Gisteren kreeg ik een receptje in ’t vizier uit de running.be, eentje voor wafeltjes, ik had alles in huis dus besloot eraan te beginnen. Wat er allemaal in zat?
En toen was mijn ijzer warm en besloot ik nog een experiment te doen… een iets mindere light variant omwille van de noten en agave poeder maar wel goedgekeurd door mijn huisgenoten 😉 en beter bevonden dan de eerste lading.
Ook voor deze lading geld mixen en bakken maar! En daarna smullen maar! Voor de laatste reeks, als je niet op een calorietje let… De gaatjes opvullen met chocolade en dan zijn ze hemels 😍
En dan tot laatste nog even op vraag van een vriendinnetje… Het recept van de yoghurt die ik eerder deze week probeerde!
Wat heb je nodig? Een yoghurtmachine, 1 potje natuuryoghurt en 1 liter melk.
In mijn machine passen 9 potjes, als ik mijn yoghurt potje verdeel over de 9 potjes krijgt elk potje 2 lepeltjes yoghurt, daarna voeg je de melk toe, je roert in elk potje, sluit de machine goed af en tijd, (8 uurtjes) doet al het verdere werk!
Wat ook kan is de yoghurt in een thermos maken (glazen variant) dan moet je de melk opwarmen op je vuur tot 42°C je roert het potje yoghurt eronder, giet alles in de thermos en laat het geheel 8u rijpen 😉
Je kan nadien je yoghurt laten uitlekken in een doek dan is hij dikker.
Nadien kan je naar believe fruit, suiker, muesli,… toevoegen. Laat het allemaal smaken! Alles is puur natuur en ook dat is goed voor de healthy lifestyle! In combi met bewegen zal het je immuunsysteem versterken en ben je minder vatbaar voor ziek worden. Bovendien heeft te lichaam veel minder werk om natuurlijke producten af te breken dan geraffineerde en hou je dus meer energie over! Er is dus geen enkele reden om al die lekkere dingen te laten liggen 😍
Ik ben exact 1 maand bezig met mijn plan op maat. Wat vliegt de tijd! Wat dat plan nu betekent in mijn zoektocht naar energie beschrijf ik even.
De trainingen zijn anders dan ik gewend was, ik had zo mijn vaste loopjes, goed om alles te onderhouden, maar na 4 weken anders te lopen, grenzen op te zoeken, grenzen proberen te verleggen, voel ik dus wel duidelijk verschil… Ik zat een beetje vastgeroest in afstand en in tempo. Vond ik dat erg? Nee niet echt… De comfortzone is ”gemakkelijk”, dus waarom zou je die nu verlaten???
Awel… Voor die zotte dromen hé!!! Voor die ontembare drang naar iets waar ik zo van droom… Een beetje ”normaal” zijn. Uitdagingen kunnen aangaan die een doorsnee mens aangaat! Grenzen verleggen, prettig gestoorde dingen beleven, ontdekken en beleven. En vooral inspireren! Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb die ongelooflijke vibes om mensen te inspireren op mijn weg, op mijn comeback tegen gekomen, en die vibes zijn niet te stoppen. Als ik er al maar 1 iemand mee kan helpen is mijn doel geslaagd!
Dus… Het lopen… Het zijn 3 trainingen per week, korte, lange, trage en snelle. Maar vooral afwisselend! En net dat is er zo leuk aan! Ik vertrek niet elke keer met het gevoel dat het een superloop word, want er zijn er bij die ver uit de comfortzone liggen. Maar dat streverke in mij wil wel graag goed afgewerkte trainingen zien. Dus uit de comfortzone hoort erbij. Wat is er anders? Wel ik voel opeens andere spieren (ik heb er dus toch een beetje, haha) het is een andere belasting voor mijn gestel, ik blijf uiteraard de ”standaard” bijwerkingen van mijn therapie voelen. Die gaan er spijtig genoeg niet door weg. Maar de regelmaat om eens even de comfortzone te verlaten doet me wel deugd, want het is immers mijn plan op maat!
En dan is er uiteraard ook nog mijn aangepaste voedingsplan! Hoe loopt datte??? Wel ik probeer nog net ietsje meer gezonder te eten. Niet dat ik dat voordien nog niet deed, maar nu let ik toch net een beetje meer op! Ik probeer de porties op maat te houden en zo weinig mogelijk te zondigen aan vet en aan suiker! En dat lukt redelijk goed (hoewel de Sint me soms toch wel even laat struikelen) Ik heb het gevoel dat dat ideale voedingsplan veel met me doet qua energie… Ik heb het gevoel dat ik minder rap leeg ben en minder rap goesting heb in foute dingen… En dat kan alleen maar goed nieuws zijn! Dus ik ga hier de focus proberen houden!
En dan uiteraard het complete pakket… Ik vind de hele uitdaging ongelooflijk bijzonder… Ik wist zo goed dat ik hiervoor moest vechten! Het is niet alleen het lopen en het eten, maar het is alles er rond. De fanclub, de wondermooie plekjes waar ik kom, de sturing, de foto’s, de warme aanmoedigingen, alles bij mekaar geeft dit me ontzettend veel motivatie, energie, en de durf om opnieuw een eerste ”DROOM” op lange termijn te dromen! En dat is GEWELDIG!!!
Dus aan iedereen die helpt aan mijn droom… Door jullie kan ik een beetje vliegen!
En daardoor is mijn gezond leven/lopen verslaving begonnen 😍
ANNE PELED
Als chirurg die gespecialiseerd is in borstreconstructie na de behandeling, deed Anne Peled, MD, precies wat ze haar patiënten aanmoedigde om regelmatig te doen: een maandelijks borstonderzoek. Toen voelde ze een brok.
Toen 37 jaar oud, met drie jonge kinderen, was Peled ongeloof, omdat ze het gevoel had dat ze ‘alles goed had gedaan’. Als een levenslange atleet had de inwoner van San Francisco altijd van rennen gehouden en zelfs een halve marathon afgemaakt toen ze zeven maanden zwanger. Naast haar reguliere hardlopen, wisselde ze elke ochtend tussen yoga en gewichtheffen , at ze veganistisch, kreeg ze genoeg slaap. Voordat ze ergens naartoe reisde, bracht ze altijd eerst hardlooproutes in kaart.
Na een biopsie kreeg ze de diagnose borstkanker stadium I.
“Gezondheid en fitness zijn zo’n centraal onderdeel van mijn leven geweest, dus om te horen dat ik op die leeftijd borstkanker had, was een schok”, zegt ze. “Maar toen dat eenmaal weg was en de behandelingen begonnen, wist ik wat ik moest doen. Ik moest blijven rennen. ‘
Haar artsen moedigden haar allemaal aan om tijdens de behandeling te blijven trainen , zelfs tijdens bestraling, en ze wist uit haar onderzoek dat lichaamsbeweging het risico op herhaling van borstkanker vermindert. Dus hoewel de regelmatige trainingsroutine van Peled de ontwikkeling van de kanker niet verhinderde, kon doorgaan door te voorkomen dat deze terugkwam.
Maar dat is verre van de enige reden waarom ze vond dat het bijhouden van haar hardloopschema belangrijk was.
Psychologisch heeft het grote voordelen opgeleverd, vindt ze. Peled zegt dat mensen met elke vorm van kanker soms moeite hebben om hun kanker hun identiteit te laten worden. Ze is een arts, vrouw, moeder, dochter, lid van de gemeenschap en een hardloper – niet alleen een kankerpatiënt. Door zich te concentreren op activiteiten die ze eerder deed, en dat ze ervan overtuigd was dat ze na de behandeling zou blijven doen, hielp haar gevoel van emotionele veerkracht.
Peled droeg zelfs haar hardloopkleding naar bestralingsbehandelingen en luisterde naar haar workout-afspeellijst, als een manier om zichzelf eraan te herinneren dat kanker een verstoring van haar normale schema was – maar niet het enige wat ze erop had staan.
“Vaak voelde ik me goed genoeg om echt te gaan rennen na bestraling, en dat was heel belangrijk, omdat het me tijd gaf tussen de behandeling en naar huis gaan om mijn kinderen te zien,” zegt ze. “Elke hardloper kent de waarde van zo’n reset. En als je zoiets als een behandeling tegen kanker doormaakt, is dat nog belangrijker.
Haar grootste uitdaging, herinnert ze zich, was vechten door de vermoeidheid en spierpijn die veel voorkomende bijwerkingen van straling zijn. Maar Peled herinnerde zichzelf eraan dat lichaamsbeweging daadwerkelijk helpt om die bijwerkingen na verloop van tijd te verminderen. Dus hoe meer ze door die vermoeidheid en pijn heen drong, hoe minder ze in de toekomst zou moeten doorzetten.
“Rekken en versterken maakt een verschil op het gebied van gewrichts- en botgezondheid, en kankerpatiënten voelen zich vaak beter als ze actief spieren opbouwen”, zegt ze. “Er zijn veel onderzoeken die aantonen hoeveel inspanningsinterventie de resultaten na de behandeling kan verbeteren. Dat is wat ik probeerde in gedachten te houden toen ik gewoon zin had om in bed te kruipen en daar te blijven. ”
Toen vrienden Peled vroegen hoe ze haar konden ondersteunen, vroeg ze of ze met haar wilden gaan rennen, zelfs de niet-lopers. Ze deed ook veel trainingen met haar man, Ziv, ook een chirurg. Regelmatige oefening samen gaf het paar een gevoel van normaliteit en routine te midden van een chaotische tijd, herinnert ze zich.
Conclusie? Leef gezond, zoek een goed ritme qua rust en actie, eet gezond en BEWEEG ❤️
Iedereen word er beter door. Je hoeft er niet persé een reset voor nodig te hebben om dit in te zien.
Wel, dit stukje zit al lang in mijn hoofd, maar tot nu toe heb ik er nog niet de tijd voor genomen om er even over te schrijven. Voor diegene die mij in real life kennen die weten dit of toch gedeeltelijk. Voor diegene die mij zien, die vermoedden het vast niet eens, voor de vreemden die weten het niet en de lotgenootjes, die gaan het herkennen.
Ik heb een beetje extra time… 3 uur om precies te zijn. 3 uur gekluisterd aan een baxter, Dat is niet echt lang, en je kan eens lekker niks doen. Maar hij komt regelmatig, zo 1 keer in 4 weken. Waarom??? Niet om de kanker uit te roeien, want dat zou gebeurd moeten zijn, of dat wil ik toch blijven geloven. En daar word ik ook nog voor behandeld, maandelijks met spuiten(vandaag heb ik er weeral eentje gehad, dus de dip komt eraan, dat weet ik uit ondervinding) en dagelijks met pillen. Je ziet dat niet aan mij, want ik heb weer haren, en ik durf leven, mensen zeggen dat ik straal. En net dat maakt dat je er weer perfect in orde uitziet, maar helaas niet bent. En daar lieve lezer wou ik het vandaag toch heel even over hebben.
Die baxter… Dat is er eentje met magnesium, want ik had van de bestralingen veel pijn in mijn ribben die “verbrand” zijn. Bovendien lag ik er wakker van, was mijn energievat constant leeg en voelde ik mij niet echt geweldig. Dus besliste mijn dokter om eens te proberen of magnesium dat probleem niet zou verlichten. Wel ik durf zeggen dat het beter voelt. Dat ik pijn bijna geen pijn meer in mijn ribben voel. Dus ik ben er heel dankbaar om.
Buiten de magnesium krijg ik nog een medicijn om mijn botten te versterken, want de anti-hormoontherapie breekt ze af. En daarvoor word dan weer aangeraden om calcium in combinatie met vitamine D bij te nemen. Dat probeer ik flink te doen, maar helaas is calcium niet zo goed voor de maag (soms komt er nog een maagbeschermerke bij). Dus het gaat op en af, hoewel ik iets nieuws gevonden heb dat mijn maag voorlopig beter verdraagt.
Was het dat? Nee uiteraard niet… Ik neem iets bij, een compleet vitamine preparaatje, per toeval ontdekt, omdat ik zoekende was naar mobielere gewrichten, want de anti-hormoontherapie maakt oud… Ik heb kurkuma bijgenomen maar dat gaf geen mega groot verschil (ik ben het lang blijven bijnemen omdat het ook tumorgroei vertragend zou werken, en alleen dat al is een kei goede reden) maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij Atrofit… Een kei uitgebreid en veilig preparaat. Ik heb het volgens de bijsluiter genomen, een grote pot helemaal leeg… En dan probeer ik uiteraard te zien wat er gebeurd als ik ermee stop, om zeker te zijn dat het werkt. Conclusie? Stram, stijf en mank… Dus ik heb opnieuw een grote pot besteld, en binnen de week was ik weer beter. Een aanrader dus!
En dan uiteraard nog iets op gynaecologisch voorschrift… Een probiotica, ’t kan geen kwaad, je krijgt er extra bescherming voor je slijmvliezen door en vooral dat is zeer welkom! Als dan die miljoenen goeie beestjes dan ook nog eens den darmflora pimpen, dan heb je 2 keer chance!
Ik krijg ook Serelys (ook iets natuurlijk zonder gevaar), tegen de vapeurkes, en wat ben ik daar dankbaar voor, want die ontregelde thermostaat, dat is vreselijk! en ik kus mijn twee pollekes, want met 1 pilletje per dag kan ik ze onderdrukken!
En dan last but not least… Mijn mega slaapprobleem is verbetert! Ik dacht dat het iets chronisch zou zijn, waarvan ik uitgeput zou blijven, iets dat niet kon opgelost worden omdat het leek of ik de hele apotheek al geprobeerd had, gaande van inslapers, doorslapers, slaappillen, rustgevende pillen, antidepressiva om mijn hoofd af te zetten, terwijl dat het probleem niet is… Ik heb veel geprobeerd, en ben blijven zagen bij al mijn dokters, tot er eens eentje zei: goh weet je wat je toch nog eens kan proberen??? Het is iets aanvullend, kan geen kwaad, maar misschien werkt het wel voor jou… Misschien moet je eens proberen om melatonine (je slaaphormoon) bij te nemen. We leggen hormonen stil, dus misschien is er daar een tekort en kan dat tekort aanvullen wel de oplossing zijn. Geef het een kans, wil je? Dus ik met mijn doosje naar huis… En ja het werkt! Ik ben nog steeds niet de beste slaper, maar ik slaap al! En ook dat is in een herstelproces heel belangrijk!
Dus het meest voor de hand liggende, heeft het langste geduurd om te proberen! Waarschijnlijk kunnen er nog dingen opgelost worden door tekorten aan te vullen, maar dat is een beetje out the box denken, een beetje uit het domein waarin gewerkt word door dokters. Ik ben hen ongelooflijk dankbaar, voor al wat ze gedaan hebben en nog steeds doen! Ze doen dat kei goed!!! En dat tweede leven bevalt me! Ik zou ondanks de bijwerkingen niet anders willen want ik ben gulzig naar meer leven. Ik leef zo graag! En liefst nog lang! Meestal ben ik niet bang voor later… Tenzij er dichtbij iemand hetzelfde meemaakt, of hervalt… Ik wil daar niet te veel aan denken, want stress is niet goed en begrensd je leven… Maar als het dan toch weer dichtbij gebeurt, staat mijn wereld even stil, maakt mijn hart vreemde sprongen, en ben ik wel bang… Wat het gebeurt en zelfs vaak, te vaak!
En daarom lieve mensen probeer ik bewust te leven, bewust te genieten, dankbaar te zijn voor alles wat ik nog wel kan en steeds te blijven lachen! Want ondanks alles is het leven zo schoon!
Dus ik verdiep mij in alle lectuur die ik tegenkom over voeding, bewegen en positief denken! Ik ben zo nieuwsgierig naar alles. Ik ben er van overtuigd dat voeding kei belangrijk is tijdens een behandeling, tijdens een herstelproces, of gewoon voor iedereen! De juiste voeding zorgt ervoor dat we zo veel mogelijk energie hebben om te beleven, zorgt ervoor dat we kunnen incasseren! Bewegen is ook zo belangrijk! Het hoeft geen topsport te zijn, maar bewegen doet leven! Hoe meer je beweegt, hoe soepeler gewrichten zijn, en hoe sterker je spieren zijn en dat is er nodig voor een zo fit mogelijk en energiek leven! En de kracht van het positief denken! Het is zo goed voor jezelf!!! Pech heeft iedereen, de ene al wat meer dan de andere! Maar probeer in die pech iets positiefs te zoeken, of er iets positiefs mee te doen. Het zal niet altijd even makkelijk lukken, maar positief denken kan je leren, net zoals juiste voeding en bewegen! Leer het en maak er een gewoonte van, je gaat me gelijk geven, het gaat je beter maken! Niet perfect, maar beter! En dat is een les die ik heb moeten leren! Om te overleven! Dus ik deel ze graag! Het vraagt moed en motivatie maar het is het waard!
GO WHIT THE FLOW AND ENJOY EVERY MOMENT!
Het is heus niet elke dag even makkelijk, zeker als er onzichtbare dingen zijn, de anti-hormoontherapie is SH*T, hij zorgt voor vele bijwerkingskes en pijntjes, voor een troebel brein dat de stomste dingen vergeet, mijn ventje of dochter lacht er soms mee, dat ik soms een tourette aanvalleke krijg, want ook die dingen ziet bijna niemand! Hoewel ik mentaal veel sterker ben geworden, zijn het die dingen die ik als vreed vervelend ervaar. Maar zonder die dingen was ik misschien al vergeten.
En net daarom of net daardoor wil ik me graag inzetten om mensen te inspireren! Ik durf werkelijk aan (bijna) alles beginnen, het ene plan al zotter dan het andere, maar daardoor VOEL ik dat ik LEEF en niet geleefd word!
Ik heb het even laten bezinken, die spanning… uiteindelijk moet ik toegeven dat de saaie witte wachtkamer zonder ramen veranderd is. Ze hebben grote werken gedaan want er is een heel nieuw ” woman health center ” gebouwd! Een prachtig gebouw, vol ramen, meerdere wachtkamers en voorzien van vele nieuwe snufjes. Maar het wachten duurt er en blijft er duren, dat is niet veranderd. Hoewel de dokter zich verontschuldigde, ze werken eraan. Dus er is hoop!
Maar aangezien je graag geholpen word, neem je dat er zonder probleem bij!
Ik kwam eerst bij een assistent voor het vooronderzoek, de vragen, en de bespreking van de scan. Zo gaat dat gewoonlijk, dan bespreken ze met de prof. En dan komt hij mee binnen. Dit keer voor fantastisch nieuws! De scans waren goed! Mijn botkwaliteit is lichtjes verbetert! Wat wil zeggen dat de therapie aanslaat, dat de loopjes hun werk doen en dat mijn healthy lifestyle en goede moed beloond worden!
In één woord… GEWELDIG!!! Hier doe ik het voor, die grenzen opzoeken, informatie verzamelen, veel lezen, lopen, core en stabiliteit trainen, elke week langs mijn kinesist gaan om alles los te werken, gezond eten en kokkerellen, kortom alles proberen om te verbeteren! En er in blijven geloven dat dat allemaal loont en de moeite waard is!
Als je dus zo’n resultaten krijgt is dat voor mij dikke onderscheiding! Van meer droom ik niet! Hier ben ik zó blij om! Het zit em in de kleine dingen! En ja lieve lezers, iedereen die wil, die motivatie heeft en wilskracht, kan al zijn dromen nagaan! Dus doen zou ik zo zeggen!
Dit resultaat maakt natuurlijk nog hongerig naar meer! Naar meer info, meer zoeken wat de juiste balans brengt, en durven dromen op langere termijn! Het geeft energie om verder te gaan, en te gekke dingen te doen! Om uitdagingen aan te gaan, nieuwe recepten te proberen, mensen aan te moedigen en zó veel meer!
Ik blijf erin geloven, dat mijn tweede kans, nog zoveel mooier is en word dan de eerste! Ik durf geloven dat mijn lijf een reminder heeft gestuurd, eentje die ik nodig had,(natuurlijk moest de kanker die reminder niet zijn, had het minder heavy mogen zijn, zonder de stress dat dat vieze beest alles kan verwoesten op heel korte tijd, zonder dat je het beseft en voelt, en nu de onzichtbare therapie moet ondergaan want je ziet er o zo goed uit en doet zo je best, dat het niet anders kan dan dat je weer oké bent) een reminder die ik nodig had om te leren, om te leren met vallen en opstaan, om mezelf te leren kennen, mezelf liever te zien, om mezelf beter te verzorgen, zowel geestelijk als lichamelijk, zodat ik een beter mens geworden ben, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen. Dus uit iets slechts kan ook iets goeds verder komen!
Conclusie, ik mag twee jaar wachten voor de volgende botscan en bespreking! Dat is weeral één stresske minder per jaar!
En last but not least…
Lieve lezers, op naar nog vele schrijfsels die voor mij therapeutisch werken en voor jullie hopelijk inspirerend zijn! Op naar nog vele zotte plannen uitvoeren zodat ondanks al wat er gebeurt het leven toch de moeite waard is en bovendien ook héél schoon is!
Project Power ~ Plan energie 