Met volle angst vooruit!

• 

Dat was een zin die ik vandaag per toeval tegenkwam, bovendien was hij voor vandaag heel toepasselijk!

D-Day, dat is een beetje haat/liefde, ik weet dat het moet om mijn hoofd gerust te stellen. Doe ik het graag? Da’s een paar andere mouwen.

Met een bang hartje, een rugzakje geladen met stress ging ik op pad. Geen verwachting, gewoon gaan… De filetijd was voorbij, dus op een uurtje was ik in gasthuisberg. Goed op tijd daalde ik de kelder in, wat me zo elke keer ik de trappen doe (want ja dat is beter dan de lift) toch een beetje kerker gevoel geeft. Het lijkt gepantserd, voor de schadelijke stralen vermoedelijk. Maar het is er wel een pak gezelliger dan vroeger. De wachtkamer is ruimer en huiselijker gemaakt. Er staan nu goeie zeteltjes, gezellig in alle richtingen. Wat mijn hobby ”mensen kijken” wat camoufleert. Ik zette mij aan een tafeltje waar al een koppel zat, stil maar toch samen. Ongelooflijk boeiend want de man viel telkens in slaap, snurkte bovendien en dan vond hij het nog niet eens erg. Het was grappig en liet blijken dat ook anderen zich een beetje thuis voelen in wat ik thuis soms mijn ”buitenverblijf” noem. Wat eerst gigantisch eng en onbekend was, heeft nu iets geruststellend.

Ik had lectuur mee: een boek van een bijzonder boeiende mens Eric De maertelaere, een tijdschrift waarop ik me vanochtend getrakteerd had, de Running_be en nog een deeltje uit een cursus over eten. Allemaal boeiend, maar ik kan mijn aandacht er niet echt bijhouden. Ik ben vrij rap aan beurt voor de mammo… Ik had een lieve assistente daarvoor, niet echt de leukste job denk ik. Mensen pijnigen lijkt me niet zó tof. Maar al bij al valt het nog wel mee, het is zo een beetje als een interval training, ik tel af… Een uurtje later mag ik mee voor de echo. Ook een lieve dame die dat doet. Al had ik expliciet gevraagd om mijn hals ook mee te checken… Dat vond ze niet zo tof, dat was haar territorium niet. Maar na lang aandringen deed ze het toch. Die paar centimeter konden het volgens mij ook niet maken en voor mij zou het een wereld van verschil maken want ik had daar iets gevoeld en wou gerust zijn dat het oké was. Net dat stukje had me al die stress bezorgd. Ik had het maar tegen 2 mensen gezegd omdat ik geen onrust wou wekken.

Ik mocht vrij snel op consultatie bij mijn favoriete dokteres! Ze stelde me gerust, de beelden zijn prima, de echo is goed, en mijn hals dat was ook goed. Er zit iets goedaardigs dat groeit en krimpt met viruskes of koortsblaasjes. Het zit mee in men dossier en word mee opgevolgd. Ik krijg zoals altijd een hoop paperassen mee, een berg voorschriften, een massa info en vooral geruststelling! En dat is nodig! Het lijkt wel of die geruststelling uitwerkt naarmate de datum verder tikt.

Tot mijn grote plezier krijg ik het compliment om dit allemaal heel goed te doen qua sport/voeding en mindset! (Een beter compliment kan je niet krijgen) Ik mag wat minder streng zijn voor mezelf. Maar uit ondervinding weet ik dat het bij mij best alles of niks is. Iets ertussen is moeilijk…

Na de consultatie loop ik nog even de verpleegpost binnen waar ze een bloedtapje doen om te zien of er niks over het hoofd gezien word. En om nieuwe afspraken te maken. En daarna mag ik beschikken. Ik ben opgelucht, omdat alles goed was.

Ik in naar huis, stop onderweg even voor boodschappen, zet ze af. Ga langs mijn lieve vriendjes in de tuin en haal ons hondje dochterlief op. Ik breng de supporters op de hoogte van mijn topdag en nog voor ik het goed en wel besef krijg ik van mijn topdokter een mail dat de labo’s prima waren!

Over een geruststelling gesproken! Vandaag kan ik alleen maar beamen dat ik een echte ”gelukzak” ben!

Ik blijf erbij dat de kanker een reminder was die me heel hard wakker geschud heeft om wat zorgzamer te zijn voor mezelf. Ik heb er van geleerd. Ik besef maar al te goed dat geluk niet vanzelfsprekend is. Ik besef meer dan wie ook dat ik het geluk heb om een tweede kans te krijgen. Eentje die nog mooier is omdat ik er ten volste van geniet. Omdat ik nu weet wat belangrijk is, omdat ik weet wie belangrijk is. En omdat ik besef dat zelfs leven met beperkingen zó schoon kan zijn.

Al wat gebeurt is heeft deuren gesloten, maar ook geopend. En zoals het nu loopt (buiten de bijwerkingen) is het voor mij prima . Ik ben een tevreden mens en volgens mij is dat het mooiste wat er is.

Dus aan iedereen die dat blogje hier volgt … Merci voor de positieve vibes! Ook dit maakt van mij een contente madam!

Als je niets hebt om van wakker te liggen, geniet dan voor 200% ❣️

En als er toch iets is, er zijn zo veel mooie dingen waar je energie kan uithalen. Het is altijd de moeite. Denk niet waarom nu juist ik? Het is gewoon het lot, omdat het zo moet zijn. Ik heb altijd gedacht en nog… Het lot heeft mij uitgekozen, omdat ik dat wel kan, omdat het een wijze les zou zijn en omdat het me vooral laat voelen dat ik nu wel leef en dat deed ik vroeger te weinig. Ik werd vooral geleefd.

En tot slot besluit ik dat ik een fantastische fanclub heb! En dat mijn volgende blog over iets heel anders zal gaan, want ik denk bijna nooit aan zo’n dagen als vandaag, alleen als ze er zijn!

En waarover die volgende zal gaan??? Daar ga ik eens over slapen 😴

En zoals altijd zal ik er een fotoke bij doen over iets in de tekst … Deze gaan jullie nog niet gezien hebben, ik word er alleszins vrolijk van en moet geen toestemming vragen 😉

•