Berichten

Geplaatst op

It is a wonderfull life 😍

Lieve lezers… op een dag zoals vandaag durf ik zeggen dat ik op wolkjes loop! Dus voor iedereen die eraan twijfelt om te bewegen, DOEN!

Jullie weten ondertussen wel waarom ik ben gaan lopen. En dat ik persé die top drie New York wou winnen, daar was maar 1 grote reden voor… Ik geloofde erin dat het energylab de place to be zou zijn om me te begeleiden naar alles wat nog mogelijk is voor mij! Op 8/11 startte mijn avontuur, ik durf zeggen dat ik geen enkele training buiten het laatste losloopje (door een griepje) gemist heb. Ik heb ze netjes in mijn agenda gepland. Net zoals ik probeer op mijn voeding en rust te letten. En dat werkt! Dus de reden waarom ik me net vandaag zo goed voel is de volgende… ik heb dit gedeeld op de Social media:


Wat een dag! Eerste wedstrijd ter voorbereiding van de New York marathon challenge! Beetje onzeker gestart na een grieperig weekje, maar ondanks dat toch een mooie tijd neergezet waar ik best wel fier op ben! Eéntje om nooit te vergeten!
Bedankt @nnrunningclub voor deze FANTASTISCHE kans! Bedankt @energylab.be voor de geweldige begeleiding! Bedankt @thijsdekiere voor mijn superplan op maat! Bedankt lieve stemmers omdat jullie deze droom mee waarmaken! Bedankt aan alle fans om me telkens weer aan te moedigen, er te zijn voor mij en mee te genieten van elk moment! Bedankt aan iedereen die heel dicht bij me staat om mee te gaan in mijn enthousiasme, mijn avontuur, mijn eerste lange termijnproject na een zware tijd! En mijn eeuwige dank aan al mijn topdokters, professoren, aan gans het medische team achter mij dat ervoor gezorgd heeft (en dat nog doet) dat ik deze wondermooie tweede kans gekregen heb! Er zijn geen woorden voor hoe FANTASTISCH dit is! Vandaag heb ik gevoeld dat ik weer ECHT leef! Meer dan ooit! Dat dit het meest geweldige kado is besef ik maar al te goed! En aan mijn engelbewaarder die ervoor gezorgd heeft dat ik dit allemaal toch nog mag meemaken… Respect voor de engel!
Dus… Yes i did it! En… Dit is vast en zeker nog maar een voorproefje van wat ik allemaal nog tegoed heb! 😍
Dank je wel voor iedereen die erbij was!

nnrunningclub

energylab

runnerslab

sportersbelevenmeer

lopersbelevenmeer

running

runderfullife

run

iloverunning

instarunners

runforlife

lopen

liefdevoorlopen

eindejaarscorridagent

marathonchallenge

yesiditit

icandothis

runforthecure

runforthinkpink

beatthecancer

mijnfanszijndebeste

Geplaatst op

Over fotokes en zo…

Making memories… ’t is zo schoon, om opnieuw te bekijken, om te herbeleven… het is toch iets fantastisch een foto! Ik kan gelukkig worden van het juiste moment, de juiste plek en de juiste klik, die klik die vastlegt wat je ziet en wat je wil bewaren. Voor mij hoeven dat iets altijd mensen te zijn. Als er maar iets magisch aan is, als mijn hart er een sprongetje van maakt is het oké.

EN vooral….. Iets zien wat iemand anders niet ziet, dat is het leukste! Daar krijg ik instant happy feelings van! Ik heb altijd van mooie plaatjes gehouden, ik kan uren in boeken kijken, rondgapen, curieuze neuzen, op zoek naar iets moois. Speciallekes dat onderscheid je van de rest. Dus om een beetje in beeld te springen voor mijn project New York, probeer ik hier en daar iets te zien wat iemand anders niet ziet. Zo kan ik hopelijk iets delen waarvan anderen denken, oooooh dat is mooi, en oooooh ze vind er een tekstje bij dat past.

Het mag eenvoud zijn, het mag bijzonder zijn zolang het maar van uit het hart komt.

Dat is weeral een klein deeltje dat mijn vrolijke energie wat boost en tja, daar gaat die zoektocht naar toch over!?

Mmmmm mijmeren over iets moois, er naar kijken, die fotokes helpen mijn brein om herinneringen te kunnen zien. Want mijn gatenkaas daarboven, dat is een paar andere mouwen 🙈


Dus ik probeer alle leuke dingen waarvan ik energie laad te verwerken in mijn schoonste project: project power, plan energie 😍

Geplaatst op

Food is fuel, eat wat powers you 💕

Over eten… ’t is zoals ’t is, we eten om te overleven, helaas worden we tegenwoordig gebrainwasht dat we overleven om te eten. En daar gaat het mis. Ik heb enkele weken geleden een lezing gevolgd over suiker. Suiker, vriend of vijand? Ongelooflijk boeiend! Echt waar! Een aanrader! Doen zou ik zeggen!

De mens die dit zo boeiend bracht was Eric De Maerteleire. Ik ga als het nog eens aanbod komt opnieuw! Suiker hebben we nodig, maar veel minder dan we denken! Dat bleek ook uit mijn meting bij energylab… weet je nog wel? Ik had teveel vet 🤔 verassend, maar ook boeiend. En toen begon ik aan mijn nieuwe voedingsplan. Ik werd opweg geholpen door een voedingsdeskundige en ging samen met haar uitleg, mijn info uit de lezing en ontelbare artikels en boeken die ik gelezen had op onderzoek. Om te ontdekken waar ik mijn voeding kon bijsturen om genoeg te eten, om zuiver te eten, en vooral niet te veel suiker en vet te consumeren. Maar het moet ook realistisch zijn en uit te houden. En zo stuitte ik op het plan om een eigen recept voor granola te proberen…

Dus voor de liefhebbers…

Wat heb je nodig??? En hoe begin je eraan???

100g hazelnootpoeder, 125g speltvlokken, 125g havervlokken, 2EL gesmolten kokosvet, 2EL vloeibare honing of agavesiroop en 6 EL water.

Dit meng je allemaal in een kom, daarna verdeel je het over je bakplaat en je bakt het 25 min op 150°C. Roer alles regelmatig om.

Daarna laat je je mengsel afkoelen en voeg je volgende ingrediënten nog toe: 2 EL lijnzaad, 5 EL pompoenpitten, 5 EL zonnebloempitten, 5 EL amandelschilfers en om mijn chocolade verslaving toch een beetje te voeden voeg ik nog 50 g pure chocolade bloesems toe.

Er zitten geen massa pitten/zaden en noten in omdat die jammer genoeg ook veel vetten bevatten. Maar wel genoeg om super lekker te zijn! Je kan optioneel ook gedroogd fruit toevoegen, (maar ook dat bevat veel suiker) of noten m(weer veel vetten in), dus dan word je granola een caloriebommetje.

Mijn variant is vrij puur, bevat weinig suiker en vet, en geeft toch lang een verzadigd gevoel! Dus als je hem probeert… EET SMAKELIJK!

En als je graag meer weet over Eric De Maerteleire, zijn boek heet Gezond eten, gezond ouder worden! Als dat geen uitnodiging is weet ik het ook niet 😉

Veel succes ermee!

Roxanne

Geplaatst op

Als ik mezelf verlies, help je mij dan in de zoektocht om me terug te vinden?

Als ik mezelf verlies, help je mij dan in de zoektocht om me terug te vinden? Waar is de eenvoud? De eenvoud van een simpel leven? Van een leven waarin je niet echt moet stilstaan bij wat je doet, bij dosering? Hoe deed ik dat vroeger toch? En vooral hoe moet ik het nu doen?

Ooit was er een tijd van onbezonnenheid, een tijd waarin een leven liep zoals het hoorde, een tijd waarin ik niet stilstond bij hoe ”normaal” de dingen waren. Dat was een andere tijd, eentje die voorbij is, mijn herinnering ernaar is schemer, omdat mijn lange termijngeheugen niet zo scherp is. En toch mis ik het, die tijd…

Vaag durf ik me te herinneren dat ik toen een betere versie was, eentje met meer geduld, eentje met minder spanning hoewel ik nu de meeste dingen wel beter kan loslaten… Met uitzondering van het enorme schuldgevoel dat ik heb omdat ik voor de liefste mensen dicht bij mij niet meer ben wie ik was. Ik heb er uiteraard niet voor gekozen om beperkt te worden. Maar zij ook niet. Ik probeer zo goed mogelijk niet te laten merken dat ik vergeetachtig ben, dat ik soms hopeloos op zoek ben naar een makkelijke manier om door te gaan en toch is er dan soms zonder aanleiding en heel opeens een kortsluitingske, of zoals mijn maateke zegt een Tourette aanvalleke komt… Dat is k*k, ik kan niks doen om dat tegen te houden want opeens is het er.

Meestal komt het er door en en en en… En… Helaas al die ennen dat lukt mij niet meer. Ik weer niet meer hoe dat moet, ik lig daar wakker van en ik bedenk steeds opnieuw hoe ik orde moet krijgen in de chaos die in mijn hoofd zit. Ik heb agenda’s, ik heb van die kleine notebooks, post -it’s en vanalles en nog wat om doe chaos te ordenen. En toch lukt me dat niet echt. Ik probeer elke dag opnieuw beter te worden in die orde, ik probeer hopeloos te verstoppen hoe groot die kan zijn.

Maar af en toe moet ik eraan toegeven dat het kei hopeloos is. Dat het kei grote chaos is. En dan gaat het meestal mis. Ik moet dus op zoek naar een beter plan! Alle tips zijn welkom! Shoot in de comments onder dit artikel! Hoe meer hoe beter!

Want ik maak het mezelf niet altijd gemakkelijk, ik faal zo nu en dan als moeder, als vrouw, maar ook als mezelf…

Vandaag of liever gezegd gisteren was het weer zo’n moment… Ik werd kei hard geconfronteerd door dochterlief met de vraag of ze nog echt wel mijn beste vriend was… Ik heb het haar niet genoeg gezegd of laten voelen… Ze denkt heel even dat ons nieuwe hondje misschien een betere vriend is, of haar papa… Hoewel zij mijn kleine God is… Ze heeft op heel erg jonge leeftijd heel flink moeten zijn, ik probeer om haar zo graag mogelijk te zien, om haar zo veel mogelijk te zeggen dat ik haar graag zie, dol ben op haar, fier ben op zo’n prachtige dochter en toch twijfelt ze even… Wel dan durf ik te denken dat de zoektocht naar mezelf, mijn project power, mijn plan energie, mijn hele traject toch harder ingehakt heeft op haar dan ik had gewild… Tot overmaat van ramp krijg ik dan van mijn maateke de bevestiging dat ik niet meer ben wie ik was… Niet dat ik slechter ben maar wel dat ik (iets) minder kan hebben… En daar lig ik dan zó wakker van, want dat deeltje vind ik zelf het moeilijkste om te aanvaarden. Dat stukje van mezelf daar heb ik een haatrelatie mee. En net dat stukje zal ik heel mijn leven met me meedragen want dat lijkt me onomkeerbaar.

Ik hoop dus dat als mijn twee liefste maatekes dit lezen, ze goed beseffen dat ze mijn alles zijn en dat ik probeer dat stukje onder controle te krijgen. Dat het niet heel makkelijk is, maar dat ik er wel mijn best voor doe. En dat die nieuwe ik niet altijd de ik is die ik zou willen zijn. Ik hoop dat ze dat begrijpen.

Ik hoop dat ze begrijpen dat ik die kortsluitingskes niet altijd in de hand heb. Dat het een samenloop van is…

En dan durf ik mijmeren over een vaag verleden toen dat stukje van mij veel beter was.

Geplaatst op

Wat doet mijn persoonlijk plan op maat nu met mijn project power? Met mijn Plan Energie?

Ik ben exact 1 maand bezig met mijn plan op maat. Wat vliegt de tijd! Wat dat plan nu betekent in mijn zoektocht naar energie beschrijf ik even.

De trainingen zijn anders dan ik gewend was, ik had zo mijn vaste loopjes, goed om alles te onderhouden, maar na 4 weken anders te lopen, grenzen op te zoeken, grenzen proberen te verleggen, voel ik dus wel duidelijk verschil… Ik zat een beetje vastgeroest in afstand en in tempo. Vond ik dat erg? Nee niet echt… De comfortzone is ”gemakkelijk”, dus waarom zou je die nu verlaten???

Awel… Voor die zotte dromen hé!!! Voor die ontembare drang naar iets waar ik zo van droom… Een beetje ”normaal” zijn. Uitdagingen kunnen aangaan die een doorsnee mens aangaat! Grenzen verleggen, prettig gestoorde dingen beleven, ontdekken en beleven. En vooral inspireren! Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb die ongelooflijke vibes om mensen te inspireren op mijn weg, op mijn comeback tegen gekomen, en die vibes zijn niet te stoppen. Als ik er al maar 1 iemand mee kan helpen is mijn doel geslaagd!

Dus… Het lopen… Het zijn 3 trainingen per week, korte, lange, trage en snelle. Maar vooral afwisselend! En net dat is er zo leuk aan! Ik vertrek niet elke keer met het gevoel dat het een superloop word, want er zijn er bij die ver uit de comfortzone liggen. Maar dat streverke in mij wil wel graag goed afgewerkte trainingen zien. Dus uit de comfortzone hoort erbij. Wat is er anders? Wel ik voel opeens andere spieren (ik heb er dus toch een beetje, haha) het is een andere belasting voor mijn gestel, ik blijf uiteraard de ”standaard” bijwerkingen van mijn therapie voelen. Die gaan er spijtig genoeg niet door weg. Maar de regelmaat om eens even de comfortzone te verlaten doet me wel deugd, want het is immers mijn plan op maat!

En dan is er uiteraard ook nog mijn aangepaste voedingsplan! Hoe loopt datte??? Wel ik probeer nog net ietsje meer gezonder te eten. Niet dat ik dat voordien nog niet deed, maar nu let ik toch net een beetje meer op! Ik probeer de porties op maat te houden en zo weinig mogelijk te zondigen aan vet en aan suiker! En dat lukt redelijk goed (hoewel de Sint me soms toch wel even laat struikelen) Ik heb het gevoel dat dat ideale voedingsplan veel met me doet qua energie… Ik heb het gevoel dat ik minder rap leeg ben en minder rap goesting heb in foute dingen… En dat kan alleen maar goed nieuws zijn! Dus ik ga hier de focus proberen houden!

En dan uiteraard het complete pakket… Ik vind de hele uitdaging ongelooflijk bijzonder… Ik wist zo goed dat ik hiervoor moest vechten! Het is niet alleen het lopen en het eten, maar het is alles er rond. De fanclub, de wondermooie plekjes waar ik kom, de sturing, de foto’s, de warme aanmoedigingen, alles bij mekaar geeft dit me ontzettend veel motivatie, energie, en de durf om opnieuw een eerste ”DROOM” op lange termijn te dromen! En dat is GEWELDIG!!!

Dus aan iedereen die helpt aan mijn droom… Door jullie kan ik een beetje vliegen!

liefs, Roxanne

Geplaatst op

Over mijn gewone dingen…

Als de dag begint met een prachtige zonsopgang, je een rustdag hebt, dan moet je buiten om te gaan opladen, samen met je kleine nieuwe vriendje. Zo’n momenten geven oneindig veel energie, energie die ik kon gebruiken want…

Maandag was zo weer een controle dagje… Geen grote controle, gewoon een gynaecologische check up. Dat doe ik iets meer dan de gemiddelde vrouw van 36. Door mijn hele oncologische verhaal vind mijn gynaecologe dat het beter is om alles wat beter op te volgen, en daar ben ik blij om, want dat stelt geruster. Hoewel ik niet echt een onrustig type ben wat controles betreft. Het is zoals het is, ik hoop altijd op goed nieuws, maar hou er wel rekening mee, dat het ook wel eens minder goed kan zijn.

Het is eigenlijk gek dat ziekenhuisbezoeken gewoon bij het normale horen. Ik sta daar eigenlijk zelfs niet meer bij stil. Het is zelfs zo dat ik soms zelfs schrik, wanneer ik een reminder krijg via sms of mail om te melden dat ik in de week erna hier of daar moet zijn. En eigenlijk is dat best goed want dat wil immers zeggen dat ziekenhuizen je leven niet meer beheersen en dat ziek zijn je mind niet meer beheerst. Het is loskomen van iets dat je leven/agenda en mood volledig overheersd heeft. Dat moet zo, als het beter gaat moet je proberen met alles wat er nu is en nu kan er het beste van te maken.

Dat gaat de ene moment beter dan de andere. Maar ik denk dat ik dat vrij goed doe. Of dat hoop ik toch.

Over het onderzoek kan ik zeggen dat alles prima ik orde was, zoals ik gedacht en gehoopt had. We hebben het ook over mijn huidige therapie gehad, over de beperkingen die hij meebrengt, over hoe lang die nog gaat lopen, over wat de volgende cocktail gaat worden. Het was een interessant gesprek. Ik heb elke keer weer het gevoel, dat ze een fantastische arts is, die alles goed opvolgt en overlegt met het team daar. En een second opinion is nooit slecht.

Nu ging het erover dat de cocktail die ik nu krijg het meest heavy is (waarschijnlijk zit mijn leeftijd daar voor iets tussen), deze therapie is voor 5 jaar, hij werkt compleet ruïnerent voor de gevaarlijke hormonen maar natuurlijk heeft hij ook effect op al het goede, en dat maakt dat ik elke dag leef met de rem erop. Niet dat ik daar aan wil toegeven maar soms moet ik dat wel. Het goede nieuws is dat ik over de helft van die 5 jaar zit. Dus nog even tanden bijten. Daarna ga ik over naar weer een andere therapie, eentje die hopelijk wat meer ademruimte geeft. En dan… Daar heb ik het raden naar, maar dat is denken op lange termijn. En dat doe ik niet.

Ik leef nu en hier, ik probeer ondanks de beperkingen en pijntjes van elk moment te genieten. Van alles het beste te maken. Mezelf uit te dagen om alles eruit te halen wat erin zit. En ik denk dat ik dat vrij goed doe. Ik hoop dat ik met mijn meestal positieve kijk op alles mensen kan inspireren. Mensen kan aanzetten tot positieve gedachten, mensen kan uitdagen om dingen te doen waarvan ze dromen. Ik hoop dat er mensen zijn die denken en zeggen, hè het is door jou dat ik het toch gedurfd heb, dat ik het toch gedaan heb. Dat is mijn doel, dat wil ik over brengen. Daar haal ik voldoening uit.

Dus lieve lezer, ik kan alleen maar zeggen: DREAM IT, WISH IT, DO IT!

Je kunt proberen zijn wie je droomt!

En vergeet niet te genieten! 😍

Weet je ik wil nog even iets kwijt… ik fietste per toeval lang een schoon fotoplaatje dat mijn aandacht trok… Er stond een bomenrij, eentje met dezelfde bomen, en toch was er iets anders… ze waren op 1 na allemaal hun bladeren kwijt. Dat was zo een mooi beeld dat liet zien dat je hetzelfde bent en toch anders. Het was zo een mooi voorbeeld voor wees uniek, ook al ben je uit hetzelfde hout gesneden. Het liet zien hoe mooi uniek kan zijn. Hoe simpel de echte mooie dingen kunnen zijn. #kleinegelukskes, ik deel als laatste fotoke graag dat bijzondere plaatje 😉

OH ja en in mijn volgend leven word ik schrijver, fotograaf, voedingsdeskundige, Energiecoach, levensgenieter en een crazy lady… Kwestie van toch vooruit te denken hè 😉 (grapje hoor) ik probeer die dingen nu al een beetje mee te pikken!

Groetjes

Geplaatst op

Screening bij energylab!

Interview 2 gaat over het hele gebeuren bij Energylab! Dat het echt de moeite was om voor te vechten! Het was een GEWELDIGE ervaring! Josefien kwam met deze vragenlijst af, die ik moest beantwoorden, dus hier geef ik bijna alles prijs over de testen! Omdat er waarschijnlijk onder jullie heel wat nieuwsgierigen zitten en we al 1.5 week na de testing zitten kom ik hier dus eindelijk met mijn verslag!

Hoe heb je de testdag ervaren? Wat heb je eruit geleerd? Zaken waarvan je geschrokken bent of die je verrast hebben?

De testdag was een geweldig interessante ervaring, omdat je echt wel op alle vlakken uitgebreid gescreend werd. Bovendien was het testcenter ‘’EnergyLab’’ een uitstekende plek om alle testen te laten doen, de hele crew werkt ontzettend goed samen, ze hebben hun uiterste best gedaan om ons warm te verwelkomen, ons lichaam en reactie in kaart te brengen en daardoor het perfecte plan voor te stellen. Het was dus heel leerzaam! Ik ken mijn lichaam en de signalen die het zend vrij goed, maar er zijn toch dingen die me verrast hebben.

Ik ben begonnen met de sportmedische keuring, daar hebben ze een hartfilm genomen en een uitgebreide vragenlijst afgenomen, dat ging vooral over hart gerelateerde problemen en onwel worden tijdens of na inspanningen. Aan de hand van die resultaten (die goed waren) werd er beslist dat ik veilig verder mocht testen!

Mijn volgende agendapunt was de DEXA-scan, die heeft mij het meest verrast van allemaal! Hij laat dus duidelijk zien hoe je lichaam ‘’binnenin’’ is samengesteld, hoe de verhoudingen zijn tussen linker- en rechterkant, hoeveel botmassa, vetmassa en magere massa je hebt. Dat de rechterkant net iets beter ontwikkeld is dan de linkerkant dat wist ik al wel, ik ben rechtshandig, rechtsvoetig, dat is gewoon onvermijdelijk. Dat mijn botmassa ‘’dramatisch’’ was, wist ik ook (dat is ten gevolge van de voorbije en lopende therapie) Maar dat mijn skelet net geen 2 kg weegt, dat blijf ik verassend vinden! Dat is echt bijna niks, niet te verwonderen dat de dokters aanbevelen om te lopen en daardoor de botmassa te versterken en om voorzichtig te zijn. En tja, dan die vetmassa en de magere massa… Dat was toch ook wel anders dan ik zou verwacht hebben. Ik ben groot en slank gebouwd, als we naar mijn BMI kijken heb ik 17.9 wat eigenlijk te laag is, maar het is een parameter en wil blijkbaar niets zeggen over de samenstelling, dus ik viel eigenlijk bijna van mijn stoel toen ik die cijfers kreeg… Mijn vetmassa is te hoog! Dat ik een beetje vet heb, daar ben ik me van bewust, maar dat het teveel is, dat is nieuw! Ik ben dus vooral nieuwsgierig naar ‘’Hoe gaan we dit aanpakken?’’ en ‘’Welk effect gaat dat op mijn lichaam, fitheid en loopgevoel hebben?’’

Dus ik schuif door naar de volgende afspraak en die heb ik bij de Voedingsconsulente. Ze helpt me om de DEXA-scan te begrijpen. Ik was goed voorbereid en had al een dagboekje gemaakt van wat ik de week ervoor gegeten had, zo zou ze zien hoe mijn eetgewoonte was en als het nodig zou zijn deze gewoontes aanpassen. Ik eet vrij basic, maak het meeste zelf en gebruik pure ingrediënten wat op zich al wel oké is. Natuurlijk ‘’zondig’’ ik ook wel eens aan iets lekkers dat eigenlijk buiten buikvulling geen enkele waarde heeft, maar dat probeer ik te beperken. Dus ondanks mijn eetgewoonte die best wel oké is, maakt Sarah me al snel duidelijk dat er aanpassingen moeten komen. Die vetmassa moet naar beneden! Aangezien ik niet over een gespierde lichaamsbouw beschik, zal het moeilijk worden om vet om te zetten naar spieren, zonder dat ook de vetmassa stijgt. Dus is het meest voor de hand liggende dat het percentage vet naar beneden moet. Als het kan 8%! Wat overeenkomt met 5 kg! En dan komen we bij die BMI… Die is laag en zal lager worden, 5 kg minder is het doel, maar misschien niet haalbaar, 2 à 3 kg is realistisch, dan zouden de procenten beter in verhouding zijn, je risico op allerlei aandoeningen verlaagt en hopelijk functioneer ik er beter door. Dus de controlefreak in mij gaat daar hard voor werken. Ik heb een schema op maat gekregen, eentje waar ik probeer een gewoonte van te maken. Het is nog net iets meer nadenken over wat je eet, over portiegroottes, het is eigenlijk iets wat we al wel een beetje weten, maar nu helemaal uitgewerkt. Op loopvrije dagen is het al wel oké. Op de dagen dat ik loop tast ik nog af, ik wil liefst niet halfweg de training sterretjes zien en me overladen is ook niet het plan. Dus ik bekijk voorlopig bijna dagelijks het plan en de tips en probeer de ideale eetgewoonte te leren en eigen te maken. Want niet alleen voor het lopen is de juiste lichaamssamenstelling van belang, ook in het dagelijkse leven, naar gezondheid toe is het zó belangrijk om goed voor je lichaam te zorgen!

Na het voedingsconsult mag ik me wagen aan de conditietest bij Matthias, ook weer eens spannend momentje. Ik krijg eerst even uitleg hoe de test zal verlopen, ik begin aan 6 km/u dat zal elke 5 minuten met een km/u verhogen. Het doel is om zo lang mogelijk vol te houden. Was dat verassend? Wel nee, ik loop veel en dan voel je eigenlijk wel waar de drempels voor jou liggen. Voor mij begint de verzuring bij een snelheid van 10 km/u. Tijdens de loopjes voel ik dat ik vanaf die snelheid de comfortzone verlaat. Ik loop +/- 3 keer per week, ongeveer een uurtje, afhankelijk van de meelopers, de planning werk/privé. Hierdoor kwam uit de test dat ik over een vrij goede basisconditie beschik, eentje waarmee we kunnen verder bouwen richting de marathon. Ik ben voor dit stukje uiteraard ook weer heel nieuwsgierig en hoop op een schema dat mijn lijf aankan.

Voor de bespreking van die resultaten mag ik langs Thijs, de man die me zal coachen tot de marathon. Hij licht de testresultaten toe, de hartslagzones en vertelt me hoe we die trainingen gaan aanpakken. Ik ga voorlopig 2 loopjes in LSD tempo lopen, het derde word er eentje met tempo wissels (iets waar ik niet zo straf in ben). Mijn loopagenda wordt  in een app gedeeld, daar zie ik wat me te wachten staat en door mijn sporthorloge te koppelen kan Thijs alles opvolgen en bijsturen indien nodig. Ook dit gesprek is leerzaam, ik hoop er ver mee te lopen!

Intussen ben je ook gestart met je trainingen. Hoe verliepen de eerste trainingen?

De LSD trainingen verlopen vlot, het zijn die die de basisconditie optimaal houden en uitbreiden, het zijn die die je als loper het vaakste loopt. De intervaltraining is leuk en geeft afwisseling, maar is best pittig. Je voelt duidelijk dat grenzen worden opgezocht en verlegt. De eerste trainingsblok zie ik al helemaal zitten. Stukje per stukje komt het doel dichterbij, daar doe je het voor!

Je hebt ook kennisgemaakt met je coach. Hoe was die kennismaking?

Die kennismaking was heel goed, Thijs gaf me een goed gevoel en heeft me veel uitleg gegeven, ik heb er het volste vertrouwen in dat hij perfect weet waar hij mee bezig is, dat hij de juiste man is om mijn doel te bereiken.

En hoe verliep de kennismaking met je ‘concullega’s’? Hoe is de sfeer onder jullie 3?

We hadden mekaar al gehoord via de sociale media kanalen. Dat was direct met een goed gevoel. Nu hebben we in real-life kennis gemaakt, het zijn toffe, sportieve gasten die ook hun droom najagen. We hebben een goede babbel gehad, het gaat tof zijn om op de voorbereidende evenementen samen aan de start te staan. Ik wens ze heel veel succes en heel veel plezier!

Hoe reageert het thuisfront? Ondervind je veel steun van je omgeving, vrienden, collega’s?

Het thuisfront is héél enthousiast! Iedereen in men omgeving vind het een geweldige kans. Nadat je toch even op pauze gezet bent en niet meer durft vooruit kijken, plannen en dromen is dit het eerste lange termijnplan, wat mij betreft een mooi nieuw begin! Er zijn fans die al even enthousiast mee dromen!  De updates om iedereen op de hoogte te houden en het enthousiasme erbij, geven een mens vleugels. En man en kind, die dromen al mee van New York! Ze moedigen mij aan om ervoor te gaan! Ze zijn de twee allerbelangrijkste supporters!

Waar kijk je momenteel het meest naar uit in deze Marathon Challenge?

Ik geniet van elk moment, omdat het geen dagplan is. Het is een bijzondere jaarplanning, eentje waarvoor ik heel dankbaar ben! Elke looptraining maakt beter, alles bewust eten maakt sterker, de combi van die twee maakt fitter, de voorbereidende screenings en elk evenement in de aanloop naar New York laten me voelen waar ik sta. Omringt zijn door de liefste fans en door de beste begeleidende crew van EnergyLab is fantastisch! Met dan als hoogtepunt New York? Ik heb dus gewoon een heel jaar om naar uit te kijken! Ik besef dat ik een gelukzak ben, dus dank je wel NN Running Club, door jullie is dat bijzondere jaar er eentje om te koesteren!

P.S. Voor iedereen die overweegt om eens zo’n screening te laten uitvoeren, 1 plek waar je moet zijn: ENERGYLAB!

Ik ben benieuwd hoe ver ze me kunnen brengen, hoe optimaal het hele schema gaat verlopen en hoe trainbaar een lijf met beperkingen is! Mijn hoofd ziet dat alvast helemaal zitten!

Enthousiaste groetjes,

Roxanne

Geplaatst op

Joehoe, de kop is er af!

De uitdaging in de NN RunningClub is nu wel echt gestart! Ik kan alleen maar zeggen dat dit tot nu een FANTASTISCHE ervaring is geweest! Dat ik een echt gelukzak ben dit te mogen meemaken! Het startte allemaal met een oproep mee te doen voor de uitdaging Marathon New York, compleet met begeleiding door een topteam… Vooral dat tweede heeft echt mijn goesting op gang gebracht, dus toen ik aan mijne maat vroeg: Seg… als ik me voor die uitdaging inschrijf en ik win, ga jij dan met me mee??? Waarop hij antwoordde… Tja hoe groot is die kans??? (Was hij effe vergeten dat mijn enthousiasme en inzet om voor iets te gaan onuitputtelijk zijn) Jot ik ga wel mee, de kans is klein… Tot hij nu met wel wat schrik zit… Want top drie, dan word de kans al wel groot hé?

Nu is mijn avontuur dus echt begonnen. Omdat het misschien beter is dat ik jullie echt eventjes mee in mijn wereldje neem ga ik mijn eerste taak hieronder even plakken. Er werd verwacht dat ik op een hele vragenlijst de gepaste antwoorden zou geven, voor een eerste interview, eentje dat deels in de Running_be staat (een tijdschrift voor lopend Vlaanderen) en deels op de website van de NN RunningClub. Zo beleven jullie het ganse avontuur mee!

Interview Running.be magazine november 2019

Stel jezelf even voor: wat is je naam en leeftijd? Wat is je beroep?

Ik ben Roxanne, 36 jaar en kapster van beroep

Hoe heb jij de NN Running Club leren kennen?

Toen de NN Running Club online ging, is er een artikel verschenen in de Running.be met Sam De Bruyn als ambassadeur. Het leek een keitof concept, die online community, dus heb ik direct werk gemaakt van die inschrijving. En ik heb nog geen moment spijt gehad!

Wat zijn je hobby’s/Bezigheden?

Lopen uiteraard 😉 In combinatie met stabilisatietraining. De zoektocht naar een healthy lifestyle, om meer energie en power te krijgen. Ik ben graag buiten, heb graag qualitytime met mijn gezin/familie. Ik lees wel eens graag, speel af en toe piano en in de vakantieperiode vind je ons in de bergen, om er te gaan skiën of te wandelen.

Hoeveel keer per week sport je?

Ik probeer 3 à 4 x te lopen, in combinatie met stabilisatietraining.

Waarom sport je? Hoe belangrijk is sporten/lopen voor jou?

 Ik sport om te kunnen leven. Ik had tot over 2 jaar nog nooit gelopen, want dat was mijn ding niet, meende ik toen. In 2016 heb ik een borstkankerdiagnose gekregen en moest gezien mijn jonge leeftijd, het hele traject afleggen. Ik heb 2 operaties achter de rug, 16 chemo beurten verspreid over een half jaar, 36 bestralingen en zit nu volop in een anti-hormoontherapie. In UZ Leuven heb ik de kans gekregen om een revalidatieprogramma te volgen en daar zat een start to run in, begeleid door het beste team dat ik me had kunnen wensen. Onze groep werd gestuurd door “Marleen”. Zij heeft me leren lopen, leren volhouden en is vooral blijven zeggen, hoe belangrijk het is om mijn botten te versterken. De anti-hormoontherapie breekt die af, en de combinatie van medicatie en lopen, liet op de vorige scan duidelijk zien dat het stabiel gebleven was, en zelfs lichtjes verbeterd. Bovendien voel ik me soepeler als ik loop, hoe meer ik loop, hoe beter ik kan functioneren. Bewegen doet leven! Ik kan mijn hoofd leeglopen, ik kan door het lopen opnieuw deeltijds werken, dus zorgt lopen voor een “normaler” leven. En het is het enige dat ik zelf kan sturen… Het is dus heel belangrijk voor mij!

 Heb je al eens een marathon of een andere zware loopwedstrijd gelopen? Hoe was dat?

 Een marathon heb ik nog nooit gelopen, maar al wel een paar loopevenementen,  die door mijn medische voorgeschiedenis, best pittig waren. Het is altijd in gezelschap geweest en dan moedig je elkaar aan. De zwaarste trajecten onderweg zijn soms lastig, maar o zo’n overwinning achteraf! Het zijn bekroningen op je trainingen, om te kijken waar je staat; het bewijs dat je keihard getraind hebt en vooral de sfeer tijdens het lopen onder de lopers vind ik zo heerlijk! Ik doe dat keigraag!

Waarom wil je deelnemen aan een marathon, en specifiek dan de New York City Marathon?

Om eerlijk te zijn had ik daar nog nooit aan gedacht, tot ik de uitdaging zag staan in de NN Running Club. Ik zou mij nooit in zo’n avontuur storten zonder begeleiding, omdat ik een controlefreakje ben. Maar omdat het zo’n mooi pakket was op maat, begon het keihard te kriebelen om in te schrijven, mee te doen en liefst ook nog te winnen! En als het dan New York is??? Waaaw….. Jazeker!!! Heel graag!!! Dat is voor mij werkelijk uit de comfortzone , maar dan op een positieve manier.

Wat zijn tips die je aan andere lopers wil meegeven? Heb je bepaalde adviezen voor beginners of voor mensen die zich aan een marathon willen wagen?

Voor de beginners: “Jaag je dromen na! Doe alles waar je oogskes van gaan blinken! Stel niet uit! Maar leer ook volhouden, als het even moeilijker gaat, want het loont!” En voor de mensen die zich aan een marathon willen wagen: Laat je begeleiden door mensen die ervaring hebben!

Hoop je met je deelname aan deze challenge andere lopers te inspireren?

Uiteraard! En eigenlijk hoop ik stiekem, om niet enkel lopers te inspireren, maar ik hoop ook mensen te kunnen aanzetten tot lopen of sporten na gezondheidsproblemen, zelfs mensen zonder gezondheidsproblemen! Ik hoop mensen wakker te schudden, om niet enkel te kiezen voor overleven, maar ook voor het leven! Ik hoop mensen te doen inzien dat niet alleen lopen, maar ook juiste voeding een groot verschil kan maken, tussen een goed leven of een aanvaardbaar leven. En ik hoop vooral dat er mensen zijn die me ooit zeggen: “Door jou heb ik volgehouden, door jou heb ik niet opgegeven!” En net daarvoor, heb ik me geëngageerd om te lopen als RunSter en RunCaptain voor Think Pink; daarvoor heb ik mijn blog gestart (https://blogyahoo.news.blog/) om mensen te laten zien wat een behandeling tegen kanker met zich meebrengt. Er zijn nog steeds lastige dingen (door de huidige therapie), die je van buitenaf niet ziet, maar er degelijk nog wel zijn. Er is weinig info over, dus probeer ik zo positief mogelijk, de realiteit naar buiten te brengen en zo mensen te inspireren.

Zijn er nog zaken die je onze lezers wil meegeven?

Zoals ik al zei: Volg je dromen, volg je gevoel, en ook al ben je moe, ga lopen… Het geeft zoveel energie! En vooral hou vol! Je leeft maar één keer, dus doe het goed en zoals jij het wil!

Waarom schreef je je in voor de Marathon New York Challenge van de NN Running Club?

Een stukje heb ik al geantwoord, een paar vragen eerder. Het zou voor mij een perfecte begeleiding zijn door een droomteam, een mooie aansluiting op mijn traject tot nu toe! Het zou zo veel betekenen voor mij, om na een zware en lange lijdensweg, zo iets geweldigs te kunnen verwezenlijken! Ik ben zo benieuwd hoe – en hoe ver ik fysiek kan komen. Stapje voor stapje en loopje na loopje. Het voelde gewoon aan, alsof het een uitdaging van het lot was!

 Hoe heb jij de challenge ervaren tot nu toe?

Vanaf het eerste moment heel leuk, spannend en een ware uitdaging, want de concurrentie was hard!

 Hoe verliep de votingsronde?

Zenuwslopend! Ik heb veel plezier beleefd, aan het maken van het filmpje, maar de hoop om top 3 te halen én te houden was heel spannend, omdat we met meer dan 3 mensen, heel graag bij de top 3 hoorden.

 Heb je bepaalde activiteiten gedaan om veel stemmen te ronselen?

Heel veel promo gevoerd

Wat vind je van je 2 concullega’s?

Dat ze heel hard gestreden hebben voor hun plekje! Ik denk dat het een leuk top 3 team is! Het lijken me toffe sportieve kerels, ik wil ze alvast veel succes wensen!

Wat verwacht je van het trainingstraject tot en met april?

Ik ben overtuigd van de professionaliteit van het team dat mij zal begeleiden. Zij weten alles over trainingsschema’s, stabilisatie – en krachttraining, voeding, de balans tussen lopen en herstel……. en zullen, op een uiterst deskundige wijze, mij datgene laten doen, wat leidt tot een optimaal resultaat. Ik verwacht dus een buitenkans, waarvoor ik heel dankbaar ben!

 Ben je al bezig met de votingsronde die in april 2020 terug plaats zal vinden?

Laat me zeggen dat ik er aan denk. Ik had gehoopt dat het begeleidend team, de meest gemotiveerde kandidaat zou kiezen. Dat leek mij het meest voor de hand liggend… Ik hang niet zo graag af van iemand anders, dus is het een uitdaging om stemmen te ronselen… Ik hoop op veel warme hartjes, want ik zou natuurlijk heel graag winnen!

De NN Running Club omvat meer dan 34.000 leden die straks allemaal je journey richting New York gaan volgen. Heb je al een eerste woordje van advies/motivatie voor hen? Voor mij, was een serieuze reminder nodig, om in te zien wat echt belangrijk is! Ik kwam daarmee op een keerpunt in mijn leven, waarbij ik mij afvroeg: “Wat wil ik nu écht…..? Op dat moment heb ik de keuze gemaakt:  “Hier ga ik iets mee doen. Ik ga dit zien als een herkansing op iets dat nog mooier kan worden, omdat je geen enkele kans meer laat liggen.” Wacht niet op een serieuze reminder, maar volg datgene, wat je écht wil. Volg je droom, zoals ook mijn droom begonnen is……. Volg je mijn droom mee? Moedig je mij mee aan?

Voor het nazicht van deze vragenlijst wil ik mijn hele lieve vriendin Renilde bedanken! En voor de publicatie die gebeurd is in het tijdschrift en online wil ik graag Josefien (een topjournaliste die ondertussen ook een eigen boek geschreven heeft, dat dan ook toevallig nog eens vandaag gelanceerd word Go Run) omdat ze niet geknutseld heeft en het artikel simply-me gehouden heeft!

En aan alle andere familie, vrienden, buren, klantjes, fans of enthousiastelingen die meegeholpen hebben om dit avontuur mogelijk te maken. DANKUUUUUUU!

Liefs,

Roxanne

Geplaatst op

Echt de moeite om dit artikel uit Runnersworld eens te lezen! Zo waar! Zo de moeite… Bewegen doet leven! En ook al doe of deed je dit voordien… , je kan door een gezonde levensstijl niet altijd ontsnappen aan… Maar het reduceert de risico’s en het verlicht de bijwerkingen!

En daardoor is mijn gezond leven/lopen verslaving begonnen 😍

ANNE PELED

Als chirurg die gespecialiseerd is in borstreconstructie na de behandeling, deed Anne Peled, MD, precies wat ze haar patiënten aanmoedigde om regelmatig te doen: een maandelijks borstonderzoek. Toen voelde ze een brok.

Toen 37 jaar oud, met drie jonge kinderen, was Peled ongeloof, omdat ze het gevoel had dat ze ‘alles goed had gedaan’. Als een levenslange atleet had de inwoner van San Francisco altijd van rennen gehouden en zelfs een halve marathon afgemaakt toen ze zeven maanden zwanger. Naast haar reguliere hardlopen, wisselde ze elke ochtend tussen yoga en gewichtheffen , at ze veganistisch, kreeg ze genoeg slaap. Voordat ze ergens naartoe reisde, bracht ze altijd eerst hardlooproutes in kaart.

Na een biopsie kreeg ze de diagnose borstkanker stadium I.

“Gezondheid en fitness zijn zo’n centraal onderdeel van mijn leven geweest, dus om te horen dat ik op die leeftijd borstkanker had, was een schok”, zegt ze. “Maar toen dat eenmaal weg was en de behandelingen begonnen, wist ik wat ik moest doen. Ik moest blijven rennen. ‘

Haar artsen moedigden haar allemaal aan om tijdens de behandeling te blijven trainen , zelfs tijdens bestraling, en ze wist uit haar onderzoek dat lichaamsbeweging het risico op herhaling van borstkanker vermindert. Dus hoewel de regelmatige trainingsroutine van Peled de ontwikkeling van de kanker niet verhinderde, kon doorgaan door te voorkomen dat deze terugkwam.

Maar dat is verre van de enige reden waarom ze vond dat het bijhouden van haar hardloopschema belangrijk was.

Psychologisch heeft het grote voordelen opgeleverd, vindt ze. Peled zegt dat mensen met elke vorm van kanker soms moeite hebben om hun kanker hun identiteit te laten worden. Ze is een arts, vrouw, moeder, dochter, lid van de gemeenschap en een hardloper – niet alleen een kankerpatiënt. Door zich te concentreren op activiteiten die ze eerder deed, en dat ze ervan overtuigd was dat ze na de behandeling zou blijven doen, hielp haar gevoel van emotionele veerkracht.

Peled droeg zelfs haar hardloopkleding naar bestralingsbehandelingen en luisterde naar haar workout-afspeellijst, als een manier om zichzelf eraan te herinneren dat kanker een verstoring van haar normale schema was – maar niet het enige wat ze erop had staan.

“Vaak voelde ik me goed genoeg om echt te gaan rennen na bestraling, en dat was heel belangrijk, omdat het me tijd gaf tussen de behandeling en naar huis gaan om mijn kinderen te zien,” zegt ze. “Elke hardloper kent de waarde van zo’n reset. En als je zoiets als een behandeling tegen kanker doormaakt, is dat nog belangrijker.

Haar grootste uitdaging, herinnert ze zich, was vechten door de vermoeidheid en spierpijn die veel voorkomende bijwerkingen van straling zijn. Maar Peled herinnerde zichzelf eraan dat lichaamsbeweging daadwerkelijk helpt om die bijwerkingen na verloop van tijd te verminderen. Dus hoe meer ze door die vermoeidheid en pijn heen drong, hoe minder ze in de toekomst zou moeten doorzetten.

“Rekken en versterken maakt een verschil op het gebied van gewrichts- en botgezondheid, en kankerpatiënten voelen zich vaak beter als ze actief spieren opbouwen”, zegt ze. “Er zijn veel onderzoeken die aantonen hoeveel inspanningsinterventie de resultaten na de behandeling kan verbeteren. Dat is wat ik probeerde in gedachten te houden toen ik gewoon zin had om in bed te kruipen en daar te blijven. ”

Toen vrienden Peled vroegen hoe ze haar konden ondersteunen, vroeg ze of ze met haar wilden gaan rennen, zelfs de niet-lopers. Ze deed ook veel trainingen met haar man, Ziv, ook een chirurg. Regelmatige oefening samen gaf het paar een gevoel van normaliteit en routine te midden van een chaotische tijd, herinnert ze zich.

Conclusie? Leef gezond, zoek een goed ritme qua rust en actie, eet gezond en BEWEEG ❤️

Iedereen word er beter door. Je hoeft er niet persé een reset voor nodig te hebben om dit in te zien.

Succes en vele groetjes,

Roxanne

Geplaatst op

About last week

Het was me een week om u tegen te zeggen. Chaos, ellende en pijn. Pijn omdat we onverwacht onze trouwe vriend in huis, onze viervoeter, ons allerliefste Cliffje moesten afgeven. 😞

Het was onverwacht, totaal verkeerd ingeschat en wat voel ik me daar ellendig over. Vorige week zondag gingen we nog samen lopen, onderweg wilde ik een foto maken op een zeer schoon plekske, maar daar ging het mis. Ons Cliffje maakte een inschattingsfoutje hij sprong van een brug en viel naar beneden, de beek in. Midden in een oerwoud van doorntjes, dus de reddingsoperatie speelde ik klaar met de hulp van een toevallige passant te paard. We haalden hem samen uit het water. Er leek niks aan de hand, dus ik liep met mijn vrolijke vriend verder naar huis. Niks aan de hand. Niet zondag, niet maandag maar pas dinsdagavond deed hij vreemd. Hij was extreem kalm, en had zijn eten laten staan. Dus niet echt iets extreem, ik was nog gerust. Dacht aanvankelijk dat hij dan misschien toch een hersenschudding had. En besloot als het donderdag niet beter was langs de dierenarts te gaan.

Donderdag was het dik foute boel. Hij at niet, dronk niet, hij bleef op de plek waar hij was, hij zag er dof en bleek uit dus ik probeerde een afspraak te regelen bij de dierenarts, aangezien de onze met pensioen was moest ik naar een andere, net nu het heel dringend was. Ik nam contact op met een dierenarts in eigen dorp, maar daar kon ik niet terecht, dus ik ging na het werk langs bij ééntje in een buurdorp… Hij werd met het uur slechter, dus toen ik daar toekwam was het vermoedelijk al 5 na 12.

Ze vroeg of hij mogelijk rattenvergif gegeten had, daar had ik geen idee van. We leven op de buiten, ons dorp is vergeven van de ratten. Dus tja, het kon wel… Al had ik dat niet opgemerkt en was hij niet alleen buiten geweest. Dus ik moest het antwoord schuldig blijven.

Ze stuurde me door naar de dierenkliniek, waar ik naartoe vloog in de hoop dat hij nog te redden was. Dochterlief was erbij… eigenlijk wisten we allebei hoe laat het was, we voelden het denk ik… We kwamen toe, ze stonden ons al op te wachten. Er werden bloedstalen genomen, (hij had werkelijk rattengif gegeten) ze namen een echo, het zag er slecht uit, hij zag er slecht uit. Hij was kritiek, het was erop of eronder. Hij kreeg tegengif, we moesten hem achterlaten, dus toen we daar allebei stonden te snotteren, wist zowel ik als de mini dat het vermoedelijk te laat was, dat de kans heel erg klein was dat ze onze beste vriend zouden kunnen redden.

Anderhalf uurtje later kreeg ik telefoon, ons Cliffje had het niet gehaald… Drama ten huize Cliff… Hoe hadden we hem zo fout ingeschat??? We hadden zijn afwezigheid gelinkt aan de val? De vreemde plekjes die hij opzocht aan de schilderwerken die we de week ervoor gedaan hadden… Onze vrolijke vriend zo fout ingeschat, dat is pijnlijk, want moest hij nu niet gevallen zijn, dan zou ik eerder aan de alarmbel getrokken hebben.

En vooral dat, dat houd me wakker, dat geeft me zo’n slecht gevoel… hij was maar 7, dus hij had er nog 7 jaar kunnen bijdoen. Ik troost me dan met het gedacht dat eens het gif in zen lijfje zat het onomkeerbaar was, ook als we vroeger zouden gereageerd hebben. En met het feit dat hij echt wel 7 jaar een gouden mandje had, rotverwend was , niks te kort kwam. Maar toch dat ons nu dit moest overkomen, ik heb meestal de kleinste details gezien, mijn buikgevoel laat me niet vaak achter maar de samenloop van heeft dus mijn buikgevoel in de war gestuurd.

En tja, dan is het huis leeg, niemand wacht je op. Je verdwaald in je eigen huis. Hoewel hij zo vaak voor de voeten liep, omdat hij zo graag dichtbij was, het is allemaal voorbij… En het meest vreemde van al, hij at nooit rare dingen. Hij was een viesneus… Waar en waarom heeft hij het opgegeten? Het zal een raadsel blijven. Ik probeer er niet over na te denken, want het veranderd niks.

En dan heb je een klein meisje dat huilt, blijft huilen, om haar dikke vriend.

Dat er een nieuwe hond zou komen stond voor mij vast en liefst zo vlug mogelijk. Niet omdat hij Cliff kan vervangen, wel omdat hij misschien de leegte kan opvullen en de tranen van ons klein meisje kan opvangen. Bovendien is ze alleen en was het zoiets als een broertje… Ik had altijd gelachen dat ik een jackske zou kopen, omdat het sportief was en mee kon lopen. En vooral in de uitgietbak paste om te wassen…

En toen was het zover… ik wou geen jackske, ik wou geen andere hond, ik wou gewoon mijn Cliffje… Ik moest er niet over nadenken , hij was zo goed geweest voor ons, hij was vrolijk, altijd goed gezind, hij volgde overal, hij was de beste vriend ever! Dus ik besloot dat ik gewoon opnieuw een Cocker zou zoeken, opnieuw een Tricolor, ik sprak Google aan en alsof Cliffje er mee moeide vonden we qua snoet zijn dubbelganger…

Ik liet hem zien aan manlief en dochterlief, ze waren beide akkoord, we zouden Cliff zien in hem en toch was hij anders… want zijn derde kleur was niet zwart maar chocolade bruin. Zeldzamer, specialer en dat voor een chocolade verslaafde familie…. daar moet cliff achterzitten denk ik.

Of het nu te vroeg is of niet, dat zal de toekomst uitwijzen. Wat anderen ervan denken, daar lig ik niet wakker van. Één ding staat vast, er is weer leven in huis, onze kleine meid slaapt weer in haar eigen bed, ze huilt niet meer maar zorgt mee voor haar nieuwe kleine vriend. Hij verzet gedachten, heeft veel aandacht nodig en is werkelijk zoals het een Cocker betaamt een echte charmeur, dat Cliffje veel te vroeg moest gaan dat doet pijn en toch vooral de manier waarop. Maar deze kleine Hummel verzacht de pijn een beetje.

En verder kan ik maar 1 ding denken… sorry Cliffje voor de gigantische inschattingsfout! Echt 1000 x sorry… Ik hoop dat het je goed gaat in de eeuwige jachtvelden! Je word kei hard gemist! Je bent de mooiste 🌟 in de hondenhemel! We gaan je nooit vergeten! Je was geweldig ❤️

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag