Mijn droom? Een lang, gelukkig, gezond en zo fit mogelijk leven. Hoe hoger het energielevel hoe beter 😍 Wat bedoel ik daarmee? Uiteraard een lang en gelukkig leven, maar ook een gezond ”in het algemeen, maar uiteraard ook kankervrij” leven. En over dat fit daarmee bedoel ik fit en fris, niet meer moe en begrensd maar gewoon voluit, gas en niet nadenken of moeten kiezen. Dat energielevel op de top daar word aan gewerkt maar ik word overvallen door twijfel.

Twijfel is meestal niet goed, toch zeker niet voor de energie… Ik twijfel momenteel aan veel, eet ik goed? Kan ik beter op dat vlak? Want wat is goed eten? Waar kan ik bijsturen? Ik weet wel dat een goed evenwicht belangrijk is, ik weet wel dat zuivere voeding de juiste is, ik weet wel dat verhouding tussen de verschillende voedingsmiddelen juist moet zijn en dat drinken één van de belangrijkste dingen is. En ik weet dat zondigen moet kunnen. En toch twijfel ik, denk ik na en bestudeer ik vanalles en nog wat om te kijken wat ik kan doen om de kans op groei van tumoren zo klein mogelijk te houden want ik denk dat voeding daar een belangrijke in is. Ik probeer uit te zoeken wat ik het beste eet om zo veel mogelijk energie te hebben. En toch lijkt mijn vat soms zo leeg…

Over beweging twijfel ik ook. Wat is oké voor mijn lijf, wanneer werk ik grensverleggend, wanneer ga ik in overdrive, wanneer ben ik een beetje lui? Wie zal het zeggen? Het moet goed voelen, maar wat is dat nu weer? Het is een eindeloze zoektocht mijn plan energie, mijn project power. Het is een zoektocht die met ups en downs gaat. Soms denk ik ja dat is het om even later te denken, nee dat was het toch niet. Je vind een bron aan informatie in boeken, op internet, raad van slimme mensen, maar het blijft een persoonlijke zoektocht. Elke extra prikkel is een gaatje in het energievat. Dus ik probeer die te mijden, maar in een wereld zoals vandaag zijn er heel veel prikkels. Mijn zoektocht gaat dus verder. Mijn zoektocht is soms langer dan dat een dag duurt, het houd me uit mijn slaap.

Slaap is één van de dingen die serieus verstoord word door mijn therapie. Ik weer niet meer hoe het moet denk ik. Ik ben moe mijn lichaam wil wel, mijn geest ook en toch werken ze niet samen. Het is raar. Dus soms sta ik op en probeer ik wat later opnieuw. Meestal lukt het dan wel. Vandaag houd onze hond me uit mijn slaap, hij pubert, net zoals onze vorige, ik wist dat het zou komen, wel het is er. Buiten het feit dat hij zich moet aanpassen omdat de aandacht minder is dan tijdens de lockdown zit hij net in de fase waarin hij duidelijk zoekt naar hoe ver hij kan gaan. (Gaatje in mijn energievat dus) Ik besluit dat ik hem morgen voor de eerste keer meeneem als loopvriend, iets te vroeg, want hij is net geen jaar maar toch ga ik hem testen. Er is geen huis mee te houden, hij kan alles gebruiken, is momenteel een klein beetje vernielzuchtig maar vooral aan het testen of hij toch niet baas mag worden. Zijn energie is onuitputtelijk (ja ik ben daar kei jaloers op) dus hij gaat mee. En dan komt die twijfel weer… Hoe ver neem ik hem mee? Wat is aanvaardbaar? Wel als ik denk aan wat hij gisteren deed, gaat hij de grote toer mee. Wandelen doet hij graag en goed. Moet dus lukken. Benieuwd of hij het leuk vind die extra aandacht!

Aandacht voor de rest in het gezin, te weinig denk ik. Een dag is zo kort, ieder doet zijn ding en opeens is hij voorbij. Mama mag ik nog buiten spelen met de kindjes van de buren? Uiteraard! Maar mama ik wou ook zo graag iets met jou doen? Ja meid niet erg, kies wat je nu wil doen, morgen is er een nieuwe dag, volg even je hartje, dat is oké. Ja maar kan jij niet zeggen wat ik moet kiezen? Nee schatje doe wat je het liefste doet! Ga maar met je vriendjes spelen dat is leuk! En de papa is gaan fietsen, hij doet dat graag, zo eens in het midden van de week. En ik ben gelukkig als zij dat zijn. Dus zo leven we samen onze dromen, als iedereen weer binnen is is de avond bijna voorbij, is iedereen goed gezind en volgen we onze dromen. We hangen nog even in onze zetel om daarna ons bed op te zoeken, waar ik mijmer over mijn dromen, over mijn zoektocht, over wat goed loopt en over wat beter kan. En met dat idee ga ik opnieuw naar dromenland 😉

Vier jaar geleden kreeg ze de diagnose borstkanker, nu traint Roxanne (36) voor de marathon van New York: “Jaag je dromen na”

• Jurgen Geyselings 

DEELVIA FACEBOOK116TWEET

VORSELAAR Bij de Vorselaarse Roxanne Van Rompaey (36) werd vier jaar geleden borstkanker vastgesteld. In haar strijd tegen de ziekte ontdekte ze het hardlopen. En dat liep een beetje uit de hand. In november van dit jaar hoopt de kapster aan de start te staan van één van de meest tot de verbeelding sprekende loopwedstrijden ter wereld, de marathon van New York. 

Voor de Vorselaarse kapster Roxanne Van Rompaey is het meer dan duidelijk: “Iedereen die gezond eet en dan ook nog eens aan sport doet, die heeft een kleinere kans op kanker. Ik zeg niet dat je op deze manier de ziekte volledig de weg verspert. Maar dat die levensstijl de kans op kanker verkleint, daar ben ik van overtuigd!”. Zo gaat Roxanne sinds haar ziekte door het leven.

Tijdens mijn revalidatie kwam ik voor het eerst in contact met het hardlopen, ondertussen droom ik van de marathon in New York

Roxanne Van Rompaey

“In 2016, op 32-jarige leeftijd kreeg ik te horen dat ik borstkanker had, gelukkig zonder uitzaaiingen, bleek al snel”, vertelt Roxanne ons. “Tijdens de revalidatie ontdekte ik het lopen.” De Vorselaarse kreeg te horen in het UZ Leuven dat sport en beweging tijdens de revalidatie het risico op een herval kleiner maakte. “Zo startte ik al snel met een start-to-run van vijf kilometer. Via een deelname tijdens Race for the Cure, een wedstrijd in de strijd tegen borstkanker en nog tal van andere loopwedstrijden zoals een kerstloop, de Antwerpse Ten Miles en enkele halve marathons, ondervond ik dat het lopen mij meer dan goed deed.”

1.800 kandidaten

Ondertussen kreeg Roxanne weet van een oproep waarbij kandidaten gezocht worden voor een deelname aan de legendarische marathon van New York. “Ik zag de oproep verschijnen bij NNRunningclub, een Belgische bewegingsgemeenschap van beginners tot gevorderden”, weet ze. “Echt iets voor mij, dat was het eerste wat in me opkwam toen ik dat las. Uit de meer dan 1.800 kandidaten werd ik samen met twee anderen verkozen als finaliste.” 

Op de website van NNRunningclub kan je stemmen op één van de drie lopers die hopen richting Amerika af te zakken. “Het was niet zozeer de stad New York die me aansprak in deze uitdaging, maar vooral de professionele begeleiding die we krijgen.”

Stemmers delen in de prijzen

Nog tot komende zondag kan er gestemd worden om Roxanne richting New York te krijgen. “We hebben een leuk extraatje voorzien voor iedereen die op me stemt tijdens de wedstrijd”, klinkt het strijdvaardig. “Naast het feit dat een stemmer sowieso kans krijgt om te gaan dineren via NNRunningclub zorgen we zelf voor enkele andere leuke prijzen. Enkele kappersbons en bons van het marktkraam van mijn moeder Brigitte (cosmetica en juwelen, red.) liggen te wachten voor mijn stemmers bij een screenshot van hun stem richting thinkpink@outlook.be. Een bon van vijfhonderd euro bij Tequila Tattoos in Hulshout, de tattooshop van mijn schoonzus, is de hoofdprijs. Daarvoor kan je een screenshot sturen naar actie.tequila@gmail.com.”

Ik hoop mijn droom te mogen beleven, maar enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!

Roxanne Van Rompaey

“Jaag je dromen na. Doe alles waar je oogjes van gaan blinken en stel niet uit”, weet ze. “Maar leer ook volhouden als het even moeilijker gaat, want het loont! Met mijn deelname wil ik niet alleen lopers inspireren maar hoop ik ook mensen met of zonder gezondheidsproblemen aan te zetten tot lopen of sporten. Kies niet alleen voor overleven, maar ook voor het leven!” 

Waarom ze hoopt dat ze als winnaar uit de bus komt, maakt de Vorselaarse nogmaals duidelijk: “Door op mij te stemmen breng je me een stapje dichter bij mijn droom om ook nog eens een extra jaartje begeleid te worden door ‘Energylab’, onder goedkeurend ook van Aagje Vanwalleghem en het all-inticket naar New York. Enkel de kandidaat met de meeste stemmen wint. Ik kan dit dus niet alleen!”, besluit Roxanne.

13/5/16 exact 4 jaar geleden stond mijn wereld stil, verlamd van angst lag ik in een witte kamer, moederziel alleen. 32 jaar wachtende op een ingreep die mijn leven zou redden, werd mij gezegd. Een team topdokters rond mij die binnen en buiten wandelden, een taal spraken die ik niet begreep. Het was zover, ik werd naar OK gebracht of toch in die richting. Wees rustig mevrouw… Alles komt goed, je bent in goede handen, er word goed voor jou gezorgd. Er rolt een traan, nu (omdat ik het zó ver heb weggeduwd, beseffend dat dat het beste is, maar dat die angst nog steeds aanwezig is) en toen omdat ik zo bang was voor wat kwam…
Ze zouden me in slaap brengen, ze zouden de tumor weghalen en kijken of hij verder geslopen was dan we hoopten. Ik moest ondergaan. Ik werd klaargemaakt door een studente verpleging, één die de eerste dag deed wat het extra spannend maakte, maar ze deed dat super! Ze namen me mee ik mocht ”wakker” mijn OK binnen, wat overigens vreselijk is, want je ziet de hele beenhouwerij… De angst op dat moment was vooral, word ik wel wakker? Dus ik vroeg de anesthesie, dokter ik heb een dochtertje van 4, ga ik haar nog weerzien? Tranen rollen over mijn wangen… Jazeker zei hij, toen viel ik in slaap… De tumor werd weggehaald, had 2 operaties nodig voor de ”zekerheid”, er werd plots vanalles beslist waar ik geen inzeg over had. We doen alles om je te redden dame. Ze goochelen met cijfers en statistieken, je moet ondergaan, (een lange weg van chemo, bestraling, anti-hormoontherapie volgen). Moederziel alleen lag ik daar 3 dagen,(op een bezoekje van de hubby na, na zijn werk) alleen met mijn angsten en gedachten, onze kleine uk had immers iedereen nodig en om het zo gemakkelijk mogelijk te organiseren vroeg ik er voor haar te zijn… Ik zou me wel redden.
Daar op die plek besliste ik, ik zou me niet laten overnemen door angst, ik zou dit wel eens aanpakken vol enthousiasme en goede moed. Ik zou hier beter uitkomen, sterker, het zou een les zijn die “omdat het nodig was” op mijn pad kwam. En als ik het overleefde dan zou ik een bron van inspiratie willen zijn. Vechten om wat wel kon! Niet stilstaan bij wat ik vroeger kon (al mijmer ik daar wel over) ik wil niet zielig zijn, ik wil positieve vibes uitstralen, er staan, er zijn en als het kan proberen om die vibes door te geven! Er volgt een grote rollercoaster die ik nog dagelijks ontmoet maar wat ik even vragen wil…
Als ik deze vibes naar lotgenoten toe nog verder kan laten reiken zou mijn missie geslaagd zijn. Jullie kunnen daar bij helpen! Geef je volle 🧡, zodat ik in NY raak en ik mijn vibes nog verder kan laten reiken! Hoe doe je dat? Ga via onderstaande link naar mijn voting Page, log in, scroll onder mijn foto door tot aan de comments net daarboven vind je een leeg hartje, als je het kleurt is jou stem geldig!

Hopelijk krijg ik jullie volle hart!

https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

liefs,

Roxanne

The game is on, spanning stijgt, stemmen barsten los. 3 finalisten slechts 1 ticket. Een half jaar lang werkte ik mijn plan op maat perfect af! Elke training werd gelopen, voedingsadvies werd opgevolgd. Elke tip werd geprobeerd. Het was FANTASTISCH! Ik wou dit zo graag voor de hele omkadering. Het zou me immers beter kunnen maken. Ik heb meer en meer gevoeld hoe belangrijk lopen is in mijn herstel. Ik probeer de comfortzone te verleggen. Ik wil ”normaal” zijn. En alles wat me zou kunnen helpen geef ik een kans.

Ik wil liever de vrouw zijn die alles geprobeerd heeft, dan diegene die huilend aan de kant bleef zitten wachten op mirakels. En zo startte deze droom. Ik kan maar 1 ding zeggen, het was FANTASTISCH! Ik heb honger naar meer! Ik wil kost wat kost dat finale ticket halen, voor mezelf, voor de lotgenoten die niet weten wat komt, die niet meer durven dromen. Alles moet lukken op voorwaarde dat je gelooft, hard knokt en vooral de juiste keuzes maakt, want en, en, en dat kan niet meer. Het blijft of, of.

Mijn lancering om te stemmen kan je via deze link bekijken: https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

Er staat alles te vinden over mijn weg… Ik wil dat die nog een half jaar doorloopt, dus elke stem is welkom! Je mag stemmen via de link, je mag promoten,…

Het gebeurd door veel van mijn fans… maar er is er toch ééntje heel bijzonder! Mijn medekandidaat Robbe. Hij zet zijn droom opzij, omdat hij de mijne in vervulling wil zien gaan. Omdat hij respect heeft, omdat hij mij een eerlijke winnaar vind, omdat hij een hart van goud heeft. Ik ben ongelooflijk dankbaar met zijn mooie gebaar, anderzijds het voelt dubbel omdat ik me schuldig voel dat hij zijn droom opzij zet… Elk argument om zijn idee bij te sturen, word tegen geargumenteerd door ik ben nog jong en ik kom daar nog wel!

Wat ik even kwijt wou was eigenlijk, dat er op de wereld nog steeds mensen rondlopen die zichzelf wegcijferen voor anderen hun droom! Dat stelt mij vrolijk, want ze lopen niet dik! En dat laat mij besluiten dat ik dus weer een gelukzak ben dat ik er weer zo één op mijn pad krijg!

Ik wil je ook via deze weg bedanken Robbe voor deze ongelooflijk mooie daad! Het is geen moet, maar vergt wel veel moed! Je kan terecht fier zijn op je persoonlijkheid! Ik lees dat je ouders, grootouders, familie en vrienden het hadden zien aankomen! Ze kennen jou dus altijd zo! Het kan niet anders dan dat je een fantastische bubbel mensen om je heen hebt! Ik ben blij dat mijn leven een vriend voor het leven rijker is!

Jouw daad geeft me het gevoel dat mijn doel om mensen te inspireren toch slaagt! En dat is een goed gevoel!

Aan alle mensen die stemmen om me mee naar mijn droom te helpen een welgemeende dank je wel! Aan al die twijfelen, doen! Niet enkel voor mij, maar ook voor het verhaal achter mijn deelname!

Bedankt fans voor alles! Mede door jullie vergeet ik soms mijn gebreken en beperkingen! Mede door jullie geloof ik in warme harten, in goedheid en durf ik dromen !

Dank je wel 🧡

De meeste van jullie weten dat ik meespeel met een groot spel! Bijna een jaar geleden werd er een uitdaging gepromoot om een ticket te winnen voor de marathon van New York, inclusief verblijf, vlucht en vooral de begeleiding! Begeleiding door Energylab, dat alleen klonk toen al als een begeleiding naar meer energie. En wie wil dat nu niet? Ik vermoed dat iedereen wel eens denkt waar zit die energie? Wel ik kan 1 ding zeggen… Na een onco behandeling met alle toeters en bellen, is de energie ver te zoek. Tijdens een anti-hormoontherapie is het constant wikken en wegen om jezelf net zover te pushen dat je aan de grens zit en er niet over gaat. Want zonder die grens op te zoeken geen verbetering, dus geen winst. Erover gaan betekent soms verlies, alleen al omdat je jezelf over the limits gepusht hebt, meestal wetende dat het riski was. Het beste is de balans vinden. Dus die begeleiding klonk als muziek in mijn oren.

Ik heb dus gevochten om top drie te halen, ben blij dat ik top drie gehaald heb. Want ik blijf erbij, met de juiste sturing gaat toch alles wel beter. Met doelen op tafel, werk je naar iets toe. Dus in mijn ogen heb ik al een heel mooie prijs gewonnen waar ik heel erg dankbaar voor ben. Waar ik elke dag van geniet, net omdat het traject mij fysiek en mentaal zo veel beter heeft gemaakt.

Het is niet enkel het lopen, het is de regelmaat van beweging, de juiste hoeveelheid en vooral de juiste coach. Thijs stelde mij het loopschema voor, hij beslist over mijn loopagenda, maar ik heb uiteraard ook wel de kans om mee te sturen. In het begin volgde ik gewoon alles wat hij mij voor mij plande. Omdat ik wist dat hij zoiets beter kan dan ik. Maar gaandeweg kwam er meer overleg. Omdat ik uiteraard alles wat erin zit eruit wil halen. De trainingen worden uiteraard qua tijd en afstand nog steeds bepaald door hem, maar omdat ik een specialleke ben qua lijf, zoek ik alternatieven om zo hard mogelijk mijn best te doen zonder dat ik mezelf in de vernieling loop.

Wel en dat werkt! Omdat ik graag af en toe een evenement loop had ik overlegd welke in de aanloop naar qua timing en afstand zouden passen. Zo zou de 10 miles op de planning gestaan hebben, daarna de Great Breweries 25 k, ik zou waarschijnlijk nog dwars door de Kazerne en dwars door Kasterlee gelopen hebben als kleiner evenement, en dan zou het afhangen van winst of verlies New York. Als ik win zou ik in Antwerpen de halve night marathon lopen en dan uiteraard New York. Plan B daar heb ik het later over, want ik hoop dat plan B niet nodig is.

MAAR het kan uiteraard ook nog plan C worden, gezien de Corona crisis. Wat ik wel een beetje verwacht dus ik hou er rekening mee. En over dat plan C wou ik het wel even hebben. De ”voor” loopjes, die vallen in het water. Wat zonde is maar ik heb er vrede mee. Het is zoals het is en er zijn veel ergere dingen. Bovendien woon ik in een wonder mooie omgeving en ben ik sowieso geen snelle loper, dus winnen daar loop ik niet voor, ik loop om me beter te voelen en omdat ik het leuk vind. Ik loop enkel op verplaatsing om eens een andere locatie, een andere route en de sfeer te beleven. Het is gewoon leuk! Ook de loopvibes die anderen geven. Een babbeltje met een vreemde die toch voor hetzelfde komt is altijd leuk! Het verbind! Dus ook dat gaat even niet door… En toen zag ik opeens een promo…

Een promo van een virtual reality race, ge weet wel, zoals de koers nu ook gereden word hè. Maar dan voor de amateur lopers. Het werd georganiseerd door Polar, je kon afstand 8 km, halve marathon of Marathon kiezen. Mijn enthousiasme was gewekt… En zoals gewoonlijk ook weer niet te stoppen. Ik vond het een fantastisch alternatief voor de 10 miles en de Great Breweries 25 km. Dus ik contacteerde Thijs, die waarschijnlijk dacht, o nee, daar is ze weer 🙊 (sorry Thijs, ik ben niet te stoppen als ik zotte ideeën krijg, ik denk dan: Yes, dat is echt iets voor mij, ik ga dat doen. 1 chance, zot zijn doet niet zeer) Dus mijn loopplan werd hier en daar bijgeschaafd. Eén van mijn vaste loopvriendinnen moest er mee aan geloven (sorry Katrien voor mijn onstuimige enthousiasme, het is nooit mijn bedoeling met jou te beulen 🙈 maar ik ben blij dat je meeloopt, ook al missen we ons ander loopvriendinnetje) Ik zou mijn langste loop opbouwen de eerste zondag na de beslissing en de week erna ervoor gaan, althans dat dacht ik toch… Maar de eerste zaterdag waren de benen en het weer goed dus besloot ik de halve al te lopen. De zaterdag erna deed ik hem opnieuw omdat ik nog eens wou proberen, voor een snellere tijd. Wat uiteindelijk ook lukte. En wat bovendien heerlijk was? Dat was dat de winnaar niet zou gekozen worden op snelheid, je moest je afstand lopen en een opmerking schrijven waarom je graag zou winnen.

Waarom ik wou winnen? Tja dat spreekt voor zich, je kon een ticket voor je gelopen afstand in Amsterdam winnen, een gloednieuwe Polar en een t-shirt. Wou ik de 8 winnen? Of de 21? Tja liefst de 21 als ik mocht kiezen, maar ik liep ze allebei, dus 2 kansen. Ik dacht aanvankelijk nog dat mannen en vrouwen apart zouden winnen, maar dat was niet, ik had dus enkel de vrouwelijke concurrentie bestudeerd, wat voor de 21 nogal meeviel, gezien er weinig hun opmerking schreven. Dus eigenlijk dacht ik wel een kanshebber te zijn. Ik schreef eerlijk dat ik het een leuke uitdaging vond, die de Great Breweries 25 verving voor mij, dat ik uiteraard wel in Amsterdam wou lopen en dat de nieuwe Polar wel heel erg welkom was.

Mijn opmerking was dus heel eerlijk en dik oké, want ik werd de gelukkige in de 21, de reeks die ik graag zou winnen. Ik ben zó blij met de winst! Het is zó tof! De uitdaging was een perfecte vervanger, was een leuke extra prikkel en de prijs is uiteraard FANTASTISCH! Dus ik sta er goed op! Het is weer geweldig veel geluk op mijn weg! Dat heb ik graag! Maar wie niet hè. Ik word er alleszins vrolijk van.

De meest onverwachte beslissingen zijn soms gewoon de leukste! Soms moet je het zot enthousiasme laten begaan en zien waar het je brengt.

Alles begon bij mij tijdens de race for the cure met ons team babbelbox, dat is de eerste heel erg fijne loopherinnering die ongelooflijk warm was omdat we een team van 200 mensen vormden in de strijd tegen borstkanker, mijn team! Ik zal het voor eeuwig koesteren! ♥️ En zo ben ik telkens van het ene leuke loopavontuur ik het andere gerold! En al wat nog komen gaat, gaat ongetwijfeld met evenveel enthousiasme zijn!

Want elke dag besef ik dat al dit kei harde werk in combi met dat enthousiasme me verder brengt dan ik ooit had durven dromen. Niet alles is vanzelfsprekend, dingen die vroeger zo gewoon leken, die zijn niet zo gewoon. Maar door de juiste ingesteldheid, door het blijven proberen en volhouden lukt er meer dan je denkt! Watch me 🤭

Zotte groetjes 😉

Wat ben ik blij dat ik dit nog kan navertellen… 4 jaar geleden rond deze tijd zag het er onheilspellend uit, hing er een zwarte wolk boven mijn bestaan en had ik nooit durven dromen over nu! Het loopt niet altijd zoals verwacht, soms zijn er serieuze kronkels op je pad, je volgt ze vol goede moed, vecht zo hard je kan, tijd lijkt stil te staan en toch was het ”nodig” hoe gek het ook klinkt, het was nodig om mij de weg te wijzen, om bewuster te worden en mijn innerlijke kompas te vinden. Het is ellendig geweest en elke dag opnieuw moet ik vechten tegen de huidige therapie. En toch heeft het mij positief veranderd. Dat ik nu vandaag de dag als RunSter/RunCaptain voor @thinkpinkbelgium een finaleplaats heb in de #marathonchallenge bij de @nnrunningclub waarmee ik misschien een hele marathon zou kunnen lopen (New York of Brussel, afhankelijk van mijn fans) omdat ik perfect begeleid word door @energylab.be wil ik graag promoten bij lotgenoten, omdat er misschien wel zijn die ooit zeggen… Hé door jou heb ik mijn sportschoenen uit de kast gehaald, door jou ben ik bewuster geworden van wat ik eet en vooral… Door jou heb ik de moed gevonden op door de gaan, door jou gaf ik niet op! Dat blijft mijn ultieme doel! #thinkpinkhero

#runforthecure #runforlife #runningismytherapy #runningislife #beatthecancer #fuckthecancer

Het zijn vreemde tijden, zo uit het niets komt er een virus, ééntje dat ernstig is en zeer besmettelijk. Het legt de wereld even lam het is niet te bevatten maar 1 ding is zeker: mensen moeten verplicht aanpassingen doen, het zet aan het denken en daar wou ik het even over hebben.

Zoals de meesten wel weten heb ik al eens serieus nagedacht in en na 2016. Wat me toen overkwam was heavy voor mij en mijn naasten. Maar de les die in eruit geleerd heb was niet slecht. Ik werd me bewust van ”beperkingen” maar ook van vrijheden. Ik was mezelf kwijt en moest op zoek naar mezelf. Dat is een lange weg, ééntje met vallen en opstaan. Ééntje met lachen en ééntje met verdriet, want het is een beetje rouwproces dat besef wat niet meer kan, maar wat je nog wel wil. Maar anderzijds is het ontdekken, op zoek gaan naar je innerlijke kompas, naar wat je wil, wat er kan en hoe je dat nu gaat aanpakken.

En daar las ik net een artikel over. Zelfkennis brengt rust, het brengt meer zelfvertrouwen. Het is voor iedereen dé moment om eens na te denken wat je nu eigenlijk wil. Om eens te denken of we wel goed bezig waren of zijn. Ik ben me er zelf van bewust waar mijn mankementen zitten, waar ik beter kan, waar ik tekort schiet. Ik denk erover hoe ik het kan verbeteren, ik werk eraan, maar wel zoals ik het meestal doe, ik hou van structuur en toch ben ik na 2016 ontzettend chaotisch. Want ik kan niet meer zo goed volgen als vroeger. Ik ben vertraagd, is dat erg? tja, als je er van wakker ligt wel. Maar anderzijds moet het allemaal snel? Ah nee hè. Dat bewijst vandaag de dag… Plots kunnen we op pauze, omdat het moet.

Ik word weer even naar 2016 gekatapulteerd, het is vergelijkbaar voor mij, maar nu staat de wereld bijna helemaal stil en toen niet. Toen dacht ik dat ik misschien zou sterven, te jong maar het kon. Het was bewust worden van alles wat ik dacht te hebben opeens te moeten loslaten, iedereen die ik graag zag te moeten achterlaten. Gelukkig was het mijn tijd nog niet. Daar begon dus wel die zoektocht naar mijn innerlijke kompas.

Dat kompas is een stukje meegegeven, het word ook deels beïnvloed. Al hangt dat tweede af van hoe je er zelf mee omgaat. Iedereen hunkert naar goedkeuring, de vraag is moet je daar op wachten? Want niet iedereen heeft de kracht om iemand anders een bemoedigend woord te geven. Sommige denken dat het genoeg is dat andere wel weten dat ze bewondering hebben. Nochtans worden ze zelf ook graag aangemoedigd. Want dat is voor iedereen leuk, dat kan niemand ontkennen.

Los van de aanmoediging opende ik de zoektocht, ik durf héél eerlijk zeggen dat ik daar hulp voor gehad heb. Daar is niks mis mee, ik moedig dat aan. Mensen durven te weinig hulp vragen, net zoals ze te weinig op hun eigen kompas vertrouwen. Het is nochtans de moeite dat zelfbewustzijn, de zelfliefde. Als ik me minder goed voel ben ik krikkel, een irritantje mijn naasten weten dat. Ze vinden dat niet leuk net zoals ikzelf. Maar het is zo en niet anders. Dus probeer ik om zoveel mogelijk rust te zoeken in de dingen die ik graag doe, in de dingen die die ervoor zorgen dat ik me zo fris en zo fit mogelijk voel.

Dus waar ben ik begonnen? De zoektocht naar de juiste voeding (op uitzondering van de chocolade) de balans tussen rust en inspanning. Sportiever zijn dan vroeger. Maar dat gaat gepaard met ook wel eens tegen de muur lopen. Zowel sportief als qua eten. Ik probeer zoveel mogelijk info op te slaan al valt dat soms zwaar. Mijn brein lijkt wel een zeef. Hoe meer ik lees, hoe meer ik ondervind des te meer blijft er hangen. Het is elke dag een uitdaging, ik droom ervan die perfecte balans te vinden. En als het kan deel ik die ook graag.

Het bewust worden is een begin. De info verzamelen en opslaan is een deel, dat allemaal toepassen is een ander deel. En dat delen dat is het laatste stukje in mijn kompas. Want ja ik zorg en deel graag. Ik zou willen dat dat meer kon, mijn harde schijf laat het afweten. Maar ook dat heeft voordelen. Ik probeer de schijf te openen voor wat ik wil opslaan en niet voor onbelangrijke dingen, dat lukt beter en beter.

Ik durf ook meer vertrouwen op mijn gevoel, ik laat me minder de les lezen. Zeker als er iets opgelegd word wat ik echt niet wil. Ik sta er bij stil wat de intentie is van de tegenpartij en vooral wie het ten goede komt of wie er slechter van word en dan beslis ik wat ik doe. Ik weeg dus af, beter dan vroeger.

Ik hol mezelf nog steeds voorbij, mijn hoofd staat nooit stil, maar toch de roes die de chemo bracht heeft ook een zekere verlamming, een zekere rust gebracht. Ik hoop niet op verbetering, het is zoals het is. Ik vertrouw nog meer op het lot dan vroeger. Wat komt dat komt, of ik me nu druk maak of niet, dat druk maken is verspilde energie. Dus ik probeer dat te laten.

Ik kan hier nog een tijd verder over gaan, maar dan blijft het niet boeiend hè 😉 Dus ik sluit even af.

Lieve lezers, probeer even back to the basic te gaan, zoek uit wat je nu echt wil, werk eraan. Probeer jezelf graag te zien, dan kunnen anderen dat beter bij jou en jij kan anderen liever zien. Dat is de rust van de zoekresultaten naar dat innerlijke kompas. En vooral vergeet niet te genieten van de kleine dingen!

Moeilijk te vatten, de wereld draait door, alles in het teken van het CORONAVIRUS! Wat is dat nu allemaal zeg. Een harde strijd, de vijand kwam onzichtbaar en sloeg genadeloos toe over de hele wereld. Dat er een massa maatregelen zouden genomen worden, daar hadden we een maand geleden zelfs niet even aan gedacht. En hopla ’t is gebeurd. Volkomen normaal dat we allemaal proberen in ons kot te blijven.

Alles ligt bijna stil, in de hoop dat dit virus niet blijft verspreiden. Na lang wikken en wegen besloot ik zelf om mee in Lockdown te gaan, samen met de hubby, hoewel ze dat misschien nog niet direct van plan waren op zijn werk. Ik werd onrustig, kon mijn job niet meer met mijn hart doen, wilde gewoon iedereen zo snel mogelijk buiten, de schrik zat er dus in. En je laten lijden door angst is nooit goed. Dus gooide ik de handdoek in de ring en vroeg ik of de hubby dat ook kon.

Wat echt de doorslag gaf? Dat was beseffen dat ik in vergelijking met leeftijdsgenoten niet de beste medische voorgeschiedenis had. Als het erop aan zou komen, als er keuzes gemaakt moeten worden, net omdat het virus sterker zou blijken dan de mensheid, is het een nuchtere keuze om de zwakke te laten gaan en te investeren in de sterke. Dus ik koos zelf voor zo min mogelijk contact met mensen.

(Gelukkig kwam vandaag het nieuws, dat onze regering beetje bij beetje tot verstand komt over werken met 1.5 m afstand, over jobs die topprioriteit hebben, ik had dus sowieso mijn keet moeten sluiten)

Los daarvan was het de juiste keuze. Dat alles even vierkant draaide had ik al eens laten vallen. Ik durf heel eerlijk zijn, dat deze pauze heel veel deugd doet. Niks moet/mag, de zon schijnt, je kan/ mag buiten zijn. Ik mijd alles, zit eigenlijk veilig in een cocon. De telefoon staat zo goed als stil. Een mens komt even tot het besef wat er echt toe doet.

Is gejaagd leven altijd nodig? Is bijna altijd ja zeggen nodig? Hoe heerlijk is het om even niet mee te moeten in alle verwachtingen die er eigenlijk zelfs niet toe doen?

Ik ben al wel eens met mijn twee voetjes op de grond gezet. Maar het grote verschil toen was dat de wereld verder draaide. En dat is nu niet het geval.

Dat ik mee op vlaggen en berenjacht ga, zelf ook die witte vlag heb hangen en die beren achter de raam heb zitten, ik vind dat allemaal zo schoon, zo menselijk. Het lijkt dat door een wereld probleem, de mensheid toch stilletjes aan weer ontdooit. Dat er meer ruimte is voor mekaar, dat we zorgzamer zijn. Meer genieten van mekaar. Durven over angsten spreken.

Ook al is deze vreemde tijd een drama, hopelijk brengt dat drama ook iets moois mee. Hopelijk gaan mensen weer leven, meer zorgen. Gewoon back to basic !

Dat zou een wijze les zijn!

En tot slot, zorg goed voor jezelf en je naasten. Bel eens even naar zij die het alleen moeilijk hebben. Stuur eens een berichtje naar iemand die erop wacht. En wees hoffelijk, het is immers voor iedereen een vreemde tijd.

X

Over deze quote kan ik maar 1 ding zeggen… Denk het, droom het, leef het!

Ik ben zó dankbaar dat ik dit allemaal nog kan! Ze hebben mijn wereld eens laten daveren op zijn grondvesten, 4 jaar geleden rond deze tijd dacht ik dat mijn leven voorbij was, dacht ik er nooit meer bovenop zou komen en dat ik hier alles zou moeten achter laten.

Vandaag de dag neem ik kansen, geef ik, overschrijd ik en durf ik te zeggen dat ik elke dag win! Beetje bij beetje, met vallen en opstaan. Meestal positief, maar soms boos, gefrustreerd en dik teleurgesteld in mijn eigen lijf dat ik amper herken en weer eens tegen de grenzen gepusht heb. Dan kan ik tranen met tuiten huilen, hoewel dat niets veranderd. De kanker die voel je niet, die sluipt binnen in je lijf als een dief in de nacht. De behandeling ervan is een paar andere mouwen, het is er ééntje van lange adem, ééntje die je laat leven met de rem op, ééntje waarmee ze beloven dat je extra time krijgt, dus echt wel de moeite waard is!

Bijwerkingen zijn niet zichtbaar, niet inschatbaar voor iemand aan de zijlijn. Maar ze zijn er, hoe positief je er ook mee omgaat. Ik blijf kwetsbaar en fragiel en toch wil ik tonen dat je niet in een hoekje hoeft te kruipen. Dat ik geen stempel hoeft te krijgen en kan proberen zoeken naar wat het beste werkt voor mij.

Ik ben niet beginnen lopen omdat ik graag liep, maar wel op doktersvoorschrift, het helpt om bijwerkingen te onderdrukken, het helpt om sterker te worden en het geeft ademruimte. Ik heb het leren appreciëren, ik ben er van gaan genieten, ook al doet het soms heel veel pijn.
Het zorgt ervoor dat ik leef en niet enkel overleef. Het is ongetwijfeld de belangrijkste schakel in mijn mentale welzijn.

Ik durf te zeggen dat ik een heel moeilijk momentje heb gehad, omdat ik het gevoel had dat de therapie me onderuit haalde. Ik heb meerdere keren gedacht ”Hoe lang kan ik dit nog vol houden?” Heb mijn maandelijkse doktersvisites even omgeruild voor een weekabonnement. Ik denk en overdenk en besluit dat ik vandaag tijdens mijn loopje de knop weer in de goeie richting heb gedraaid. Dat ik heel plichtsbewust ben, geen opgever ben en opnieuw kan denken fuck the cancer! Dat ik moet doorbijten ook als alles even tegenzit.

En… Ik mag denken: hé het is oké om eens een dipje te hebben, om eens zielig te zijn. Om boos te worden, om controle te verliezen. Ik mag dan eens vloeken, tranen met tuiten huilen, barstende hoofdpijn krijgen en alle opgekropte emoties toch eens op de vrije loop laten gaan. Want ook dat hoort erbij. Het wil niet zeggen dat als ik een kort lontje heb omdat ik met mezelf geen blijf weet en de muren oploop van de pijn en de teleurstelling dat ik een burn-out of een depressie heb. Het is soms gewoon even een kleine kortsluiting. Ééntje van voorbijgaande aard. Iets wat best normaal is als je deze klote therapie krijgt.

Ik denk niet dat ik het zó slecht doe. En diegene die daar anders over denken kunnen misschien eens even proberen te denken hoe zij zich zouden voelen moest je elke dag met de rem op leven, elke dag pijn hebben, elke dag opnieuw te proberen er het beste van te maken en proberen te blijven lachen. Elke keer opnieuw te moeten zeggen dat je begrensd bent omdat je nog steeds in therapie bent, terwijl het niet zichtbaar is. En met regelmaat diep teleurgesteld zijn omdat je weer eens beseft dat je niet goed voor jezelf gezorgd hebt omdat je niet meer bent wie je was…

Weet dat dit voor iedereen met een beperking het pijnlijkste stukje is. Dat dat een rouwproces is dat niet elke dag even goed gaat. En dat de ”kleine explosieve uitbarstingen” meestal geen persoonlijke aanval zijn, maar een weerspiegeling van de pijn en teleurstelling.

X