Tag: Focus on the good

Geplaatst op

Over mijn gewone dingen…

Als de dag begint met een prachtige zonsopgang, je een rustdag hebt, dan moet je buiten om te gaan opladen, samen met je kleine nieuwe vriendje. Zo’n momenten geven oneindig veel energie, energie die ik kon gebruiken want…

Maandag was zo weer een controle dagje… Geen grote controle, gewoon een gynaecologische check up. Dat doe ik iets meer dan de gemiddelde vrouw van 36. Door mijn hele oncologische verhaal vind mijn gynaecologe dat het beter is om alles wat beter op te volgen, en daar ben ik blij om, want dat stelt geruster. Hoewel ik niet echt een onrustig type ben wat controles betreft. Het is zoals het is, ik hoop altijd op goed nieuws, maar hou er wel rekening mee, dat het ook wel eens minder goed kan zijn.

Het is eigenlijk gek dat ziekenhuisbezoeken gewoon bij het normale horen. Ik sta daar eigenlijk zelfs niet meer bij stil. Het is zelfs zo dat ik soms zelfs schrik, wanneer ik een reminder krijg via sms of mail om te melden dat ik in de week erna hier of daar moet zijn. En eigenlijk is dat best goed want dat wil immers zeggen dat ziekenhuizen je leven niet meer beheersen en dat ziek zijn je mind niet meer beheerst. Het is loskomen van iets dat je leven/agenda en mood volledig overheersd heeft. Dat moet zo, als het beter gaat moet je proberen met alles wat er nu is en nu kan er het beste van te maken.

Dat gaat de ene moment beter dan de andere. Maar ik denk dat ik dat vrij goed doe. Of dat hoop ik toch.

Over het onderzoek kan ik zeggen dat alles prima ik orde was, zoals ik gedacht en gehoopt had. We hebben het ook over mijn huidige therapie gehad, over de beperkingen die hij meebrengt, over hoe lang die nog gaat lopen, over wat de volgende cocktail gaat worden. Het was een interessant gesprek. Ik heb elke keer weer het gevoel, dat ze een fantastische arts is, die alles goed opvolgt en overlegt met het team daar. En een second opinion is nooit slecht.

Nu ging het erover dat de cocktail die ik nu krijg het meest heavy is (waarschijnlijk zit mijn leeftijd daar voor iets tussen), deze therapie is voor 5 jaar, hij werkt compleet ruïnerent voor de gevaarlijke hormonen maar natuurlijk heeft hij ook effect op al het goede, en dat maakt dat ik elke dag leef met de rem erop. Niet dat ik daar aan wil toegeven maar soms moet ik dat wel. Het goede nieuws is dat ik over de helft van die 5 jaar zit. Dus nog even tanden bijten. Daarna ga ik over naar weer een andere therapie, eentje die hopelijk wat meer ademruimte geeft. En dan… Daar heb ik het raden naar, maar dat is denken op lange termijn. En dat doe ik niet.

Ik leef nu en hier, ik probeer ondanks de beperkingen en pijntjes van elk moment te genieten. Van alles het beste te maken. Mezelf uit te dagen om alles eruit te halen wat erin zit. En ik denk dat ik dat vrij goed doe. Ik hoop dat ik met mijn meestal positieve kijk op alles mensen kan inspireren. Mensen kan aanzetten tot positieve gedachten, mensen kan uitdagen om dingen te doen waarvan ze dromen. Ik hoop dat er mensen zijn die denken en zeggen, hè het is door jou dat ik het toch gedurfd heb, dat ik het toch gedaan heb. Dat is mijn doel, dat wil ik over brengen. Daar haal ik voldoening uit.

Dus lieve lezer, ik kan alleen maar zeggen: DREAM IT, WISH IT, DO IT!

Je kunt proberen zijn wie je droomt!

En vergeet niet te genieten! 😍

Weet je ik wil nog even iets kwijt… ik fietste per toeval lang een schoon fotoplaatje dat mijn aandacht trok… Er stond een bomenrij, eentje met dezelfde bomen, en toch was er iets anders… ze waren op 1 na allemaal hun bladeren kwijt. Dat was zo een mooi beeld dat liet zien dat je hetzelfde bent en toch anders. Het was zo een mooi voorbeeld voor wees uniek, ook al ben je uit hetzelfde hout gesneden. Het liet zien hoe mooi uniek kan zijn. Hoe simpel de echte mooie dingen kunnen zijn. #kleinegelukskes, ik deel als laatste fotoke graag dat bijzondere plaatje 😉

OH ja en in mijn volgend leven word ik schrijver, fotograaf, voedingsdeskundige, Energiecoach, levensgenieter en een crazy lady… Kwestie van toch vooruit te denken hè 😉 (grapje hoor) ik probeer die dingen nu al een beetje mee te pikken!

Groetjes

Geplaatst op

Lieve mensjes…

Als er nu één ding is wat ik ondervonden heb tijdens het ziek zijn, dan is het ervaren hoe mensen rond jou leven, meeleven, aanmoedigen, opkijken van elk stapje dat gezet word, je bijstaan. Dat zijn dingen die ik bewuster beleef. Vroeger was daar niet echt de tijd voor, om zo’n dingen te ondervinden… en dat is toch wel weer een verrijking die er gekomen is door de grote K!

In 2017 liep ik samen met net geen 200 mensen in mijn groep de race for the cure. Dat was begonnen als een zot idee en groeide uit tot een gigantisch succes! Wat voor mij nog vaak voor een warm hart zorgt!

Wel nu is ’t weer van datte… Ik stortte me weer eens in een avontuur, eentje dat wel iets groter is qua inzet… Wat begon als uitdaging Marathon New York, inclusief verblijf, screening en traject op maat (vooral dat laatste lijkt mij het mooiste stukje van de uitdaging, omdat ik toch zo’n onbetrouwbaar en wispelturig lijf heb) is weeral uitgegroeid tot een grotere uitdaging dan dat ik aanvankelijk dacht.

De inschrijving zelf was vrij snel gefixt, omdat ik mezelf als de perfecte uitdaging zag voor de NN Running club en het Energy Lab, was mijn sollicitatie vrij vlug ingevuld. Ik wacht dan een paar weken in spanning af, en dan krijg ik bericht dat ik mee door mag naar de volgende ronde 😍

Whauw, top, komt in de sacoche! Ik moest een filmpje maken van maximaal 1 minuut, om de stemmers te overtuigen, lap daar begon het al… Ikke als multimedia analfabeet 🙃 Maar dokter Google en wat vriendinnen hebben dat flink mee gestuurd, en ik vind het wel oké. Het zal niet het beste zijn, maar er zullen er ook zijn waar minder werk van gemaakt is. Dus ik post de film en maandag gingen de stemlijnen open…

Wat moest ik nu daar mee? Reclame maken uiteraard, hulp vragen want hoe meer stemmen, hoe beter natuurlijk! Dus lang leve de sociale media, de al even prettig gestoorde fans… Die trein is vertrokken en niet meer te stoppen… Wat doet dat nu met mij???

Ik heb eens gekeken naar wat andere kandidaten, wat hun drive is en hoe zij het aanpakken. En toen barsten de stemmen los… De topman een jonge gast met veel fans die gaat er een gat van door, gevolgd door een populaire juf, met bekendheid bij de NN Running club. Wat ik wel een beetje angstaanjagend vind. En dan zijn er een paar mensen zoals ik. Die echt dat pakket graag willen winnen. Ik probeer mezelf nog wijs te maken, dat meedoen belangrijker is dan winnen, en dat ik al veel Leut gehad heb tot hier. Maar eens de stemmen beginnen tellen, word ik me er meer en meer van bewust, dat ik toch wel heel erg graag top 3 zou willen eindigen! Ik zou toch wel heel graag doorgaan naar de volgende ronde! Dus ik zet alles op alles om mijn doel te bereiken! Ik vraag om te stemmen, ik tast af waar ik stemmen geronseld krijg, maar het is moeilijk, want de site en de werkwijze maken het niet bepaald aantrekkelijk voor mijn fans. Het verloopt een beetje chaotisch. Wat ik jammer vind. Het is omslachtig het aanmelden, niet iedereen geraakt aangemeld en ook niet iedereen krijgt de validatie mail. Tot ergernis van de stemmers en van mij. Want zo haken mensen af, daar twijfel ik niet aan. Misschien niet alleen bij mij maar ook bij de andere kandidaten. Of dat hoop ik toch, want dan blijft de strijd een beetje eerlijk. Het is moeilijk in te schatten, hoe mijn kansen zijn. Want er is al flink gestemd, maar je kan nog een kleine 2 weken stemmen. En er zijn mensen die dat nog gaan doen, maar hoeveel? En vooral hoeveel stemmen gaan mijn medestrijders nog krijgen? Die onzekerheid, daar loopt mijn energie van weg. Samen met de uitputtingsslag om mensen warm te maken voor de stem. Ik word daar kei moe van. Maar ik wil echt zó graag een ronde verder dat blijven proberen de enige optie is.

Dus voorziet mijn enthousiasme gelukkig wat energie in dat ”lege” vat!

En dan nog iets wat ik kwijt wil… net zoals 2 jaar geleden, ben ik overdonderd door mijn fans! Mijn enthousiasme werkt blijkbaar aanstekelijk, want de fans houden pleidooien om zó veel mogelijk stemmen te verzamelen! Ik heb op een week zó veel lof gekregen! Dat is zó geweldig! Ik durf zeggen dat ik toch wel een paar kippenvelmomentjes gehad heb! En weet je wat het toppunt is van al dat lof??? Wel lieve fans zonder alle aanmoedigingen, die ik gedurende mijn ganse traject al mogen ontvangen heb, had ik zo ver niet gestaan! Alleen was mij dit nooit gelukt! Het is ongelooflijk mooi, wat ik in die drie jaar heb mogen ervaren op vlak van geloof in mij, aanmoediging, bewondering, … Alle mensen rond mij doen dat zó goed! Ik durf oprecht zeggen dat ik mij graag gezien voel, dat ik buiten de lichamelijke ongemakken die de therapie met zich meebrengen, véél beter in mijn vel zit, en dat het lijkt alsof ik meegetrokken word in een tornado van leuke uitdagingen, toffe momenten, zotte mensen, lachen en plezier! Ik durf zeggen dat ik meer leef dan vroeger! En ik geloof erin dat ik nog veel leuke momenten ga beleven met de allerliefste mensen!

De wake-up call kwam vroeg bij mij, maar hij is binnen gekomen, en in heb eruit geleerd!

Ik ga al mijn dromen achterna! Ik sleep er mensen in mee! En ik ben zó ongelooflijk dankbaar dat dat nog lukt ook!

Dus lieve mensjes rondom mij… mijn dank naar jullie toe is onbeschrijfelijk, zo groot is hij! Ik ben fier op jullie! Ik ben zo ongelooflijk blij dat net ik de liefste mensen ken!

Dank je wel voor alle aanmoedigingen! Dank je wel voor alle motiverende woorden! Dank je wel voor alle stemmen! Dank je wel dat jullie me geholpen hebben op de weg tot nu, en op de weg die nog voor me ligt! Zonder jullie was het nooit gelukt!

En tot slot blijf ik hopen dat er nog lieve mensjes genoeg zijn, die hun stem willen geven om top 3 te halen voor de volgende ronde te bereiken! Stemmen jullie nog mee? Promoten jullie nog mee? Want enkel met jullie hulp kan het lukken!

Ongelooflijk dikke merci! En have a nice weekend 🌞

Geplaatst op

Spanning

Ik heb getwijfeld of ik hierover een blogje zou schrijven, maar aangezien ik jullie de wereld achter de schermen van de kankerbehandeling wil laten zien, of al wat erbij hoort ga ik ervoor!

Het is weer zo een controledag, gewoon routine, niks bijzonders. Na aanvang van mijn anti-hormoontherapie, werd standaard een scan gemaakt om mijn botten te meten. Eerst en vooral om te zien hoe de chemo erop ingewerkt had, en om te kijken in welke staat ze waren.

Zo’n scan is een luxe scan, je krijgt er een goei ”bed” waar je mag gaan opliggen met de nodige kussens en attributen erbij om alles perfect te meten. Lang duurt het niet, ik denk maximum een kwartiertje, dus dat is best oké. Vandaag had ik geluk, er zat niemand voor mij in de wachtkamer, waarschijnlijk omdat het file was onderweg en de meeste mensen daar niet op gerekend hadden. Ik dus wel, zoals gewoonlijk, dus ik was dan ook ruim op tijd.

Ik heb dus weer chance dat ik anderhalf uur mag wachten, en dat ik door de vroegte een plekje heb bemachtigd in het zonnetje, in de cafetaria met een heerlijk koffiemomentje! Geef toe er zijn er die het slechter hebben.

Maar los daarvan, ben ik er me van bewust dat ik ook voor dit routine onderzoek, weer in spanning ben. Ik heb er geen last van, van die gezondheidsstresskes. Ik kan dat kei goed loslaten, en zo moet dat ook, want wat voorbij is is voorbij. En wat komen gaat kan ik niet veranderen. Maar op een controle dag is het er toch… Niet echt vreemd vermoed ik, en waarschijnlijk heeft iedereen dat wel. Ik weet ook exact wanneer de stress komt. Hij begint op het moment dat ik in de auto stap.

Eerst en vooral weet je nooit hoe lang je moet rijden over het traject. In de vakantie periode valt dat meestal wel mee. Maar toch had ik vandaag file! Omdat ik in het spitsuur zat. Dat bezorgd me van op mijn oprit stress, de onwetendheid wanneer ik op men bestemming aankom. Ik heb dan slappe armen en slappe benen. En ik krijg er een flinke knoop van in men maag. Tegen de tijd dat ik arriveer in ”mijn buitenverblijf” zoals ik het altijd noem, moet ik meestal súper dringend naar ’t toilet. Als ik al kan wachten tot daar, het gebeurt ook dat ik onderweg stop, ik ken de plekjes al waar toiletten zijn.

Één groot voordeel, als ik op de weegschaal moet ben ik alle overtollige ballast al kwijt 😂 Dat zijn die kleine gelukskes, weet je nog wel?

Ik blijf in spanning, omdat ik weet dat ik in de volgende wachtkamer minder chance ga hebben. Professor Verhaeghe is immers een man met een drukke planning en ik moet er pas late voormiddag zijn. Wat de wachttijd ook doet oplopen. Bovendien moet de man die de scan genomen heeft nog wat berekeningen maken, dus mijn geduld wordt weer uitgebreid getest… Dat wil zeggen dat de slappe armen en benen blijven. Dat ik reuze honger ga krijgen, maar ook daarop ben ik voorzien. Ik weet ondertussen dat het geen luxe is om een picknick te voorzien! Samen met een to do list qua mailing, een goed boek, of eender wat afleiding brengt.

Het is vooral niet weten wat er komen gaat, dat die spanning veroorzaakt. Ik ben goed gelovig en ga er altijd vanuit dat alle resultaten goed gaan zijn. En als het niet zo zou zijn, dan zien we dan weer wel. Ik weiger toe te geven aan angst, want daar kom je nergens mee. En uiteindelijk weet ik dat ik in goede handen ben, of beter gezegd, in de beste handen. En wat ben ik daar blij voor. Ik heb een fantastisch medisch team achter mij, eentje dat begint bij mijn huisartsen, want ik prijs me gelukkig, ik heb er 3! Als zij niet de juiste beslissingen genomen hadden en ”snel” beslist hadden dan zat ik hier niet meer. En UZ Leuven, ik kom er liever niet. Maar ondertussen voelt het bijna als een tweede thuis. Ik weet er de weg, en ik voel me er veilig!

En mijn hele team thuisfront en fans, laten me voelen dat ik niet alleen ben. En dat noem ik geen ”klein gelukske” maar een ”groot geluk”! Ik weet dat er altijd wel iemand klaarstaat om me op te vangen als het nodig is, waarvoor mijn eeuwige dank! 💕

En tot slot, op controle komen doe ik bijna altijd alleen. Omdat ik dat zo wil, ondanks dat er wel altijd iemand zou willen meekomen. Ik ben op zo’n dag niet het beste gezelschap, ik ben dan zwijgzaam (wat bijna niet te geloven is) dus ik wil er niemand mee lastig vallen. En het geeft rust om op zo’n moment mezelf te kunnen zijn.

Dus op hoop van goed geluk, ga ik nu mijn plekje in de zon ruilen, voor een witte wachtkamer, zonder ramen, waar allemaal mensen zitten wachten voor hetzelfde. Die ene dokter zien, die beslist over jouw welzijn!

En… Ook dit hoort bij de vrouw die probeert haar leven op rails te krijgen. Die haar uiterste best doet om ongemakken zo veel mogelijk tegen te werken en te verstoppen. De vrouw die probeert telkens weer te lachen, die er probeert te staan, voor ’t werk, voor de mensen rond mij. En die aanzien word als de patiënte die genezen is, en waarbij alles voorbij is. Om dit taboe te doorprikken en bespreekbaar te maken ben ik met deze blog begonnen. Hopelijk verandert het iets, of kan ik er mensen mee helpen. Want dit is wat het is, kanker of de behandeling ervan stuurt je hele leven en je hele welzijn. En dat word vaak vergeten.

Tot schrijfs!

x

Geplaatst op

Follow your dreams…

Er is bij mij een vroeger en een nu… Ik kan eigenlijk niet echt zeggen welk moment het beste is of was. Het staat los van mekaar.

Vroeger was ik de gejaagde versie van mezelf, de controlefreak, het meisje dat zo hunkerde naar bevestiging. Ik probeerde perfectie na te streven en legde de lat heel hoog. Omdat ik dacht dat ik er op die manier alles kon uithalen wat erin zat, en omdat ik dacht dat anderen daar gelukkig van werden. Dus ik leefde tegen 200 per uur. En dat kan natuurlijk niemand volhouden. Maar ik had geen zorgen, ik dacht de wereld aan te kunnen, en vooral zo bezig te blijven.

En toen kreeg ik geluk bij ongeluk! Ik kreeg een mega ”reminder” en dan nog wel heel goed op tijd… 32 jaar en kanker, dat woord heb ik lang niet kunnen uitspreken. Maar het is wat het is. De kanker met zen hele behandeling erbij zou ik niet willen over doen voor alle duidelijkheid. De reminder daarin tegen, daar ben ik dankbaar voor. Hij was een eye opener. Ééntje waar ik elke dag opnieuw blij voor ben.

Dus de nu… Ik ben veranderd, ik ben een betere versie geworden, mentaal dan, (lichaamelijk dat is een paar mouwen, daar word aan gewerkt) maar over het mentale daar wou ik het even over hebben.

Ik kan niet meer alles (soms is dat een vreselijke teleurstelling) maar anderzijds, ik moet kiezen. Ook niet altijd leuk, maar je denkt na over dingen, je weegt dingen af, de voordelen, de nadelen. Net omdat je niet anders kan. Je kiest sneller, je volgt je hart meer, dus ook je dromen.

Als je het moet stellen met minder energie, als je het moet stellen met een chaotisch brein. Dan hoeft er eigenlijk niet te veel tamtam te zijn, dan focus je op wat je energie geeft, en niet wat je alleen energie kost. Dan focus je op mensen die het waard zijn, op mensen die je graag hebt en waarvan je weet dat het wederzijds is. Je hoeft niet iedereen vaak te zien. Er zijn immers kanalen genoeg om contact te hebben. En zij die belangrijk zijn, die zijn er als het nodig is, dag en nacht. Altijd, niet persé altijd lijfelijk, ze zijn er gewoon, in je hart!

De keuze van de dromen… Ik droom niet van spectaculaire dingen, maar ik droom van gewone dingen, van dingen die haalbare kaart zijn, gewoon genieten van elk moment is voor mij meer dan oké. Ik ben er me van bewust dat elk moment ééntje extra is. En daar ben ik heel blij mee! Ik ben wel impulsiever in beslissen, uitstel en alles blijven afwegen is tijdverlies, droom ik van iets, heb ik er kei veel zin in, en vind mijn wederhelft en kleine prinses het oké, dan doe ik het, of doen we het. Dus het motto al waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen is bij mij van toepassing.

Wat anderen daar van vinden, dat weet ik niet, ik stel die vraag ook niet. Ik weet alleen dat mijn maatje overlaatst zei, je bent veranderd, je bent een betere versie van jezelf geworden. En toen ik om uitleg vroeg, kon ik eigenlijk alleen maar constateren dat het vooral komt, omdat ik niet meer twijfel aan mezelf, omdat mezelf liever zie, omdat ik veel beter voor mezelf zorg, omdat ik graag vrolijk leef, en vooral geniet! Ik geniet en ik leef nu en ik leef echt. Ik heb meer te geven, net omdat er grenzen zijn, die ik bewaak, en binnen die grenzen is er plaats voor dromen, voor genieten, en voor graag zien, en dat voelen mijn naasten, ze zijn nóg belangrijker geworden! En dat net hij dat opmerkte en ook zei, dat maakte het zó bijzonder!

Dus alle dingen die ik graag wil doen, waarvan ik geloof dat het kan, waarvoor ik wilskracht en motivatie heb, en vooral waar mijn oogskes van gaan blinken, die doe ik!

En dat was de wijze les die ik kreeg toen ze mijn hart even lieten stilstaan, maar mijn ogen lieten open gaan!

Ik kan alleen maar zeggen voor mijn lieve lezers… laat voor jullie een reminder niet nodig zijn. Maar leef hier en nu, geniet en dans door het leven, want je hebt er maar 1! En lach… zo veel je kan! Omdat het fijn is en aanstekelijk werkt! En omdat ondanks alles wat je meemaakt het leven toch zó mooi is!

Greetings 😘

Geplaatst op

Life begins at the end of your comfort zone!

Dit is zo’n typisch spreukje dat ik altijd in mijn achterhoofd hou wanneer het wat minder gaat. Een reminder… Ik Heb er zo verschillende en vind dat die allemaal wel eens kunnen helpen op the road to recovery. Omdat alles begint bij een positieve mind! Want die road to recovery is lang niet altijd zo rooskleurig als dat ik uitstraal en ondervind. Maar ik leef nog, en ik kan mits wat (of een heleboel) beperkingen nog doen wat ik leuk vind, nog doen wat moet, en er toch veel plezier in vinden.

Dus na een toch wel heavy weekje waarin alles even anders loopt zoals gedacht zit ik op zondag out of my comfort zone… Dus het leven begint, en zo zal dat zijn. Er zijn dagen dat ik me ”goed” voel en dagen dat ik me ”minder goed” voel. Slaap is daar een grote reden voor en pijntjes ook. Ik ben wanhopig op zoek naar goede slaap. Het hoeft niet lang te zijn maar als het kan wel kwalitatief. En als ik dan ook nog mag kiezen liefst van’t moment dat ik in mijn bed kruip. Vroeg opstaan is leuker dan blijven woelen om uiteindelijk de slaap te vatten tegen de ochtend. Ik heb deze week een nachtje gehad van een half uurtje, dat is niks dan is de energie ver zoek. Dus mijn ventje heeft al een paar keer gezegd dat ik misschien eens zo’n slaaponderzoek moet laten doen. Want waarschijnlijk ben ik ook voor hem een stoorzender in bed.

Vanwaar komt die slechte slaap? Ik heb dat nooit gehad en dan maak ik mezelf wijs dat het weer één of andere bijwerking is. Ik heb er al lezingen over gehad, tips maar nog niet genoeg zo blijkt dus wie weet… Moesten er van mijn lezers mensen zijn die hier ervaring mee hebben en weten wat te doen, laat het me weten! Slaappillen daar ben ik niet voor, je word daar zo’n zombie van en ik wil alles bewust beleven.

Misschien komt het door de pijntjes, die altijd aanwezig zijn, en die ik probeer te negeren. Ik ga wekelijks langs mijn kinesist, om de pijntjes te verzachten, en om me mobiel te houden. Het helpt, maar er vanaf geraken zal niet lukken, dat zou misschien kunnen als ik stop met alle rommel die ik binnenkrijg maar dat is geen optie, want daar leef ik te graag voor. Dus als het niet te houden is geef ik me over aan een pijnstiller. Maar dat stel ik zo lang mogelijk uit.

En dan begint het soms in mijn hoofd te malen, ik vraag me vaak af of de pijntjes therapie gerelateerd zijn, of dat ze echt zijn. Want dat is wel belangrijk. Als ze therapie gerelateerd zijn, dan negeer ik ze. Want dan ken ik de oorzaak. Maar als je uit die comfortzone moet komen en ze hebben een andere oorzaak, hoe weet je dat nu? Dat is een grens die ik altijd weer aftast, waar ik een heel medisch team voor achter me heb. Maar waar ook zij niet altijd het antwoord op weten… Dus de reminder life begins at the end of your comfortzone helpt me om toch door te bijten als de energie ver te zoek is, als de pijntjes overheersen, en als het allemaal even niet zo rooskleurig is dan dat ik het graag had. Dan ontsnap ik soms last minute voor een loopje, omdat dat mijn hoofd leegmaakt, ook al wegen de benen dan zwaar en geraak ik niet vooruit. Het doet iets in een hoofd, dat leeglopen. Dat zullen dan die endorfines zijn denk ik. Dan hou ik alles rond mij in de gaten, kies ik een rustig traject. En vlucht ik uit de drukke wereld. Ik heb er zo gisteren eentje gelopen. Traag, kijkend naar de dreef die muisstil is, omdat er geen mensen zijn. Maar eentje die leeft, eentje waar dieren leven omdat er op dat moment bijna geen mensen zijn. Het is er stil en toch ritselt alles. Er zitten veel vogeltjes, en ik heb ontelbaar veel eekhoorntjes gezien. De kleurenpracht van oude bladeren en nootjes op de grond in combi met de fris groene blaadjes aan bomen en struiken zijn prachtig. En dan voel je dat het leven meer is dan meedraaien op deze gekke wereldbol. Dan is alle gekte tot rust gekomen, en zijn andere mensen aan het chillen in de zetel, op een terras, of noem maar op. En dan bruist de dreef van energie door al die schoonheid en dat leven dat zich verstopt als iedereen van her naar der spurt. Misschien dat ik daarom soms eens een last minute avondloopje doe, onverwacht en alleen. Omdat het happy feelings geeft, en omdat dat doet vergeten. En omdat het veel gemakkelijker zou zijn in de zetel te ploffen. Maar rust roest, dat is gezien de therapie geen optie, dus ik ontsnap dan toch op avonden zoals gisteren.

Morgen is D-Day… Misschien zit onderhuids zonder dat ik het weet toch stress??? Ik moet weer op controle, een kleine, zonder foto’s, zonder echo, gewoon routine… Niks waar ik me zorgen voor maar, maar het heeft er misschien toch mee te maken. Ik weet dat ik bij mijn favoriete dokteres kom. Want ik heb met haar afgesproken. Ze is een topmadam, eentje uit de duizend, en ze heeft een gezicht! Ik heb allemaal topdokters, ik kan van geen ene iets minder goed vertellen, maar deze heeft een speciaal plekje in men hart… Zij heeft me meestal opgevolgd op de moeilijkste momenten, en zij heeft me er telkens weer bijgestaan. Rustig, zorgzaam, niet vertellend dat alles wel goed zou komen, maar heel nuchter, ze gaat geen onderwerp uit de weg, durft zeggen dat ze het ook niet weet. En ze durft haar emoties laten zien, wat niet direct in het doktersplaatje past, maar net dat geeft haar een gezicht! Het zijn mensen zoals wij, ze hebben enkel een andere job, ééntje die niet gemakkelijk is, ééntje waarvoor ze kiezen, ondanks dat ze weten dat het in die tak samengaat met verliezen. Ze verliezen mensen, maar ook goed gevoel, ze moeten immers mensen ziek maken om te overleven, dat moet een roeping zijn, dat bewonder ik zo hard! En zo gebeurde het dat ik op een keer in de carrousel, het gezicht achter mijn dokter zag… Vermoedelijk is daar die speciale band begonnen! Ze doet haar job met hart en ziel, met emoties, en meer dan dat! ze doet ook dingen die niet zouden moeten moeten gebeuren…

Verzekeringsproblemen… Het is wat daarmee… Je denkt jezelf veilig te zetten, of dat maken ze je toch wijs, tot je ze echt nodig hebt… Dan gaan ze ver, veel te ver, ze zetten je tegen de muur, en als je niemand hebt zoals ik mijn favoriete dokteres, dan kan je erachter fluiten! Als je niet opkomt voor wat ze je beloofd hebben, als je niet mondig genoeg bent, en als je ondergaat, dan heb je geen rechten, enkel maar plichten, betaalplichten! Ik zou moeten zeggen welke maatschappij ik heb, het in het groot aan de wereld laten weten, maar zo ben ik niet, of toch nog niet. Morgen bespreek ik met mijn dokteres hoe we het aanpakken, want binnen 3 weken komt het voor… Dan hoop ik dat ze doen wat ze moeten doen! En dan hoop ik dat ze beseffen dat ze zich schandelijk gedragen! Ik ga voor rechtvaardigheid! Het laat me niet los, want ik heb er recht op! Ik wil elke stap om hun dat te laten inzien gezet hebben. Maar het is een lange weg, ééntje met veel onbegrip, veel papieren, veel discussie,… En toch ga ik ervoor, want ik ben vastbesloten, zoals altijd! Als het over rechtvaardigheid gaat, dan wijk ik voor niets of voor niemand!

Ik heb alleszins de perfecte dokteres achter me staan! Ik ben vastbesloten, en als het nodig is zal ik de media ook nog inschakelen! Voor mezelf, en voor iedereen die hetzelfde meemaakt! Omdat aanvaarden geen optie is! En omdat Project Energie al deze sh*t kan missen… Zo’n dingen kunnen er niet bij! De zoektocht naar energie, de goede wil, de inzet, het lijkt voor . . . . . . nooit genoeg. Re-integratie moet voor 100 procent zelfs tijdens je therapie! Word vervolgd!

En nu ga ik voor een power ontbijt met dochterlief! En daarna ga ik powerbaksels proberen 😉

Have a nice sunday!

PS Tips zijn altijd welkom!

Geplaatst op

Project Power – Plan energie 💕

Hoe begin je nu aan zo’n project 🤔 Zoals jullie eerder al gelezen hebben is het een zoektocht. Ik gebruik daarvoor het internet, boeken, en ik vraag mensen om raad. Ik heb me onlangs laten testen op een loopband, dat was de tweede keer. Vorig jaar was dat om te weten hoe het met mijn conditie gesteld was een jaar na de revalidatie. Dit jaar weer een jaar energie later. Het was een meevaller, ik had immers kei hard men best gedaan om beter te worden. En de cijfers lieten zien dat ik beter geworden was. Nu kreeg ik weer zo’n trainingsplan mee. Een ”standaard” persoonlijk plan. Beetje vreemd vind ik, niet echt persoonlijk. En met dat plan word ik niet echt beter maar ga ik achteruit. Naar mijn gevoel… Omdat mijn lichaam regelmaat nodig heeft, ik was goed bezig, want ik heb gezocht, geprobeerd en ondervonden. En bij mij werkt 3 x of nog 4 x per week lopen het beste. Dan ben ik het meest mobiel. Dus ik houd dat aan.

Nu was ik vorige week in de bib, en er stond daar een boek dat mijn aandacht trok, dus het lot besliste dat ik het meenam! Ik ben beginnen lezen en lees elke dag een stuk, het leest makkelijk, er staan tips in en vooral ik geloof erin. Het gaat over deze straffe madam met haar straffe boek! En niet alleen over de body, maar ook over de mind! De balans dus!

En zoals er op de cover staat, het is een 10 weken plan! Dus dat ga ik eens 10 weken proberen! Week 1 zit er op. Eigenlijk combineert Saartje 2 x lopen, 1 krachttraining, 1 stabilisatie training en 1 x touwtje springen maar dat laatste mag ook vervangen worden door lopen. Hoewel het touwtje springen zou zorgen voor een intensiever spiergebruik. Dus dat test ik zodra ik een springtouw heb 😉

Eigenlijk is dat een beetje de visie die ze in Leuven hadden op de revalidatie. Maar dan iets ruimer bekeken. Het ligt me wel denk ik, dus ik ga dat proberen! Ik weet zo goed dat kracht en stabilisatie oefeningen heeeeeeel belangrijk zijn om beter te lopen, beter te functioneren en minder kans op blessures te lopen. Maar jammer genoeg durf ik dat ook al wel eens te vergeten. Of denken dat het zonder ook wel oké is. Dus vol goede moed start ik aan Saartjes plan!

Nog 9 weken te gaan om te weten of het effect heeft en om het geïntroduceerd te hebben in de dagelijkse planning. Nochtans duren de trainingen niet zó lang, het is haalbaar. En als we er beter van worden, de moeite waard om te proberen!

En dan nog even terug in de tijd, waar het allemaal begon… Bij KanActief, een fantastisch revalidatie programma speciaal voor kankerpatiënten, in het UZ Leuven. Daar werden de fundamenten gelegd voor mijn plan! Ik kan het werkelijk iedereen aanbevelen! Voor mensen uit omgeving Leuven is er ook een KanActiefplus, hieronder voeg ik een foto van hun visie! En ja ze zit er goed ingebakken bij mij 😉

En tot slot ook nog bijgevoegd omdat het hier geschreven staat…E het dus niet allemaal ingebeeld is 🙈 Anti hormoontherapie is een behandeling die wel eens kan wegen… En wonderen zijn er nog niet voor gevonden.

*Samenvatting: Bewegen geeft energie, mentaal en fysiek! Volgens Saartjes plan ga ik mentaal en fysiek fit worden, weliswaar in slowmotion, maar ik geloof erin en start met week 2! Het boek leest als een trein en is dus ook een aanrader! Dus Project Power here I come! De energie gaat hopelijk terug het duracell konijn in mij boven halen!

😊

Geplaatst op

Back on track!

Oké na een baaldagje woensdag en de kater die daar donderdag op volgde, gaat alles weer beter. Na elk dipje komt immers weer een upje! En daar kijk ik elke keer naar uit! Zo hoort het!

Na wekenlang te spartelen om energie te tanken tijdens de nachtrust die ik blijkbaar niet meer kon vinden, heb ik dan toch met men fantastische huisartse besloten dat het beter is om toe te geven aan een slaapmiddel dan ten onder te gaan aan een energie tekort dat groter en groter word. Dus donderdag en vrijdagavond dan toch vol goede moed en met een half tabletje slaap men bed in gegaan. En wat was het heerlijk! Ik was direct in Dromenland en heb eindelijk nog eens kunnen doorslapen! Stiekem ben ik toch een beetje jaloers op goede slapers. 😴Maar met een beetje hulp zo af en toe lukt het dus wel.

Dus toen ik vrijdagochtend opstond was mijn roze brein weer wakker!

Na mijn half dagje werken besloot ik onverwacht samen met de haas onder mijn RunSterren een langer loopje te lopen. Heerlijk, zonnig, mooi groen. Een beetje ideeën opdoen voor als er andere RunSterren willen meelopen. De perfecte Run voor als ’t eens wat langer mag zijn. Rustig, combi zacht en verhard. Voor ieder wat wils dus. Ik heb er echt van genoten! Van de mooie plekjes, het langere traject en gewoon het goede gevoel waarvan ik even toch bang was het kwijt te zijn.

En het allerbelangrijkste… Ik vond opnieuw energie na de slappe benen van woensdag! Het was fijn om te voelen dat ik toch nog kon lopen. Dus woensdag was gewoon een off day! Meer niet. Wat ben ik blij dat het weer beter gaat. Dat is weeral een klein gelukske 😍

Hopelijk komen er nog veel van die kleine gelukskes!

De blog is er trouwens ook één, ik heb ondervonden dat ik het schrijven kei leuk vind en dat het ook wel een beetje therapeutisch werkt.

Hoe een zot onverwacht idee zo maar ineens een groot plan in uitvoering kon worden! Heerlijk toch 😍

Er zijn zo soms van die leuke dingen die onverwacht komen, wel dat zijn de dingen om te koesteren!

Hopelijk mogen er zo veel van die dingen op jullie pad komen! ❤️

En last nut not least… Daarom is mijn favoriete woord Serendipity!

Het past perfect bij mij! Toevallig per geluk of zelfs per ongeluk. Ik geloof erin dat alles wat je meemaakt een reden heeft. Niet omdat je dingen verdient maar wel om er iets uit te halen. Een les, een ontmoeting met jezelf, of eender wat. Wat moet komen komt toch. Dus het is beter om alles een beetje positief te proberen zien en je afvragen wat erdoor verandert en verbetert is. En vooral te proberen het minder goede los te laten.

Dus sweeties, think pink and make it happen! 💕

Haal eruit wat erin zit! Enkel het maximum geeft voldoening! (Voor mij dan toch)

En moesten er tips zijn voor mijn plan energie, laat ze maar komen!

Groetjes en een heerlijk weekendje vol ☀️!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag