Sometimes all you need is time whit a good friend 💕

Ge weet wel hè, mijn blogje ging over energie laden. Je kan dat op verschillende manieren. Die zijn voor iedereen anders. Maar energie tanken die voor iedereen hetzelfde voelt is…. Eventjes tijd delen met een goede vriend(in).

Met een goede vriendin bedoel ik, zo iemand bij wie je helemaal jezelf kan zijn. Zonder toeters en bellen. Eéntje waarbij de tijd vliegt en waar uren slechts seconden lijken. Eéntje waar je nooit moet zoeken naar woorden, ze komen immers vanzelf! Je hoeft niet persé hetzelfde te zijn, maar het klikt. Het voelt oké.

Wel ik prijs mezelf gelukkig dat ik zo een specialleke heb! Meer dan 1 zelfs… Maar vandaag bezocht ik diegene die ik toch al het langst in men hart heb zitten. Ze blijft erin, geraakt er nooit meer uit. Ze is een beetje mijn mentor, zonder dat ze dat goed beseft. Ze is een topmadam, ééntje waar ik instant vrolijk van word. Omdat net alles zo leuk is.

Vandaag bezocht ik haar, eventjes, zo leek het toch. De tijd is daar altijd tekort. Ik kom altijd vrolijk en met een ideeën terug. Vandaag vooral met kookideeën. Want ze heeft een grote liefde voor koken! Ze had trouwens iets súper lekker gemaakt! Ik kan niet zeggen in welke categorie het juist thuishoort. Zoet? Dessert? Healthy? ’t was alleszins kei lekker en gezond! Dus dank je wel daarvoor 😉

Voor de rest was het gezellig. Ik was eigenlijk supermoe vertrokken omdat het een hectisch weekje was voor mijn brein. En ik wist vooraf wel dat ik daar men energie terug zou vinden. En ik kreeg gelijk! Dus aan die lieve vriendin: hoe je het doet weet ik niet, maar je stuurt je energie elke keer door!

Bedankt daarvoor en voor je warme vriendschap! 😘

Lieve mensjes…

Als er nu één ding is wat ik ondervonden heb tijdens het ziek zijn, dan is het ervaren hoe mensen rond jou leven, meeleven, aanmoedigen, opkijken van elk stapje dat gezet word, je bijstaan. Dat zijn dingen die ik bewuster beleef. Vroeger was daar niet echt de tijd voor, om zo’n dingen te ondervinden… en dat is toch wel weer een verrijking die er gekomen is door de grote K!

In 2017 liep ik samen met net geen 200 mensen in mijn groep de race for the cure. Dat was begonnen als een zot idee en groeide uit tot een gigantisch succes! Wat voor mij nog vaak voor een warm hart zorgt!

Wel nu is ’t weer van datte… Ik stortte me weer eens in een avontuur, eentje dat wel iets groter is qua inzet… Wat begon als uitdaging Marathon New York, inclusief verblijf, screening en traject op maat (vooral dat laatste lijkt mij het mooiste stukje van de uitdaging, omdat ik toch zo’n onbetrouwbaar en wispelturig lijf heb) is weeral uitgegroeid tot een grotere uitdaging dan dat ik aanvankelijk dacht.

De inschrijving zelf was vrij snel gefixt, omdat ik mezelf als de perfecte uitdaging zag voor de NN Running club en het Energy Lab, was mijn sollicitatie vrij vlug ingevuld. Ik wacht dan een paar weken in spanning af, en dan krijg ik bericht dat ik mee door mag naar de volgende ronde 😍

Whauw, top, komt in de sacoche! Ik moest een filmpje maken van maximaal 1 minuut, om de stemmers te overtuigen, lap daar begon het al… Ikke als multimedia analfabeet 🙃 Maar dokter Google en wat vriendinnen hebben dat flink mee gestuurd, en ik vind het wel oké. Het zal niet het beste zijn, maar er zullen er ook zijn waar minder werk van gemaakt is. Dus ik post de film en maandag gingen de stemlijnen open…

Wat moest ik nu daar mee? Reclame maken uiteraard, hulp vragen want hoe meer stemmen, hoe beter natuurlijk! Dus lang leve de sociale media, de al even prettig gestoorde fans… Die trein is vertrokken en niet meer te stoppen… Wat doet dat nu met mij???

Ik heb eens gekeken naar wat andere kandidaten, wat hun drive is en hoe zij het aanpakken. En toen barsten de stemmen los… De topman een jonge gast met veel fans die gaat er een gat van door, gevolgd door een populaire juf, met bekendheid bij de NN Running club. Wat ik wel een beetje angstaanjagend vind. En dan zijn er een paar mensen zoals ik. Die echt dat pakket graag willen winnen. Ik probeer mezelf nog wijs te maken, dat meedoen belangrijker is dan winnen, en dat ik al veel Leut gehad heb tot hier. Maar eens de stemmen beginnen tellen, word ik me er meer en meer van bewust, dat ik toch wel heel erg graag top 3 zou willen eindigen! Ik zou toch wel heel graag doorgaan naar de volgende ronde! Dus ik zet alles op alles om mijn doel te bereiken! Ik vraag om te stemmen, ik tast af waar ik stemmen geronseld krijg, maar het is moeilijk, want de site en de werkwijze maken het niet bepaald aantrekkelijk voor mijn fans. Het verloopt een beetje chaotisch. Wat ik jammer vind. Het is omslachtig het aanmelden, niet iedereen geraakt aangemeld en ook niet iedereen krijgt de validatie mail. Tot ergernis van de stemmers en van mij. Want zo haken mensen af, daar twijfel ik niet aan. Misschien niet alleen bij mij maar ook bij de andere kandidaten. Of dat hoop ik toch, want dan blijft de strijd een beetje eerlijk. Het is moeilijk in te schatten, hoe mijn kansen zijn. Want er is al flink gestemd, maar je kan nog een kleine 2 weken stemmen. En er zijn mensen die dat nog gaan doen, maar hoeveel? En vooral hoeveel stemmen gaan mijn medestrijders nog krijgen? Die onzekerheid, daar loopt mijn energie van weg. Samen met de uitputtingsslag om mensen warm te maken voor de stem. Ik word daar kei moe van. Maar ik wil echt zó graag een ronde verder dat blijven proberen de enige optie is.

Dus voorziet mijn enthousiasme gelukkig wat energie in dat ”lege” vat!

En dan nog iets wat ik kwijt wil… net zoals 2 jaar geleden, ben ik overdonderd door mijn fans! Mijn enthousiasme werkt blijkbaar aanstekelijk, want de fans houden pleidooien om zó veel mogelijk stemmen te verzamelen! Ik heb op een week zó veel lof gekregen! Dat is zó geweldig! Ik durf zeggen dat ik toch wel een paar kippenvelmomentjes gehad heb! En weet je wat het toppunt is van al dat lof??? Wel lieve fans zonder alle aanmoedigingen, die ik gedurende mijn ganse traject al mogen ontvangen heb, had ik zo ver niet gestaan! Alleen was mij dit nooit gelukt! Het is ongelooflijk mooi, wat ik in die drie jaar heb mogen ervaren op vlak van geloof in mij, aanmoediging, bewondering, … Alle mensen rond mij doen dat zó goed! Ik durf oprecht zeggen dat ik mij graag gezien voel, dat ik buiten de lichamelijke ongemakken die de therapie met zich meebrengen, véél beter in mijn vel zit, en dat het lijkt alsof ik meegetrokken word in een tornado van leuke uitdagingen, toffe momenten, zotte mensen, lachen en plezier! Ik durf zeggen dat ik meer leef dan vroeger! En ik geloof erin dat ik nog veel leuke momenten ga beleven met de allerliefste mensen!

De wake-up call kwam vroeg bij mij, maar hij is binnen gekomen, en in heb eruit geleerd!

Ik ga al mijn dromen achterna! Ik sleep er mensen in mee! En ik ben zó ongelooflijk dankbaar dat dat nog lukt ook!

Dus lieve mensjes rondom mij… mijn dank naar jullie toe is onbeschrijfelijk, zo groot is hij! Ik ben fier op jullie! Ik ben zo ongelooflijk blij dat net ik de liefste mensen ken!

Dank je wel voor alle aanmoedigingen! Dank je wel voor alle motiverende woorden! Dank je wel voor alle stemmen! Dank je wel dat jullie me geholpen hebben op de weg tot nu, en op de weg die nog voor me ligt! Zonder jullie was het nooit gelukt!

En tot slot blijf ik hopen dat er nog lieve mensjes genoeg zijn, die hun stem willen geven om top 3 te halen voor de volgende ronde te bereiken! Stemmen jullie nog mee? Promoten jullie nog mee? Want enkel met jullie hulp kan het lukken!

Ongelooflijk dikke merci! En have a nice weekend 🌞

Waar het allemaal begon…

Vroeger was ik een bezige 🐝, werken, huishouden, buiten zijn, altijd in de wiggel maar niet echt super sportief. Buiten een wandeling en af en toe een loopje op men crosstrainer was men leven nu niet echt bepaald sportief… Dus mijn conditie was niet echt top.

Zoals je in de eerste blog kon lezen is die conditie beneden alle peil geraakt door mijn intensieve borstkanker behandeling. Ik kon de trap niet meer op zonder pauze om op adem te komen. Dus toen ze me voorstelden om in een onco-revalidatie te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Ik was van plan om er alles uit te halen wat er nog in zat. Voor mezelf en voor de mensen die met me verder moeten leven.

En daar begon men start to run avontuur… Ik had het vroeger wel eens geprobeerd met Evy… Je weet wel de podcast, super enthousiast aangemoedigd door Evy en daardoor te ijverig om dan men lijf in de vernieling te lopen en nooit aan de 30 minuten te geraken. Zonde eigenlijk want ik zou nu wel willen weten hoe het zou voelen om als ”gezonde” mens te lopen, om te weten hoe snel ik zou kunnen, om te weten waar men grenzen zouden liggen en hoeveel karakter ik zou hebben, jammer maar daar ben ik niet aan toe gekomen. Maar zoals altijd spijt komt te laat…

Dus ik startte vol goede moed in kan-actief. We hadden daar een paar TOP-kinesisten, om ons te begeleiden naar nieuwe energie. Mijn start to run avontuur begon… De chrono in’t groot erbij zodat we netjes konden zien hoe lang al die wandelblokken duurden en wanneer we mochten/moesten lopen. En tja als ik de chemo overleefd had zou ik die start to run toch ook wel overleven???

(Dat deel zag ik het minste zitten in het programma. Omdat ik het zwaar, lastig en onhaalbaar vond. Ik haatte lopen immers en mijn lijf toch ook wel. Het liet me in de steek.)

We hadden een geweldige groep, de ene sleepte de andere mee. En zo kon iedereen die in staat was het programma af te werken na veel zwoegen en zweten zen half uurtje lopen. Juist omdat we fantastisch begeleid werden. Elke keer weer werd ons op het hart gedrukt. Loop zo traag dat je net niet wandelt en wandel zo snel dat je net niet loopt. Wat ben ik daar blij om! Ik ben zo dankbaar dat Marleen (onze kiné van groep babbelbox) ons zo begeleid heeft. Zonder haar zou het nooit gelukt zijn! Ze heeft een speciaal plekje in men hart!

Maar buiten onze vaste meeting in Leuven moest er uiteraard ook thuis getraind worden, wel twee keer. En zo ontstond een fantastische vriendschap! Ik had al een paar keer de vraag gekregen voor ik ziek was of ik geen zin had om te lopen. Want met twee zou toch leuker zijn dan alleen. Maar telkens had ik die vraag afgewimpeld. Dus toen ik me afvroeg wie ik kon vragen om met me mee in het avontuur te stappen heb ik geen moment getwijfeld. Een topper van wereld formaat, en ondertussen iemand die ik tot één van men beste vriendinnen reken. Het werd Katrien! Ze stond elke keer paraat, om te lopen en ook om te luisteren, om te zeggen dat het allemaal wel goed kwam. En stilletjes aan werd het leuker, gemakkelijker en een escape momentje… Omdat het zo gezellig was, was het ook niet eens lastig om te vertrekken.

Ik had men revalidatie programma afgewerkt in juni. Ik kon net geen 5 km lopen. En ik had mezelf voorgenomen om in oktober weer aan’t werk te gaan. En laat het het lot zijn, maar het laatste weekend van september was de ”race for the cure” in Antwerpen. Nog 3 maanden te gaan dus… Maar we moesten wel van ons half uurtje naar 6 km geraken! zou dat haalbaar zijn?

Hoe fantastisch zou het niet zijn om dat als afsluit van een helse periode te lopen? Echt fantastisch dus… Maar alleen zag ik dat niet echt zitten, dus vertelde ik men ventje en loopvriendinnetje men plan en ze waren direct mee enthousiast, alé dat zijn ze eigenlijk altijd! Ze gingen mee voor mij 😍 heel voorzichtig polsten ze of het niet mogelijk zou zijn om een groepje (10 mensen) te verzamelen, voor het goede doel moest dat haalbaar zijn. Dus met een klein hartje begon dat avontuur. Wat begon met het idee om een groepje te maken, werd een grotere droom een tent te proberen bemachtigen, dan kregen we een bewaarplek voor spullen en een verzamelplek dus wel handig. Maar voor die tent moest ik 50 meelopers of wandelaars hebben. Dat zijn er nog eens 40 meer. Ik hoopte dat dat voor’t goede doel zou het wel lukken. Dus lanceerde ik een oproep aan iedereen die ik kon bereiken om zo veel mogelijk mensen mee te laten lopen of wandelen tegen de strijd borstkanker! Ons team heeft die tent gekregen, we waren met 198! Team babbelbox ik ben jullie hier oneindig dankbaar voor! Net zoals de sponsors die in ons geloofden! Net zoals de fans! Gewoon iedereen! Dit was voor mij de mooiste afsluiter ooit!

En toen groeide ons loopgroepje… Toen werden we mom’s on the run! Naar aanleiding van de race sloten er nog 2 geweldige loopmaatjes aan. Tinka en Esther… Ook jullie hebben er mee voor gezorgd dat ik afgelopen jaren bijna nooit alleen op pad moest. Hoeveel tijd zouden wij al niet samen gelopen hebben. Ontelbaar vele avonturen later zijn we nog altijd in the mood om onze avonturen te onderhouden. Om leuke loopjes te ontdekken en onze trainingen regelmatig eens te vieren met een evenement op verplaatsing.

Heerlijk om te lopen en nog vele avonturen in de toekomst te beleven.

En dan nog effe een klein detail… Waarom lopen na borstkanker? Omdat de chemo, en de anti hormoontherapie je botten afbreekt. Je neemt bijna geen calcium op, en je kan daar niks aan doen. Want de anti hormoontherapie is nog steeds een behandeling met medicijnen die ervoor zorgen dat de kans op herval kleiner worden. Er is slechts één ding waarmee je botten sterker kan maken, en dat is LOPEN! (Door het lopen vangen je botten schokken op, waardoor ze minuscule kleine kwetsuurtjes krijgen en zichzelf herstellen en hierdoor sterker worden) Ik doe dat in combinatie met kracht en stabilisatie oefeningen om je ”core” te versterken. Sterkere spieren helpen je botten en zorgen voor minder kwetsuren. Dus er is maar 1 optie voor een lang en soepel leven en dat is LOPEN!

1 chanceke ik doe het ondertussen kei graag (niet elke loop natuurlijk, maar toch meestal), Ik heb geëxperimenteerd met intensiteit en hoeveelheid en het word me steeds duidelijker hoe mijn nieuwe lichaam het beste lichaam kan zijn, en het beste functioneert. Hoewel ik mezelf steeds naar de grenzen push om te proberen zo normaal mogelijk te functioneren, blijft een zoektocht die strijd tegen de bijwerkingen maar het loont, het hangt af van de cyclus van de medicijnen hoe het loopt en als het minder loopt probeer ik er toch ook van te genieten, want niet sporten al is het maar 1x overslagen is een stap terug achteruit, dus het word in de agenda gepland, het hoort bij men leven! Het hoort bij een beter gevoel! dus aan iedereen die zich minder goed voelt, trek je loop of wandelschoenen aan. Het kost energie maar je krijgt er zoveel meer energie voor terug! Geloof het van een kenner! En het maakt paden open naar de mooiste vriendschappen! Geef toe dat is een mooie surplus?

Dus mijn conclusie

RUN FOR LIFE, BECAUSE IT IS A BETTER LIFE AND A RUNDERFULL LIFE! ❤️

Enjoy the beautifull life!

x

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag