Categorie: Geen categorie

Geplaatst op

Help!

Een warme oproep voor een “klein gelukske”, wie wil mij helpen?🍀

Ik heb me ingeschreven om een fantastische uitdaging te winnen! De marathon van New York in 2020! Het is een geweldig project met een fantastische omkadering die word verzorgt door Energy Lab. Ze begeleiden ook voor Think Pink borstkanker patiënten, dus hebben ervaring met mijn voorbije en lopende therapie, dus onder perfecte begeleiding zou zo’n grote opgave haalbaar moeten zijn.

Ik heb geluk en mag door naar de tweede ronde, daar moest ik een filmpje voor maken, zo enthousiast mogelijk om zo veel mogelijk stemmen te krijgen, want de drie kandidaten met de meeste stemmen mogen door naar de volgende ronde! En hebben sowieso een half jaar begeleiding richting die marathon gewonnen. Daaruit word de perfecte kandidaat gekozen in april.

Ik zou dit een te gek avontuur vinden, maar heb dus hulp nodig! Ik zoek héél veel mensen die hun stem willen geven op mijn filmpje!

Wat moet je ervoor doen? Even registreren bij de NN Running club, https://www.nnrunningclub.be/ (je ontvangt nadien een mail om te bevestigen of dat gelukt is) en dan op mijn filmpje stemmen.

Waarvoor zou je het doen? Ik zou super content zijn moest ik zo’n fantastische kans krijgen, het zou een trigger zijn om de comfortzone verder op te schuiven en het maximum eruit te halen, het zou me laten voelen dat ik leef en is bovendien goed voor mijn therapie. Je zou er bovendien mee helpen om lotgenootjes te laten zien dat er met de nodige moed, motivatie en wilskracht nog dromen kunnen waargemaakt worden. En aangezien de dag van vandaag een smartphone of tablet bijna magnetisch aan onze hand kleeft kost het slechts een klein beetje moeite en tijd.

Dus iedereen die wil meewerken aan mijn zotte avontuur, ik ben jullie eeuwig dankbaar voor jullie stem, je mag het delen met iedereen die bereid is om te stemmen, en op naar plan A nu, New York 😉

Heel veel enthousiaste groetjes! Roxanne

PS: stemmen kan vanaf morgen,het filmpje waarover het gaat kan je alvast eens bekijken 😉 hieronder de link:
https://we.tl/t-eKa5HbFPff

Nog even een berichtje met verduidelijking …

1 de eerste stap is het aanloggen in http://www.NNRunningclub.be
Invullen van alle gevraagde gegevens
2 je krijgt een bevestigingsmail met een link waarmee je nadien echt kan inloggen
3 je moet dan klikken op het icoontje van het menu (3 korte streepjes onder elkaar rechts van het oranje logo van NNRunninclub)
4 daar kies je voting (engels voor stemmen)
5 je klikt op de juiste foto 14 in het midden (loopster met rood trainingsvest)
6 je bekijkt het filmpje en om te stemmen druk je op het hartje (in rechterhoek van de foto)
7 je moet dan eerst nog aanmelden bij vimeo om te kunnen stemmen.
8 de gevraagde gegevens weer ingeven
9 weer op hartje klikken
10 klik nu op het aantal hartjes reeds verzameld onderaan het filmpje en het aantal zou met 1 omhoog moeten gaan.
11 ik denk dat het zo is dat de bedoeling is

Super hard bedankt voor alle stemmen!

Enthousiaste groetjes,
Roxanne

Geplaatst op

Doe alle dingen waarvan je hart gaat zingen!

Jullie weten ondertussen al dat ik probeer zo veel mogelijk te bewegen. Om de bijwerkingen van mijn therapie te onderdrukken. De ene dag gaat dat uiteraard beter dan de andere. Maar de dromen in mijn hoofd zijn groot, soms zelf heel groot. En het gekke is, dat ik dan een ontembaar enthousiasme krijg, dat niet meer te stoppen is!

Hoe komt dat? Mijn motto is “I want to live! Not just survive!” En als dat gevoel om te leven dan weer eens de bovenhand haalt, tja dan denkt mijn hoofd dat ik volkomen normaal ben. En aangezien geloven in iets een begin is, ging ik weer een te gekke uitdaging aan, die ik graag even met jullie deel. Want binnenkort kan ik toch wel eens hulp gebruiken. Mmmm grappig, ik die hulp wil aanvaarden, dat is dus ook weeral een nieuw stukje van mezelf…

De uitdaging… Ik heb me aangesloten bij de NN Runningclub, een online loopcommunity die je aanzet tot bewegen, want dat is gezond en dat voorkomt vele ongemakken, maar daar gaan we ’t even niet over hebben. Wel, door te bewegen, kan je munten verdienen, waarmee je kan shoppen in hun webshop. Meestal kortingen op producten. Maar zo nu en dan doen ze een extra uitdaging en er was dus een te gekke uitdaging die mijn aandacht trok!

De marathon van New York! WAAAAT????? Ja je leest het goed, de marathon van New York! Heb ik die ambitie? Goede vraag… Laat ons zeggen dat het nog nooit op mijn bucket list gestaan heeft, daar ben ik eerlijk over. Maar het is dan ook niet zomaar een ticketje voor die bijzondere marathon. Het is veel meer dan dat! Het is een all-inclusive verblijf in New York van 4 dagen, een trainingstraject van een jaar op mijn maat, met uitgebreide fysieke testen bij Energy Lab: drie conditietesten, een sportmedische keuring, een scan van je lichaamssamenstelling en voedingsadvies, een jaar lang begeleiding door een persoonlijke Energy Lab-coach én deelname aan drie loopevents ter voorbereiding op de New York City marathon 2020! Een compleet pakket dus! Wat mij vooral heel erg aansprak was die naam ‘Energy Lab’. Waarom? Wel die worden ook door Think Pink ingeschakeld om Anita’s te begeleiden naar de 10 miles. Ze hebben dus kennis over een borstkankerbehandeling en hun bijwerkingen. En net dat maakt de uitdaging zo bijzonder!

Ik zoek al een paar jaar naar een traject op maat, maar weinig coachen weten wat een behandeling met zich meebrengt, en wat het doet in een lijf en met een lijf. Ik heb er dus al best wat centen tegenaan gegooid om het juiste advies te krijgen. En tot nu toe heb ik dat nog niet gekregen zoals het zou moeten zijn. Maar ik ben er me wel van bewust dat ik een specialleke ben, ik zou dat moest ik een coach zijn als uitdaging zien. Maar niet elke coach deelt die mening.

Maar nu durf ik erin geloven dat ik de juiste mensen zou toegewezen krijgen om mij te ondersteunen. En als dat zo is, dan durf ik groot te dromen. Dus na overleg met mijne maat hier thuis (hij zou me vergezellen moest ik winnen) heb ik me vol enthousiasme ingeschreven om te winnen uiteraard!

Nu heeft het lot beslist dat ik door ga naar ronde 2! FANTASTISCH!!! Want dat wil ook zeggen dat ze niet bang zijn voor een ‘specialleke’!

Ronde 2 wat houd die in? Wel ik moest een filmpje maken om mensen enthousiast te maken om op mij te stemmen! Whow… een filmpje??? Hoe zou ik dat als computer analfabeet moeten aanpakken? Alles kan en mag, hoe origineler hoe beter. Maar wat is origineel? Hoe zou ik dat nu aanpakken was dus de vraag? Dus ik heb eerst even tijd nodig gehad om dat laten door te sijpelen. Ik heb een paar vriendinnen gevraagd en mijne maat of ze ideeën hadden. En toen begon ik eraan, zoals ik ben, een beetje chaotisch, zoekend, wat opzoekwerk erbij. Ik maakte onderweg tijdens een loopje met een vriendin nog met de rapte een onverwacht filmpje en begon met een appje te installeren waarmee je foto’s, filmpjes, tekst, geluid en muziek kon mixen, zocht wat bruikbare dingen en begon eraan. Maandag was mijn prototype klaar, ik schakelde een paar mensen in om alles eens kritisch te bestuderen op ‘foutjes’, leestijd, het hele concept eens te bestuderen, want ze waren het er allemaal over eens, mijn verhaal moest erin voorkomen, net zoals mijn drive, mijn boodschap over te brengen om alles wat het leven in petto heeft voor ons te proberen en dan liefst zo positief mogelijk en dat allemaal op 1 minuut! Er waren vele uurtjes voor nodig! telkens weer opnieuw nog iets kleins aanpassen, maar vandaag was het af! Oef! want morgen ten laatste moest het binnen gestuurd zijn.

Wat daarna? Wel dan is het de beurt aan mijn fans… Ik hoop dat ik er heel veel kan bereiken, want de 3 mensen met de meeste stemmen mogen door naar de volgende ronde! Wat moeten de fans doen? Registreren in de NN Running club, en van het moment dat de filmpjes online staan inloggen en stemmen!

Dus al een warme oproep aan iedereen die mij wil helpen… Wil je je stem uitbrengen? Wil je dit aan iedereen die er voor openstaat melden en promoten te stemmen? Het zou niet alleen een fantastisch avontuur zijn voor mezelf, maar het zou ook weer zo veel betekenen voor lotgenoten! Het laat zien dat er ondanks de vele kwaaltjes en beperkingen toch ook wel mogelijkheden zijn! dat je kan blijven dromen, durven en doen! En dat is de mooiste boodschap voor iedereen! Durf dromen, durf doen, durf leven, nu en hier! Durf mensen aanmoedigen en bewonderen! Deel je enthousiasme, want het is aanstekelijk! En doe alles waar je oogjes van gaan blinken!

Voorlopig kan je dus al even registreren bij de NN Running, maar stemmen nog niet. Ik hou jullie op de hoogte wanneer dit wel kan.

Ik geef wel even de link waarmee je kan registreren bij de NN Running voor de enthousiastelingen die al even zot zijn als ik: http://bit.ly/2Qn6t6t

En aan iedereen die meewerkt aan mijn dromen! Alvast een dikke merci!!!!

Ik wil ook nog even mijn kritische helpers bedanken, want zonder hen was mijn filmpje nooit zo leuk geworden! Dikke merci lieverds voor al jullie tips!

Ook een dikke merci aan de NN Running club voor de te gekke uitdaging! Het plezier van het filmpje pakken ze mij al niet meer af! Dat heb ik al gehad!

Ennnnnn….. Dan nu de link van het beruchte filmpje waarvoor je moet stemmen!!!!!! Doen hé!!!!!!

https://we.tl/t-eKa5HbFPff

Groetjes en veel enthousiasme erbij!

Geplaatst op

Colorrun Brussel

Ik had zo weer eens een “klein gelukske”, ik kreeg een mail in men mailbox, met de melding dat ik 2 tickets gewonnen had voor de colorrun in Brussel, afgelopen zaterdag.

Mmmm, nice! Maar Brussel is nu niet bepaald dichtbij, het is een grote stad, het is een loopje van 5 km, dus een halve daguitstap voor een half uurtje lopen en bovendien op zaterdag, dus dat is een werkdag voor mij! Maar hoe cool is datte nu niet??? Op zo’ n groot evenement lopen waarvan ze zeggen dat het het leukste loopje op aarde is??? Er was dus dat prettig gestoorde ikje in mij dat bij het lezen van de mail al lang beslist had dat ik zou gaan! Al was het dan alleen al maar om het kleine meisje in mij content te stellen met de schoonste medaille ever!

Dus na een lange zoektocht vond ik een leuke compagnon om de namiddag mee te delen. Ik pikte haar op aan haar werk, en we trokken samen richting Brussel, een hele belevenis op zich. Want the big city is toch wel de moeite! We parkeerden op 15 min stappen van het evenement, kuierden langs de gezellige stadsdrukte en bereikten onze startplek.

De sfeer zat er al dik in toen we toekwamen, de vrolijkheid was aanwezig op het hele plein. Lees: ge moet dat daar eens gezien hebben en ook eens gedaan hebben! ge kunt er alleen maar goedgezind van worden… We haalden onze startnummers af inclusief de witte t-shirt, we passeerden bij de think pink stand, keken de boel af, lieten wat zotte foto’s maken en begaven ons daarna naar de startbox. Waar het kei druk was en ook kei heet, dat was het enige nadeel… De hitte, ik kan daar echt niet meer tegen, ik krijg er hoofdpijn van, mijn hartslag doet dan gekke dingen, dus ik probeer te denken dat ik op de noordpool zit, in de hoop dat het betert! Na 4 vertrekschoten is het eindelijk onze beurt. We vertrekken en zouden bij elke km een vleugje kleur over ons krijgen. De eerste was geel en dat heb ik geweten… We waren redelijk wat lopers voorbij gegaan, en arriveerden alleen in de wolk, kei tof ware het niet dat er één van die staffleden letterlijk zijn hele bus poeder in mijn neus blies… Ik dacht dat ik al moest opgeven na 1 km! Maar na eens goed te hoesten en proesten liepen we verder, en bij de volgende wolken wist ik dat ik best men adem inhield en men bril bedekte wilde ik blijven zien.

We kregen werkelijk alle kleurtjes, het was zo mooi om te zien en ó zo leuk om te doen. Nadat we onze 5 km gelopen hadden kregen we uiteraard de schoonste medaille uit mijn collectie! Dochterlief is er al even verliefd op dan ik! op het evenementplein was alles aanwezig om de ambiance verder te zetten! ik kan dus na afloop beamen, dat het werkelijk “the happiets run on the planet” is! Als je ooit tijd en zin hebt zeker doen! Ook wandelaars stappen mee! En DJ NRJ die mens kan er wat van!

  • Geef toe, ’t is toch echt een sjieke hè 😉

Besluit van die dag… Als je goesting hebt om iets zot of iets kei leuk te doen, doen!!! Want? Alles waar je oogskes van gaan blinken moet je doen!!! dat geeft Energie!!!

Geplaatst op

Update * Na de spanning komt de euforie!

Ik heb het even laten bezinken, die spanning… uiteindelijk moet ik toegeven dat de saaie witte wachtkamer zonder ramen veranderd is. Ze hebben grote werken gedaan want er is een heel nieuw ” woman health center ” gebouwd! Een prachtig gebouw, vol ramen, meerdere wachtkamers en voorzien van vele nieuwe snufjes. Maar het wachten duurt er en blijft er duren, dat is niet veranderd. Hoewel de dokter zich verontschuldigde, ze werken eraan. Dus er is hoop!

Maar aangezien je graag geholpen word, neem je dat er zonder probleem bij!

Ik kwam eerst bij een assistent voor het vooronderzoek, de vragen, en de bespreking van de scan. Zo gaat dat gewoonlijk, dan bespreken ze met de prof. En dan komt hij mee binnen. Dit keer voor fantastisch nieuws! De scans waren goed! Mijn botkwaliteit is lichtjes verbetert! Wat wil zeggen dat de therapie aanslaat, dat de loopjes hun werk doen en dat mijn healthy lifestyle en goede moed beloond worden!

In één woord… GEWELDIG!!! Hier doe ik het voor, die grenzen opzoeken, informatie verzamelen, veel lezen, lopen, core en stabiliteit trainen, elke week langs mijn kinesist gaan om alles los te werken, gezond eten en kokkerellen, kortom alles proberen om te verbeteren! En er in blijven geloven dat dat allemaal loont en de moeite waard is!

Als je dus zo’n resultaten krijgt is dat voor mij dikke onderscheiding! Van meer droom ik niet! Hier ben ik zó blij om! Het zit em in de kleine dingen! En ja lieve lezers, iedereen die wil, die motivatie heeft en wilskracht, kan al zijn dromen nagaan! Dus doen zou ik zo zeggen!

Dit resultaat maakt natuurlijk nog hongerig naar meer! Naar meer info, meer zoeken wat de juiste balans brengt, en durven dromen op langere termijn! Het geeft energie om verder te gaan, en te gekke dingen te doen! Om uitdagingen aan te gaan, nieuwe recepten te proberen, mensen aan te moedigen en zó veel meer!

Ik blijf erin geloven, dat mijn tweede kans, nog zoveel mooier is en word dan de eerste! Ik durf geloven dat mijn lijf een reminder heeft gestuurd, eentje die ik nodig had,(natuurlijk moest de kanker die reminder niet zijn, had het minder heavy mogen zijn, zonder de stress dat dat vieze beest alles kan verwoesten op heel korte tijd, zonder dat je het beseft en voelt, en nu de onzichtbare therapie moet ondergaan want je ziet er o zo goed uit en doet zo je best, dat het niet anders kan dan dat je weer oké bent) een reminder die ik nodig had om te leren, om te leren met vallen en opstaan, om mezelf te leren kennen, mezelf liever te zien, om mezelf beter te verzorgen, zowel geestelijk als lichamelijk, zodat ik een beter mens geworden ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Dus uit iets slechts kan ook iets goeds verder komen!

Conclusie, ik mag twee jaar wachten voor de volgende botscan en bespreking! Dat is weeral één stresske minder per jaar!

En last but not least…

Lieve lezers, op naar nog vele schrijfsels die voor mij therapeutisch werken en voor jullie hopelijk inspirerend zijn! Op naar nog vele zotte plannen uitvoeren zodat ondanks al wat er gebeurt het leven toch de moeite waard is en bovendien ook héél schoon is!

greetings from your crazy lady! 💕

Geplaatst op

Spanning

Ik heb getwijfeld of ik hierover een blogje zou schrijven, maar aangezien ik jullie de wereld achter de schermen van de kankerbehandeling wil laten zien, of al wat erbij hoort ga ik ervoor!

Het is weer zo een controledag, gewoon routine, niks bijzonders. Na aanvang van mijn anti-hormoontherapie, werd standaard een scan gemaakt om mijn botten te meten. Eerst en vooral om te zien hoe de chemo erop ingewerkt had, en om te kijken in welke staat ze waren.

Zo’n scan is een luxe scan, je krijgt er een goei ”bed” waar je mag gaan opliggen met de nodige kussens en attributen erbij om alles perfect te meten. Lang duurt het niet, ik denk maximum een kwartiertje, dus dat is best oké. Vandaag had ik geluk, er zat niemand voor mij in de wachtkamer, waarschijnlijk omdat het file was onderweg en de meeste mensen daar niet op gerekend hadden. Ik dus wel, zoals gewoonlijk, dus ik was dan ook ruim op tijd.

Ik heb dus weer chance dat ik anderhalf uur mag wachten, en dat ik door de vroegte een plekje heb bemachtigd in het zonnetje, in de cafetaria met een heerlijk koffiemomentje! Geef toe er zijn er die het slechter hebben.

Maar los daarvan, ben ik er me van bewust dat ik ook voor dit routine onderzoek, weer in spanning ben. Ik heb er geen last van, van die gezondheidsstresskes. Ik kan dat kei goed loslaten, en zo moet dat ook, want wat voorbij is is voorbij. En wat komen gaat kan ik niet veranderen. Maar op een controle dag is het er toch… Niet echt vreemd vermoed ik, en waarschijnlijk heeft iedereen dat wel. Ik weet ook exact wanneer de stress komt. Hij begint op het moment dat ik in de auto stap.

Eerst en vooral weet je nooit hoe lang je moet rijden over het traject. In de vakantie periode valt dat meestal wel mee. Maar toch had ik vandaag file! Omdat ik in het spitsuur zat. Dat bezorgd me van op mijn oprit stress, de onwetendheid wanneer ik op men bestemming aankom. Ik heb dan slappe armen en slappe benen. En ik krijg er een flinke knoop van in men maag. Tegen de tijd dat ik arriveer in ”mijn buitenverblijf” zoals ik het altijd noem, moet ik meestal súper dringend naar ’t toilet. Als ik al kan wachten tot daar, het gebeurt ook dat ik onderweg stop, ik ken de plekjes al waar toiletten zijn.

Één groot voordeel, als ik op de weegschaal moet ben ik alle overtollige ballast al kwijt 😂 Dat zijn die kleine gelukskes, weet je nog wel?

Ik blijf in spanning, omdat ik weet dat ik in de volgende wachtkamer minder chance ga hebben. Professor Verhaeghe is immers een man met een drukke planning en ik moet er pas late voormiddag zijn. Wat de wachttijd ook doet oplopen. Bovendien moet de man die de scan genomen heeft nog wat berekeningen maken, dus mijn geduld wordt weer uitgebreid getest… Dat wil zeggen dat de slappe armen en benen blijven. Dat ik reuze honger ga krijgen, maar ook daarop ben ik voorzien. Ik weet ondertussen dat het geen luxe is om een picknick te voorzien! Samen met een to do list qua mailing, een goed boek, of eender wat afleiding brengt.

Het is vooral niet weten wat er komen gaat, dat die spanning veroorzaakt. Ik ben goed gelovig en ga er altijd vanuit dat alle resultaten goed gaan zijn. En als het niet zo zou zijn, dan zien we dan weer wel. Ik weiger toe te geven aan angst, want daar kom je nergens mee. En uiteindelijk weet ik dat ik in goede handen ben, of beter gezegd, in de beste handen. En wat ben ik daar blij voor. Ik heb een fantastisch medisch team achter mij, eentje dat begint bij mijn huisartsen, want ik prijs me gelukkig, ik heb er 3! Als zij niet de juiste beslissingen genomen hadden en ”snel” beslist hadden dan zat ik hier niet meer. En UZ Leuven, ik kom er liever niet. Maar ondertussen voelt het bijna als een tweede thuis. Ik weet er de weg, en ik voel me er veilig!

En mijn hele team thuisfront en fans, laten me voelen dat ik niet alleen ben. En dat noem ik geen ”klein gelukske” maar een ”groot geluk”! Ik weet dat er altijd wel iemand klaarstaat om me op te vangen als het nodig is, waarvoor mijn eeuwige dank! 💕

En tot slot, op controle komen doe ik bijna altijd alleen. Omdat ik dat zo wil, ondanks dat er wel altijd iemand zou willen meekomen. Ik ben op zo’n dag niet het beste gezelschap, ik ben dan zwijgzaam (wat bijna niet te geloven is) dus ik wil er niemand mee lastig vallen. En het geeft rust om op zo’n moment mezelf te kunnen zijn.

Dus op hoop van goed geluk, ga ik nu mijn plekje in de zon ruilen, voor een witte wachtkamer, zonder ramen, waar allemaal mensen zitten wachten voor hetzelfde. Die ene dokter zien, die beslist over jouw welzijn!

En… Ook dit hoort bij de vrouw die probeert haar leven op rails te krijgen. Die haar uiterste best doet om ongemakken zo veel mogelijk tegen te werken en te verstoppen. De vrouw die probeert telkens weer te lachen, die er probeert te staan, voor ’t werk, voor de mensen rond mij. En die aanzien word als de patiënte die genezen is, en waarbij alles voorbij is. Om dit taboe te doorprikken en bespreekbaar te maken ben ik met deze blog begonnen. Hopelijk verandert het iets, of kan ik er mensen mee helpen. Want dit is wat het is, kanker of de behandeling ervan stuurt je hele leven en je hele welzijn. En dat word vaak vergeten.

Tot schrijfs!

x

Geplaatst op

Snelheid…

Wanneer ben je een snelle loper? En wanneer ben je een trage loper? Wanneer loopt het goed? En wanneer niet? Wel dat is stof om over na te denken 🤔

Tempo, welk tempo is nu eigenlijk goed? Ik heb geleerd in mijn revalidatie, dat je moet kunnen praten, en dat het dan oké is. Maar als je kunt blijven praten kom je niet uit die comfortzone, en dan ”groei” je niet, of beter gezegd dan word je conditie niet beter. Net zoals die energie in ’t slop blijft zitten.

Dus conclusie, er mag, of beter gezegd er moet afwisseling zijn. En dat heb ik gehad de laatste dagen. Meestal loop ik met mijn vaste maatjes voor de tetterkes, voor de gezelligheid en voor de conditie te onderhouden. Maar de vaste maatjes waren de laatste dagen niet beschikbaar als compagnon, dus heb ik aan mijn ventje gevraagd of hij niet mee wou, hij is sportief maar loopt niet. Het is ne fietser, en hij vind dat hij vroeger al genoeg gelopen heeft. Maar hij wil toch ook wat extra aan zen conditie werken, omdat hij toekomstdromen heeft. Dus toen het gisteren toch iets te hard regende om te fietsen, besloot hij om mee te lopen! Samen met onze kleine meid op de fiets. Super leuk! En ook gezellig, want zo word het een familieaangelegenheid. Maar… Ik moet dan uit de comfortzone komen. Hij is groter, heeft lange benen en zijn cadans is anders dan de mijne. Ik zag het als een extra prikkel om toch te proberen de 10km/u te lopen. En ik ben een bijter, ik laat niet los. Dus we hadden op 36 minuten 6km gelopen. Daar ben ik dan fier op! Want dat is heavy en lastig! Maar het is me toch maar mooi gelukt, en dan wel 2 dagen achter mekaar! Dus 2 x tijd om fier te zijn 😍

Het vraagt uithouding, het vraagt motivatie (maar dat kan je trainen heb ik eens gelezen) en moed, want het is veel gemakkelijker en gezelliger om gewoon een comfortabele loop te lopen. Hoewel comfortabel ook elke keer afwachten is. Want afhankelijk van waar ik in men traject met medicatie zit en van het weer (bij vochtig weer ben ik minder mobiel en heb ik meer pijntjes) loopt het redelijk of niet.

En zo ga ik op zoek naar meer info over snelheid… hoe snel oké is of hoe traag oké is. Het belangrijkste is uiteraard dat het leuk blijft. Ik hou enorm van de gezellige tetterloopkes met de vriendinnen. Maar eentje op tempo met mijn ventje is ook wel tof. Dus de combi lijkt perfect! Spelen met tempo, balans zoeken en stabiliteit trainen. Een beetje krachtoefeningen zijn zeker geen overbodige luxe en dan vooral ook nog de juiste voeding.

Ik lees veel want ik ben nieuwsgierig, ik ben hongerig naar mijn perfecte plan! Ik ben zoekende naar de juiste balans, omdat dat plan A is! En zo stootte ik vandaag op een artikel uit de Running, eentje dat gaat over snelheid. De moeite om te lezen, hier volgt de link: http://www.sport.be/running/nl/nieuws/article.html?Article_ID=866804&fbclid=IwAR3VPYVVx_fxIScf8b7NoqsLkb3WyZEkNOkGvMw8R5FgM5-4dbXt6XYDorg

Veel plezier ermee! Ik vond het alvast leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het kan onthouden, want mijn brein slaagt niet alles op wat ik zou willen onthouden 🙈 eigenlijk bijna niks! Maar ook dat heeft zen voordelen 😉

Groetjes!

Geplaatst op

Oplaadmodus aan!

Ik heb eens de goede raad gekregen dat je moet opladen met leuke dingen! Awel op vakantie gaan dat is kei leuk, en dat zal ook niemand ontkennen, dus daar laad je van op! Onze auto kent maar 1 weg en dat is die naar de bergen… Waarom? Omdat bergen iets speciaals hebben, het uitzicht is er adembenemend, achter elk bochtje, achter elk nieuw paadje, of elke hoogtemeter die je overwint daar zit een nieuw uitzicht, een ander beeld, nieuwe gedachten.

Het is voor mij zo anders dan thuis zijn, omdat ik een sociale job heb (die ik kei graag doe) en in de bergen zoek ik stilte, de bergen zijn niet weggelegd voor massatoerisme, je kan daar niet gaan bakken en braden aan een strand, als je daar niet van je plaatsje komt, dan heb je maar 1 stukje berg gezien en dat is niet boeiend. Er lopen geen massa wegen, dus ook met de auto heb je ’t rap gezien, de fiets is voor mij geen optie, maar de bergwandelingen die waren heerlijk! Het stukje dat de kabelbaan je brengt om verder te komen, daar kom je nog wel mensen tegen, maar van’t moment dat je 1 km stapt worden de bergen rustig en een beetje eenzaam, en ’t is daar dat de magie begint!

Je kiest een route, uitgedrukt in uren, want kilometers zijn slecht te meten, en aan de hoogtemeters heb je ook niet echt een boodschap… Hoe hoger je zit, hoe mooier het word. Ik weet nog toen manlief vroeger droomde om naar elk kruis te wandelen, toen dacht ik pfffff weer zo’n klim. Heb ik daar wel zin in? Toen wandelde ik liever lager. Waarom? Toen was ik fitter in men hoofd, maar conditioneel niet in orde. Toen had ik niet echt veel prioriteiten, weg zijn was oké. Toen was ik niet heel erg sportief. En toen had men hoofd die pauze ook niet echt nodig, denk ik.

Maar nu is alles anders… Ik heb ondervonden wat zelfzorg met een mens doet, en hoe belangrijk het is! Dat is de sleutel tot een ”goed” leven. Ik ben fitter, ondanks dat ik vlugger moe ben of misschien wel altijd moe ben. Maar ik werk aan mijn conditie, ik probeer om beter te worden. En mentaal heb ik die rust ook zo hard nodig. Manlief vraagt onderweg soms waarom ik zo zwijgzaam ben, of ik niets te vertellen heb, en dan moet ik antwoorden dat ik inderdaad niets te vertellen heb, omdat ik wandel, kijk en geniet. Omdat daar al mijn energie naartoe gaat. En omdat dat voor mij zo perfect is! En dan is hij content! Ik ben op vakantie dus een ander mens! En dat heb ik zo nu en dan eens nodig. Soms denk ik dat ik zelfs eens deugd zou hebben om eventjes op een onbewoond eiland te zitten, just me, myself and I. Een korte break. Om effe te resetten…

Hoewel ik mijn twee maatjes voor geen geld van de wereld zou willen missen hoor! Dus ik ga ”voorlopig” nog niet naar dat eiland. Buiten de adembenemende zichten, hebben we daar altijd goei weer gehad, en ook dat draagt natuurlijk bij aan de perfecte vakantie! het zou er veel minder mooi uitzien in de regen. Dus we hebben chance gehad! Lang leve de zon!

We hebben er natuurlijk niet allen gewandeld, er zijn daar fantastische speeltuinen bovenop de bergen voor kindjes, dus onze prinses heeft er naar believen kunnen spelen, klimmen en klauteren! We zijn er gaan kegelen, en we zijn er ook gaan boogschieten! Ik heb dat al een paar keer gedaan, en telkens met kei veel goesting, ik vind dat echt super tof! Dit parcours was echt het leukste dat ik gedaan heb, in het bos, met natuurlijke doelwitten! Echt wel een aanrader! Ik zeg niet dat ik de beste boogschutter ben, en ik zou uiteraard niet kunnen dienen als jager, maar ik vind dat toch wel een mooie sport. Ik zou me daarin kunnen vinden, ware het niet dat het meestal een cafésport is… En ondanks de bescherming mijn linkerarm er steeds uitziet alsof hij een serieus accident heeft meegemaakt.

We zijn daar nog iets bijzonders tegengekomen… Tamme eekhoorns… Ik wist niet dat dat bestond, buiten in de tekenfilmkes uiteraard. Awel ze bestaan dus echt! We waren de panoramaweg aan’t wandelen en er was zo veel geritsel tussen de bomen, het was eerst nog toevallig dachten we, tot er meer en meer van die kleine mannekes toch nogal dichtbij kwamen. Blijkbaar worden ze gevoerd en is dat de reden dat ze zo mensachtig zijn… En voor zij die het niet geloven, de bewijzen

Eigenlijk besluit ik dat het een heerlijk weekje opladen was, het is geen rust voor mijn lijf geweest, maar dat kan ik nog een paar dagen thuis, want ook dat is nodig. Ik heb niet fantastisch goed geslapen ondanks de sportieve vakantie… Ik vrees echt dat ik daar mee moet leren leven, maar je word daar zo moe van.

Maar het is wel rustig in men hoofd, dat is al opgeladen, vol positieve energie, vol ideeën, ik kan er dus weer eventjes tegen! Als mijn lijf nu nog wat rust, kan ik er weer een tijdje tegenaan!

Genieten jullie allemaal ook van een heerlijk vakantietje! En tot de volgende blog!

Groetjes!

Geplaatst op

Follow your dreams…

Er is bij mij een vroeger en een nu… Ik kan eigenlijk niet echt zeggen welk moment het beste is of was. Het staat los van mekaar.

Vroeger was ik de gejaagde versie van mezelf, de controlefreak, het meisje dat zo hunkerde naar bevestiging. Ik probeerde perfectie na te streven en legde de lat heel hoog. Omdat ik dacht dat ik er op die manier alles kon uithalen wat erin zat, en omdat ik dacht dat anderen daar gelukkig van werden. Dus ik leefde tegen 200 per uur. En dat kan natuurlijk niemand volhouden. Maar ik had geen zorgen, ik dacht de wereld aan te kunnen, en vooral zo bezig te blijven.

En toen kreeg ik geluk bij ongeluk! Ik kreeg een mega ”reminder” en dan nog wel heel goed op tijd… 32 jaar en kanker, dat woord heb ik lang niet kunnen uitspreken. Maar het is wat het is. De kanker met zen hele behandeling erbij zou ik niet willen over doen voor alle duidelijkheid. De reminder daarin tegen, daar ben ik dankbaar voor. Hij was een eye opener. Ééntje waar ik elke dag opnieuw blij voor ben.

Dus de nu… Ik ben veranderd, ik ben een betere versie geworden, mentaal dan, (lichaamelijk dat is een paar mouwen, daar word aan gewerkt) maar over het mentale daar wou ik het even over hebben.

Ik kan niet meer alles (soms is dat een vreselijke teleurstelling) maar anderzijds, ik moet kiezen. Ook niet altijd leuk, maar je denkt na over dingen, je weegt dingen af, de voordelen, de nadelen. Net omdat je niet anders kan. Je kiest sneller, je volgt je hart meer, dus ook je dromen.

Als je het moet stellen met minder energie, als je het moet stellen met een chaotisch brein. Dan hoeft er eigenlijk niet te veel tamtam te zijn, dan focus je op wat je energie geeft, en niet wat je alleen energie kost. Dan focus je op mensen die het waard zijn, op mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat het wederzijds is. Je hoeft niet iedereen vaak te zien. Er zijn immers kanalen genoeg om contact te hebben. En zij die belangrijk zijn, die zijn er als het nodig is, dag en nacht. Altijd, niet persé altijd lijfelijk, ze zijn er gewoon, in je hart!

De keuze van de dromen… Ik droom niet van spectaculaire dingen, maar ik droom van gewone dingen, van dingen die haalbare kaart zijn, gewoon genieten van elk moment is voor mij meer dan oké. Ik ben er me van bewust dat elk moment ééntje extra is. En daar ben ik heel blij mee! Ik ben wel impulsiever in beslissen, uitstel en alles blijven afwegen is tijdverlies, droom ik van iets, heb ik er kei veel zin in, en vind mijn wederhelft en kleine prinses het oké, dan doe ik het, of doen we het. Dus het motto al waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen is bij mij van toepassing.

Wat anderen daar van vinden, dat weet ik niet, ik stel die vraag ook niet. Ik weet alleen dat mijn maatje overlaatst zei, je bent veranderd, je bent een betere versie van jezelf geworden. En toen ik om uitleg vroeg, kon ik eigenlijk alleen maar constateren dat het vooral komt, omdat ik niet meer twijfel aan mezelf, omdat mezelf liever zie, omdat ik veel beter voor mezelf zorg, omdat ik graag vrolijk leef, en vooral geniet! Ik geniet en ik leef nu en ik leef echt. Ik heb meer te geven, net omdat er grenzen zijn, die ik bewaak, en binnen die grenzen is er plaats voor dromen, voor genieten, en voor graag zien, en dat voelen mijn naasten, ze zijn nóg belangrijker geworden! En dat net hij dat opmerkte en ook zei, dat maakte het zó bijzonder!

Dus alle dingen die ik graag wil doen, waarvan ik geloof dat het kan, waarvoor ik wilskracht en motivatie heb, en vooral waar mijn oogskes van gaan blinken, die doe ik!

En dat was de wijze les die ik kreeg toen ze mijn hart even lieten stilstaan, maar mijn ogen lieten open gaan!

Ik kan alleen maar zeggen voor mijn lieve lezers… laat voor jullie een reminder niet nodig zijn. Maar leef hier en nu, geniet en dans door het leven, want je hebt er maar 1! En lach… zo veel je kan! Omdat het fijn is en aanstekelijk werkt! En omdat ondanks alles wat je meemaakt het leven toch zó mooi is!

Greetings 😘

Geplaatst op

Omdat ze gewoon heerlijk zijn!

Voor al wie graag de bakker in zichzelf laat bovenkomen… Deze moet je zeker geprobeerd hebben! Ze zijn zó lekker… Het is begonnen met ze kado te krijgen… Ik was direct superfan! Ondertussen heb ik het receptje van een tante gekregen en zij op haar beurt van haar moeder. Voor iedereen die het experiment healthy food wil proberen is dit een geslaagd en makkelijk receptje! Dus niet twijfelen maar doen!

Wat heb je nodig?

•1 blik gecondeseerde melk (mag ook de gecondeseerde kokosvariant zijn)

•250g havemout

•75g geraspte kokos

•100g gedroogde rozijnen, abrikozen of cranberry’s

•125g gemende zaden (pompoen, zonnebloem, sesamzaad,…)

•125g gezouten pinda’s (gemalen)

•1 ei

Hoe maak je het?

•Verwarm de oven voor op 130°C

•Verwarm de gecondeseerde melk (zet hiervoor het gesloten blik +/-2min in kokend water)

•Meng alle ingrediënten goed onder elkaar, Vergeet de pinda’s niet eerst fijn(er) te malen.

•Leg een bakpapier op de bakplaat

•Verspreid het mengsel met een vork over het bakpapier op de bakplaat, strijk het glad.

•Bak het mengsel +/- 40 min

•De koek met papier uit de bakplaat halen.

•Snij of breek in stukken.

•Laat afkoelen en smullen maar!

Je kan het mengsel ook in iets grotere vormpjes doen, wel goed in vetten voor bv ronde koeken.

Smakelijk! Geniet ervan! Zo af en toe deel ik graag mijn smulmomentjes 😍

Ik ben er van overtuigd dat gezond ook lekker kan zijn, ben altijd op zoek naar powerfood, die authentiek is. Want dat is minder energieslopend voor mijn lijf om te verwerken! Dus ik zoek in de pure keuken naar power.

Mijn zoektocht is dus het hele plaatje, voeding, geest en lichaam!

Het zoeken naar de juiste balans, en die moet er zijn. Mijn zoektocht word geprikkeld dus word vervolgd!

😉

Geplaatst op

Over coaches/coaching 🤔

Coaches of coaching, hoe werkt dat nu? Awel ik weet het niet. Ik heb er geen idee van wat de doelstelling is van een coach of zijn/haar plan. Ik heb een conditietest gedaan voor mijn revalidatie, om polshoogte te nemen hoe het met men conditie gesteld was na een zwaar bombardement. 0,0 dus 🙈 zoals verwacht. Maar geen probleem, we kregen een plan op maat door een team dat gespecialiseerd is in een comeback na chemo. Een topteam dus dat mag gezegd worden. Ze hielpen ons op weg en deden dat super. Na drie maanden ken je de basis over hoe en wat en kan je alleen op weg.

Stilletjes aan, word je beter. Het gaat traag, maar ik durf zeggen dat ik heel veel wilskracht heb, dus ik ga door. Een jaar na mijn eerste testing laat ik me terug testen. Resultaten zijn uiteraard beter dan de eerste testing, maar ik heb dan ook kei hard gewerkt! Ik vraag specifiek naar een schema op maat. En dat kan, tot ik het meekrijg en bestudeer. Het is mijn gewone gangetje qua sporten. Dus niet echt een specifiek plan. Wat ik bijzonder jammer vind omdat ik erachter vroeg. Ik heb geen snelheid of kilometers als doel. Maar wel frisser en fitter worden. Dus er word bevestigd dat ik goed bezig ben, en ik ga door.

Mijn eigen plan om goed te functioneren… Drie à vier loopjes per week. In combinatie met stabilisatie en krachtoefeningen. Niet elke week hetzelfde, wel ongeveer. Mijn kiné staat me bij, en stuurt me mee, rekening houdend met ”pijntjes”. Ik heb geëxperimenteerd, en tot nu toe werkt dit het beste om me zo goed mogelijk te voelen. Ik ben waarschijnlijk te hongerig naar een beter gevoel. Ik heb vermoedelijk te weinig geduld en ja ik leg de lat hoog. Dus ik beslis om opnieuw te testen. Weer met de vraag of het mogelijk is een plan energie te krijgen. En dat kan, dus ik heb er weer hoop in. Mijn testing was beter dan vorig jaar dus dat harde werk werd weer beloond. En toch voel ik me niet fitter. Ik krijg opnieuw een schema mee. En opnieuw is het een plan zoals ik zelf al sport. Dus ik blijf weer op men honger zitten.

Ondertussen denk ik dat dus iemand begeleiden na chemo en tijdens de anti-hormoontherapie, niet echt een uitdaging is voor coaches. Of ze weten niet wat de impact is, en hebben bang voor weet ik veel wat, of ze onderschatten de wilskracht van hun klant. Daar ben ik nog niet achter.

Plan A werkt dus niet. Gelukkig kwam ik toevallig plan B tegen. Mijn persoonlijke Polar Coach, hij staat me 24 u per dag bij. Heeft een persoonlijk plan voor mij, wat lang niet alleen lopen is. Dus als ik opsta zegt hij als eerste hoe mijn nachtrust was. En vervolgens kan ik zien wat hij verwacht voor mij. Hij laat ook procentueel zien hoever ik van mijn dagdoel verwijderd zit.

Dus mijn klokje is een leuke coach! Ik kan het aan iedereen aanbevelen! Hij is tot nu toe niet bang voor mij 🙈 en ik leer elke dag bij hoe zijn werkwijze is. Lang leve Polar dus!

Deze week wijzig ik zijn plannen, het is te warm. Ik denk dat overleven op zo’n dagen als vandaag, al een mooie inspanning is. Ik hou van de zon! Ik ben een zomermens! Maar te is te. Dus ik doe het wat rustiger. Ik ga in rustige modus, tot zondag want dan wordt het frisser. En dan word ik hopelijk ook wat frisser, want momenteel heb ik wel wat zombie allures. Dus op naar zondag! Op naar plan B! Laat dat frisser lijf maar komen! Ik kijk er naar uit 😍

Ik ga alvast proberen bij tanken in men bedje, als slapen lukt natuurlijk 😉

En als er iemand tips heeft qua energie, laat maar komen hè!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag