Ik ben een boek aan het lezen, het hoofd weegt zwaarder dan de benen, van Olivier Verhaege. Een aanrader, niet enkel voor sportievelingen, maar ook voor mensen die al wel eens twijfelen wat positievisme met een mens kan doen.
Ik ga niet vertellen wat erin staat maar het komt erop neer, dat als je positief bent, je meer kan dan je denkt. En daar wou ik het even over hebben. Ik ben ”normaal” gesproken iemand die een sterk hoofd heeft en een sterke wil, ééntje om in alles iets positiefs te zoeken, ééntje om me te laten geloven dat alles nu niet zó erg is. Eéntje die probeert het negatieve te negeren en het positieve te vinden in alles.
En toch zijn er soms momenten dat mijn hoofd eventjes heel zwaar weegt, eventjes niet mee wil, niks roos ziet en vooral even ongelooflijk veel zelfmedelijden heeft. Plus dan nog veel meer medelijden heeft met de mensen rond mij. Omdat ze verder moeten met zo’n zielige lastpost als ik.
Meestal is de trigger van dat zwarte dipje pijn. Pijn die komt van de therapie die loopt, die ongelooflijk aanwezig is en zo overheerst dat ik de muren oploop. Een dafalganneke of een brufen is er niet tegen opgewassen, het verzacht een beetje maar toch niet helemaal. Het komt op, heel stilletjes aan sluipt het meer in mijn lijf dan normaal. Want meestal is het uit te houden en met dat hoofd dat probeert positief te zijn te negeren. Maar nu is hij er, overal, maar op een paar belangrijke punten toch wel overheersend. Een dag is niet erg, een paar ook niet zelfs een mindere week is te overbruggen. Maar nu zijn het er al twee. Meestal is bij mijn maandelijkse implantaat het hek een paar dagen van de dam, maar nu al twee weken. Aanvankelijk dacht ik nog dat het kwam omdat er een nieuwe therapie mee opgestart was, eentje met mogelijke pijnklachten in botten en gewrichten, want heel toevallig begon de pijn toen. Het weer doet er ook geen goed aan, dat weet ik uit ervaring.
Ik probeer het te negeren, maar helaas lukt het niet, mijn lijf weegt dus zwaar en mijn hoofd begint toch ook wel te wegen. Heel eerlijk … Ik heb de laatste dagen al meer dan 1 keer gedacht dat mijn lijf gewoon aangeeft dat het duidelijk geen zin meer heeft in de therapie, geen zin meer in het gif dat me hopelijk spaart van nieuwe tumoren.
Ik die werkelijk zó dankbaar is, dat deze therapie bestaat omdat ik zo van het leven hou, zo’n honger heb om te leven, heb getwijfeld of dit nu eigenlijk wel een verlenging is. Als het nu geen verlenging is, waarom doe ik dit mezelf dan aan? Die vraag heeft de laatste dagen al wel eens gespookt. Ik moet mezelf opnieuw herpakken, hopen dat het de winterblues zijn, het vochtige stormweer. De nood aan een break, een kleine time-out.
Mijn hoofd wil wel, maar het lukt even niet. Morgen bel ik mijn dokter. Ze gaat dit hopelijk even fixen. Ze weet me als het ware te bespelen. Dat doet ze al 4 jaar, ze doet dat goed en weet als geen ander hoe het moet. Met stip op 1 kent ze de beste reden om door te zetten… onze kleine meid, die groot word. Elke dag een beetje meer. Daar doe je dat voor, toch?
Ondertussen zoek ik wat rond naar hulp en lapmiddeltjes. Je weet immers nooit wie briljante tips heeft, of wat geweldige oplossingen zouden kunnen zijn.
En elke avond opnieuw hoop ik dat morgen opnieuw een betere dag is. Één met minder pijn, met een vederlicht hoofd dat opnieuw ”roos” kleurt.
Ééntje waarop het zonnetje schijnt en het vocht verdwenen is. Ééntje waarin ik opnieuw die ontembare drang heb om mijn dromen na te jagen. Mijn positieve vibes weer aanwezig zijn.
Ik hoop dat morgen zo ééntje is. Dat morgen weer alles ”loopt” zoals het hoort. Zonder kraken, zonder pijn, gewoon even in 1 nachtje gereset. Want als geen ander weet ik dat het ook snel weer beter kan gaan, zodra de overdosis eraf is denk ik.
Als geen ander weet ik dat die reset nodig is om sterker te worden. Om beter te worden. Maar eigenlijk als ik heel eerlijk ben had ik het toch liever anders gezien. Heb ik heimwee naar mijn oude lijf en mijn zorgeloze leventje voordien.
Ik probeer elke keer maar te denken dat het mij overkomt omdat ik het kan. Dus het positieve ikje is dan toch niet helemaal weg 😉
Morgen volgt vast de rest, krijg ik wat raad en lukt het weer beter. Dat is een mooi vooruitzicht vind ik. Dus de volgende blog gaat over ”back on track” op het schema ”positief”, op het schema ”project power – plan energie” 💪
En werk ik verder aan dat fittere lijf! Omdat dat de sleutel is voor de minste pijntjes! Ik probeer de stabiliteit te versterken, ik probeer de botten al lopend te voeden. En ik probeer zo ”gezond” mogelijk te eten en leven. Omdat ik er steevast in geloof dat al die dingen zorgen voor een beter hoofd!
Laat die roze lente vibes maar komen! PS: ik heb ze al gespot 😍
Ach ja de dipjes horen erbij, zolang de upjes overheersen zijn ze niet erg zeker. 🙈
Project Power ~ Plan energie 