Dat alles een beetje minder goed gaat, zo een beetje in slowmotion, met obstakels, dan heb ik het gevoel dat ik slechthorend en een beetje blind ben, dat ik een aanval van dementie heb, en alles in een roes je beleef. Dat mijn brein een hopeloze chaos is en dat ik ”gevangen” zit in mijn fantastisch lijf. Awel vandaag of liever gisteren was weer zo’n dagje. 🤔
Wat de triggers hiervoor zijn, zijn nog steeds een raadsel. Wat de oorzaak is, is vermoedelijk de geschiedenis die daar deel van uitmaakt en de junkie bijwerkingen. En zoals ik in de eerste blog vermeld heb wil ik een optimistische blog die toch ook wel realistisch is zodat mensen een beetje meer begrijpen waarom ik op zo’n dagen wat stiller ben, wat minder enthousiast en naar mijn gevoel in mijn chaos gevangen zit. Ik hoop dan dat zo’n dag vlug voorbij is, en dat de nieuwe dag een herkansing brengt. Maar meestal word zo’n dag opgevolgd door een vreselijke slechte nacht. En dat is dus ook deze keer weer zo. Anders kon ik nu niet schrijven.
Wat de triggers zijn wéét ik niet helemaal maar een paar kan ik wel herkennen. Stress en drukte horen daar zeker bij. Nochtans probeer ik dat anders te beleven, maar soms kan je daar niet aan ontsnappen. De ochtend was al drukker dan anders, dochterlief was op school ”jarig” dan mogen ze iets lekkers mee. Iets dat liefst gezond en origineel is, en nog lekker ook, als het kan. Het was last minute, maandag kwam ze ermee thuis, de boodschappen waren al gebeurd, het paste niet zo goed in mijn hoofd, dus ik besloot van mijn hart een steen te maken en iets lazy te voorzien of dacht ik toch even. Tot mijn oude ik weer effe langskwam en zei, nee juffie, houd je aan je eigen ding en geef iets gezond. Het werden fruitsatékes. Lekker, gezond, en uiteraard wat meer werk dan basic. Dus ik besloot ze dinsdagavond te maken en in een Tupperware doos te bewaren. Dan zou niemand weten dat ik dat niet goed last minute voor mekaar krijg. Dus zoals gedacht, de fruitsatékes… Ze moesten op tijd in school zijn, naar gewoonte per fiets en de ochtendrush toch anders dan anders. (Ook een trigger vermoed ik)
Ik werk niet meer full-time, omdat ik dat (hopelijk voorlopig) niet meer kan, mijn job is niet erg rustig, ik moet lichamelijk wat inspanning leveren en aangezien ik ook geestelijk bij de zaak moet zijn, vraagt het veel energie, en die heb ik niet meer. Dus ik begon braaf aan mijn korte werkdagje en eigenlijk verliep die vlekkeloos.
’s middags ging ik langs ons thuis, dat doen we op woensdag wel vaker. We eten daar een boterham mee babbelen even bij, en dan gaat dochterlief naar de tennis. En ook dat deden we met de fiets. Was dat misschien erover? Maar plan energie vraagt lichaamsbeweging dus ik vermoed van niet. Terwijl de tennis gespeeld word zitten de mama’s daar ”gezellig” op ’t terras. Iedereen vertelt wat, er word gelachen en dat is daar een topterras gelegen in t zonneke, dus je laad daar een beetje op…
EN ik toch wat minder dan een doorsnee mama, daar komt het gevoel boven dat ik slechthorend ben. Ik wil daarmee zeggen dat ik wel goed hoor maar dat de prikkels niet echt binnenkomen omdat het er te veel zijn. Dat is iets vreemd… Je wil wel volgen maar het lukt niet. Ik probeer het te verbergen, en hoop dat dat lukt. Maar ik heb er geen idee of dat lukt. Nochtans heb ik er nog nooit een opmerking over gekregen. Dus ofwel kan ik het goed, ofwel sparen ze me. Maar voor mijn ego hoop ik het eerste.
Na de tennis had ik een klein loopje gepland, want dat hoort bij project energie. En daar ging het mis… Daar heb ik het althans gevoeld. Het was warm, ik kan daar niet zo goed meer tegen, maar afspraak is afspraak, dus ik kom die na als het enigszins kan. We vertrokken en zochten de schaduw van de bomen op met de kids in de speeltuin. Ik voelde het direct. Ik kon niet vooruit, mijn benen zijn dan slap, en ik ben ijl in men hoofd. Ik hoop dat het maar een klein moment is maar helaas… Ik zou dan misschien beter stoppen, maar ik probeer ook dat te verstoppen. En aangezien we met drie waren kon ik luisteren en de meeloper zijn. Het was kort, mijn telefoon had al wat garammeld, maar dat lopen is me-time dus ik negeer hem… Maar, even later kreeg ik in’t oog dat ik een blooper gedaan had. Eigenlijk had ik geen tijd om te lopen, want ik had afgesproken met een vriendin, die voor de deur stond, ik had haar gezegd dat ze na de tennis kon langskomen, en dat het gevaarlijk was een afspraak te maken, zonder dat ik mijn agenda bij had. Maar we zouden het erop wagen. En zoals voorspeld… Ik was het vergeten… En dat zijn van die dingen die ik niet kan verstoppen. Want dat zijn feiten, feiten waar ik me aan stoor, want dat ben ik niet, of liever zo was ik niet. En daar wil ik me niet mee verzoenen, maar het moet. En gelukkig heeft ze er begrip voor, ze is zo één van die vriendinnen die dat herkent denk ik. Maar het staat vast, ik voel me er vreselijk degoutant over. En tja ergernis zal ook een trigger zijn zeker? 🤔
En dan gebeurt het… Ik kruip in mijn schelpje, ik trek mijn muurtje op. Ik voel me degoutant, doof, blind en dement. Geen enkele prikkel komt nog tot bij mij. Ik ben moe, zó moe, ik voel een suikerdip, ik voel me dronken ook al drink ik nooit, maar ik vergelijk het daarmee… Alles verloopt moeizaam, trager, maar zoals altijd probeer ik het te verstoppen… Al vrees is dat dat niet meer lukt. Ik probeer nog mee te doen met het normale, maar het lukt niet. Dochterlief mag nog even gaan zwemmen bij haar vriendinnetje om af te koelen. En ik kan even kijken of bijkletsen met mijn vriendinnen. Maar ik ben afwezig, lijfelijk niet maar wel geestelijk. Het is chaos in men hoofd en ik kan het niet meer verstoppen, maar ik heb geluk. Onweer red me… Dus het is kort maar goed en ik moet niet meer verstoppen.
Ik kom thuis ga in de douche en probeer de chaos af te spoelen, en weer frisser te worden. Het lukt niet dus ik geef me over. Dochterlief kijkt tv, en ik maak het eten. Het duurt langer dan anders, gelukkig mislukt er niks, want dat gebeurt meestal ook op zo van die dagen… Maar vandaag niet. Dus toch een beetje geluk, voor de eters 🙈
En vanaf dan gaat alles in slowmotion, komen de prikkels niet meer binnen en onderga ik. Omdat er geen ontsnappen aan is. Mijn maateke en dochterlief, die kennen dat, die weten dat het erbij hoort, en ik hoop dat ik het ook voor hen kan verstoppen. Maar ik vrees ervoor. Ze zijn stille getuigen, zeggen er niets over en ondergaan mee. Om mij te sparen, en omdat het zo is. Ik kan er niets aan doen, het hoort bij mij. Of althans bij de therapie. En toch hoop ik dat ik het kan verstoppen want ik wil zó graag ”normaal” zijn.
En als kers op de taart, volgt er na zo één van die dagen, dus ook één van die nachten… Ik zit nog in de ”reactie” op alle prikkels die in slowmotion binnenkomen. En ik heb dan naar mijn gevoel onder mijn huid muizen zitten, die alles doen kriebelen en tintelen… En daar is geen enkele slaappil tegen opgewassen. Dus morgen of liever vandaag vraag ik raad aan men huisartse, ze kent dit, heeft er ervaring mee, bij elke dokter die ik zie stel ik deze vraag, kan ik dit verbeteren, in de hoop dat het kan. Maar meestal ken ik het antwoord al.
En net daarom deze blog, omdat het zo is, het is een deel van mij, ééntje waar ik mee struggle en ééntje dat me met mijn neus op de feiten drukt. Ik zal nooit meer worden wie ik was, ook al doe ik zó mijn best, probeer ik het te verstoppen. Het is goed dat ik het in slowmotion kan schrijven en posten, want het werkt therapeutisch en maakt het beter begrijpbaar voor mijn naasten, die het aan de zijlijn meemaken en mee verstoppen. Om mij te sparen. En wat ben ik hen hier dankbaar voor.
En nu aan iedereen,
Slaaplekker
X
PS dit is een inkijkje in mijn chaotisch ikje, niet negatief, maar realistisch. Ik kruip uit zelfbescherming in mijn schelpje, dus het ligt niet aan jullie! Hopelijk begrijpen jullie na dit lezen waarom het soms zo een dagje is, dat ik stiller ben en in mijn schelpje zit of misschien wartaal uitspreekt. Ik heb het niet onder controle, en dat is kei moeilijk als controlefreak. Maar laat dit nu toch weer één van mijn kleine ”gelukskes” zijn. Ik kan het nu hopelijk klasseren, onder laat los wat je niet kan veranderen, het maakt je wie je bent. En mensen vinden dat best oké. (Bedankt daarvoor!) 😍
Project Power ~ Plan energie 