Categorie: Geen categorie

Geplaatst op

Over de verschillen tussen óf regen, óf wind, óf allebei!

Dat zijn de drie soorten weer die we tegenwoordig nog waarnemen in ons België landje. Ik vermoed dat net zoals ik de meeste mensen dat slechte weer meer dan beu zijn. Ik alleszins kotsbeu!

Dat het koud is in de winter, is nog wel oké maar dat natte weer daar heeft mijn lijf de pest aan! Ik voel dat elke extra druppel ervoor zorgt dat mijn skelet meer dan pijn begint te doen. Het snakt naar droogte, wat in fel contrast staat met alles wat zou moeten bewegen in mijn lijf. Al wat voorzien word van vocht schreeuwt om vocht, maar niet dat soort vocht dat de regen met zich meebrengt. De regen zorgt ervoor dat elk botje voelbaar is, dat er stijfheid is.

De therapie begint zijn tol te eisen. Ik durf te zeggen dat ik vaak mijmer aan hoe het had kunnen zijn. Hoewel ik ook best wel weet hoe het zou kunnen lopen als ik zou stoppen… En vooral dat tweede is geen optie. Dus we bijten door, aangezien opgeven niet mijn woordenboek staat.

Dat gaat de ene dag beter dan de andere, dat gaat met vallen en met opstaan. De ene dag kleurt rozer dan de andere. Maar… het lukt. Hoewel mijn maandelijkse doktersvisite er momenteel een wekelijkse is. Ik ga daar weer kind aan huis worden 😂 Het voordeel is dat ik binnenkort misschien weer een waaier aan hulpmiddelen ken om de therapie op te vangen. Wat ik dan op mijn beurt weer kan delen.

Wat er wel een voordeel is aan al dat water zijn de magische natuur plaatjes. Het heeft wel iets. Er zwemmen eenden in de wei. Wilde eenden! 🦆 Bovendien zijn er door wegenwerken in onze buurt mensen die op uitkijk staan, om te zien wanneer de eerste boot ⛵ door de straat komt.

Mensen komen te voet! Met laarzen aan tot bij ons! Met hun sloefkes in een zakje! Wat maakt dat mijn keet nog een huiselijker gevoel geeft! En dat past perfect bij mij! Ik vind het nog wel iets hebben! Al hopen die klantjes uiteraard ook op droger, zodat ze zonder laarzen tot bij mij geraken.

Ik wil alvast een paar 📸 kiekjes delen, in mijn NN Runningclub project hoort het erbij. En… Het is bovendien nog leuk ook! Op zoek gaan naar dat wat iemand anders niet ziet. Een leuke uitdaging!

Geplaatst op

Over stilte

Dat het hier eventjes stilletjes was, niet alleen hier maar alles was even stil. Dat mijn laatste blogje wat minder positief was dan anders heb je wel gelezen. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is in mijn lijf weten de trouwe lezers ook al wel langer. Dus werd het even stil. Het vat was af, leeg,… Mijn hele lijf deed pijn, mijn hoofd was moe dus het gevolg was toch wel een flinke dip. Ik vermoed dat mijn naasten dat wel gevoeld moeten hebben al hoop ik dat het niet te erg was.

Ik heb een week pauze gehad, ben er tussenuit geweest. Gewoon even niks moet en alles mag. Een weekje in de bergen, een weekje in goed gezelschap, een weekje bediend worden. Het kon slechter hè 😉

Het heeft deugd gedaan. Die korte hoogtestage zal hopelijk zorgen voor een boost van rode bloedcelletjes waardoor ik hopelijk een boost aan energie krijg!

Het was alleszins een fijne break, ééntje waar ik van genoten heb. Ook al was ik misschien toch ietsje stekeliger dan anders. Dat werd me toch wel eens al lachend gemeld. Ik heb genoten van de rust die er voor zorgde dat ik zwijgzamer was (wat ook gemeld werd) Als het vat compleet leeg is moet het gevuld worden hè. Wel ik hoop dat die week genoeg was. Ik kan er alvast even op teren.

Ik geef jullie ook alvast wat info over mijn loopproject met de NN Runningclub, er is op hun website een volledig nieuwe pagina, je kan er zien wie de top 3 gehaald heeft, je kan er zien wat ons drijft, wat er in de toekomst volgt, je kan er aanmoedigen met een boodschap,… Kortom voor de nieuwsgierigen onder jullie slechts 1 adres: http://www.nnrunningclub.be daar kies je in het menu marathon en je bent op de juiste plek!

Deze keer zal de stilte wat minder lang duren nu het energievat weer aangevuld is 😉

Groetjes

Geplaatst op

Over het hoofd weegt zwaarder dan…

Ik ben een boek aan het lezen, het hoofd weegt zwaarder dan de benen, van Olivier Verhaege. Een aanrader, niet enkel voor sportievelingen, maar ook voor mensen die al wel eens twijfelen wat positievisme met een mens kan doen.

Ik ga niet vertellen wat erin staat maar het komt erop neer, dat als je positief bent, je meer kan dan je denkt. En daar wou ik het even over hebben. Ik ben ”normaal” gesproken iemand die een sterk hoofd heeft en een sterke wil, ééntje om in alles iets positiefs te zoeken, ééntje om me te laten geloven dat alles nu niet zó erg is. Eéntje die probeert het negatieve te negeren en het positieve te vinden in alles.

Als de wind het laat waaien, verzet je dan niet. Laat je dan meevoeren… Weerstand als vriend of als vijand, het is zoals jij het ziet! 🌪️

En toch zijn er soms momenten dat mijn hoofd eventjes heel zwaar weegt, eventjes niet mee wil, niks roos ziet en vooral even ongelooflijk veel zelfmedelijden heeft. Plus dan nog veel meer medelijden heeft met de mensen rond mij. Omdat ze verder moeten met zo’n zielige lastpost als ik.

Meestal is de trigger van dat zwarte dipje pijn. Pijn die komt van de therapie die loopt, die ongelooflijk aanwezig is en zo overheerst dat ik de muren oploop. Een dafalganneke of een brufen is er niet tegen opgewassen, het verzacht een beetje maar toch niet helemaal. Het komt op, heel stilletjes aan sluipt het meer in mijn lijf dan normaal. Want meestal is het uit te houden en met dat hoofd dat probeert positief te zijn te negeren. Maar nu is hij er, overal, maar op een paar belangrijke punten toch wel overheersend. Een dag is niet erg, een paar ook niet zelfs een mindere week is te overbruggen. Maar nu zijn het er al twee. Meestal is bij mijn maandelijkse implantaat het hek een paar dagen van de dam, maar nu al twee weken. Aanvankelijk dacht ik nog dat het kwam omdat er een nieuwe therapie mee opgestart was, eentje met mogelijke pijnklachten in botten en gewrichten, want heel toevallig begon de pijn toen. Het weer doet er ook geen goed aan, dat weet ik uit ervaring.

Ik probeer het te negeren, maar helaas lukt het niet, mijn lijf weegt dus zwaar en mijn hoofd begint toch ook wel te wegen. Heel eerlijk … Ik heb de laatste dagen al meer dan 1 keer gedacht dat mijn lijf gewoon aangeeft dat het duidelijk geen zin meer heeft in de therapie, geen zin meer in het gif dat me hopelijk spaart van nieuwe tumoren.

Ik die werkelijk zó dankbaar is, dat deze therapie bestaat omdat ik zo van het leven hou, zo’n honger heb om te leven, heb getwijfeld of dit nu eigenlijk wel een verlenging is. Als het nu geen verlenging is, waarom doe ik dit mezelf dan aan? Die vraag heeft de laatste dagen al wel eens gespookt. Ik moet mezelf opnieuw herpakken, hopen dat het de winterblues zijn, het vochtige stormweer. De nood aan een break, een kleine time-out.

Mijn hoofd wil wel, maar het lukt even niet. Morgen bel ik mijn dokter. Ze gaat dit hopelijk even fixen. Ze weet me als het ware te bespelen. Dat doet ze al 4 jaar, ze doet dat goed en weet als geen ander hoe het moet. Met stip op 1 kent ze de beste reden om door te zetten… onze kleine meid, die groot word. Elke dag een beetje meer. Daar doe je dat voor, toch?

Ondertussen zoek ik wat rond naar hulp en lapmiddeltjes. Je weet immers nooit wie briljante tips heeft, of wat geweldige oplossingen zouden kunnen zijn.

En elke avond opnieuw hoop ik dat morgen opnieuw een betere dag is. Één met minder pijn, met een vederlicht hoofd dat opnieuw ”roos” kleurt.

Ééntje waarop het zonnetje schijnt en het vocht verdwenen is. Ééntje waarin ik opnieuw die ontembare drang heb om mijn dromen na te jagen. Mijn positieve vibes weer aanwezig zijn.

Ik hoop dat morgen zo ééntje is. Dat morgen weer alles ”loopt” zoals het hoort. Zonder kraken, zonder pijn, gewoon even in 1 nachtje gereset. Want als geen ander weet ik dat het ook snel weer beter kan gaan, zodra de overdosis eraf is denk ik.

Als geen ander weet ik dat die reset nodig is om sterker te worden. Om beter te worden. Maar eigenlijk als ik heel eerlijk ben had ik het toch liever anders gezien. Heb ik heimwee naar mijn oude lijf en mijn zorgeloze leventje voordien.

Ik probeer elke keer maar te denken dat het mij overkomt omdat ik het kan. Dus het positieve ikje is dan toch niet helemaal weg 😉

Morgen volgt vast de rest, krijg ik wat raad en lukt het weer beter. Dat is een mooi vooruitzicht vind ik. Dus de volgende blog gaat over ”back on track” op het schema ”positief”, op het schema ”project power – plan energie” 💪

En werk ik verder aan dat fittere lijf! Omdat dat de sleutel is voor de minste pijntjes! Ik probeer de stabiliteit te versterken, ik probeer de botten al lopend te voeden. En ik probeer zo ”gezond” mogelijk te eten en leven. Omdat ik er steevast in geloof dat al die dingen zorgen voor een beter hoofd!

Laat die roze lente vibes maar komen! PS: ik heb ze al gespot 😍

Schoon hè 😍

Ach ja de dipjes horen erbij, zolang de upjes overheersen zijn ze niet erg zeker. 🙈

Geplaatst op

Think pink and make it happen!

Vandaag is het Wereldkankerdag… het is een dag om ”kanker” in de spotlight te zetten. Niet echt de ”kanker” maar wel alles er rond. Het onderzoek, de behandeling, de getroffen mensen met hun familie en vrienden,…

Op zo’n dag als vandaag sta ik even stil bij wat er gebeurt, of gebeurd is. Want 1 ding is zeker, het haalt je leven compleet overhoop. Ongewild, onverwacht, het sluipt binnen en overvalt. Je kan maar 1 ding doen, meegaan in een rollercoaster, hopend dat het iets uithaald, maar niets doen is als je ’t mij vraagt geen optie.

Je word geleefd in sneltempo, hoewel het ellendig lang lijkt te duren. En dan plots is er een dag dat je de draad weer probeert op te nemen. Met vallen en opstaan. Je word beter, je word sterker, maar nooit meer zoals het was.

En toch is het wondermooi om opnieuw te leven, misschien wel meer dan vroeger. Ik heb een fantastisch medisch team achter me staan, dat elke dag opnieuw voor me vecht (want ook al lijkt het voorbij, de behandeling loopt nog steeds)

Ik heb het geluk om zorgzame familie te hebben. Eentje waar ik op kan rekenen, eentje die in stilzwijgen mee lijd en de mindere momenten erbij neemt.

Ik heb het beste team om me sterker te maken. Team Energylab weet perfect de grenzen op te zoeken en te verleggen.

Ik droom weer op lange termijn! Ik durf me in de zotste avonturen storten. Omdat ik geen enkele kans wil missen.

En ik ben er me op zo’n dag als vandaag echt wel van bewust dat het ook anders had kunnen aflopen! Ik durf zeggen dat ik een survivor ben en hoop dat dat zo gaat blijven.

Ik ga voluit voor het leven met al wie ik liefheb, ik wil stralen, ik wil leven en ik wil delen dat positivisme ook een medicijn is, eentje zonder bijwerkingen. Ik wil delen dat ”bewegen” heel belangrijk is in de strijd tegen de bijwerkingen. Ik wil delen dat ”gezond eten” belangrijk is om zo veel mogelijk energie te hebben. En dat vooral genieten van al wat je mag meemaken en je leven mooi maakt.

De kanker die voel je niet, de therapie dat is een paar andere mouwen. Maar hij is er gelukkig. Dus op een dag als vandaag zou ik zeggen Fuck the cancer, blijf er tegen vechten, verlies de moed niet, hoe zwaar het ook is.

En sta ik even stil bij diegenen die constant moeten vechten en jammer genoeg zelfs de strijd verliezen… Iedere mens die de strijd verloor is een superheld en een belangrijk stukje in de zoektocht om deze rotziekte uit te roeien!

♥️

Geplaatst op

Sometimes all you need is time whit a good friend 💕

Ge weet wel hè, mijn blogje ging over energie laden. Je kan dat op verschillende manieren. Die zijn voor iedereen anders. Maar energie tanken die voor iedereen hetzelfde voelt is…. Eventjes tijd delen met een goede vriend(in).

Met een goede vriendin bedoel ik, zo iemand bij wie je helemaal jezelf kan zijn. Zonder toeters en bellen. Eéntje waarbij de tijd vliegt en waar uren slechts seconden lijken. Eéntje waar je nooit moet zoeken naar woorden, ze komen immers vanzelf! Je hoeft niet persé hetzelfde te zijn, maar het klikt. Het voelt oké.

Wel ik prijs mezelf gelukkig dat ik zo een specialleke heb! Meer dan 1 zelfs… Maar vandaag bezocht ik diegene die ik toch al het langst in men hart heb zitten. Ze blijft erin, geraakt er nooit meer uit. Ze is een beetje mijn mentor, zonder dat ze dat goed beseft. Ze is een topmadam, ééntje waar ik instant vrolijk van word. Omdat net alles zo leuk is.

Vandaag bezocht ik haar, eventjes, zo leek het toch. De tijd is daar altijd tekort. Ik kom altijd vrolijk en met een ideeën terug. Vandaag vooral met kookideeën. Want ze heeft een grote liefde voor koken! Ze had trouwens iets súper lekker gemaakt! Ik kan niet zeggen in welke categorie het juist thuishoort. Zoet? Dessert? Healthy? ’t was alleszins kei lekker en gezond! Dus dank je wel daarvoor 😉

Voor de rest was het gezellig. Ik was eigenlijk supermoe vertrokken omdat het een hectisch weekje was voor mijn brein. En ik wist vooraf wel dat ik daar men energie terug zou vinden. En ik kreeg gelijk! Dus aan die lieve vriendin: hoe je het doet weet ik niet, maar je stuurt je energie elke keer door!

Bedankt daarvoor en voor je warme vriendschap! 😘

Geplaatst op

Over vitamientjes en zo

Wat is er nu heerlijker dan de zon? Juist ja… als het winter is niks…

Normaal ga ik zondag steevast lopen tijdens dochterlief haar tekenles. Perfect tijdstip, ik hoef niks te missen (meestal is de hubby fietsen) en ik heb meestal gezelschap. Maar deze zondag kon mijn gezelschap alleen vroeger op de dag, dus ik besloot met een beetje pijn in het hart om mijn wekker te zetten… (op zondag kan ik zó hard genieten om een beetje langer te slapen en bij te tanken) Hoewel ik eens de wekker afgelopen is en ik uit bed gestrompelt ben toch ook wel kan genieten van de ochtendrust.

Dus voor iedereen in huis wakker werd was ik vertrokken, ik heb zelfs even getwijfeld of het al wel licht genoeg was om goed zichtbaar te zijn. Het was ijzig op de weg, dus we besloten offroad te lopen voor de veiligheid.

10 km lang had ik uitstekend gezelschap, die kilometers waren zo voorbij. Daarna moest ik nog even alleen verder. Ik keek rond, voelde het zonnetje prikken en wat deed dat deugd. Die dagen dat het droog en zonnig is, daar word mijn lijf zó blij van, dan voel ik veel minder pijntjes, door de combi van de twee word ik dan ook nog eens vrolijk! Dus voor mij graag véél van zo’n dagen!

De kilometers alleen, was ik weer in fotomodus, ik probeer dan dingen te zien die anderen niet zien. Voor mijn avontuur bij de NN Runningclub deel ik graag unieke foto’s, zo van die foto’s die niet iedereen post. Ook dat stukje is een deel van het traject, een deel waar ik ondertussen ook zó van geniet. De schone dingen des levens vastleggen op foto en delen voor zij die het gemist hebben.

    En zo klom ik weer eens ergens op. (Sorry dokters, ’t is sterker dan mezelf, ik ben voorzichtig en probeer men botten heel te houden) Vermoedelijk was ik in mijn vorig leven een berggeit 😂 En als het veilig blijft is het de perfecte balanstraining, wat dan weer kei goed is om alles te versterken om de botten te ondersteunen, dus voor mijn hoofd is het oké. En het leverde een leuke foto op.

    Mijn verdere traject dacht ik na over mijn trainingsplan, ik heb een paar maanden doelloos rondgelopen, op gevoel, naar goesting, wat op zich wel leuk was, maar ik voelde dat ik niet echt grensverleggend liep. Moet dat? Nee, natuurlijk niet, maar als ik fysiek beter wil worden, is het beter om eraan te werken. Is het altijd leuk? Nee, ook niet, omdat mijn lijf niet altijd mee wil, maar mijn hoofd heeft er wel voldoening van en ik blijf erbij hoe meer ik loop, hoe beter ik me voel. Dus toen ik mijn trainingsplan van energylab kreeg was mijn doel om dit te volgen. Met een beetje schrik, omdat het toch wel anders was dan ik gewend was, startte ik. Ik wist zeker dat ik uit de comfortzone zou moeten komen. Want anders veranderd er niets.

    Hat was pittig die eerste weken. Vooral de intervals, maar ik ben een volhouden, ik ga whole the way of niet. En zo voel ik dat ik stilletjes aan beter word! Het word minder zwaar in dat opzicht dat het minder beangstigend is, want ik weet perfect wat gaat komen. Het is elke week een beetje hetzelfde, maar dan een beetje meer uit de comfortzone. En die beetjes dat werkt wel voor mij. Ik ben ervan overtuigd dat de mensen die mij begeleiden perfect zijn om mij beter te maken. Ik heb echt het gevoel dat alles klopt. Dus ik mijmer verder over doelen.

    Sportief, gezin, sociaal, vakantie, werk,… Ik kan iedereen aanbevelen om iets te zoeken wat leuk en sportief is. Het werkt ontspannend, je laad daar van op en word fysiek beter. Gezond of niet iedereen heeft er baat bij. Als je geremd bent zoals ik, maar je hebt wilskracht, je hebt motivatie en wil er voor gaan. Dan is bijna alles mogelijk. En hé… MOTIVATIE en WILSKRACHT zijn TRAINBAAR! So do it!!!

    En zo gebeurde het dat een vroege Sunday morning run me veel vitamientjes gaf, energie voor een leuke dag, ideeën, prettig gezelschap,…

    Een stapje in mijn project power, in mijn plan energie! 💕

    Geplaatst op

    Met volle angst vooruit!

    Dat was een zin die ik vandaag per toeval tegenkwam, bovendien was hij voor vandaag heel toepasselijk!

    D-Day, dat is een beetje haat/liefde, ik weet dat het moet om mijn hoofd gerust te stellen. Doe ik het graag? Da’s een paar andere mouwen.

    Met een bang hartje, een rugzakje geladen met stress ging ik op pad. Geen verwachting, gewoon gaan… De filetijd was voorbij, dus op een uurtje was ik in gasthuisberg. Goed op tijd daalde ik de kelder in, wat me zo elke keer ik de trappen doe (want ja dat is beter dan de lift) toch een beetje kerker gevoel geeft. Het lijkt gepantserd, voor de schadelijke stralen vermoedelijk. Maar het is er wel een pak gezelliger dan vroeger. De wachtkamer is ruimer en huiselijker gemaakt. Er staan nu goeie zeteltjes, gezellig in alle richtingen. Wat mijn hobby ”mensen kijken” wat camoufleert. Ik zette mij aan een tafeltje waar al een koppel zat, stil maar toch samen. Ongelooflijk boeiend want de man viel telkens in slaap, snurkte bovendien en dan vond hij het nog niet eens erg. Het was grappig en liet blijken dat ook anderen zich een beetje thuis voelen in wat ik thuis soms mijn ”buitenverblijf” noem. Wat eerst gigantisch eng en onbekend was, heeft nu iets geruststellend.

    Ik had lectuur mee: een boek van een bijzonder boeiende mens Eric De maertelaere, een tijdschrift waarop ik me vanochtend getrakteerd had, de Running_be en nog een deeltje uit een cursus over eten. Allemaal boeiend, maar ik kan mijn aandacht er niet echt bijhouden. Ik ben vrij rap aan beurt voor de mammo… Ik had een lieve assistente daarvoor, niet echt de leukste job denk ik. Mensen pijnigen lijkt me niet zó tof. Maar al bij al valt het nog wel mee, het is zo een beetje als een interval training, ik tel af… Een uurtje later mag ik mee voor de echo. Ook een lieve dame die dat doet. Al had ik expliciet gevraagd om mijn hals ook mee te checken… Dat vond ze niet zo tof, dat was haar territorium niet. Maar na lang aandringen deed ze het toch. Die paar centimeter konden het volgens mij ook niet maken en voor mij zou het een wereld van verschil maken want ik had daar iets gevoeld en wou gerust zijn dat het oké was. Net dat stukje had me al die stress bezorgd. Ik had het maar tegen 2 mensen gezegd omdat ik geen onrust wou wekken.

    Ik mocht vrij snel op consultatie bij mijn favoriete dokteres! Ze stelde me gerust, de beelden zijn prima, de echo is goed, en mijn hals dat was ook goed. Er zit iets goedaardigs dat groeit en krimpt met viruskes of koortsblaasjes. Het zit mee in men dossier en word mee opgevolgd. Ik krijg zoals altijd een hoop paperassen mee, een berg voorschriften, een massa info en vooral geruststelling! En dat is nodig! Het lijkt wel of die geruststelling uitwerkt naarmate de datum verder tikt.

    Tot mijn grote plezier krijg ik het compliment om dit allemaal heel goed te doen qua sport/voeding en mindset! (Een beter compliment kan je niet krijgen) Ik mag wat minder streng zijn voor mezelf. Maar uit ondervinding weet ik dat het bij mij best alles of niks is. Iets ertussen is moeilijk…

    Na de consultatie loop ik nog even de verpleegpost binnen waar ze een bloedtapje doen om te zien of er niks over het hoofd gezien word. En om nieuwe afspraken te maken. En daarna mag ik beschikken. Ik ben opgelucht, omdat alles goed was.

    Ik in naar huis, stop onderweg even voor boodschappen, zet ze af. Ga langs mijn lieve vriendjes in de tuin en haal ons hondje dochterlief op. Ik breng de supporters op de hoogte van mijn topdag en nog voor ik het goed en wel besef krijg ik van mijn topdokter een mail dat de labo’s prima waren!

    Over een geruststelling gesproken! Vandaag kan ik alleen maar beamen dat ik een echte ”gelukzak” ben!

    Ik blijf erbij dat de kanker een reminder was die me heel hard wakker geschud heeft om wat zorgzamer te zijn voor mezelf. Ik heb er van geleerd. Ik besef maar al te goed dat geluk niet vanzelfsprekend is. Ik besef meer dan wie ook dat ik het geluk heb om een tweede kans te krijgen. Eentje die nog mooier is omdat ik er ten volste van geniet. Omdat ik nu weet wat belangrijk is, omdat ik weet wie belangrijk is. En omdat ik besef dat zelfs leven met beperkingen zó schoon kan zijn.

    Al wat gebeurt is heeft deuren gesloten, maar ook geopend. En zoals het nu loopt (buiten de bijwerkingen) is het voor mij prima . Ik ben een tevreden mens en volgens mij is dat het mooiste wat er is.

    Dus aan iedereen die dat blogje hier volgt … Merci voor de positieve vibes! Ook dit maakt van mij een contente madam!

    Als je niets hebt om van wakker te liggen, geniet dan voor 200% ❣️

    En als er toch iets is, er zijn zo veel mooie dingen waar je energie kan uithalen. Het is altijd de moeite. Denk niet waarom nu juist ik? Het is gewoon het lot, omdat het zo moet zijn. Ik heb altijd gedacht en nog… Het lot heeft mij uitgekozen, omdat ik dat wel kan, omdat het een wijze les zou zijn en omdat het me vooral laat voelen dat ik nu wel leef en dat deed ik vroeger te weinig. Ik werd vooral geleefd.

    En tot slot besluit ik dat ik een fantastische fanclub heb! En dat mijn volgende blog over iets heel anders zal gaan, want ik denk bijna nooit aan zo’n dagen als vandaag, alleen als ze er zijn!

    En waarover die volgende zal gaan??? Daar ga ik eens over slapen 😴

    En zoals altijd zal ik er een fotoke bij doen over iets in de tekst … Deze gaan jullie nog niet gezien hebben, ik word er alleszins vrolijk van en moet geen toestemming vragen 😉

    Geplaatst op

    D-Day

    Dat de volle maan veel geluk mag brengen 🍀

    Ik kan er niet onderuit… in geen tijden heb ik zó veel stress gehad dan vandaag met waarschijnlijk als hoogtepunt morgen.

    Ik zoek afleiding, ben waarschijnlijk strontvervelend gezelschap, wil vanalles doen maar geraak aan niks begonnen. Mijn hartslag is waarschijnlijk hoger dan tijdens de zwaarste intervaltraining. Ik erger mij aan mezelf.

    De afgelopen jaren heb ik het zó goed gedaan, de screenings zonder al te veel stress vooraf. Wat ik best wel flink vond. Ik stond op op D-Day en toen lag men pakske meestal klaar, punt gedaan. 1 keer per jaar tijdens de grote controle. Want enkel die vertrouw ik het meeste, omdat daar beelden bij zijn.

    NU vandaag is het anders… het sluimert, het vreet, ik word er zot van. Waarom het nu anders is weet ik niet zo goed. Maar het is anders, het is sterker dan mezelf.

    Meestal weet ik zo goed, dat die stress niks veranderd, als er niks is, dan was hij overbodig, als er toch iets afgekeurd word is het ook zo, dan zullen er ook wel oplossingen op tafel gegooid worden.

    Misschien is het omdat er één van mijn lotgenootjes stervende is, spookt dat meer door men hoofd dan dat ik eigenlijk zou willen toegeven. Ik denk niet veel aan die optie, maar als het dichtbij gebeurd moet je onder ogen zien dat dat ook soms gebeurt. Niet zo vaak, maar het gebeurt.

    Ik heb mezelf voorgenomen om seffes met de woef een toerke te gaan wandelen, regen of niet. Buitenlucht zal me brein misschien verfrissen of op een minst even afleiden.

    Lopen doe ik vandaag niet. Gisteren liep ik de Starlight Run ⭐ Een mooie avondloop vol sfeer en magie. Leuke originele verlichting die de magie van de nacht benadrukken. Onder de volle maan was het nog net wat specialer. Het is niet een loop om snel te lopen, maar het is een loop die je loopt om te genieten. Bovendien was ik in goed gezelschap, had ik twee tickets gewonnen. (Gelukzak dat ik ben) Ik heb er dus echt van genoten, bovendien was het het perfecte afleidingsmanoeuvre.

    Thx aan mijn loopmaatje! Om er altijd te zijn! Om mee te lopen, te luisteren naar mijn gezaag, te kwebbelen, te lachen en voor alle gezelligheid! Jij bent steeds een perfecte Loopcompagnon. Woorden zijn zelfs niet altijd nodig.

    Uiteraard ook merci aan mijn andere meelopers! Zonder jullie was het niet zó leuk!

    🍀

    Geplaatst op

    Moe

    Ik ben moe.

    Ik ben moe in men hoofd, het ritme van het eindejaar zit daar zeker voor iets tussen. Ik ben immers een controlefreakje, eentje dat alles meestal tot in de puntjes plant. In december gaat dat niet, dan word je hier en daar verwacht. Liefst van al met een smile tot achter je oren, je volproppent met alles waar de gastvrouw/heer, haar of zijn uiterste best voor gedaan heeft. Ik hou van die gezelligheid, ik ben graag onder de mensen, maar toch is dat voor mijn chaotische brein druk.

    Dan komt er nog bij dat ik afgelopen maandag een meeting had met mijn topdokter, een dokter van mijn verzekering en een dokter bemiddelaar.

    Waarom? Wel het zit zo… ik had vroeger een verzekering gewaarborgd inkomen aangegaan (ik werk als zelfstandige). Dat werd me verkocht als de beste zet ever, gezien we gingen bouwen en we daarvoor een lening aangingen. De kans is klein dat je lang arbeidsongeschikt bent, maar je weet maar nooit. Afhankelijk van welk bedrag je wil uitgekeerd krijgen in geval van nood, betaal je daar een premie voor. Dus hoe meer je wil, hoe hoger de premie. En gezien we niet van plan waren om financieel de dieperik in te gaan moest er met mij iets gebeuren betaal ik dus maandelijks een flinke premie.

    Ik had in 2016 het geluk hem te hebben, maar had em natuurlijk liever niet nodig gehad. En daar begint mijn verhaal. Ik was anderhalf jaar out, gezien mijn therapie niet vreemd. Daarna ging ik weer parttime aan de slag, ik kreeg groen licht van mijn dokters, het werd goedgekeurd door het ziekenfonds en door de verzekering. Tot op de dag van vandaag werk ik nog steeds parttime, gezien de bijwerkingen van mijn huidige therapie is dat momenteel de maximum. Alles ging goed tot natuurlijk mijn verzekering moeilijk gaat doen. Want ik zie er helemaal niet mee ziek uit. Dus ze beslissen om de gedeeltelijke uitkering stop te zetten.

    Uiteraard ga ik hier niet mee akkoord, dus ik ga in beroep en start een minnelijke medische expertise op. Anderhalf jaar loopt die, houden ze me daar aan’t lijntje, rekken en trekken ze dat. Maar omdat ik zo overtuigd ben dat ik daar werkelijk recht op heb, vecht ik voor mijn rechten, bezorg ik al wat ze vragen, overtuig ik mijn topdokter om met me mee te gaan ( en wat ben ik er haar dankbaar voor ) Niet 1 keer, maar 2 keer moet ze met me meegaan. De andere dokter is totaal niet mee in het verhaal, luistert amper en is heel duidelijk opgelegd om zo moeilijk mogelijk te zijn, daar haken immers mensen voor af.

    Maar eens de vechter in mij gewekt word ben ik niet meer te stoppen. Ik stuur meerdere klachtenbrieven naar het adres van de maatschappij om te zeggen dat dit note done is, om te zeggen dat dit niet rechtvaardig is en dat ze me destijds toch wel een andere verzekering verkocht hadden. Ik dreig ermee naar buiten te komen, zoek hulp bij kom op tegen kanker, vraag raad overal waar ze me die willen geven.

    De eerste zitting had ik besloten om te horen, zien en zwijgen. Tot ze mijn mening vroegen. Die heb ik zonder aarzelen gegeven. Ik heb verteld waarom ik vecht voor gerechtigheid, waarom ik twijfel aan het verzekeringssysteem, ik heb gezegd dat ik zou blijven vechten, gevraagd wat ze zou doen moest ze in mijn schoenen staan, of in de schoenen van de patiënt waarbij een topdokter niet kon aanwezig zijn omdat ze in haar ogen belangrijkere dingen te doen had, zoals verantwoordden wat er in de verslagen, en in de uitgebreide verslagen stond. Ik heb haar gevraagd of ze dat oké vond, waarop mijn topdokter me vroeg rustig te blijven. Ik heb gevraagd waarom we voor slechts een paar minuten moesten langskomen voor iets wat voor haar al vast stond: We gingen een ”scheidsrechter” nodig hebben.

    En daar moest ik maandag naartoe. Nadat ik op een slapeloze nacht beslist had om toch even alle info te briefen, ook de lijdensweg, ook de klachtenmails en de gebrekkige communicatie, vroeg ik me af wat voor dokter die taak zou uitvoeren en hoe. Ik heb er dik voor betaald, dus ik hoopte op een eerlijk ”proces” en dat werd het. Het was in mijn voordeel dat het een arts fysische was, eentje die mijn therapie kent en ook de bijwerkingen ervan, het was ook in mijn voordeel dat de verzekeringsarts niet mijn hele dossier bij haar had en een blooper van jewelste deed.

    Heb ik gekregen waar ik op gehoopt had? Ja en Nee, er is gerechtigheid, ik heb wel degelijk rechten, het percentage is aanvaardbaar hoewel 50 % rechtvaardiger was geweest. Ik kreeg het compliment dat ik fysiek oké was, beter dan de doorsnee patiënt. Ze weten natuurlijk niet wat ik daarvoor allemaal moet doen en laten. Het besef dat het elke dag opnieuw een gevecht is, dat haalbaar is met wilskracht, met positivisme, een weg met vallen en opstaan dat beseffen ze niet helemaal. Maar er was begrip, en dat is de reden dat ik ben blijven volhouden. Het bewijst dat de aanhouder wint.

    Ik ben mijn topdokter eeuwig dankbaar! Het eerste wat ik gedaan heb toen ik thuis was is een mega bos bloemen naar haar toe gestuurd, omdat ik het zó fijn vond dat ze meevocht voor mijn rechten, het zit niet standaard in haar takenpakket, maar ze deed het toch maar voor mij! Dus Dokter Hoste mijn eeuwige dank! Je bent fantastisch❣️

    En als kers op de taart kreeg ik die ochtend mijn dipspuit nog… Het maandelijks implantaat waar ik elke keer opnieuw een paar dagen het Noorden van kwijt raak. Ik word er moe van, voel me wat slapper, alles gaat in slowmotion of dat ervaar ik zo toch en ik vergeet heel veel.

    Ik heb een gigantische verkoudheid die blijft aanslepen, krijg door al die dingen samen een kort lontje denk ik. Of zo voel ik me toch.

    Maar ik adem in en uit, ben blij dat ik nog leef, ben blij dat die verzekeringskwestie eindelijk uit de voeten is, ben content dat ik weeral 1 implantaat van de teller mag schrappen en kan nu stilletjesaan beginnen stressen voor wat komen gaat…

    MAANDAG die komt is D-Day, de dag van ’t jaar waarop ik binnenste buiten gedraaid word om te kijken of alles goed gaat, hoe je het draait of keert ik denk niet vaak aan de stand van zaken, maar nu word ik er toch weer effe aan herinnerd! Ik hoop dat deze R*tte therapie zijn werking doet, dat ik vieze beesten vrij ben. En dat dat zo blijft!!! Dat is het enige wat ik wens, voor de rest ben ik perfect gelukkig! Dus op naar maandag! Op naar een goede controle en op naar een lang leven!

    En ja ook dees hoort allemaal in het kankerplaatje, je staat er vast niet bij stil, maar je wil niet weten hoeveel mensen denken dat alles voorbij is eens je er weer beter uitziet en je best doet zo normaal mogelijk te leven. Om dat toch even onder de aandacht te brengen even deze blog. 😉

    Geplaatst op

    Deze had ik niet zien aankomen…

    Tranen in huis, zo opeens… dochterlief is even het Noorden kwijt… Wanneer ik vraag wat er scheelt barst ze ontroostbaar in snikken uit. Als ik haar dichtbij me neem, eens goed vastpak en haar nogmaals vraag wat er scheelt stelt ze dan toch de vraag…

    Mama, ik ben zó bang, bang dat jij gaat sterven door de kanker. BAF dat komt effe binnen. Gewoon omdat ik daar eigenlijk niet aan denk. Of dat probeer ik toch en meestal lukt dat vrij goed. Wat niet wil zeggen dat ik er nooit aan denk, dat ik er nooit bang voor ben. Ik probeer er gewoon niet aan te denken.

    En dan word je toch even met je neus op de feiten gedrukt. Dat kleine meisje denkt er dus nog wel aan. Waarom? Misschien omdat ze even mee langs mijn verzekeringsmakelaar geweest is? Heeft ze daar dan toch een stuk van ons gesprek opgevangen? Ze zat nochtans in het leeshoekje, verdiept in haar boek, of toch niet? We hebben het maar even over de zitting van de medische expertise gehad, die er aan komt. Over de vakkundigheid van mijn topdokters, en de lichtzinnigheid van de dokters die oordelen en twijfelen over waar mijn medisch team voor oppert. Ik wil er nu niet over uitwijken, maar misschien heeft ze er toch flarden van opgevangen. Hoewel er niets gezegd is over sterven.

    En ja ik neem veel pilletjes, en ja ik moet veel naar de dokter, naar het ziekenhuis, ik kreeg ook thuis baxters. Het werkt haar angst misschien alleen maar in de hand. En ik heb er niet bij stilgestaan, ik zeg haar elke keer opnieuw dat niet elk pilletje een medicijn is, maar dat er ook supplementen bij zijn om me beter te voelen en meer te kunnen. We hebben altijd eerlijk geweest tegen haar, over elke stap. Maar we hebben elke keer gezegd dat alles goed kwam.

    En zo deed ik het dus vandaag opnieuw. Ik vertelde haar dat die kwaadaardige beestjes uit mijn lijf gehaald waren. Dat de chemo er voor gezorgd had dat mogelijk zwervende kankercellen vermoord waren en dat als er toch nog eentje zou overleefd hebben de straaltjes ervoor gezorgd hebben dat die gluiperd opgesmoord werd. Ik vertelde haar dat de huidige therapie ervoor zorgde dat eventuele survivors geen eten meer kregen en zouden verhongeren en zo zouden sterven. Dat ze geen schijn van kans hebben. En ik vertelde haar dat ik de beste dokters van de wereld heb, dat ik er regelmatig naartoe moet omdat ze alles goed in de gaten houden, voor ’t geval dat er toch meer nodig is dat alle stappen die gezet zijn. Ik stel haar gerust en blijf zo rustig mogelijk, ook al maakt ze me toch een beetje bang. Ik laat het niet merken.

    Ik vertel haar dat ik stokoud ga worden omdat ik haar graag groot zie worden. Omdat ik graag wil weten dat ze een goei lief vind en ik pols naar eventuele knappe gasten die ze kent. Maar ze weet het nog niet, dus ik vertel dat ik dat nog allemaal wil weten, dat ik elk stap in haar leven wil meemaken, dat ik niks wil missen en heel graag leef! En dat dat net de reden is dat de doktersbezoeken, ziekenhuisbezoeken, medicijnen, spuiten en baxters erbij horen.

    Ik vertel haar dat mijn huidige therapie al over de helft qua tijd is, en dat er dan geswitcht word naar een andere, eentje die hopelijk iets minder bijwerkingen heeft, eentje die draaglijker is zodat ik minder pilletjes moet nemen. Ik vertel haar alles wat ze wil weten, ik vraag haar of ze daar vaak bang voor is. En ik stel haar telkens weer gerust. Het is weer oké voor haar. Ze kan met een gerust hartje gaan slapen. Dat is het belangrijkste!

    En toch word ik er even stil van. Want ondanks mijn eeuwige optimisme, duwt ze me even met mijn neus op de feiten. Overleven is geen zekerheid, controle is geen zekerheid, het is een experiment. Eentje waarin ik geloof! Gewoon omdat het moet, omdat ik graag leef en omdat ik er altijd voor haar wil zijn! Want ze is FANTASTISCH ❣️

    Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
    Aan de slag