Wat een vreemde tijd

Moeilijk te vatten, de wereld draait door, alles in het teken van het CORONAVIRUS! Wat is dat nu allemaal zeg. Een harde strijd, de vijand kwam onzichtbaar en sloeg genadeloos toe over de hele wereld. Dat er een massa maatregelen zouden genomen worden, daar hadden we een maand geleden zelfs niet even aan gedacht. En hopla ’t is gebeurd. Volkomen normaal dat we allemaal proberen in ons kot te blijven.

Alles ligt bijna stil, in de hoop dat dit virus niet blijft verspreiden. Na lang wikken en wegen besloot ik zelf om mee in Lockdown te gaan, samen met de hubby, hoewel ze dat misschien nog niet direct van plan waren op zijn werk. Ik werd onrustig, kon mijn job niet meer met mijn hart doen, wilde gewoon iedereen zo snel mogelijk buiten, de schrik zat er dus in. En je laten lijden door angst is nooit goed. Dus gooide ik de handdoek in de ring en vroeg ik of de hubby dat ook kon.

Wat echt de doorslag gaf? Dat was beseffen dat ik in vergelijking met leeftijdsgenoten niet de beste medische voorgeschiedenis had. Als het erop aan zou komen, als er keuzes gemaakt moeten worden, net omdat het virus sterker zou blijken dan de mensheid, is het een nuchtere keuze om de zwakke te laten gaan en te investeren in de sterke. Dus ik koos zelf voor zo min mogelijk contact met mensen.

(Gelukkig kwam vandaag het nieuws, dat onze regering beetje bij beetje tot verstand komt over werken met 1.5 m afstand, over jobs die topprioriteit hebben, ik had dus sowieso mijn keet moeten sluiten)

Los daarvan was het de juiste keuze. Dat alles even vierkant draaide had ik al eens laten vallen. Ik durf heel eerlijk zijn, dat deze pauze heel veel deugd doet. Niks moet/mag, de zon schijnt, je kan/ mag buiten zijn. Ik mijd alles, zit eigenlijk veilig in een cocon. De telefoon staat zo goed als stil. Een mens komt even tot het besef wat er echt toe doet.

Is gejaagd leven altijd nodig? Is bijna altijd ja zeggen nodig? Hoe heerlijk is het om even niet mee te moeten in alle verwachtingen die er eigenlijk zelfs niet toe doen?

Ik ben al wel eens met mijn twee voetjes op de grond gezet. Maar het grote verschil toen was dat de wereld verder draaide. En dat is nu niet het geval.

Dat ik mee op vlaggen en berenjacht ga, zelf ook die witte vlag heb hangen en die beren achter de raam heb zitten, ik vind dat allemaal zo schoon, zo menselijk. Het lijkt dat door een wereld probleem, de mensheid toch stilletjes aan weer ontdooit. Dat er meer ruimte is voor mekaar, dat we zorgzamer zijn. Meer genieten van mekaar. Durven over angsten spreken.

Ook al is deze vreemde tijd een drama, hopelijk brengt dat drama ook iets moois mee. Hopelijk gaan mensen weer leven, meer zorgen. Gewoon back to basic !

Dat zou een wijze les zijn!

En tot slot, zorg goed voor jezelf en je naasten. Bel eens even naar zij die het alleen moeilijk hebben. Stuur eens een berichtje naar iemand die erop wacht. En wees hoffelijk, het is immers voor iedereen een vreemde tijd.

X