Tag: think pink

Geplaatst op

Spanning

Ik heb getwijfeld of ik hierover een blogje zou schrijven, maar aangezien ik jullie de wereld achter de schermen van de kankerbehandeling wil laten zien, of al wat erbij hoort ga ik ervoor!

Het is weer zo een controledag, gewoon routine, niks bijzonders. Na aanvang van mijn anti-hormoontherapie, werd standaard een scan gemaakt om mijn botten te meten. Eerst en vooral om te zien hoe de chemo erop ingewerkt had, en om te kijken in welke staat ze waren.

Zo’n scan is een luxe scan, je krijgt er een goei ”bed” waar je mag gaan opliggen met de nodige kussens en attributen erbij om alles perfect te meten. Lang duurt het niet, ik denk maximum een kwartiertje, dus dat is best oké. Vandaag had ik geluk, er zat niemand voor mij in de wachtkamer, waarschijnlijk omdat het file was onderweg en de meeste mensen daar niet op gerekend hadden. Ik dus wel, zoals gewoonlijk, dus ik was dan ook ruim op tijd.

Ik heb dus weer chance dat ik anderhalf uur mag wachten, en dat ik door de vroegte een plekje heb bemachtigd in het zonnetje, in de cafetaria met een heerlijk koffiemomentje! Geef toe er zijn er die het slechter hebben.

Maar los daarvan, ben ik er me van bewust dat ik ook voor dit routine onderzoek, weer in spanning ben. Ik heb er geen last van, van die gezondheidsstresskes. Ik kan dat kei goed loslaten, en zo moet dat ook, want wat voorbij is is voorbij. En wat komen gaat kan ik niet veranderen. Maar op een controle dag is het er toch… Niet echt vreemd vermoed ik, en waarschijnlijk heeft iedereen dat wel. Ik weet ook exact wanneer de stress komt. Hij begint op het moment dat ik in de auto stap.

Eerst en vooral weet je nooit hoe lang je moet rijden over het traject. In de vakantie periode valt dat meestal wel mee. Maar toch had ik vandaag file! Omdat ik in het spitsuur zat. Dat bezorgd me van op mijn oprit stress, de onwetendheid wanneer ik op men bestemming aankom. Ik heb dan slappe armen en slappe benen. En ik krijg er een flinke knoop van in men maag. Tegen de tijd dat ik arriveer in ”mijn buitenverblijf” zoals ik het altijd noem, moet ik meestal súper dringend naar ’t toilet. Als ik al kan wachten tot daar, het gebeurt ook dat ik onderweg stop, ik ken de plekjes al waar toiletten zijn.

Één groot voordeel, als ik op de weegschaal moet ben ik alle overtollige ballast al kwijt 😂 Dat zijn die kleine gelukskes, weet je nog wel?

Ik blijf in spanning, omdat ik weet dat ik in de volgende wachtkamer minder chance ga hebben. Professor Verhaeghe is immers een man met een drukke planning en ik moet er pas late voormiddag zijn. Wat de wachttijd ook doet oplopen. Bovendien moet de man die de scan genomen heeft nog wat berekeningen maken, dus mijn geduld wordt weer uitgebreid getest… Dat wil zeggen dat de slappe armen en benen blijven. Dat ik reuze honger ga krijgen, maar ook daarop ben ik voorzien. Ik weet ondertussen dat het geen luxe is om een picknick te voorzien! Samen met een to do list qua mailing, een goed boek, of eender wat afleiding brengt.

Het is vooral niet weten wat er komen gaat, dat die spanning veroorzaakt. Ik ben goed gelovig en ga er altijd vanuit dat alle resultaten goed gaan zijn. En als het niet zo zou zijn, dan zien we dan weer wel. Ik weiger toe te geven aan angst, want daar kom je nergens mee. En uiteindelijk weet ik dat ik in goede handen ben, of beter gezegd, in de beste handen. En wat ben ik daar blij voor. Ik heb een fantastisch medisch team achter mij, eentje dat begint bij mijn huisartsen, want ik prijs me gelukkig, ik heb er 3! Als zij niet de juiste beslissingen genomen hadden en ”snel” beslist hadden dan zat ik hier niet meer. En UZ Leuven, ik kom er liever niet. Maar ondertussen voelt het bijna als een tweede thuis. Ik weet er de weg, en ik voel me er veilig!

En mijn hele team thuisfront en fans, laten me voelen dat ik niet alleen ben. En dat noem ik geen ”klein gelukske” maar een ”groot geluk”! Ik weet dat er altijd wel iemand klaarstaat om me op te vangen als het nodig is, waarvoor mijn eeuwige dank! 💕

En tot slot, op controle komen doe ik bijna altijd alleen. Omdat ik dat zo wil, ondanks dat er wel altijd iemand zou willen meekomen. Ik ben op zo’n dag niet het beste gezelschap, ik ben dan zwijgzaam (wat bijna niet te geloven is) dus ik wil er niemand mee lastig vallen. En het geeft rust om op zo’n moment mezelf te kunnen zijn.

Dus op hoop van goed geluk, ga ik nu mijn plekje in de zon ruilen, voor een witte wachtkamer, zonder ramen, waar allemaal mensen zitten wachten voor hetzelfde. Die ene dokter zien, die beslist over jouw welzijn!

En… Ook dit hoort bij de vrouw die probeert haar leven op rails te krijgen. Die haar uiterste best doet om ongemakken zo veel mogelijk tegen te werken en te verstoppen. De vrouw die probeert telkens weer te lachen, die er probeert te staan, voor ’t werk, voor de mensen rond mij. En die aanzien word als de patiënte die genezen is, en waarbij alles voorbij is. Om dit taboe te doorprikken en bespreekbaar te maken ben ik met deze blog begonnen. Hopelijk verandert het iets, of kan ik er mensen mee helpen. Want dit is wat het is, kanker of de behandeling ervan stuurt je hele leven en je hele welzijn. En dat word vaak vergeten.

Tot schrijfs!

x

Geplaatst op

Follow your dreams…

Er is bij mij een vroeger en een nu… Ik kan eigenlijk niet echt zeggen welk moment het beste is of was. Het staat los van mekaar.

Vroeger was ik de gejaagde versie van mezelf, de controlefreak, het meisje dat zo hunkerde naar bevestiging. Ik probeerde perfectie na te streven en legde de lat heel hoog. Omdat ik dacht dat ik er op die manier alles kon uithalen wat erin zat, en omdat ik dacht dat anderen daar gelukkig van werden. Dus ik leefde tegen 200 per uur. En dat kan natuurlijk niemand volhouden. Maar ik had geen zorgen, ik dacht de wereld aan te kunnen, en vooral zo bezig te blijven.

En toen kreeg ik geluk bij ongeluk! Ik kreeg een mega ”reminder” en dan nog wel heel goed op tijd… 32 jaar en kanker, dat woord heb ik lang niet kunnen uitspreken. Maar het is wat het is. De kanker met zen hele behandeling erbij zou ik niet willen over doen voor alle duidelijkheid. De reminder daarin tegen, daar ben ik dankbaar voor. Hij was een eye opener. Ééntje waar ik elke dag opnieuw blij voor ben.

Dus de nu… Ik ben veranderd, ik ben een betere versie geworden, mentaal dan, (lichaamelijk dat is een paar mouwen, daar word aan gewerkt) maar over het mentale daar wou ik het even over hebben.

Ik kan niet meer alles (soms is dat een vreselijke teleurstelling) maar anderzijds, ik moet kiezen. Ook niet altijd leuk, maar je denkt na over dingen, je weegt dingen af, de voordelen, de nadelen. Net omdat je niet anders kan. Je kiest sneller, je volgt je hart meer, dus ook je dromen.

Als je het moet stellen met minder energie, als je het moet stellen met een chaotisch brein. Dan hoeft er eigenlijk niet te veel tamtam te zijn, dan focus je op wat je energie geeft, en niet wat je alleen energie kost. Dan focus je op mensen die het waard zijn, op mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat het wederzijds is. Je hoeft niet iedereen vaak te zien. Er zijn immers kanalen genoeg om contact te hebben. En zij die belangrijk zijn, die zijn er als het nodig is, dag en nacht. Altijd, niet persé altijd lijfelijk, ze zijn er gewoon, in je hart!

De keuze van de dromen… Ik droom niet van spectaculaire dingen, maar ik droom van gewone dingen, van dingen die haalbare kaart zijn, gewoon genieten van elk moment is voor mij meer dan oké. Ik ben er me van bewust dat elk moment ééntje extra is. En daar ben ik heel blij mee! Ik ben wel impulsiever in beslissen, uitstel en alles blijven afwegen is tijdverlies, droom ik van iets, heb ik er kei veel zin in, en vind mijn wederhelft en kleine prinses het oké, dan doe ik het, of doen we het. Dus het motto al waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen is bij mij van toepassing.

Wat anderen daar van vinden, dat weet ik niet, ik stel die vraag ook niet. Ik weet alleen dat mijn maatje overlaatst zei, je bent veranderd, je bent een betere versie van jezelf geworden. En toen ik om uitleg vroeg, kon ik eigenlijk alleen maar constateren dat het vooral komt, omdat ik niet meer twijfel aan mezelf, omdat mezelf liever zie, omdat ik veel beter voor mezelf zorg, omdat ik graag vrolijk leef, en vooral geniet! Ik geniet en ik leef nu en ik leef echt. Ik heb meer te geven, net omdat er grenzen zijn, die ik bewaak, en binnen die grenzen is er plaats voor dromen, voor genieten, en voor graag zien, en dat voelen mijn naasten, ze zijn nóg belangrijker geworden! En dat net hij dat opmerkte en ook zei, dat maakte het zó bijzonder!

Dus alle dingen die ik graag wil doen, waarvan ik geloof dat het kan, waarvoor ik wilskracht en motivatie heb, en vooral waar mijn oogskes van gaan blinken, die doe ik!

En dat was de wijze les die ik kreeg toen ze mijn hart even lieten stilstaan, maar mijn ogen lieten open gaan!

Ik kan alleen maar zeggen voor mijn lieve lezers… laat voor jullie een reminder niet nodig zijn. Maar leef hier en nu, geniet en dans door het leven, want je hebt er maar 1! En lach… zo veel je kan! Omdat het fijn is en aanstekelijk werkt! En omdat ondanks alles wat je meemaakt het leven toch zó mooi is!

Greetings 😘

Geplaatst op

Run grateful. Every mile is a gift!

Even over de titel… Elke mijl of kilometer is een kadootje! Elke nieuwe dag is extra! Voor mij, voor jou, en voor iedereen! We staan er niet genoeg bij stil, maar het is zo! Wees dankbaar voor het leven, geniet ervan, heb lief, doe waar je van houd en leef nu en hier! Stel niet uit wat vandaag nog kan, maar doe! Droom, plan en voer uit! We hebben maar 1 leven, en dat is nu. Je hoeft geen grote reminder te krijgen om dat te beseffen. Want het is voor iedereen zo dat vandaag de laatste dag kan zijn.

En dan over mijn persoonlijke coach, ik kon zo een programma kiezen voor een doel, ik heb er niet echt grote, die doelen, (buiten een lang gezond leven 🙈) maar de Polar vroeg ernaar toen ik hem instelde. Dus hij helpt me en moedigt me aan. En dat is fijn! Ik heb een paar conditie testen gedaan, ik probeer dat jaarlijks te doen, voor de stand van zaken te meten, want meten is weten hè… De test op zich is oké, maar de begeleiding vind ik niet persoonlijk genoeg. Als je geen doel opgeeft krijg je een basic beweeg plan, dat is jammer, want daar heb ik geen coach voor nodig, met een portie gezond verstand en wat opzoekwerk sta je al ver. Dus wat ben ik met zo’n basic plan? Totaal niets…. Nochtans vraag ik expliciet voor de testing wat ik wil en telkens beloven ze me dat dat in orde komt… Wat ik wil? Een goede begeleiding, een goed plan, in mijn project Power! Ik wil me frisser voelen, beter, sterker. Ik wil daar kei hard voor gaan. Want mijn doel is zo lang en zo goed mogelijk leven! En liefst met zo weinig mogelijk beperkingen, als het even kan. Maar zo’n coachen willen doelen, kilometerdoelen of snelheidsdoelen denk ik. Ik zou denken dat het een uitdaging is om iemand te begeleiden zoals ik. Maar dat zal uit de comfort zone zijn denk ik. Misschien is dat geen goede reclame, of geen einddoel waar je fier op kan zijn en mee kan uitpakken. Maar het zou ó zo geweldig zijn voor mij en voor alle anderen. Ik denk dat er meer mensen zijn die niet op een maniakale manier willen verbeteren. Je hoeft daar niet ziek voor geweest zijn. Ook een basic mens met een basic plan zou daar goed mee zijn. Tot hier mijn ergernis over de testing en opvolging, dus als er lezers zijn die tips hebben, zend ze door, ik ben er dankbaar voor!

Mijn Polar is er elke dag, hij motiveert en laat bewegen, hij geeft de stand van zaken, de doelen qua bewegen/Rust/Slaap. En hij doet dat niet slecht! Ik ben er zeer tevreden mee! Blij dat ik hem mag proberen! En als ik er één aanschaf, dan weet ik ondertussen het verschil tussen de fitbit, TomTom en Polar!

Vandaag liet mijn machientje dus zien dat mijn doel bereikt was! Mijn loopje verbeterde al mijn wensen! Dat heb ik dus goed gedaan, ik mag fier zijn op deze Sunday/runday! Daar krijg ik dus instant happy feelings van!Bovendien was het gezellig, want ik had een andere RunSter bij, en in gezelschap lopen is leuker dan alleen! En om te stoefen… Mijn RunSterren zijn de beste! ⭐ Ze helpen me één voor één bij mijn project! Onbewust denk ik, met liefde en plezier hoop ik! Ik ben fier op hen en dat mag geweten zijn! Ik zie hen één voor één graag! Omdat ze er altijd zijn! Omdat het altijd gezellig is! Dus ik kan beamen, sporters beleven meer!

Aan iedereen die dus nog twijfelt, sporten is leuk, geeft een goed gevoel, smeed vriendschappen, geeft je energie en happy feelings! Kortom elke kilometer is er eentje naar jouw verbeterde versie!

Fijn weekend en vergeet niet dat het vandaag is! De grote dag voor grote dromen! 😍

Geplaatst op

Life begins at the end of your comfort zone!

Dit is zo’n typisch spreukje dat ik altijd in mijn achterhoofd hou wanneer het wat minder gaat. Een reminder… Ik Heb er zo verschillende en vind dat die allemaal wel eens kunnen helpen op the road to recovery. Omdat alles begint bij een positieve mind! Want die road to recovery is lang niet altijd zo rooskleurig als dat ik uitstraal en ondervind. Maar ik leef nog, en ik kan mits wat (of een heleboel) beperkingen nog doen wat ik leuk vind, nog doen wat moet, en er toch veel plezier in vinden.

Dus na een toch wel heavy weekje waarin alles even anders loopt zoals gedacht zit ik op zondag out of my comfort zone… Dus het leven begint, en zo zal dat zijn. Er zijn dagen dat ik me ”goed” voel en dagen dat ik me ”minder goed” voel. Slaap is daar een grote reden voor en pijntjes ook. Ik ben wanhopig op zoek naar goede slaap. Het hoeft niet lang te zijn maar als het kan wel kwalitatief. En als ik dan ook nog mag kiezen liefst van’t moment dat ik in mijn bed kruip. Vroeg opstaan is leuker dan blijven woelen om uiteindelijk de slaap te vatten tegen de ochtend. Ik heb deze week een nachtje gehad van een half uurtje, dat is niks dan is de energie ver zoek. Dus mijn ventje heeft al een paar keer gezegd dat ik misschien eens zo’n slaaponderzoek moet laten doen. Want waarschijnlijk ben ik ook voor hem een stoorzender in bed.

Vanwaar komt die slechte slaap? Ik heb dat nooit gehad en dan maak ik mezelf wijs dat het weer één of andere bijwerking is. Ik heb er al lezingen over gehad, tips maar nog niet genoeg zo blijkt dus wie weet… Moesten er van mijn lezers mensen zijn die hier ervaring mee hebben en weten wat te doen, laat het me weten! Slaappillen daar ben ik niet voor, je word daar zo’n zombie van en ik wil alles bewust beleven.

Misschien komt het door de pijntjes, die altijd aanwezig zijn, en die ik probeer te negeren. Ik ga wekelijks langs mijn kinesist, om de pijntjes te verzachten, en om me mobiel te houden. Het helpt, maar er vanaf geraken zal niet lukken, dat zou misschien kunnen als ik stop met alle rommel die ik binnenkrijg maar dat is geen optie, want daar leef ik te graag voor. Dus als het niet te houden is geef ik me over aan een pijnstiller. Maar dat stel ik zo lang mogelijk uit.

En dan begint het soms in mijn hoofd te malen, ik vraag me vaak af of de pijntjes therapie gerelateerd zijn, of dat ze echt zijn. Want dat is wel belangrijk. Als ze therapie gerelateerd zijn, dan negeer ik ze. Want dan ken ik de oorzaak. Maar als je uit die comfortzone moet komen en ze hebben een andere oorzaak, hoe weet je dat nu? Dat is een grens die ik altijd weer aftast, waar ik een heel medisch team voor achter me heb. Maar waar ook zij niet altijd het antwoord op weten… Dus de reminder life begins at the end of your comfortzone helpt me om toch door te bijten als de energie ver te zoek is, als de pijntjes overheersen, en als het allemaal even niet zo rooskleurig is dan dat ik het graag had. Dan ontsnap ik soms last minute voor een loopje, omdat dat mijn hoofd leegmaakt, ook al wegen de benen dan zwaar en geraak ik niet vooruit. Het doet iets in een hoofd, dat leeglopen. Dat zullen dan die endorfines zijn denk ik. Dan hou ik alles rond mij in de gaten, kies ik een rustig traject. En vlucht ik uit de drukke wereld. Ik heb er zo gisteren eentje gelopen. Traag, kijkend naar de dreef die muisstil is, omdat er geen mensen zijn. Maar eentje die leeft, eentje waar dieren leven omdat er op dat moment bijna geen mensen zijn. Het is er stil en toch ritselt alles. Er zitten veel vogeltjes, en ik heb ontelbaar veel eekhoorntjes gezien. De kleurenpracht van oude bladeren en nootjes op de grond in combi met de fris groene blaadjes aan bomen en struiken zijn prachtig. En dan voel je dat het leven meer is dan meedraaien op deze gekke wereldbol. Dan is alle gekte tot rust gekomen, en zijn andere mensen aan het chillen in de zetel, op een terras, of noem maar op. En dan bruist de dreef van energie door al die schoonheid en dat leven dat zich verstopt als iedereen van her naar der spurt. Misschien dat ik daarom soms eens een last minute avondloopje doe, onverwacht en alleen. Omdat het happy feelings geeft, en omdat dat doet vergeten. En omdat het veel gemakkelijker zou zijn in de zetel te ploffen. Maar rust roest, dat is gezien de therapie geen optie, dus ik ontsnap dan toch op avonden zoals gisteren.

Morgen is D-Day… Misschien zit onderhuids zonder dat ik het weet toch stress??? Ik moet weer op controle, een kleine, zonder foto’s, zonder echo, gewoon routine… Niks waar ik me zorgen voor maar, maar het heeft er misschien toch mee te maken. Ik weet dat ik bij mijn favoriete dokteres kom. Want ik heb met haar afgesproken. Ze is een topmadam, eentje uit de duizend, en ze heeft een gezicht! Ik heb allemaal topdokters, ik kan van geen ene iets minder goed vertellen, maar deze heeft een speciaal plekje in men hart… Zij heeft me meestal opgevolgd op de moeilijkste momenten, en zij heeft me er telkens weer bijgestaan. Rustig, zorgzaam, niet vertellend dat alles wel goed zou komen, maar heel nuchter, ze gaat geen onderwerp uit de weg, durft zeggen dat ze het ook niet weet. En ze durft haar emoties laten zien, wat niet direct in het doktersplaatje past, maar net dat geeft haar een gezicht! Het zijn mensen zoals wij, ze hebben enkel een andere job, ééntje die niet gemakkelijk is, ééntje waarvoor ze kiezen, ondanks dat ze weten dat het in die tak samengaat met verliezen. Ze verliezen mensen, maar ook goed gevoel, ze moeten immers mensen ziek maken om te overleven, dat moet een roeping zijn, dat bewonder ik zo hard! En zo gebeurde het dat ik op een keer in de carrousel, het gezicht achter mijn dokter zag… Vermoedelijk is daar die speciale band begonnen! Ze doet haar job met hart en ziel, met emoties, en meer dan dat! ze doet ook dingen die niet zouden moeten moeten gebeuren…

Verzekeringsproblemen… Het is wat daarmee… Je denkt jezelf veilig te zetten, of dat maken ze je toch wijs, tot je ze echt nodig hebt… Dan gaan ze ver, veel te ver, ze zetten je tegen de muur, en als je niemand hebt zoals ik mijn favoriete dokteres, dan kan je erachter fluiten! Als je niet opkomt voor wat ze je beloofd hebben, als je niet mondig genoeg bent, en als je ondergaat, dan heb je geen rechten, enkel maar plichten, betaalplichten! Ik zou moeten zeggen welke maatschappij ik heb, het in het groot aan de wereld laten weten, maar zo ben ik niet, of toch nog niet. Morgen bespreek ik met mijn dokteres hoe we het aanpakken, want binnen 3 weken komt het voor… Dan hoop ik dat ze doen wat ze moeten doen! En dan hoop ik dat ze beseffen dat ze zich schandelijk gedragen! Ik ga voor rechtvaardigheid! Het laat me niet los, want ik heb er recht op! Ik wil elke stap om hun dat te laten inzien gezet hebben. Maar het is een lange weg, ééntje met veel onbegrip, veel papieren, veel discussie,… En toch ga ik ervoor, want ik ben vastbesloten, zoals altijd! Als het over rechtvaardigheid gaat, dan wijk ik voor niets of voor niemand!

Ik heb alleszins de perfecte dokteres achter me staan! Ik ben vastbesloten, en als het nodig is zal ik de media ook nog inschakelen! Voor mezelf, en voor iedereen die hetzelfde meemaakt! Omdat aanvaarden geen optie is! En omdat Project Energie al deze sh*t kan missen… Zo’n dingen kunnen er niet bij! De zoektocht naar energie, de goede wil, de inzet, het lijkt voor . . . . . . nooit genoeg. Re-integratie moet voor 100 procent zelfs tijdens je therapie! Word vervolgd!

En nu ga ik voor een power ontbijt met dochterlief! En daarna ga ik powerbaksels proberen 😉

Have a nice sunday!

PS Tips zijn altijd welkom!

Geplaatst op

Back on track!

Oké na een baaldagje woensdag en de kater die daar donderdag op volgde, gaat alles weer beter. Na elk dipje komt immers weer een upje! En daar kijk ik elke keer naar uit! Zo hoort het!

Na wekenlang te spartelen om energie te tanken tijdens de nachtrust die ik blijkbaar niet meer kon vinden, heb ik dan toch met men fantastische huisartse besloten dat het beter is om toe te geven aan een slaapmiddel dan ten onder te gaan aan een energie tekort dat groter en groter word. Dus donderdag en vrijdagavond dan toch vol goede moed en met een half tabletje slaap men bed in gegaan. En wat was het heerlijk! Ik was direct in Dromenland en heb eindelijk nog eens kunnen doorslapen! Stiekem ben ik toch een beetje jaloers op goede slapers. 😴Maar met een beetje hulp zo af en toe lukt het dus wel.

Dus toen ik vrijdagochtend opstond was mijn roze brein weer wakker!

Na mijn half dagje werken besloot ik onverwacht samen met de haas onder mijn RunSterren een langer loopje te lopen. Heerlijk, zonnig, mooi groen. Een beetje ideeën opdoen voor als er andere RunSterren willen meelopen. De perfecte Run voor als ’t eens wat langer mag zijn. Rustig, combi zacht en verhard. Voor ieder wat wils dus. Ik heb er echt van genoten! Van de mooie plekjes, het langere traject en gewoon het goede gevoel waarvan ik even toch bang was het kwijt te zijn.

En het allerbelangrijkste… Ik vond opnieuw energie na de slappe benen van woensdag! Het was fijn om te voelen dat ik toch nog kon lopen. Dus woensdag was gewoon een off day! Meer niet. Wat ben ik blij dat het weer beter gaat. Dat is weeral een klein gelukske 😍

Hopelijk komen er nog veel van die kleine gelukskes!

De blog is er trouwens ook één, ik heb ondervonden dat ik het schrijven kei leuk vind en dat het ook wel een beetje therapeutisch werkt.

Hoe een zot onverwacht idee zo maar ineens een groot plan in uitvoering kon worden! Heerlijk toch 😍

Er zijn zo soms van die leuke dingen die onverwacht komen, wel dat zijn de dingen om te koesteren!

Hopelijk mogen er zo veel van die dingen op jullie pad komen! ❤️

En last nut not least… Daarom is mijn favoriete woord Serendipity!

Het past perfect bij mij! Toevallig per geluk of zelfs per ongeluk. Ik geloof erin dat alles wat je meemaakt een reden heeft. Niet omdat je dingen verdient maar wel om er iets uit te halen. Een les, een ontmoeting met jezelf, of eender wat. Wat moet komen komt toch. Dus het is beter om alles een beetje positief te proberen zien en je afvragen wat erdoor verandert en verbetert is. En vooral te proberen het minder goede los te laten.

Dus sweeties, think pink and make it happen! 💕

Haal eruit wat erin zit! Enkel het maximum geeft voldoening! (Voor mij dan toch)

En moesten er tips zijn voor mijn plan energie, laat ze maar komen!

Groetjes en een heerlijk weekendje vol ☀️!

Geplaatst op

Er zijn zo van die dagen…

Dat alles een beetje minder goed gaat, zo een beetje in slowmotion, met obstakels, dan heb ik het gevoel dat ik slechthorend en een beetje blind ben, dat ik een aanval van dementie heb, en alles in een roes je beleef. Dat mijn brein een hopeloze chaos is en dat ik ”gevangen” zit in mijn fantastisch lijf. Awel vandaag of liever gisteren was weer zo’n dagje. 🤔

Wat de triggers hiervoor zijn, zijn nog steeds een raadsel. Wat de oorzaak is, is vermoedelijk de geschiedenis die daar deel van uitmaakt en de junkie bijwerkingen. En zoals ik in de eerste blog vermeld heb wil ik een optimistische blog die toch ook wel realistisch is zodat mensen een beetje meer begrijpen waarom ik op zo’n dagen wat stiller ben, wat minder enthousiast en naar mijn gevoel in mijn chaos gevangen zit. Ik hoop dan dat zo’n dag vlug voorbij is, en dat de nieuwe dag een herkansing brengt. Maar meestal word zo’n dag opgevolgd door een vreselijke slechte nacht. En dat is dus ook deze keer weer zo. Anders kon ik nu niet schrijven.

Wat de triggers zijn wéét ik niet helemaal maar een paar kan ik wel herkennen. Stress en drukte horen daar zeker bij. Nochtans probeer ik dat anders te beleven, maar soms kan je daar niet aan ontsnappen. De ochtend was al drukker dan anders, dochterlief was op school ”jarig” dan mogen ze iets lekkers mee. Iets dat liefst gezond en origineel is, en nog lekker ook, als het kan. Het was last minute, maandag kwam ze ermee thuis, de boodschappen waren al gebeurd, het paste niet zo goed in mijn hoofd, dus ik besloot van mijn hart een steen te maken en iets lazy te voorzien of dacht ik toch even. Tot mijn oude ik weer effe langskwam en zei, nee juffie, houd je aan je eigen ding en geef iets gezond. Het werden fruitsatékes. Lekker, gezond, en uiteraard wat meer werk dan basic. Dus ik besloot ze dinsdagavond te maken en in een Tupperware doos te bewaren. Dan zou niemand weten dat ik dat niet goed last minute voor mekaar krijg. Dus zoals gedacht, de fruitsatékes… Ze moesten op tijd in school zijn, naar gewoonte per fiets en de ochtendrush toch anders dan anders. (Ook een trigger vermoed ik)

Ik werk niet meer full-time, omdat ik dat (hopelijk voorlopig) niet meer kan, mijn job is niet erg rustig, ik moet lichamelijk wat inspanning leveren en aangezien ik ook geestelijk bij de zaak moet zijn, vraagt het veel energie, en die heb ik niet meer. Dus ik begon braaf aan mijn korte werkdagje en eigenlijk verliep die vlekkeloos.

’s middags ging ik langs ons thuis, dat doen we op woensdag wel vaker. We eten daar een boterham mee babbelen even bij, en dan gaat dochterlief naar de tennis. En ook dat deden we met de fiets. Was dat misschien erover? Maar plan energie vraagt lichaamsbeweging dus ik vermoed van niet. Terwijl de tennis gespeeld word zitten de mama’s daar ”gezellig” op ’t terras. Iedereen vertelt wat, er word gelachen en dat is daar een topterras gelegen in t zonneke, dus je laad daar een beetje op…

EN ik toch wat minder dan een doorsnee mama, daar komt het gevoel boven dat ik slechthorend ben. Ik wil daarmee zeggen dat ik wel goed hoor maar dat de prikkels niet echt binnenkomen omdat het er te veel zijn. Dat is iets vreemd… Je wil wel volgen maar het lukt niet. Ik probeer het te verbergen, en hoop dat dat lukt. Maar ik heb er geen idee of dat lukt. Nochtans heb ik er nog nooit een opmerking over gekregen. Dus ofwel kan ik het goed, ofwel sparen ze me. Maar voor mijn ego hoop ik het eerste.

Na de tennis had ik een klein loopje gepland, want dat hoort bij project energie. En daar ging het mis… Daar heb ik het althans gevoeld. Het was warm, ik kan daar niet zo goed meer tegen, maar afspraak is afspraak, dus ik kom die na als het enigszins kan. We vertrokken en zochten de schaduw van de bomen op met de kids in de speeltuin. Ik voelde het direct. Ik kon niet vooruit, mijn benen zijn dan slap, en ik ben ijl in men hoofd. Ik hoop dat het maar een klein moment is maar helaas… Ik zou dan misschien beter stoppen, maar ik probeer ook dat te verstoppen. En aangezien we met drie waren kon ik luisteren en de meeloper zijn. Het was kort, mijn telefoon had al wat garammeld, maar dat lopen is me-time dus ik negeer hem… Maar, even later kreeg ik in’t oog dat ik een blooper gedaan had. Eigenlijk had ik geen tijd om te lopen, want ik had afgesproken met een vriendin, die voor de deur stond, ik had haar gezegd dat ze na de tennis kon langskomen, en dat het gevaarlijk was een afspraak te maken, zonder dat ik mijn agenda bij had. Maar we zouden het erop wagen. En zoals voorspeld… Ik was het vergeten… En dat zijn van die dingen die ik niet kan verstoppen. Want dat zijn feiten, feiten waar ik me aan stoor, want dat ben ik niet, of liever zo was ik niet. En daar wil ik me niet mee verzoenen, maar het moet. En gelukkig heeft ze er begrip voor, ze is zo één van die vriendinnen die dat herkent denk ik. Maar het staat vast, ik voel me er vreselijk degoutant over. En tja ergernis zal ook een trigger zijn zeker? 🤔

En dan gebeurt het… Ik kruip in mijn schelpje, ik trek mijn muurtje op. Ik voel me degoutant, doof, blind en dement. Geen enkele prikkel komt nog tot bij mij. Ik ben moe, zó moe, ik voel een suikerdip, ik voel me dronken ook al drink ik nooit, maar ik vergelijk het daarmee… Alles verloopt moeizaam, trager, maar zoals altijd probeer ik het te verstoppen… Al vrees is dat dat niet meer lukt. Ik probeer nog mee te doen met het normale, maar het lukt niet. Dochterlief mag nog even gaan zwemmen bij haar vriendinnetje om af te koelen. En ik kan even kijken of bijkletsen met mijn vriendinnen. Maar ik ben afwezig, lijfelijk niet maar wel geestelijk. Het is chaos in men hoofd en ik kan het niet meer verstoppen, maar ik heb geluk. Onweer red me… Dus het is kort maar goed en ik moet niet meer verstoppen.

Ik kom thuis ga in de douche en probeer de chaos af te spoelen, en weer frisser te worden. Het lukt niet dus ik geef me over. Dochterlief kijkt tv, en ik maak het eten. Het duurt langer dan anders, gelukkig mislukt er niks, want dat gebeurt meestal ook op zo van die dagen… Maar vandaag niet. Dus toch een beetje geluk, voor de eters 🙈

En vanaf dan gaat alles in slowmotion, komen de prikkels niet meer binnen en onderga ik. Omdat er geen ontsnappen aan is. Mijn maateke en dochterlief, die kennen dat, die weten dat het erbij hoort, en ik hoop dat ik het ook voor hen kan verstoppen. Maar ik vrees ervoor. Ze zijn stille getuigen, zeggen er niets over en ondergaan mee. Om mij te sparen, en omdat het zo is. Ik kan er niets aan doen, het hoort bij mij. Of althans bij de therapie. En toch hoop ik dat ik het kan verstoppen want ik wil zó graag ”normaal” zijn.

En als kers op de taart, volgt er na zo één van die dagen, dus ook één van die nachten… Ik zit nog in de ”reactie” op alle prikkels die in slowmotion binnenkomen. En ik heb dan naar mijn gevoel onder mijn huid muizen zitten, die alles doen kriebelen en tintelen… En daar is geen enkele slaappil tegen opgewassen. Dus morgen of liever vandaag vraag ik raad aan men huisartse, ze kent dit, heeft er ervaring mee, bij elke dokter die ik zie stel ik deze vraag, kan ik dit verbeteren, in de hoop dat het kan. Maar meestal ken ik het antwoord al.

En net daarom deze blog, omdat het zo is, het is een deel van mij, ééntje waar ik mee struggle en ééntje dat me met mijn neus op de feiten drukt. Ik zal nooit meer worden wie ik was, ook al doe ik zó mijn best, probeer ik het te verstoppen. Het is goed dat ik het in slowmotion kan schrijven en posten, want het werkt therapeutisch en maakt het beter begrijpbaar voor mijn naasten, die het aan de zijlijn meemaken en mee verstoppen. Om mij te sparen. En wat ben ik hen hier dankbaar voor.

En nu aan iedereen,

Slaaplekker

X

PS dit is een inkijkje in mijn chaotisch ikje, niet negatief, maar realistisch. Ik kruip uit zelfbescherming in mijn schelpje, dus het ligt niet aan jullie! Hopelijk begrijpen jullie na dit lezen waarom het soms zo een dagje is, dat ik stiller ben en in mijn schelpje zit of misschien wartaal uitspreekt. Ik heb het niet onder controle, en dat is kei moeilijk als controlefreak. Maar laat dit nu toch weer één van mijn kleine ”gelukskes” zijn. Ik kan het nu hopelijk klasseren, onder laat los wat je niet kan veranderen, het maakt je wie je bent. En mensen vinden dat best oké. (Bedankt daarvoor!) 😍

Geplaatst op

RunCaptain voor Think Pink!

Vanaf vandaag is het echt echt! Ik mag me officieel RunCaptain noemen voor Think Pink! Mijn goede doel… Niet dat alle anderen niet goed genoeg zijn, maar dit doel heeft ervoor gezorgd dat er mogelijkheden waren en nog steeds zijn voor het onderzoek, het bijstaan en het even weg zijn van ”borstkanker”. Vele mensen hebben al laten zien dat ze een goed hart hebben door een kleine of grote actie van hen te steunen, want niet iedereen heeft de mogelijkheden om veel te doen voor een goed doel. Maar ook voor de kleine engagementen eeuwige dank van mij en alle anderen die de strijd voeren, zelf of aan de zijlijn.

RunCaptain wat houd dat nu juist in? Wel het is heel simpel… Ik probeer mijn enthousiasme voor bewegen te delen. Het hoeft niet groots te zijn al wat je doet is de moeite! Maar voor zij die graag lopen bestaat de mogelijkheid om zich aan te melden als RunSter! Wat houd dit in? Eigenlijk niets moeilijks! Gewoon lopen! Het heeft geen enkel nadeel, enkel maar voordelen! Als RunSter loop je onzichtbaar voor het goede doel! Je loopt en beweegt dus! Wat op zich ook al positief is voor een gezond lichaam en een frisse geest! Het is gratis en kost dus helemaal niets! Je krijgt er een gratis ongevallenverzekering bij, een kleine attentie van Think Pink, je kan op de Think Pink website alle loopkledij bestellen met 10 procent korting, je krijgt voordelen bij Think Pink partners (check ook even de polar loophorloge) en niet onbelangrijk, als je zin hebt om in groep te lopen kan je 2 a 4 keer per maand meelopen met het team in je buurt, of op verplaatsing als je daar eens zin in hebt. Alle RunCaptains kan je vinden op de site van Think Pink. Wat kan je verwachten van je RunCaptain? Een uitgestippelde Route, lengte is afhankelijk van de vraag van de RunSterren of word vooraf gemeld. Tempo is afhankelijk van de groep, en word aangepast. De ketting is zo sterk als de zwakste schakel. Het moet gezellig zijn voor iedereen. Wat niet wil zeggen dat er geen variatie mag zijn. Je moet wel in loopconditie zijn, het is geen Start to run, het is samenlopen.

Conclusie… Wat heb je te verliezen? Niets! Wat valt er te rapen? Loopjes in gezelschap, leuke babbels, mooie routes, kortom alles om meer energie en positieve vibes te krijgen!

Zin om een RunSter te worden? En mijn enthousiasme te delen? Hier volgt de link! https://www.think-pink.be/nl/runforthinkpink/schrijf-je-in

Aan alle RunSterren die willen schitteren, welkom! En iedereen die ons aanmoedigt op welke manier dan ook, ik ben jullie dankbaar! En laat dat nu één van de mooiste dingen zijn om energie van te krijgen! Het gevoel van dankbaarheid!

En dan mijn liefde voor het lopen… Het is niet altijd evenveel liefde soms is het ook wel eens met minder liefde… Ik haal er zoveel energie uit, maar wat doe je nu als de energie op is, wel dat is dubbel. Energie die op is door mijn behandeling, die kan je niet aanvullen, het is bizar en het is met niets te vergelijken. Je kan je leegsporten, leegwerken, slecht slapen, niet eten,… Dan weet je waarom je moe bent. Maar moe zijn van een therapie is anders moe zijn. Het is er altijd, ik ben nooit niet ”niet moe”. Het is anders moe het is misschien te begrijpen als ik het vergelijk met leven met de rem erop. Je wil vooruit en er is iets wat je tegenhoud, iets waarvan je niet weet hoe je ermee om moet, of wat je eraan kan doen. Het is niet leuk, nooit niet als je jong bent maar ook niet op wel aanvaardbare leeftijd. Want iedereen wil een lang en fris leven vol energie! Dus als mijn energie op is bind ik toch mijn loopschoenen nog aan, waarom? Ik kan terugkomen na 5 minuten, want het moet niet. Maar eens vertrokken doe ik dat niet. Want de wind geeft me een fris gevoel, mijn hoofd loopt dan leeg, en dat is heel belangrijk. En ik kan mij naar grenzen pushen die mij moe maken en vooral dat is een strijd die je een gevoel van overwinning geeft. Want dan ben je het gevecht aangegaan met het moe zijn van… Je hebt doorgezet, en je komt moe thuis van het lopen, met een frisser hoofd en een ander moe zijn. En net daarom heb ik het lopen lief! Daarom en uiteraard omdat het op doktersvoorschrift is… Op doktersvoorschrift??? Ja dus! Waarom? Omdat de schokken die je opvangt tijdens de landing kleine kwetsuurtjes veroorzaken, die herstellen en sterker worden! En een grote bijwerking van de antihormoontherapie bij mij is dat mijn botkwaliteit achteruit gaat, dus al wat ik kan doen doe ik. Daar horen medicijnen bij, lopen, veel calcium opnemen door een gezonde voeding (plus in supplement, niet altijd want dat kan mijn maag niet trekken) zorgen dat je genoeg vitamine C en magnesium binnenkrijgt, anders word de calcium niet opgenomen.

Dus!!!

One Run can change your day! Many Runs can change your life!

*Oh ja en nog even voor ik het vergeet! Ik loop voor het leven, voor de kwaliteit en hopelijk om het mijne zo lang mogelijk en zo goed mogelijk te maken, maar het is geen garantie! Voor mij niet en voor niemand niet, dus laten we onze loopjes opdragen aan de echte sterren! Zij die er ook voor vechten of voor gevochten hebben en verloren! Want die sterren mogen niet vergeten worden! 🌟 🌟 🌟

Tot zover vandaag! Geniet van de zon en de loopjes, let op de RunSterren onderweg, Veel groetjes!

Roxanne

Geplaatst op

Think Pink 💕

Wat een dagje… Wat begon met wat info vragen over een RunSter worden is een heel avontuur geworden… Er zijn soms van die dingen waar je ogen van gaan sprankelen, wel die moet je doen!

Ik nam contact op met Elisa die bij Think Pink instaat voor het ”Run” gebeuren, wat begon met een paar vraagjes is dus een heel verhaal geworden, Joke die voor het ”social” gebeuren instaat werd mee in de mails betrokken en zo werd het iets waar mijn ogen van gingen sprankelen.

RunSter dat zag ik wel zitten, maar RunCaptain, daar moest ik wel eens over nadenken, of beter gezegd wakker van liggen 🤔 Op zich niet vreemd voor mij, dus na even twijfelen had ik de knoop vrij vlug door gehakt en besloot ik het erop te wagen. Ik vroeg raad aan mijn ventje die ook in een team fietst en na de pro’s en contra’s af te wegen, was ik helemaal voor t idee gewonnen.

Ik loop met vaste maatjes en dat is heerlijk, het loopt gesmeerd, er is altijd wel iemand die kan. Het zijn goede vriendinnen geworden dus het lopen hoort ook bij de babbels. Altijd Fun, raad, grapjes, maar ook diepgaande gesprekken. Ik zou die loopjes voor geen geld van de wereld willen missen. 2 per maand in misschien een groter groepje zou ook leuk kunnen zijn. Dus waarom niet.

En de allerbelangrijkste reden, als ik het verschil kan maken voor iemand, om erin te geloven dat het haalbaar is om van ver te komen… Wel daar gaan mijn ogen van sprankelen! De goede vibes doorgeven. Iemand een beter gevoel geven door aanmoediging, dat kan ik wel besluit ik!

En toen ging het online… Whauw wat een boost! Wat een energie! Awel daar krijg ik twinkeltjes van in men ogen… Wat een reacties! Overweldigend!

Aan alle lieve fans die mij aanmoedigen, jullie zijn in 1 woord GEWELDIG! Door jullie sta ik waar ik nu sta, door jullie geloof ik dat krachten kunnen gedeeld worden! Hoe zalig is dat! Dat geeft een mens vleugels! Dus allemaal een welgemeende DANK JE WEL!

En in’t heel bijzonder een dank je wel aan de man achter mij die er steeds staat! En aan mijn allerliefste kleine oogappel die voor mijn ogen twinkeltjes in mijn ogen zorgt! Voor haar en haar papa is dit allemaal de moeite waard!

En ook omdat ondanks alles het leven heel mooi kan zijn!

Heel veel dankjewels!

Roxanne

Geplaatst op

Alles wat de moeite waard is kost moeite. Dus wees niet bang om te investeren in je dromen!

Alles wat de moeite waard is kost ”moe”ite dus zoals het woord het zegt van moeite doen word je ook moe.

Maar…

Als geen ander weet ik dat moe zijn deuren opent om grenzen te verleggen en van grenzen te verleggen word je beter. Ook al voelt dat niet zo op’t moment van de ”moe”ite.

Elk ”moe”ite moment geeft achteraf een gevoel van voldoening, en van alle voldoeningskes krijg je energie.

Dus hoe meer moeite hoe groter de beloning achteraf!

Dus laat die dromen maar komen! Op mijn lijstje staan er nog héél veel!

En hou één ding in je achterhoofd, als je een droom wil nastreven is het begin erin geloven dat het kan!

Geplaatst op

Let’s try this!

Oké, alle begin is moeilijk dus hier gaan we!

*Project Power ✓
*Plan energie ✓
*Think pink ✓
*Vol goede moed ✓

Welkom lieve lezer, waarom deze blog? Omdat ik zelf op zoek ging naar dit type blog en er niet direct één kon vinden. Of dit nu is omdat er geen zijn, of omdat ik een internet analfabeet ben laat ik in ’t midden… Dus na lang twijfelen en denken beslis ik toch om te proberen. Ik heb geen verstand van bloggen, hoe dat moet of wat er in hoort te staan of wat niet mag of kan maar mijn onstuimige enthousiaste ik zegt dat ik dit één voor mezelf moet doen en ten tweede om hopelijk lotgenootjes tips te geven. En ik hoop er misschien in reacties ook te krijgen.

Waar ben ik naar op zoek? Energie, power, kracht, alles om het duracell konijn in mij wakker te maken.
Waar is dat konijn gebleven? Of waar ben ik het kwijt geraakt? In 2016… Zo ergens in april, officieel dan toch, met de energie ging het al langer slecht. Maar ik dacht dat dat bij mijn leven hoorde, je kent dat wel, je bent jong, getrouwd, hebt gebouwd, een drukke zaak en een klein kindje rondlopen… Dan is dat toch wel normaal? Mijn dokteres had al wel eens gevraagd of ik moe en vermagerd was maar dat had ik simpelweg met de juiste excuses weggewuifd. Dus geen vuiltje aan de lucht. Tot op een avond mijne lieve echtgenoot opeens melde dat er een bolletje in mijn borst zat. Aanvankelijk dacht ik nog dat hij gewoon een rib voelde, waarschijnlijk omdat ik dat het liefste wilde, maar al vlug zei mijn voorgevoel dat dit dik foute boel was.
En ik kreeg gelijk, mammo en echo waren duidelijk, dit was foute boel.
Dus om een lang verhaal kort te maken, de dokters wilden mij alle kansen geven (waarvoor mijn eeuwige dank) en kozen voor mij voor het volledige traject. 2 operaties, een half jaar chemo en het maximum aan bestralingen later zat mijn energie beneden alle peil. Momenteel krijg ik nog een anti hormoontherapie om de tumor groei af te remmen, en die zorgt ervoor dat al wat je een jong en fris gevoel geeft weg is, dus kort door de bocht, ik ben 36, word hormonaal +/- 60 gemaakt en voel me op mindere dagen 100!

Geen probleem, na de intensieve behandeling kan je starten met een oncorevalidatie, de kanactief! De beste keuze die ik gemaakt heb en ik had uiteraard niks te verliezen.
Dus in samenwerking met een paar topkinesisten en een heel medisch team start ik in maart 2017 samen met een fantastische groep madammen rond mij aan onze wekelijkse info en sportmomenten.
Het is misschien niet echt te geloven door buitenstaanders maar we hebben er ongelooflijk veel plezier gemaakt, en er zijn vriendschappen voor het leven gemaakt. Onze babbelbox was een fantastische groep!

We hebben er van alles mogen proeven, info, een start to run, alles wat te maken heeft met stabiliteit en kracht, kortom een 10 weken plan om wegwijs te raken in ons nieuwe lijf 🤔
Ondertussen zijn we 2 jaar na het plan, ben ik nog steeds niet wegwijs maar heb ik al veel opgezocht, geprobeerd, en daarover wil ik dat mijn blog gaat…

Hoe kan ik op een zo prettig gestoorde manier mogelijk omgaan met beperkingen, waaruit haal ik energie, wie en wat helpt me daarbij. En liefst met positieve blik op alles zodat dit een vrolijke blog word die vooral realistisch is, zodat mensen hier tips uit halen, kracht uit putten en zei die aan de zijlijn staan beter begrijpen wat die therapie nu eigenlijk met zich meebrengt.

Voila eerste stap gezet, mijn visie is al even toegelicht, de rest probeer ik op regelmatige basis aan te vullen 😉

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag