Dit is zo’n typisch spreukje dat ik altijd in mijn achterhoofd hou wanneer het wat minder gaat. Een reminder… Ik Heb er zo verschillende en vind dat die allemaal wel eens kunnen helpen op the road to recovery. Omdat alles begint bij een positieve mind! Want die road to recovery is lang niet altijd zo rooskleurig als dat ik uitstraal en ondervind. Maar ik leef nog, en ik kan mits wat (of een heleboel) beperkingen nog doen wat ik leuk vind, nog doen wat moet, en er toch veel plezier in vinden.
Dus na een toch wel heavy weekje waarin alles even anders loopt zoals gedacht zit ik op zondag out of my comfort zone… Dus het leven begint, en zo zal dat zijn. Er zijn dagen dat ik me ”goed” voel en dagen dat ik me ”minder goed” voel. Slaap is daar een grote reden voor en pijntjes ook. Ik ben wanhopig op zoek naar goede slaap. Het hoeft niet lang te zijn maar als het kan wel kwalitatief. En als ik dan ook nog mag kiezen liefst van’t moment dat ik in mijn bed kruip. Vroeg opstaan is leuker dan blijven woelen om uiteindelijk de slaap te vatten tegen de ochtend. Ik heb deze week een nachtje gehad van een half uurtje, dat is niks dan is de energie ver zoek. Dus mijn ventje heeft al een paar keer gezegd dat ik misschien eens zo’n slaaponderzoek moet laten doen. Want waarschijnlijk ben ik ook voor hem een stoorzender in bed.
Vanwaar komt die slechte slaap? Ik heb dat nooit gehad en dan maak ik mezelf wijs dat het weer één of andere bijwerking is. Ik heb er al lezingen over gehad, tips maar nog niet genoeg zo blijkt dus wie weet… Moesten er van mijn lezers mensen zijn die hier ervaring mee hebben en weten wat te doen, laat het me weten! Slaappillen daar ben ik niet voor, je word daar zo’n zombie van en ik wil alles bewust beleven.
Misschien komt het door de pijntjes, die altijd aanwezig zijn, en die ik probeer te negeren. Ik ga wekelijks langs mijn kinesist, om de pijntjes te verzachten, en om me mobiel te houden. Het helpt, maar er vanaf geraken zal niet lukken, dat zou misschien kunnen als ik stop met alle rommel die ik binnenkrijg maar dat is geen optie, want daar leef ik te graag voor. Dus als het niet te houden is geef ik me over aan een pijnstiller. Maar dat stel ik zo lang mogelijk uit.
En dan begint het soms in mijn hoofd te malen, ik vraag me vaak af of de pijntjes therapie gerelateerd zijn, of dat ze echt zijn. Want dat is wel belangrijk. Als ze therapie gerelateerd zijn, dan negeer ik ze. Want dan ken ik de oorzaak. Maar als je uit die comfortzone moet komen en ze hebben een andere oorzaak, hoe weet je dat nu? Dat is een grens die ik altijd weer aftast, waar ik een heel medisch team voor achter me heb. Maar waar ook zij niet altijd het antwoord op weten… Dus de reminder life begins at the end of your comfortzone helpt me om toch door te bijten als de energie ver te zoek is, als de pijntjes overheersen, en als het allemaal even niet zo rooskleurig is dan dat ik het graag had. Dan ontsnap ik soms last minute voor een loopje, omdat dat mijn hoofd leegmaakt, ook al wegen de benen dan zwaar en geraak ik niet vooruit. Het doet iets in een hoofd, dat leeglopen. Dat zullen dan die endorfines zijn denk ik. Dan hou ik alles rond mij in de gaten, kies ik een rustig traject. En vlucht ik uit de drukke wereld. Ik heb er zo gisteren eentje gelopen. Traag, kijkend naar de dreef die muisstil is, omdat er geen mensen zijn. Maar eentje die leeft, eentje waar dieren leven omdat er op dat moment bijna geen mensen zijn. Het is er stil en toch ritselt alles. Er zitten veel vogeltjes, en ik heb ontelbaar veel eekhoorntjes gezien. De kleurenpracht van oude bladeren en nootjes op de grond in combi met de fris groene blaadjes aan bomen en struiken zijn prachtig. En dan voel je dat het leven meer is dan meedraaien op deze gekke wereldbol. Dan is alle gekte tot rust gekomen, en zijn andere mensen aan het chillen in de zetel, op een terras, of noem maar op. En dan bruist de dreef van energie door al die schoonheid en dat leven dat zich verstopt als iedereen van her naar der spurt. Misschien dat ik daarom soms eens een last minute avondloopje doe, onverwacht en alleen. Omdat het happy feelings geeft, en omdat dat doet vergeten. En omdat het veel gemakkelijker zou zijn in de zetel te ploffen. Maar rust roest, dat is gezien de therapie geen optie, dus ik ontsnap dan toch op avonden zoals gisteren.
Morgen is D-Day… Misschien zit onderhuids zonder dat ik het weet toch stress??? Ik moet weer op controle, een kleine, zonder foto’s, zonder echo, gewoon routine… Niks waar ik me zorgen voor maar, maar het heeft er misschien toch mee te maken. Ik weet dat ik bij mijn favoriete dokteres kom. Want ik heb met haar afgesproken. Ze is een topmadam, eentje uit de duizend, en ze heeft een gezicht! Ik heb allemaal topdokters, ik kan van geen ene iets minder goed vertellen, maar deze heeft een speciaal plekje in men hart… Zij heeft me meestal opgevolgd op de moeilijkste momenten, en zij heeft me er telkens weer bijgestaan. Rustig, zorgzaam, niet vertellend dat alles wel goed zou komen, maar heel nuchter, ze gaat geen onderwerp uit de weg, durft zeggen dat ze het ook niet weet. En ze durft haar emoties laten zien, wat niet direct in het doktersplaatje past, maar net dat geeft haar een gezicht! Het zijn mensen zoals wij, ze hebben enkel een andere job, ééntje die niet gemakkelijk is, ééntje waarvoor ze kiezen, ondanks dat ze weten dat het in die tak samengaat met verliezen. Ze verliezen mensen, maar ook goed gevoel, ze moeten immers mensen ziek maken om te overleven, dat moet een roeping zijn, dat bewonder ik zo hard! En zo gebeurde het dat ik op een keer in de carrousel, het gezicht achter mijn dokter zag… Vermoedelijk is daar die speciale band begonnen! Ze doet haar job met hart en ziel, met emoties, en meer dan dat! ze doet ook dingen die niet zouden moeten moeten gebeuren…
Verzekeringsproblemen… Het is wat daarmee… Je denkt jezelf veilig te zetten, of dat maken ze je toch wijs, tot je ze echt nodig hebt… Dan gaan ze ver, veel te ver, ze zetten je tegen de muur, en als je niemand hebt zoals ik mijn favoriete dokteres, dan kan je erachter fluiten! Als je niet opkomt voor wat ze je beloofd hebben, als je niet mondig genoeg bent, en als je ondergaat, dan heb je geen rechten, enkel maar plichten, betaalplichten! Ik zou moeten zeggen welke maatschappij ik heb, het in het groot aan de wereld laten weten, maar zo ben ik niet, of toch nog niet. Morgen bespreek ik met mijn dokteres hoe we het aanpakken, want binnen 3 weken komt het voor… Dan hoop ik dat ze doen wat ze moeten doen! En dan hoop ik dat ze beseffen dat ze zich schandelijk gedragen! Ik ga voor rechtvaardigheid! Het laat me niet los, want ik heb er recht op! Ik wil elke stap om hun dat te laten inzien gezet hebben. Maar het is een lange weg, ééntje met veel onbegrip, veel papieren, veel discussie,… En toch ga ik ervoor, want ik ben vastbesloten, zoals altijd! Als het over rechtvaardigheid gaat, dan wijk ik voor niets of voor niemand!
Ik heb alleszins de perfecte dokteres achter me staan! Ik ben vastbesloten, en als het nodig is zal ik de media ook nog inschakelen! Voor mezelf, en voor iedereen die hetzelfde meemaakt! Omdat aanvaarden geen optie is! En omdat Project Energie al deze sh*t kan missen… Zo’n dingen kunnen er niet bij! De zoektocht naar energie, de goede wil, de inzet, het lijkt voor . . . . . . nooit genoeg. Re-integratie moet voor 100 procent zelfs tijdens je therapie! Word vervolgd!
En nu ga ik voor een power ontbijt met dochterlief! En daarna ga ik powerbaksels proberen 😉
Have a nice sunday!
PS Tips zijn altijd welkom!
Project Power ~ Plan energie 