Deze had ik niet zien aankomen…

Tranen in huis, zo opeens… dochterlief is even het Noorden kwijt… Wanneer ik vraag wat er scheelt barst ze ontroostbaar in snikken uit. Als ik haar dichtbij me neem, eens goed vastpak en haar nogmaals vraag wat er scheelt stelt ze dan toch de vraag…

Mama, ik ben zó bang, bang dat jij gaat sterven door de kanker. BAF dat komt effe binnen. Gewoon omdat ik daar eigenlijk niet aan denk. Of dat probeer ik toch en meestal lukt dat vrij goed. Wat niet wil zeggen dat ik er nooit aan denk, dat ik er nooit bang voor ben. Ik probeer er gewoon niet aan te denken.

En dan word je toch even met je neus op de feiten gedrukt. Dat kleine meisje denkt er dus nog wel aan. Waarom? Misschien omdat ze even mee langs mijn verzekeringsmakelaar geweest is? Heeft ze daar dan toch een stuk van ons gesprek opgevangen? Ze zat nochtans in het leeshoekje, verdiept in haar boek, of toch niet? We hebben het maar even over de zitting van de medische expertise gehad, die er aan komt. Over de vakkundigheid van mijn topdokters, en de lichtzinnigheid van de dokters die oordelen en twijfelen over waar mijn medisch team voor oppert. Ik wil er nu niet over uitwijken, maar misschien heeft ze er toch flarden van opgevangen. Hoewel er niets gezegd is over sterven.

En ja ik neem veel pilletjes, en ja ik moet veel naar de dokter, naar het ziekenhuis, ik kreeg ook thuis baxters. Het werkt haar angst misschien alleen maar in de hand. En ik heb er niet bij stilgestaan, ik zeg haar elke keer opnieuw dat niet elk pilletje een medicijn is, maar dat er ook supplementen bij zijn om me beter te voelen en meer te kunnen. We hebben altijd eerlijk geweest tegen haar, over elke stap. Maar we hebben elke keer gezegd dat alles goed kwam.

En zo deed ik het dus vandaag opnieuw. Ik vertelde haar dat die kwaadaardige beestjes uit mijn lijf gehaald waren. Dat de chemo er voor gezorgd had dat mogelijk zwervende kankercellen vermoord waren en dat als er toch nog eentje zou overleefd hebben de straaltjes ervoor gezorgd hebben dat die gluiperd opgesmoord werd. Ik vertelde haar dat de huidige therapie ervoor zorgde dat eventuele survivors geen eten meer kregen en zouden verhongeren en zo zouden sterven. Dat ze geen schijn van kans hebben. En ik vertelde haar dat ik de beste dokters van de wereld heb, dat ik er regelmatig naartoe moet omdat ze alles goed in de gaten houden, voor ’t geval dat er toch meer nodig is dat alle stappen die gezet zijn. Ik stel haar gerust en blijf zo rustig mogelijk, ook al maakt ze me toch een beetje bang. Ik laat het niet merken.

Ik vertel haar dat ik stokoud ga worden omdat ik haar graag groot zie worden. Omdat ik graag wil weten dat ze een goei lief vind en ik pols naar eventuele knappe gasten die ze kent. Maar ze weet het nog niet, dus ik vertel dat ik dat nog allemaal wil weten, dat ik elk stap in haar leven wil meemaken, dat ik niks wil missen en heel graag leef! En dat dat net de reden is dat de doktersbezoeken, ziekenhuisbezoeken, medicijnen, spuiten en baxters erbij horen.

Ik vertel haar dat mijn huidige therapie al over de helft qua tijd is, en dat er dan geswitcht word naar een andere, eentje die hopelijk iets minder bijwerkingen heeft, eentje die draaglijker is zodat ik minder pilletjes moet nemen. Ik vertel haar alles wat ze wil weten, ik vraag haar of ze daar vaak bang voor is. En ik stel haar telkens weer gerust. Het is weer oké voor haar. Ze kan met een gerust hartje gaan slapen. Dat is het belangrijkste!

En toch word ik er even stil van. Want ondanks mijn eeuwige optimisme, duwt ze me even met mijn neus op de feiten. Overleven is geen zekerheid, controle is geen zekerheid, het is een experiment. Eentje waarin ik geloof! Gewoon omdat het moet, omdat ik graag leef en omdat ik er altijd voor haar wil zijn! Want ze is FANTASTISCH ❣️