About last week

Het was me een week om u tegen te zeggen. Chaos, ellende en pijn. Pijn omdat we onverwacht onze trouwe vriend in huis, onze viervoeter, ons allerliefste Cliffje moesten afgeven. 😞

Het was onverwacht, totaal verkeerd ingeschat en wat voel ik me daar ellendig over. Vorige week zondag gingen we nog samen lopen, onderweg wilde ik een foto maken op een zeer schoon plekske, maar daar ging het mis. Ons Cliffje maakte een inschattingsfoutje hij sprong van een brug en viel naar beneden, de beek in. Midden in een oerwoud van doorntjes, dus de reddingsoperatie speelde ik klaar met de hulp van een toevallige passant te paard. We haalden hem samen uit het water. Er leek niks aan de hand, dus ik liep met mijn vrolijke vriend verder naar huis. Niks aan de hand. Niet zondag, niet maandag maar pas dinsdagavond deed hij vreemd. Hij was extreem kalm, en had zijn eten laten staan. Dus niet echt iets extreem, ik was nog gerust. Dacht aanvankelijk dat hij dan misschien toch een hersenschudding had. En besloot als het donderdag niet beter was langs de dierenarts te gaan.

Donderdag was het dik foute boel. Hij at niet, dronk niet, hij bleef op de plek waar hij was, hij zag er dof en bleek uit dus ik probeerde een afspraak te regelen bij de dierenarts, aangezien de onze met pensioen was moest ik naar een andere, net nu het heel dringend was. Ik nam contact op met een dierenarts in eigen dorp, maar daar kon ik niet terecht, dus ik ging na het werk langs bij ééntje in een buurdorp… Hij werd met het uur slechter, dus toen ik daar toekwam was het vermoedelijk al 5 na 12.

Ze vroeg of hij mogelijk rattenvergif gegeten had, daar had ik geen idee van. We leven op de buiten, ons dorp is vergeven van de ratten. Dus tja, het kon wel… Al had ik dat niet opgemerkt en was hij niet alleen buiten geweest. Dus ik moest het antwoord schuldig blijven.

Ze stuurde me door naar de dierenkliniek, waar ik naartoe vloog in de hoop dat hij nog te redden was. Dochterlief was erbij… eigenlijk wisten we allebei hoe laat het was, we voelden het denk ik… We kwamen toe, ze stonden ons al op te wachten. Er werden bloedstalen genomen, (hij had werkelijk rattengif gegeten) ze namen een echo, het zag er slecht uit, hij zag er slecht uit. Hij was kritiek, het was erop of eronder. Hij kreeg tegengif, we moesten hem achterlaten, dus toen we daar allebei stonden te snotteren, wist zowel ik als de mini dat het vermoedelijk te laat was, dat de kans heel erg klein was dat ze onze beste vriend zouden kunnen redden.

Anderhalf uurtje later kreeg ik telefoon, ons Cliffje had het niet gehaald… Drama ten huize Cliff… Hoe hadden we hem zo fout ingeschat??? We hadden zijn afwezigheid gelinkt aan de val? De vreemde plekjes die hij opzocht aan de schilderwerken die we de week ervoor gedaan hadden… Onze vrolijke vriend zo fout ingeschat, dat is pijnlijk, want moest hij nu niet gevallen zijn, dan zou ik eerder aan de alarmbel getrokken hebben.

En vooral dat, dat houd me wakker, dat geeft me zo’n slecht gevoel… hij was maar 7, dus hij had er nog 7 jaar kunnen bijdoen. Ik troost me dan met het gedacht dat eens het gif in zen lijfje zat het onomkeerbaar was, ook als we vroeger zouden gereageerd hebben. En met het feit dat hij echt wel 7 jaar een gouden mandje had, rotverwend was , niks te kort kwam. Maar toch dat ons nu dit moest overkomen, ik heb meestal de kleinste details gezien, mijn buikgevoel laat me niet vaak achter maar de samenloop van heeft dus mijn buikgevoel in de war gestuurd.

• 

En tja, dan is het huis leeg, niemand wacht je op. Je verdwaald in je eigen huis. Hoewel hij zo vaak voor de voeten liep, omdat hij zo graag dichtbij was, het is allemaal voorbij… En het meest vreemde van al, hij at nooit rare dingen. Hij was een viesneus… Waar en waarom heeft hij het opgegeten? Het zal een raadsel blijven. Ik probeer er niet over na te denken, want het veranderd niks.

En dan heb je een klein meisje dat huilt, blijft huilen, om haar dikke vriend.

Dat er een nieuwe hond zou komen stond voor mij vast en liefst zo vlug mogelijk. Niet omdat hij Cliff kan vervangen, wel omdat hij misschien de leegte kan opvullen en de tranen van ons klein meisje kan opvangen. Bovendien is ze alleen en was het zoiets als een broertje… Ik had altijd gelachen dat ik een jackske zou kopen, omdat het sportief was en mee kon lopen. En vooral in de uitgietbak paste om te wassen…

En toen was het zover… ik wou geen jackske, ik wou geen andere hond, ik wou gewoon mijn Cliffje… Ik moest er niet over nadenken , hij was zo goed geweest voor ons, hij was vrolijk, altijd goed gezind, hij volgde overal, hij was de beste vriend ever! Dus ik besloot dat ik gewoon opnieuw een Cocker zou zoeken, opnieuw een Tricolor, ik sprak Google aan en alsof Cliffje er mee moeide vonden we qua snoet zijn dubbelganger…

Ik liet hem zien aan manlief en dochterlief, ze waren beide akkoord, we zouden Cliff zien in hem en toch was hij anders… want zijn derde kleur was niet zwart maar chocolade bruin. Zeldzamer, specialer en dat voor een chocolade verslaafde familie…. daar moet cliff achterzitten denk ik.

Of het nu te vroeg is of niet, dat zal de toekomst uitwijzen. Wat anderen ervan denken, daar lig ik niet wakker van. Één ding staat vast, er is weer leven in huis, onze kleine meid slaapt weer in haar eigen bed, ze huilt niet meer maar zorgt mee voor haar nieuwe kleine vriend. Hij verzet gedachten, heeft veel aandacht nodig en is werkelijk zoals het een Cocker betaamt een echte charmeur, dat Cliffje veel te vroeg moest gaan dat doet pijn en toch vooral de manier waarop. Maar deze kleine Hummel verzacht de pijn een beetje.

En verder kan ik maar 1 ding denken… sorry Cliffje voor de gigantische inschattingsfout! Echt 1000 x sorry… Ik hoop dat het je goed gaat in de eeuwige jachtvelden! Je word kei hard gemist! Je bent de mooiste 🌟 in de hondenhemel! We gaan je nooit vergeten! Je was geweldig ❤️