen.
Ik ga niet vertellen wat erin staat maar het komt erop neer, dat als je positief bent, je meer kan dan je denkt. En daar wou ik het even over hebben. Ik ben ”normaal” gesproken iemand die een sterk hoofd heeft en een sterke wil, ééntje om in alles iets positiefs te zoeken, ééntje om me te laten geloven dat alles nu niet zó erg is. Eéntje die probeert het negatieve te negeren en het positieve te vinden in alles.
Als de wind het laat waaien, verzet je dan niet. Laat je dan meevoeren… Weerstand als vriend of als vijand, het is zoals jij het ziet! 🌪️
En toch zijn er soms momenten dat mijn hoofd eventjes heel zwaar weegt, eventjes niet mee wil, niks roos ziet en vooral even ongelooflijk veel zelfmedelijden heeft. Plus dan nog veel meer medelijden heeft met de mensen rond mij. Omdat ze verder moeten met zo’n zielige lastpost als ik.
Meestal is de trigger van dat zwarte dipje pijn. Pijn die komt van de therapie die loopt, die ongelooflijk aanwezig is en zo overheerst dat ik de muren oploop. Een dafalganneke of een brufen is er niet tegen opgewassen, het verzacht een beetje maar toch niet helemaal. Het komt op, heel stilletjes aan sluipt het meer in mijn lijf dan normaal. Want meestal is het uit te houden en met dat hoofd dat probeert positief te zijn te negeren. Maar nu is hij er, overal, maar op een paar belangrijke punten toch wel overheersend. Een dag is niet erg, een paar ook niet zelfs een mindere week is te overbruggen. Maar nu zijn het er al twee. Meestal is bij mijn maandelijkse implantaat het hek een paar dagen van de dam, maar nu al twee weken. Aanvankelijk dacht ik nog dat het kwam omdat er een nieuwe therapie mee opgestart was, eentje met mogelijke pijnklachten in botten en gewrichten, want heel toevallig begon de pijn toen. Het weer doet er ook geen goed aan, dat weet ik uit ervaring.
Ik probeer het te negeren, maar helaas lukt het niet, mijn lijf weegt dus zwaar en mijn hoofd begint toch ook wel te wegen. Heel eerlijk … Ik heb de laatste dagen al meer dan 1 keer gedacht dat mijn lijf gewoon aangeeft dat het duidelijk geen zin meer heeft in de therapie, geen zin meer in het gif dat me hopelijk spaart van nieuwe tumoren.
Ik die werkelijk zó dankbaar is, dat deze therapie bestaat omdat ik zo van het leven hou, zo’n honger heb om te leven, heb getwijfeld of dit nu eigenlijk wel een verlenging is. Als het nu geen verlenging is, waarom doe ik dit mezelf dan aan? Die vraag heeft de laatste dagen al wel eens gespookt. Ik moet mezelf opnieuw herpakken, hopen dat het de winterblues zijn, het vochtige stormweer. De nood aan een break, een kleine time-out.
Mijn hoofd wil wel, maar het lukt even niet. Morgen bel ik mijn dokter. Ze gaat dit hopelijk even fixen. Ze weet me als het ware te bespelen. Dat doet ze al 4 jaar, ze doet dat goed en weet als geen ander hoe het moet. Met stip op 1 kent ze de beste reden om door te zetten… onze kleine meid, die groot word. Elke dag een beetje meer. Daar doe je dat voor, toch?
Ondertussen zoek ik wat rond naar hulp en lapmiddeltjes. Je weet immers nooit wie briljante tips heeft, of wat geweldige oplossingen zouden kunnen zijn.
En elke avond opnieuw hoop ik dat morgen opnieuw een betere dag is. Één met minder pijn, met een vederlicht hoofd dat opnieuw ”roos” kleurt.
Ééntje waarop het zonnetje schijnt en het vocht verdwenen is. Ééntje waarin ik opnieuw die ontembare drang heb om mijn dromen na te jagen. Mijn positieve vibes weer aanwezig zijn.
Ik hoop dat morgen zo ééntje is. Dat morgen weer alles ”loopt” zoals het hoort. Zonder kraken, zonder pijn, gewoon even in 1 nachtje gereset. Want als geen ander weet ik dat het ook snel weer beter kan gaan, zodra de overdosis eraf is denk ik.
Als geen ander weet ik dat die reset nodig is om sterker te worden. Om beter te worden. Maar eigenlijk als ik heel eerlijk ben had ik het toch liever anders gezien. Heb ik heimwee naar mijn oude lijf en mijn zorgeloze leventje voordien.
Ik probeer elke keer maar te denken dat het mij overkomt omdat ik het kan. Dus het positieve ikje is dan toch niet helemaal weg 😉
Morgen volgt vast de rest, krijg ik wat raad en lukt het weer beter. Dat is een mooi vooruitzicht vind ik. Dus de volgende blog gaat over ”back on track” op het schema ”positief”, op het schema ”project power – plan energie” 💪
En werk ik verder aan dat fittere lijf! Omdat dat de sleutel is voor de minste pijntjes! Ik probeer de stabiliteit te versterken, ik probeer de botten al lopend te voeden. En ik probeer zo ”gezond” mogelijk te eten en leven. Omdat ik er steevast in geloof dat al die dingen zorgen voor een beter hoofd!
Laat die roze lente vibes maar komen! PS: ik heb ze al gespot 😍
Schoon hè 😍
Ach ja de dipjes horen erbij, zolang de upjes overheersen zijn ze niet erg zeker. 🙈
Vandaag is het Wereldkankerdag… het is een dag om ”kanker” in de spotlight te zetten. Niet echt de ”kanker” maar wel alles er rond. Het onderzoek, de behandeling, de getroffen mensen met hun familie en vrienden,…
Op zo’n dag als vandaag sta ik even stil bij wat er gebeurt, of gebeurd is. Want 1 ding is zeker, het haalt je leven compleet overhoop. Ongewild, onverwacht, het sluipt binnen en overvalt. Je kan maar 1 ding doen, meegaan in een rollercoaster, hopend dat het iets uithaald, maar niets doen is als je ’t mij vraagt geen optie.
Je word geleefd in sneltempo, hoewel het ellendig lang lijkt te duren. En dan plots is er een dag dat je de draad weer probeert op te nemen. Met vallen en opstaan. Je word beter, je word sterker, maar nooit meer zoals het was.
En toch is het wondermooi om opnieuw te leven, misschien wel meer dan vroeger. Ik heb een fantastisch medisch team achter me staan, dat elke dag opnieuw voor me vecht (want ook al lijkt het voorbij, de behandeling loopt nog steeds)
Ik heb het geluk om zorgzame familie te hebben. Eentje waar ik op kan rekenen, eentje die in stilzwijgen mee lijd en de mindere momenten erbij neemt.
Ik heb het beste team om me sterker te maken. Team Energylab weet perfect de grenzen op te zoeken en te verleggen.
Ik droom weer op lange termijn! Ik durf me in de zotste avonturen storten. Omdat ik geen enkele kans wil missen.
En ik ben er me op zo’n dag als vandaag echt wel van bewust dat het ook anders had kunnen aflopen! Ik durf zeggen dat ik een survivor ben en hoop dat dat zo gaat blijven.
Ik ga voluit voor het leven met al wie ik liefheb, ik wil stralen, ik wil leven en ik wil delen dat positivisme ook een medicijn is, eentje zonder bijwerkingen. Ik wil delen dat ”bewegen” heel belangrijk is in de strijd tegen de bijwerkingen. Ik wil delen dat ”gezond eten” belangrijk is om zo veel mogelijk energie te hebben. En dat vooral genieten van al wat je mag meemaken en je leven mooi maakt.
De kanker die voel je niet, de therapie dat is een paar andere mouwen. Maar hij is er gelukkig. Dus op een dag als vandaag zou ik zeggen Fuck the cancer, blijf er tegen vechten, verlies de moed niet, hoe zwaar het ook is.
En sta ik even stil bij diegenen die constant moeten vechten en jammer genoeg zelfs de strijd verliezen… Iedere mens die de strijd verloor is een superheld en een belangrijk stukje in de zoektocht om deze rotziekte uit te roeien!
Dat was een zin die ik vandaag per toeval tegenkwam, bovendien was hij voor vandaag heel toepasselijk!
D-Day, dat is een beetje haat/liefde, ik weet dat het moet om mijn hoofd gerust te stellen. Doe ik het graag? Da’s een paar andere mouwen.
Met een bang hartje, een rugzakje geladen met stress ging ik op pad. Geen verwachting, gewoon gaan… De filetijd was voorbij, dus op een uurtje was ik in gasthuisberg. Goed op tijd daalde ik de kelder in, wat me zo elke keer ik de trappen doe (want ja dat is beter dan de lift) toch een beetje kerker gevoel geeft. Het lijkt gepantserd, voor de schadelijke stralen vermoedelijk. Maar het is er wel een pak gezelliger dan vroeger. De wachtkamer is ruimer en huiselijker gemaakt. Er staan nu goeie zeteltjes, gezellig in alle richtingen. Wat mijn hobby ”mensen kijken” wat camoufleert. Ik zette mij aan een tafeltje waar al een koppel zat, stil maar toch samen. Ongelooflijk boeiend want de man viel telkens in slaap, snurkte bovendien en dan vond hij het nog niet eens erg. Het was grappig en liet blijken dat ook anderen zich een beetje thuis voelen in wat ik thuis soms mijn ”buitenverblijf” noem. Wat eerst gigantisch eng en onbekend was, heeft nu iets geruststellend.
Ik had lectuur mee: een boek van een bijzonder boeiende mens Eric De maertelaere, een tijdschrift waarop ik me vanochtend getrakteerd had, de Running_be en nog een deeltje uit een cursus over eten. Allemaal boeiend, maar ik kan mijn aandacht er niet echt bijhouden. Ik ben vrij rap aan beurt voor de mammo… Ik had een lieve assistente daarvoor, niet echt de leukste job denk ik. Mensen pijnigen lijkt me niet zó tof. Maar al bij al valt het nog wel mee, het is zo een beetje als een interval training, ik tel af… Een uurtje later mag ik mee voor de echo. Ook een lieve dame die dat doet. Al had ik expliciet gevraagd om mijn hals ook mee te checken… Dat vond ze niet zo tof, dat was haar territorium niet. Maar na lang aandringen deed ze het toch. Die paar centimeter konden het volgens mij ook niet maken en voor mij zou het een wereld van verschil maken want ik had daar iets gevoeld en wou gerust zijn dat het oké was. Net dat stukje had me al die stress bezorgd. Ik had het maar tegen 2 mensen gezegd omdat ik geen onrust wou wekken.
Ik mocht vrij snel op consultatie bij mijn favoriete dokteres! Ze stelde me gerust, de beelden zijn prima, de echo is goed, en mijn hals dat was ook goed. Er zit iets goedaardigs dat groeit en krimpt met viruskes of koortsblaasjes. Het zit mee in men dossier en word mee opgevolgd. Ik krijg zoals altijd een hoop paperassen mee, een berg voorschriften, een massa info en vooral geruststelling! En dat is nodig! Het lijkt wel of die geruststelling uitwerkt naarmate de datum verder tikt.
Tot mijn grote plezier krijg ik het compliment om dit allemaal heel goed te doen qua sport/voeding en mindset! (Een beter compliment kan je niet krijgen) Ik mag wat minder streng zijn voor mezelf. Maar uit ondervinding weet ik dat het bij mij best alles of niks is. Iets ertussen is moeilijk…
Na de consultatie loop ik nog even de verpleegpost binnen waar ze een bloedtapje doen om te zien of er niks over het hoofd gezien word. En om nieuwe afspraken te maken. En daarna mag ik beschikken. Ik ben opgelucht, omdat alles goed was.
Ik in naar huis, stop onderweg even voor boodschappen, zet ze af. Ga langs mijn lieve vriendjes in de tuin en haal ons hondje dochterlief op. Ik breng de supporters op de hoogte van mijn topdag en nog voor ik het goed en wel besef krijg ik van mijn topdokter een mail dat de labo’s prima waren!
Over een geruststelling gesproken! Vandaag kan ik alleen maar beamen dat ik een echte ”gelukzak” ben!
Ik blijf erbij dat de kanker een reminder was die me heel hard wakker geschud heeft om wat zorgzamer te zijn voor mezelf. Ik heb er van geleerd. Ik besef maar al te goed dat geluk niet vanzelfsprekend is. Ik besef meer dan wie ook dat ik het geluk heb om een tweede kans te krijgen. Eentje die nog mooier is omdat ik er ten volste van geniet. Omdat ik nu weet wat belangrijk is, omdat ik weet wie belangrijk is. En omdat ik besef dat zelfs leven met beperkingen zó schoon kan zijn.
Al wat gebeurt is heeft deuren gesloten, maar ook geopend. En zoals het nu loopt (buiten de bijwerkingen) is het voor mij prima . Ik ben een tevreden mens en volgens mij is dat het mooiste wat er is.
Dus aan iedereen die dat blogje hier volgt … Merci voor de positieve vibes! Ook dit maakt van mij een contente madam!
Als je niets hebt om van wakker te liggen, geniet dan voor 200% ❣️
En als er toch iets is, er zijn zo veel mooie dingen waar je energie kan uithalen. Het is altijd de moeite. Denk niet waarom nu juist ik? Het is gewoon het lot, omdat het zo moet zijn. Ik heb altijd gedacht en nog… Het lot heeft mij uitgekozen, omdat ik dat wel kan, omdat het een wijze les zou zijn en omdat het me vooral laat voelen dat ik nu wel leef en dat deed ik vroeger te weinig. Ik werd vooral geleefd.
En tot slot besluit ik dat ik een fantastische fanclub heb! En dat mijn volgende blog over iets heel anders zal gaan, want ik denk bijna nooit aan zo’n dagen als vandaag, alleen als ze er zijn!
En waarover die volgende zal gaan??? Daar ga ik eens over slapen 😴
En zoals altijd zal ik er een fotoke bij doen over iets in de tekst … Deze gaan jullie nog niet gezien hebben, ik word er alleszins vrolijk van en moet geen toestemming vragen 😉
Wel, dit stukje zit al lang in mijn hoofd, maar tot nu toe heb ik er nog niet de tijd voor genomen om er even over te schrijven. Voor diegene die mij in real life kennen die weten dit of toch gedeeltelijk. Voor diegene die mij zien, die vermoedden het vast niet eens, voor de vreemden die weten het niet en de lotgenootjes, die gaan het herkennen.
Ik heb een beetje extra time… 3 uur om precies te zijn. 3 uur gekluisterd aan een baxter, Dat is niet echt lang, en je kan eens lekker niks doen. Maar hij komt regelmatig, zo 1 keer in 4 weken. Waarom??? Niet om de kanker uit te roeien, want dat zou gebeurd moeten zijn, of dat wil ik toch blijven geloven. En daar word ik ook nog voor behandeld, maandelijks met spuiten(vandaag heb ik er weeral eentje gehad, dus de dip komt eraan, dat weet ik uit ondervinding) en dagelijks met pillen. Je ziet dat niet aan mij, want ik heb weer haren, en ik durf leven, mensen zeggen dat ik straal. En net dat maakt dat je er weer perfect in orde uitziet, maar helaas niet bent. En daar lieve lezer wou ik het vandaag toch heel even over hebben.
Die baxter… Dat is er eentje met magnesium, want ik had van de bestralingen veel pijn in mijn ribben die “verbrand” zijn. Bovendien lag ik er wakker van, was mijn energievat constant leeg en voelde ik mij niet echt geweldig. Dus besliste mijn dokter om eens te proberen of magnesium dat probleem niet zou verlichten. Wel ik durf zeggen dat het beter voelt. Dat ik pijn bijna geen pijn meer in mijn ribben voel. Dus ik ben er heel dankbaar om.
Buiten de magnesium krijg ik nog een medicijn om mijn botten te versterken, want de anti-hormoontherapie breekt ze af. En daarvoor word dan weer aangeraden om calcium in combinatie met vitamine D bij te nemen. Dat probeer ik flink te doen, maar helaas is calcium niet zo goed voor de maag (soms komt er nog een maagbeschermerke bij). Dus het gaat op en af, hoewel ik iets nieuws gevonden heb dat mijn maag voorlopig beter verdraagt.
Was het dat? Nee uiteraard niet… Ik neem iets bij, een compleet vitamine preparaatje, per toeval ontdekt, omdat ik zoekende was naar mobielere gewrichten, want de anti-hormoontherapie maakt oud… Ik heb kurkuma bijgenomen maar dat gaf geen mega groot verschil (ik ben het lang blijven bijnemen omdat het ook tumorgroei vertragend zou werken, en alleen dat al is een kei goede reden) maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij Atrofit… Een kei uitgebreid en veilig preparaat. Ik heb het volgens de bijsluiter genomen, een grote pot helemaal leeg… En dan probeer ik uiteraard te zien wat er gebeurd als ik ermee stop, om zeker te zijn dat het werkt. Conclusie? Stram, stijf en mank… Dus ik heb opnieuw een grote pot besteld, en binnen de week was ik weer beter. Een aanrader dus!
En dan uiteraard nog iets op gynaecologisch voorschrift… Een probiotica, ’t kan geen kwaad, je krijgt er extra bescherming voor je slijmvliezen door en vooral dat is zeer welkom! Als dan die miljoenen goeie beestjes dan ook nog eens den darmflora pimpen, dan heb je 2 keer chance!
Ik krijg ook Serelys (ook iets natuurlijk zonder gevaar), tegen de vapeurkes, en wat ben ik daar dankbaar voor, want die ontregelde thermostaat, dat is vreselijk! en ik kus mijn twee pollekes, want met 1 pilletje per dag kan ik ze onderdrukken!
En dan last but not least… Mijn mega slaapprobleem is verbetert! Ik dacht dat het iets chronisch zou zijn, waarvan ik uitgeput zou blijven, iets dat niet kon opgelost worden omdat het leek of ik de hele apotheek al geprobeerd had, gaande van inslapers, doorslapers, slaappillen, rustgevende pillen, antidepressiva om mijn hoofd af te zetten, terwijl dat het probleem niet is… Ik heb veel geprobeerd, en ben blijven zagen bij al mijn dokters, tot er eens eentje zei: goh weet je wat je toch nog eens kan proberen??? Het is iets aanvullend, kan geen kwaad, maar misschien werkt het wel voor jou… Misschien moet je eens proberen om melatonine (je slaaphormoon) bij te nemen. We leggen hormonen stil, dus misschien is er daar een tekort en kan dat tekort aanvullen wel de oplossing zijn. Geef het een kans, wil je? Dus ik met mijn doosje naar huis… En ja het werkt! Ik ben nog steeds niet de beste slaper, maar ik slaap al! En ook dat is in een herstelproces heel belangrijk!
Dus het meest voor de hand liggende, heeft het langste geduurd om te proberen! Waarschijnlijk kunnen er nog dingen opgelost worden door tekorten aan te vullen, maar dat is een beetje out the box denken, een beetje uit het domein waarin gewerkt word door dokters. Ik ben hen ongelooflijk dankbaar, voor al wat ze gedaan hebben en nog steeds doen! Ze doen dat kei goed!!! En dat tweede leven bevalt me! Ik zou ondanks de bijwerkingen niet anders willen want ik ben gulzig naar meer leven. Ik leef zo graag! En liefst nog lang! Meestal ben ik niet bang voor later… Tenzij er dichtbij iemand hetzelfde meemaakt, of hervalt… Ik wil daar niet te veel aan denken, want stress is niet goed en begrensd je leven… Maar als het dan toch weer dichtbij gebeurt, staat mijn wereld even stil, maakt mijn hart vreemde sprongen, en ben ik wel bang… Wat het gebeurt en zelfs vaak, te vaak!
En daarom lieve mensen probeer ik bewust te leven, bewust te genieten, dankbaar te zijn voor alles wat ik nog wel kan en steeds te blijven lachen! Want ondanks alles is het leven zo schoon!
Dus ik verdiep mij in alle lectuur die ik tegenkom over voeding, bewegen en positief denken! Ik ben zo nieuwsgierig naar alles. Ik ben er van overtuigd dat voeding kei belangrijk is tijdens een behandeling, tijdens een herstelproces, of gewoon voor iedereen! De juiste voeding zorgt ervoor dat we zo veel mogelijk energie hebben om te beleven, zorgt ervoor dat we kunnen incasseren! Bewegen is ook zo belangrijk! Het hoeft geen topsport te zijn, maar bewegen doet leven! Hoe meer je beweegt, hoe soepeler gewrichten zijn, en hoe sterker je spieren zijn en dat is er nodig voor een zo fit mogelijk en energiek leven! En de kracht van het positief denken! Het is zo goed voor jezelf!!! Pech heeft iedereen, de ene al wat meer dan de andere! Maar probeer in die pech iets positiefs te zoeken, of er iets positiefs mee te doen. Het zal niet altijd even makkelijk lukken, maar positief denken kan je leren, net zoals juiste voeding en bewegen! Leer het en maak er een gewoonte van, je gaat me gelijk geven, het gaat je beter maken! Niet perfect, maar beter! En dat is een les die ik heb moeten leren! Om te overleven! Dus ik deel ze graag! Het vraagt moed en motivatie maar het is het waard!
GO WHIT THE FLOW AND ENJOY EVERY MOMENT!
Het is heus niet elke dag even makkelijk, zeker als er onzichtbare dingen zijn, de anti-hormoontherapie is SH*T, hij zorgt voor vele bijwerkingskes en pijntjes, voor een troebel brein dat de stomste dingen vergeet, mijn ventje of dochter lacht er soms mee, dat ik soms een tourette aanvalleke krijg, want ook die dingen ziet bijna niemand! Hoewel ik mentaal veel sterker ben geworden, zijn het die dingen die ik als vreed vervelend ervaar. Maar zonder die dingen was ik misschien al vergeten.
En net daarom of net daardoor wil ik me graag inzetten om mensen te inspireren! Ik durf werkelijk aan (bijna) alles beginnen, het ene plan al zotter dan het andere, maar daardoor VOEL ik dat ik LEEF en niet geleefd word!
Ik heb het de laatste tijd al zo vaak verteld, dat dat lopen een stuk van mijn therapie is. Hoe minder ik beweeg, hoe slechter ik me voel en hoe minder mobiel ik ben. Wat niet wil zeggen dat ik extreem veel en lang kan sporten/bewegen. Ik hoor niet in de groep die 5 u sport. Tenzij de ”elektrische fietstochtjes” naar en van school meetellen 😂. Hoewel ik probeer om zo veel mogelijk te bewegen. Want als ik toch eens een slecht momentje heb waarin mijn lijf weer eens niet mee wil en ik even pauze moet nemen voel ik dat direct en overal. En met dit te lezen ben ik er zeker van dat ik goed bezig ben!
Oefening kan helpen bij het voorkomen van borstkanker. Maar doet hoeveel u er toe?
Een nieuwe studie vergeleek het trainen van 30 minuten per dag versus 60 minuten op biomarkers die risico lopen op kanker. Dit is wat het heeft gevonden.Van DANIELLE ZICKL 2 OKT. 2019
Volgens een nieuwe studie in het tijdschrift Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention , kan regelmatige aerobe activiteit van gemiddelde duur en langdurige duur uw risico op het ontwikkelen van borstkanker helpen verminderen.
Beide groepen ervoeren een significante verbetering in biomarkers van het risico op borstkanker.
Matige aerobe activiteit gekwalificeerd als 150 minuten (2,5 uur) per week en hoge aerobe activiteit gekwalificeerd als 300 minuten (5 uur) per week.
Regelmatig lopen helpt niet alleen je mentale gezondheid en vermindert stress, maar het verhoogt ook je fysieke gezondheid: hardlopen helpt je risico op aandoeningen zoals diabetes type 2 , hartaandoeningen en zelfs bepaalde soorten kanker te verminderen .
Maar hoeveel moet u oefenen om die voordelen te behalen? Als we kijken naar preventie van borstkanker, is het antwoord misschien niet zo veel als je denkt, suggereert een nieuwe studie gepubliceerd in het tijdschrift Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention .
De studie, die een tweejarige follow-up is van de borstkanker- en inspanningstest in Alberta (BETA) , omvatte 400 kankervrije vrouwen in de leeftijd van 50 tot 74 jaar met als doel het effect van beide matige aerobe activiteit te vergelijken (150 minuten per week) ) of hoge aërobe activiteit (300 minuten per week) op een zogenaamde tussenliggende borstkanker biomarkers -of stoffen in uw bloed of urine die zijn indicatoren van het risico op borstkanker. Deze omvatten biomarkers zoals insuline, glucose, estron (een vrouwelijk geslachtshormoon), estradiol (een vorm van oestrogeen) en HOMA-IR (die insulineresistentie meet).
Vijf dagen per week gedurende een jaar konden de deelnemers elk type aerobe activiteit doen dat ze wilden. Degenen in de “gematigde” groep trainden 30 minuten per dag en degenen in de “hoge” groep trainden een uur per dag.
Na een jaar verbeterden de biomarkers in het algemeen voor beide groepen, maar geen van beide groepen zag een aanzienlijk grotere of betere verbetering ten opzichte van de andere. Dit betekent dat het doen van oefeningen van gemiddelde duur of langdurige duur uw risico op borstkanker nog steeds kan verminderen. (Het is vermeldenswaard dat sommige biomarkers – zoals oestrogeen en insuline – hetzelfde zijn gebleven omdat ze al laag zijn bij postmenopauzale vrouwen.)
“Als u een hoge insulineresistentie, ontsteking, lichaamsvetniveaus of andere biomarkers heeft, loopt u een verhoogd risico op het ontwikkelen van borstkanker,” Christine Friedenreich, Ph.D. , wetenschappelijk directeur van het Department of Cancer Epidemiology and Prevention Research van Alberta Health Service, vertelde Runner’s World .”En we weten dat als u fysiek actief bent, dit uw risico [op borstkanker] vermindert.
Uit eerder onderzoek is inderdaad gebleken dat lichaamsbeweging de insulineresistentie vermindert (een aandoening waarbij uw lichaam problemen heeft met het absorberen van glucose, waardoor bloedglucose zich kan ophopen in uw bloed), ontstekingen en lichaamsvet – en dat is belangrijk, omdat elk verband houdt met een verhoogd risico op borstkanker.
Betekent dit dat het geen voordelen heeft om langere runs of langere trainingen in te passen? Niet precies.
Vrouwen die 300 minuten per week trainen, hadden veel grotere verminderingen in lichaamsvet dan vrouwen die minder tijd trainden, zei Friedenreich. Dat is vooral belangrijk, omdat veel studies hebben aangetoond dat overgewicht of obesitas het risico op postmenopauzale borstkanker verhoogt, volgens Friedenreich. “Daarom is het verminderen van lichaamsvet – wat een teken is van obesitas – een manier om het risico op borstkanker na de menopauze te verminderen,” zei ze.
Het voordeel, volgens Friedenreich, is dat terwijl het binnenhalen van 150 minuten (2,5 uur) aerobe activiteit per week al fantastisch is – en zal helpen om je risico op borstkanker te verminderen – het bereiken van die wekelijkse markeringen van 300 minuten (5 uur) nog meer voordeel. Blijf dus je lange runs, snelheidstrainingen en dagelijkse runs doen. Zelfs als het slechts een paar snelle kilometers zijn, zullen ze oplopen.DANIELLE ZICKL Associate Health & Fitness EditorDanielle is gespecialiseerd in het interpreteren en rapporteren van het nieuwste gezondheidsonderzoek en schrijft en bewerkt ook diepgaande servicestukken over fitness, training en voeding.
Conclusie? Bewegen doet leven! Geeft meer kwaliteit, geeft een frisser hoofd, minder stress, minder kans op vreselijke ziektes en hun bijhorende behandeling. Dus het is het overwegen en volhouden waard! Als je nog twijfelt, probeer dat klikje in je hoofd te maken, voor je moet ervaren hoe een behandeling van zo’n ziekte voelt. Geloof het van mij, het is allesbehalve aangenaam in het heetst van de strijd en de strijd die je achteraf onzichtbaar strijd, die strijd die mensen niet zien en waarvan ze denken dat die er niet meer is omdat ze het niet zien aan jou want je ziet er goed uit en kan toch alles, dat is reden genoeg om beter te voorkomen! En ook hier zeg ik doen hè mensjes!!!
Alvast veel succes om die goeie gewoonte aan te leren! Als je nog aanmoediging nodig hebt hoor ik het graag 😉
Drie weken lang heeft de battle geduurd, en dat em hevig was!!! Stressy weekjes maar super blij dat ik heb doorgezet!!! (Sorry voor de stalking 🙈)
Het is officieel bevestigd!!! Joehoe!!! Ik had zondag om 24 u de derde plaats!!! Met 1221 stemmen!!! Dikke dikke dikke merci!!! 1221 maal bedankt!!! Voor elke stem, voor iedereen die heeft gedeeld, mee promo gevoerd, mee op pad is gegaan om stemmen te ronselen, achter mijn zotte avontuur stond, mee in spanning gezeten heeft of wat dan ook… Jullie waren geweldig!!! Zonder jullie was het nooit gelukt!!! Ik ben zó blij en zó dankbaar dat ik mee door mag naar de volgende ronde!!!
Wat houd dit in???
Eerst en vooral volgen er een paar testen waaronder sportmedische keuring, lichaamssamenstelling scan en een conditie test. Daarna word er een schema op maat gemaakt en krijg ik een coach om dat allemaal mee te begeleiden zes maanden lang. En dit allemaal word verzorgd door het energylab. (Dit deel op zich is al zalig!!!)
Er zijn in deze ronde ook 2 loopevenementen voorzien.
Uiteindelijk wordt in april de definitieve winnaar gekozen om in New York te lopen. Dat is nog even ver van mijn bed show, ik ga vooral al heel erg genieten van deel 1! Jullie worden op de hoogte gehouden voor de laatste ronde!
Ook mijn mede strijders wil ik proficiat wensen en danken voor de sportieve strijd! En Sorry aan diegene die niet in de top 3 geraakt zijn ik had het jullie ook gegund… Maar ik wou dit zó graag dat ik ben blijven strijden, maar jullie hebben dat ook kei goed gedaan!
Lieve mensjes, ik ga jullie warme hart nooit vergeten! Dat er heel veel mensen achter mij stonden wist ik, maar dit is zo hartverwarmend… En hopelijk kan ik het verschil maken om mensen aan te moedigen te sporten omdat het zo belangrijk is voor een goed gevoel! Niet alleen na de kanker maar ook voor een gezonde mens!!!
Dikke merci jullie waren FANTASTISCH!!! ❤️
Liefs,
Roxanne
Nog even ter aanvulling…
Wie je ook bent, wat je ook meemaakt, je kan niet alles kiezen wat er op je pad komt. Maar weet 1 ding, de manier waarop je ermee omgaat kies jij zelf! Als ik met mijn prettig gestoorde ikje al maar 1 iemand aan het bewegen krijg is dat al een overwinning, want lieve mensjes dit is zó belangrijk!
Voel je nooit schuldig wanneer je je loop of wandelschoenen aan trekt, wanneer je er met de fiets op uit trekt of wanneer je wat dan ook van sport gaat doen! Want het is bewezen… bewegen doet leven! Het zorgt voor zuurstof in je lichaam, voor frisheid in je geest, en voor beweeglijkheid. Elke stapje loont de moeite van hoe ver je ook komt! Probeer het, hou vol en voel het! Het maakt een groot verschil!
Ik heb een grote reminder moeten krijgen om dat in te zien, en heb het geluk gehad dat die op tijd kwam. Want ik was mezelf helemaal in de vernieling aan’t leven. En het is jammer dat het kanker moest zijn, want dat hoefde niet en dat heb ik niet gewild. Maar ik heb er ó zo veel van geleerd! En dat was mijn lesje … Geef nooit op, durf dromen, jaag dromen na, (bijna) alles kan! Als je er zelf maar in gelooft 😍 dus leef, geniet, voel, ervaar en besef hoeveel mensen er achter je staan en je bewonderen omdat je durft!
En vooral… heb je fans lief! Ze geven je vleugels! Zeg het hen, wees dankbaar! Want dat is het mooiste van allemaal!!! Dankbaarheid voor alles!!! Bewondering voor kleine dingen!!! Ook al loopt niet altijd alles zoals gehoopt… everything happens for a reason! Think Pink
Dan is het afhangen van iemand anders zijn goede wil! Ik durf zeggen dat ik veel fans heb met hele warme hartjes! En dat ik die ontzettend dankbaar ben! Het gevoel hebben dat zo veel mensen meewerken aan wat begon als een spannende uitdaging! Awel dat ze spannend is…
Zoals vorig korte blogje liet zien, zoek ik nog steeds heel veel stemmen! Ik ben ervan overtuigd dat die top 3 halen en houden bereikbaar moet zijn!
Als alle fans een beetje tijd nemen dan komt dat dik in orde! Ik geloof dat het kan en dat is het begin! Ik heb het boek ”the secret” gelezen, awel dat moet elke twijfelachtige mens eens lezen. Het gaat over twijfelen, overtuigd zijn van iets, de kracht van het positief denken… Dat is echt het begin van doelen bereiken, daar ben ik zeker van! Wat natuurlijk niet wil zeggen dat echt alles mogelijk is hé. Vooral bijna alles 😉
En zo zorgde mijn prettig gestoorde Ikje vandaag weer voor onverwachte stemmen. Omdat ik den broekschijter in mij even in de hoek gezet heb. Want stemmen ronselen gaat niet als je twijfelt 🙈
En eigenlijk viel het best mee, dat durven… ik heb al voor hetere vuren gestaan. Mijne maat lacht er altijd mee, gij hebt echt van niks meer bang hè? En dan zeg ik van bijna niks meer, enkel van hervallen, misselijk zijn en dood gaan! Maar dat is pas voor binnen 60 jaar hè. Dus daar moet ik nu nog niet van wakker liggen 🙈
Ik ben hier flink mijn best aan ’t doen mijn lijf te verwennen, want buiten alle spanning, heeft dat het vreselijk moeilijk met de overgang van zomer naar herfst! Vocht en kou… ik haat dat eigenlijk voor mijn goed gevoel. Ik heb dan veel meer ongemakken en pijntjes. Plus dat ik mijn dip spuit weer gehad heb, een baxtertje minder moeheid dat toch ook wel wat tijd nodig heeft. En een mega shot antibiotica uit schrik voor een ontsteking na een bezoek bij de kaakchirurg 🤔 door de bifosfonaten zijn tandproblemen oplossen een hele uitdaging! En de combi van alles met die ingreep erbij geeft me nu niet bepaald Duracell feelings! Maar bon daar over zagen haalt niet uit…
Het is alleen wel confronterend als ze weer eens zeggen, je bent toch goed, alles is toch oké en voorbij? Tot ik dan even helemaal mezelf ben en zeg dat het helemaal nog niet voorbij is, dat de therapie nog loopt en wel iets complexer is dan dat men denkt en ziet. Maar ook dat hoort erbij. Mensen die jouw denken te kennen en kei juist inschatten… ik moet dan diep in men binnenste kalm blijven en dan leg ik even uit hoe het echt zit. De reacties daarop zijn hilarisch, ze zouden eens moeten weten…
Gelukkig weet ik beter, snoer ik hen de mond en vertel hen dat ik hoop dat ze nooit zelf zoiets meemaken.
Genoeg daarover… Nu weer even naar de New York uitdaging, mensen die gestemd hebben, tijd gemaakt hebben om het te doen en soms uit te zoeken hoe het moeten, om het te delen, om overal promo te voeren, of welke inzet dan ook! Jullie zijn fantastisch! Jullie laten me voelen dat ik leef! Jullie laten me voelen hoe erg jullie meeleven! Jullie aanmoediging geeft mij vleugels! Het is zo hartverwarmend! Ik ben dol op jullie! Ik ben jullie ongelooflijk dankbaar, want zonder jullie was ik nooit zo ver gekomen! En zonder jullie was ook dit project niet mogelijk!
Ik ben de NN Running Club dankbaar voor deze uitdaging!
Ik ben think pink dankbaar om een ambassadeur te mogen zijn!
Ik ben het Runners lab dankbaar voor hun sublieme service en enthousiasme!
Ik hou van alle fans!
Met in het bijzonder mijn liefste maateke en kleine prinses!
Mijn hele familie/schoonfamilie en vriendenfamilie/ mijn vaste loopmaatjes!
DANK JE WEL ❣️
Ik sta voor eeuwig in het krijt!
PS stemmen kan dus zoals ik al zei nog steeds via deze link: http://www.nnrunningclub.be/nl/voting/ en dan uiteraard kiezen voor filmke 14 😍😍😍 dat kan nog tot zondag 29/9 dus doen hè!
Ik heb het even laten bezinken, die spanning… uiteindelijk moet ik toegeven dat de saaie witte wachtkamer zonder ramen veranderd is. Ze hebben grote werken gedaan want er is een heel nieuw ” woman health center ” gebouwd! Een prachtig gebouw, vol ramen, meerdere wachtkamers en voorzien van vele nieuwe snufjes. Maar het wachten duurt er en blijft er duren, dat is niet veranderd. Hoewel de dokter zich verontschuldigde, ze werken eraan. Dus er is hoop!
Maar aangezien je graag geholpen word, neem je dat er zonder probleem bij!
Ik kwam eerst bij een assistent voor het vooronderzoek, de vragen, en de bespreking van de scan. Zo gaat dat gewoonlijk, dan bespreken ze met de prof. En dan komt hij mee binnen. Dit keer voor fantastisch nieuws! De scans waren goed! Mijn botkwaliteit is lichtjes verbetert! Wat wil zeggen dat de therapie aanslaat, dat de loopjes hun werk doen en dat mijn healthy lifestyle en goede moed beloond worden!
In één woord… GEWELDIG!!! Hier doe ik het voor, die grenzen opzoeken, informatie verzamelen, veel lezen, lopen, core en stabiliteit trainen, elke week langs mijn kinesist gaan om alles los te werken, gezond eten en kokkerellen, kortom alles proberen om te verbeteren! En er in blijven geloven dat dat allemaal loont en de moeite waard is!
Als je dus zo’n resultaten krijgt is dat voor mij dikke onderscheiding! Van meer droom ik niet! Hier ben ik zó blij om! Het zit em in de kleine dingen! En ja lieve lezers, iedereen die wil, die motivatie heeft en wilskracht, kan al zijn dromen nagaan! Dus doen zou ik zo zeggen!
Dit resultaat maakt natuurlijk nog hongerig naar meer! Naar meer info, meer zoeken wat de juiste balans brengt, en durven dromen op langere termijn! Het geeft energie om verder te gaan, en te gekke dingen te doen! Om uitdagingen aan te gaan, nieuwe recepten te proberen, mensen aan te moedigen en zó veel meer!
Ik blijf erin geloven, dat mijn tweede kans, nog zoveel mooier is en word dan de eerste! Ik durf geloven dat mijn lijf een reminder heeft gestuurd, eentje die ik nodig had,(natuurlijk moest de kanker die reminder niet zijn, had het minder heavy mogen zijn, zonder de stress dat dat vieze beest alles kan verwoesten op heel korte tijd, zonder dat je het beseft en voelt, en nu de onzichtbare therapie moet ondergaan want je ziet er o zo goed uit en doet zo je best, dat het niet anders kan dan dat je weer oké bent) een reminder die ik nodig had om te leren, om te leren met vallen en opstaan, om mezelf te leren kennen, mezelf liever te zien, om mezelf beter te verzorgen, zowel geestelijk als lichamelijk, zodat ik een beter mens geworden ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Dus uit iets slechts kan ook iets goeds verder komen!
Conclusie, ik mag twee jaar wachten voor de volgende botscan en bespreking! Dat is weeral één stresske minder per jaar!
En last but not least…
Lieve lezers, op naar nog vele schrijfsels die voor mij therapeutisch werken en voor jullie hopelijk inspirerend zijn! Op naar nog vele zotte plannen uitvoeren zodat ondanks al wat er gebeurt het leven toch de moeite waard is en bovendien ook héél schoon is!
Project Power ~ Plan energie 