Snelheid…

Wanneer ben je een snelle loper? En wanneer ben je een trage loper? Wanneer loopt het goed? En wanneer niet? Wel dat is stof om over na te denken 🤔

Tempo, welk tempo is nu eigenlijk goed? Ik heb geleerd in mijn revalidatie, dat je moet kunnen praten, en dat het dan oké is. Maar als je kunt blijven praten kom je niet uit die comfortzone, en dan ”groei” je niet, of beter gezegd dan word je conditie niet beter. Net zoals die energie in ’t slop blijft zitten.

Dus conclusie, er mag, of beter gezegd er moet afwisseling zijn. En dat heb ik gehad de laatste dagen. Meestal loop ik met mijn vaste maatjes voor de tetterkes, voor de gezelligheid en voor de conditie te onderhouden. Maar de vaste maatjes waren de laatste dagen niet beschikbaar als compagnon, dus heb ik aan mijn ventje gevraagd of hij niet mee wou, hij is sportief maar loopt niet. Het is ne fietser, en hij vind dat hij vroeger al genoeg gelopen heeft. Maar hij wil toch ook wat extra aan zen conditie werken, omdat hij toekomstdromen heeft. Dus toen het gisteren toch iets te hard regende om te fietsen, besloot hij om mee te lopen! Samen met onze kleine meid op de fiets. Super leuk! En ook gezellig, want zo word het een familieaangelegenheid. Maar… Ik moet dan uit de comfortzone komen. Hij is groter, heeft lange benen en zijn cadans is anders dan de mijne. Ik zag het als een extra prikkel om toch te proberen de 10km/u te lopen. En ik ben een bijter, ik laat niet los. Dus we hadden op 36 minuten 6km gelopen. Daar ben ik dan fier op! Want dat is heavy en lastig! Maar het is me toch maar mooi gelukt, en dan wel 2 dagen achter mekaar! Dus 2 x tijd om fier te zijn 😍

Het vraagt uithouding, het vraagt motivatie (maar dat kan je trainen heb ik eens gelezen) en moed, want het is veel gemakkelijker en gezelliger om gewoon een comfortabele loop te lopen. Hoewel comfortabel ook elke keer afwachten is. Want afhankelijk van waar ik in men traject met medicatie zit en van het weer (bij vochtig weer ben ik minder mobiel en heb ik meer pijntjes) loopt het redelijk of niet.

En zo ga ik op zoek naar meer info over snelheid… hoe snel oké is of hoe traag oké is. Het belangrijkste is uiteraard dat het leuk blijft. Ik hou enorm van de gezellige tetterloopkes met de vriendinnen. Maar eentje op tempo met mijn ventje is ook wel tof. Dus de combi lijkt perfect! Spelen met tempo, balans zoeken en stabiliteit trainen. Een beetje krachtoefeningen zijn zeker geen overbodige luxe en dan vooral ook nog de juiste voeding.

Ik lees veel want ik ben nieuwsgierig, ik ben hongerig naar mijn perfecte plan! Ik ben zoekende naar de juiste balans, omdat dat plan A is! En zo stootte ik vandaag op een artikel uit de Running, eentje dat gaat over snelheid. De moeite om te lezen, hier volgt de link: http://www.sport.be/running/nl/nieuws/article.html?Article_ID=866804&fbclid=IwAR3VPYVVx_fxIScf8b7NoqsLkb3WyZEkNOkGvMw8R5FgM5-4dbXt6XYDorg

Veel plezier ermee! Ik vond het alvast leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het kan onthouden, want mijn brein slaagt niet alles op wat ik zou willen onthouden 🙈 eigenlijk bijna niks! Maar ook dat heeft zen voordelen 😉

Groetjes!

Oplaadmodus aan!

Ik heb eens de goede raad gekregen dat je moet opladen met leuke dingen! Awel op vakantie gaan dat is kei leuk, en dat zal ook niemand ontkennen, dus daar laad je van op! Onze auto kent maar 1 weg en dat is die naar de bergen… Waarom? Omdat bergen iets speciaals hebben, het uitzicht is er adembenemend, achter elk bochtje, achter elk nieuw paadje, of elke hoogtemeter die je overwint daar zit een nieuw uitzicht, een ander beeld, nieuwe gedachten.

Het is voor mij zo anders dan thuis zijn, omdat ik een sociale job heb (die ik kei graag doe) en in de bergen zoek ik stilte, de bergen zijn niet weggelegd voor massatoerisme, je kan daar niet gaan bakken en braden aan een strand, als je daar niet van je plaatsje komt, dan heb je maar 1 stukje berg gezien en dat is niet boeiend. Er lopen geen massa wegen, dus ook met de auto heb je ’t rap gezien, de fiets is voor mij geen optie, maar de bergwandelingen die waren heerlijk! Het stukje dat de kabelbaan je brengt om verder te komen, daar kom je nog wel mensen tegen, maar van’t moment dat je 1 km stapt worden de bergen rustig en een beetje eenzaam, en ’t is daar dat de magie begint!

Je kiest een route, uitgedrukt in uren, want kilometers zijn slecht te meten, en aan de hoogtemeters heb je ook niet echt een boodschap… Hoe hoger je zit, hoe mooier het word. Ik weet nog toen manlief vroeger droomde om naar elk kruis te wandelen, toen dacht ik pfffff weer zo’n klim. Heb ik daar wel zin in? Toen wandelde ik liever lager. Waarom? Toen was ik fitter in men hoofd, maar conditioneel niet in orde. Toen had ik niet echt veel prioriteiten, weg zijn was oké. Toen was ik niet heel erg sportief. En toen had men hoofd die pauze ook niet echt nodig, denk ik.

Maar nu is alles anders… Ik heb ondervonden wat zelfzorg met een mens doet, en hoe belangrijk het is! Dat is de sleutel tot een ”goed” leven. Ik ben fitter, ondanks dat ik vlugger moe ben of misschien wel altijd moe ben. Maar ik werk aan mijn conditie, ik probeer om beter te worden. En mentaal heb ik die rust ook zo hard nodig. Manlief vraagt onderweg soms waarom ik zo zwijgzaam ben, of ik niets te vertellen heb, en dan moet ik antwoorden dat ik inderdaad niets te vertellen heb, omdat ik wandel, kijk en geniet. Omdat daar al mijn energie naartoe gaat. En omdat dat voor mij zo perfect is! En dan is hij content! Ik ben op vakantie dus een ander mens! En dat heb ik zo nu en dan eens nodig. Soms denk ik dat ik zelfs eens deugd zou hebben om eventjes op een onbewoond eiland te zitten, just me, myself and I. Een korte break. Om effe te resetten…

Hoewel ik mijn twee maatjes voor geen geld van de wereld zou willen missen hoor! Dus ik ga ”voorlopig” nog niet naar dat eiland. Buiten de adembenemende zichten, hebben we daar altijd goei weer gehad, en ook dat draagt natuurlijk bij aan de perfecte vakantie! het zou er veel minder mooi uitzien in de regen. Dus we hebben chance gehad! Lang leve de zon!

We hebben er natuurlijk niet allen gewandeld, er zijn daar fantastische speeltuinen bovenop de bergen voor kindjes, dus onze prinses heeft er naar believen kunnen spelen, klimmen en klauteren! We zijn er gaan kegelen, en we zijn er ook gaan boogschieten! Ik heb dat al een paar keer gedaan, en telkens met kei veel goesting, ik vind dat echt super tof! Dit parcours was echt het leukste dat ik gedaan heb, in het bos, met natuurlijke doelwitten! Echt wel een aanrader! Ik zeg niet dat ik de beste boogschutter ben, en ik zou uiteraard niet kunnen dienen als jager, maar ik vind dat toch wel een mooie sport. Ik zou me daarin kunnen vinden, ware het niet dat het meestal een cafésport is… En ondanks de bescherming mijn linkerarm er steeds uitziet alsof hij een serieus accident heeft meegemaakt.

We zijn daar nog iets bijzonders tegengekomen… Tamme eekhoorns… Ik wist niet dat dat bestond, buiten in de tekenfilmkes uiteraard. Awel ze bestaan dus echt! We waren de panoramaweg aan’t wandelen en er was zo veel geritsel tussen de bomen, het was eerst nog toevallig dachten we, tot er meer en meer van die kleine mannekes toch nogal dichtbij kwamen. Blijkbaar worden ze gevoerd en is dat de reden dat ze zo mensachtig zijn… En voor zij die het niet geloven, de bewijzen

Eigenlijk besluit ik dat het een heerlijk weekje opladen was, het is geen rust voor mijn lijf geweest, maar dat kan ik nog een paar dagen thuis, want ook dat is nodig. Ik heb niet fantastisch goed geslapen ondanks de sportieve vakantie… Ik vrees echt dat ik daar mee moet leren leven, maar je word daar zo moe van.

Maar het is wel rustig in men hoofd, dat is al opgeladen, vol positieve energie, vol ideeën, ik kan er dus weer eventjes tegen! Als mijn lijf nu nog wat rust, kan ik er weer een tijdje tegenaan!

Genieten jullie allemaal ook van een heerlijk vakantietje! En tot de volgende blog!

Groetjes!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag