Tag: Beste team ever

Ik heb getwijfeld of ik hierover een blogje zou schrijven, maar aangezien ik jullie de wereld achter de schermen van de kankerbehandeling wil laten zien, of al wat erbij hoort ga ik ervoor!

Het is weer zo een controledag, gewoon routine, niks bijzonders. Na aanvang van mijn anti-hormoontherapie, werd standaard een scan gemaakt om mijn botten te meten. Eerst en vooral om te zien hoe de chemo erop ingewerkt had, en om te kijken in welke staat ze waren.

Zo’n scan is een luxe scan, je krijgt er een goei ”bed” waar je mag gaan opliggen met de nodige kussens en attributen erbij om alles perfect te meten. Lang duurt het niet, ik denk maximum een kwartiertje, dus dat is best oké. Vandaag had ik geluk, er zat niemand voor mij in de wachtkamer, waarschijnlijk omdat het file was onderweg en de meeste mensen daar niet op gerekend hadden. Ik dus wel, zoals gewoonlijk, dus ik was dan ook ruim op tijd.

Ik heb dus weer chance dat ik anderhalf uur mag wachten, en dat ik door de vroegte een plekje heb bemachtigd in het zonnetje, in de cafetaria met een heerlijk koffiemomentje! Geef toe er zijn er die het slechter hebben.

Maar los daarvan, ben ik er me van bewust dat ik ook voor dit routine onderzoek, weer in spanning ben. Ik heb er geen last van, van die gezondheidsstresskes. Ik kan dat kei goed loslaten, en zo moet dat ook, want wat voorbij is is voorbij. En wat komen gaat kan ik niet veranderen. Maar op een controle dag is het er toch… Niet echt vreemd vermoed ik, en waarschijnlijk heeft iedereen dat wel. Ik weet ook exact wanneer de stress komt. Hij begint op het moment dat ik in de auto stap.

Eerst en vooral weet je nooit hoe lang je moet rijden over het traject. In de vakantie periode valt dat meestal wel mee. Maar toch had ik vandaag file! Omdat ik in het spitsuur zat. Dat bezorgd me van op mijn oprit stress, de onwetendheid wanneer ik op men bestemming aankom. Ik heb dan slappe armen en slappe benen. En ik krijg er een flinke knoop van in men maag. Tegen de tijd dat ik arriveer in ”mijn buitenverblijf” zoals ik het altijd noem, moet ik meestal súper dringend naar ’t toilet. Als ik al kan wachten tot daar, het gebeurt ook dat ik onderweg stop, ik ken de plekjes al waar toiletten zijn.

Één groot voordeel, als ik op de weegschaal moet ben ik alle overtollige ballast al kwijt 😂 Dat zijn die kleine gelukskes, weet je nog wel?

Ik blijf in spanning, omdat ik weet dat ik in de volgende wachtkamer minder chance ga hebben. Professor Verhaeghe is immers een man met een drukke planning en ik moet er pas late voormiddag zijn. Wat de wachttijd ook doet oplopen. Bovendien moet de man die de scan genomen heeft nog wat berekeningen maken, dus mijn geduld wordt weer uitgebreid getest… Dat wil zeggen dat de slappe armen en benen blijven. Dat ik reuze honger ga krijgen, maar ook daarop ben ik voorzien. Ik weet ondertussen dat het geen luxe is om een picknick te voorzien! Samen met een to do list qua mailing, een goed boek, of eender wat afleiding brengt.

Het is vooral niet weten wat er komen gaat, dat die spanning veroorzaakt. Ik ben goed gelovig en ga er altijd vanuit dat alle resultaten goed gaan zijn. En als het niet zo zou zijn, dan zien we dan weer wel. Ik weiger toe te geven aan angst, want daar kom je nergens mee. En uiteindelijk weet ik dat ik in goede handen ben, of beter gezegd, in de beste handen. En wat ben ik daar blij voor. Ik heb een fantastisch medisch team achter mij, eentje dat begint bij mijn huisartsen, want ik prijs me gelukkig, ik heb er 3! Als zij niet de juiste beslissingen genomen hadden en ”snel” beslist hadden dan zat ik hier niet meer. En UZ Leuven, ik kom er liever niet. Maar ondertussen voelt het bijna als een tweede thuis. Ik weet er de weg, en ik voel me er veilig!

En mijn hele team thuisfront en fans, laten me voelen dat ik niet alleen ben. En dat noem ik geen ”klein gelukske” maar een ”groot geluk”! Ik weet dat er altijd wel iemand klaarstaat om me op te vangen als het nodig is, waarvoor mijn eeuwige dank! 💕

En tot slot, op controle komen doe ik bijna altijd alleen. Omdat ik dat zo wil, ondanks dat er wel altijd iemand zou willen meekomen. Ik ben op zo’n dag niet het beste gezelschap, ik ben dan zwijgzaam (wat bijna niet te geloven is) dus ik wil er niemand mee lastig vallen. En het geeft rust om op zo’n moment mezelf te kunnen zijn.

Dus op hoop van goed geluk, ga ik nu mijn plekje in de zon ruilen, voor een witte wachtkamer, zonder ramen, waar allemaal mensen zitten wachten voor hetzelfde. Die ene dokter zien, die beslist over jouw welzijn!

En… Ook dit hoort bij de vrouw die probeert haar leven op rails te krijgen. Die haar uiterste best doet om ongemakken zo veel mogelijk tegen te werken en te verstoppen. De vrouw die probeert telkens weer te lachen, die er probeert te staan, voor ’t werk, voor de mensen rond mij. En die aanzien word als de patiënte die genezen is, en waarbij alles voorbij is. Om dit taboe te doorprikken en bespreekbaar te maken ben ik met deze blog begonnen. Hopelijk verandert het iets, of kan ik er mensen mee helpen. Want dit is wat het is, kanker of de behandeling ervan stuurt je hele leven en je hele welzijn. En dat word vaak vergeten.

Tot schrijfs!

x