Toen de tijd bleef stilstaan…

13/5/16 exact 4 jaar geleden stond mijn wereld stil, verlamd van angst lag ik in een witte kamer, moederziel alleen. 32 jaar wachtende op een ingreep die mijn leven zou redden, werd mij gezegd. Een team topdokters rond mij die binnen en buiten wandelden, een taal spraken die ik niet begreep. Het was zover, ik werd naar OK gebracht of toch in die richting. Wees rustig mevrouw… Alles komt goed, je bent in goede handen, er word goed voor jou gezorgd. Er rolt een traan, nu (omdat ik het zó ver heb weggeduwd, beseffend dat dat het beste is, maar dat die angst nog steeds aanwezig is) en toen omdat ik zo bang was voor wat kwam…
Ze zouden me in slaap brengen, ze zouden de tumor weghalen en kijken of hij verder geslopen was dan we hoopten. Ik moest ondergaan. Ik werd klaargemaakt door een studente verpleging, één die de eerste dag deed wat het extra spannend maakte, maar ze deed dat super! Ze namen me mee ik mocht ”wakker” mijn OK binnen, wat overigens vreselijk is, want je ziet de hele beenhouwerij… De angst op dat moment was vooral, word ik wel wakker? Dus ik vroeg de anesthesie, dokter ik heb een dochtertje van 4, ga ik haar nog weerzien? Tranen rollen over mijn wangen… Jazeker zei hij, toen viel ik in slaap… De tumor werd weggehaald, had 2 operaties nodig voor de ”zekerheid”, er werd plots vanalles beslist waar ik geen inzeg over had. We doen alles om je te redden dame. Ze goochelen met cijfers en statistieken, je moet ondergaan, (een lange weg van chemo, bestraling, anti-hormoontherapie volgen). Moederziel alleen lag ik daar 3 dagen,(op een bezoekje van de hubby na, na zijn werk) alleen met mijn angsten en gedachten, onze kleine uk had immers iedereen nodig en om het zo gemakkelijk mogelijk te organiseren vroeg ik er voor haar te zijn… Ik zou me wel redden.
Daar op die plek besliste ik, ik zou me niet laten overnemen door angst, ik zou dit wel eens aanpakken vol enthousiasme en goede moed. Ik zou hier beter uitkomen, sterker, het zou een les zijn die “omdat het nodig was” op mijn pad kwam. En als ik het overleefde dan zou ik een bron van inspiratie willen zijn. Vechten om wat wel kon! Niet stilstaan bij wat ik vroeger kon (al mijmer ik daar wel over) ik wil niet zielig zijn, ik wil positieve vibes uitstralen, er staan, er zijn en als het kan proberen om die vibes door te geven! Er volgt een grote rollercoaster die ik nog dagelijks ontmoet maar wat ik even vragen wil…
Als ik deze vibes naar lotgenoten toe nog verder kan laten reiken zou mijn missie geslaagd zijn. Jullie kunnen daar bij helpen! Geef je volle 🧡, zodat ik in NY raak en ik mijn vibes nog verder kan laten reiken! Hoe doe je dat? Ga via onderstaande link naar mijn voting Page, log in, scroll onder mijn foto door tot aan de comments net daarboven vind je een leeg hartje, als je het kleurt is jou stem geldig!

Hopelijk krijg ik jullie volle hart!

https://www.nnrunningclub.be/nl/voting/overview?ambassador=5e4fe7262ad7240015d94f46

liefs,

Roxanne